Altijd heb ik gezegd dat men in de VS geen echte files kent. Behalve in LA dan. Vanaf heden kan ik er Chicago aan toe voegen. Deze ochtend slapen we uit tot iets voor zevenen. We ontbijten op het gemakje en gaan vervolgens op weg richting Chicago. We hebben op voorhand een parkeerplek gereserveerd en we dienen deze ochtend tussen 8 en 10 uur de besproken parkeergarage binnen te rijden. Het is half negen geweest als we bij het hotel weggaan. Als de navigatie aangeeft dat we 37 minuten rijden over 30 kilometer krabben we even achter onze oren. Ach, we hebben de tijd zeggen we tegen elkaar. Er is niet iets wat we perse in de stad willen zien vandaag. Als we 19 kilometer en 15 minuten verder zijn, denken we geen van beiden dat die 37 minuten gaan kloppen. Nog geen kilometer verder lichten de remlichten van de auto’s voor ons op en gaan we stapvoets rijden. De laatste 13 kilometer naar de parkeergarage rijden we stapvoets. Een paar minuten voor de klok van 10 uur, gaat de slagboom open en rijden we de auto de garage binnen. We wandelen richting het museum kwartier, omdat je van daaruit het beste uitzicht zou hebben op de skyline van de stad. Als we verschillende foto’s hebben gemaakt, kunnen we dat alleen maar beamen.

Omdat er eigenlijk niets op ons verlanglijstje staat om te bezichtigen, besluiten we ons door de GPSr en de geocaches daarop te laten leiden naar de andere kant van de stad. Kris kras doorkruisen we downtown Chicago en worden we vele malen aangenaam verrast door deze stad. Wellicht het meest verrassende was misschien nog wel dat we een compleet wegennet ontdekten toen we een trap afdaalden waarvan we dachten dat die naar de metro zou leiden. Dit is dus wat men bedoelt met Downtown. Voordat we er erg in hebben, wordt het al behoorlijk laat en is het tijd om te gaan eten. Als we weer bij de auto zijn hebben we een kilometer of vijftien gewandeld. We voelen onze voetjes. We hopen dat het verkeer soepeler zal gaan als deze ochtend. We hebben geluk, want de 32 kilometer leggen we nu in minder dan een half uur af.

Zoals ik gisteren al tikte, hebben we een behoorlijke omweg gemaakt om twee oude gecoaches in Indiana te zoeken die in november 2000 zijn verstopt. Wat ik gisteren ook al tikte, was dat we voor vandaag niet meedoen aan het tijdverschil. Jammer alleen dat onze telefoons het daar niet helemaal mee eens waren, en deze wonderen der technologie automatisch de tijdzone aannemen. Na wat kortstondig hoofdrekenen, hebben we de tijd van de wekker dusdanig aangepast dat we op de juiste tijd voor ons gevoel op zouden staan. De omschrijving die je bij oude caches op internet vindt, is vaak heel summier. Om meer informatie te krijgen, dien je de logjes te lezen die andere geocachers hebben achtergelaten op de cachepagina. Gisterenavond heb ik de laatste informatie opgezocht omtrent de eerste cache die we vandaag zouden gaan doen, en toen las ik dat iemand de locatie van een parkeerplaats heeft gepost. Kijk dat is nog eens handig. We rijden naar deze parkeerplaats en beginnen aan de wandeling in dit mountainbike park. We kiezen een pad dat bedoeld is voor wandelaars en fietsers. Voor de fanatieke mountainbiker is dit park de hemel op aarde. Althans dat denk ik als ik alle paadjes en bruggen zie. Persoonlijk hou ik het liever bij wandelen. Dit park zou voor ons dan ook geen keuze zijn om te wandelen als de oude geocache er niet lag verstopt. Maar goed, na enkele kilometers te hebben gewandeld, vinden we de cache. Onderweg terug naar de auto, kletsen we gezellig even met enkele mountainbikers.

We rijden door naar Turkey Run State Park. Dit is ongeveer anderhalf uur rijden naar het noorden. We betalen de entree en parkeren de auto. We beginnen aan de wandeling. De paden staan niet op de GPSr. Na een tijdje naderen we ons doel tot op 18 meter. Alleen jammer dat het ook nog eens een meter of 50 verder naar beneden ligt. We hebben dus het verkeerde pad gekozen. We wandelen verder en komen bij een Covered Bridge uit. Na deze gefotografeerd te hebben, gaan we verder. Op zoek naar het juiste pad. Gelukkig voor ons hebben we nu wel de juiste keuze gemaakt en ook hier vinden we de cache vlotjes. We volgen het pad verder. Dit wordt even later een stukje uitdagender. We genieten van deze wandeling. Als we terug bij de parkeerplaats zijn, gaan we eerst picknicken. Na de lunch maken we nog enkele korte wandelingen door dit verrassend mooie park. Dan wordt het tijd om door te gaan naar het volgende hotel.

Enkele maanden geleden gingen we kijken naar welke oude geocaches we nog ‘nodig’ hadden. We kwamen tot de ontdekking dat er twee verstopt liggen in de staat Indiana. Om deze te kunnen gaan zoeken dienden we de route aan te passen. Echter we wilden een bezoek aan de plaats Springfield niet opofferen. In deze plaats in Illionois staat namelijk het State Capitol van de staat, en het huis waar Abraham Lincoln heeft gewoond voordat hij werd verkozen tot president van de Verenigde Staten. Ook is het graf van de eerste president die werd vermoord gedurende zijn ambtstermijn in deze plaats. Meer dan genoeg redenen dus om deze plaats te bezoeken. Er dienden wel behoorlijk wat extra kilometers vandaag gemaakt te worden, maar dat mag de pret niet drukken. De auto werd geparkeerd, en de coördinaten van het State Capitol werden in de GPSr ingevoerd.

Toen we in het State Capitol waren aanbelandt, werden we eerst streng gecontroleerd door de bewaking, maar toen dat allemaal gebeurd was, werden we letterlijk met open armen ontvangen. Goed, door een beeld, dat wel, maar het gaat toch om het idee. We begonnen aan de zogenaamde ‘self-guided-tour’ en waren ook van dit provinciehuis onder de indruk. Terwijl we aan het rondkijken zijn, komen we aan een gesloten deur. Op het moment dat we omdraaien, vraagt een jongedame of we een kijkje willen nemen in het kantoor van de gouverneur. Uiteraard zeggen we daar geen nee tegen. Vriendelijk vraagt de jongedame of we geen foto’s willen maken. Als ze de deur opent, worden we ook hier met open armen ontvangen. Niet letterlijk natuurlijk, maar gewoon met een vriendelijke groet van de secretaresse van de gouverneur. De gouverneur was niet op zijn kantoor, dus we konden hem helaas niet persoonlijk de hand schudden.

De volgende stop was het huis waar Abraham Lincoln heeft gewoond van 1842 tot aan zijn inauguratie als president in 1861. Het is bovendien het enige huis dat Lincoln in eigendom heeft gehad. We kijken of er een rondleiding is en hoe lang die rondleiding duurt. We krijgen te horen dat er 20 minuten later een rondleiding is, en dat de tour ongeveer 25 minuten duurt. Snel eten we onze lunch op en gaan we met de rondleiding mee. De Park Ranger die de rondleiding geeft is heel enthousiast en bij de tour van 25 minuten praat hij er nog een heus Brabants kwartierke aan vast. Zodoende kwamen we een uur na aanvang van de tour terug bij het beginpunt.

De tijd begint hierdoor toch wel een klein beetje te dringen, maar we willen ook nog naar de graftombe van Lincoln. Maar eerst halen we een kopje koffie. We parkeren de auto en bekijken het enorme grafmonument. Het blijkt dat we ook de graftombe nog in kunnen. Als we naar binnen stappen, schrikken we behoorlijk als we plotseling met open armen worden ontvangen. Een welkomstcomité hadden we hier niet verwacht. Snel worden de regels aan ons uitgelegd, en we beginnen aan onze rondgang door de tombe. Binnen staan enorm veel kopieën van beelden van Abraham Lincoln opgesteld. Veel originelen hebben we inmiddels al gezien door onze verschillende rondreizen door de VS. Het is al redelijk laat als we aan de laatste etappe van vandaag naar Terre Haute beginnen. Bovendien belanden we bij het overschrijden van de staatsgrens met Indiana ook in een andere tijdzone, waardoor we eigenlijk een uur verliezen. We besluiten om daar niet aan mee te doen, aangezien we morgen deze staat ook weer verlaten en we dan weer een uur winnen.

Nadat ik gisterenavond de WC doorspoel, merk ik dat het water niet echt ‘lekker’ wegloopt. Aangezien we op dat moment toch de binnenkant van onze ogen willen gaan bekijken, bedenken we dat actie ondernemen best kan wachten tot deze ochtend. In de ochtend loopt het water nog steeds slecht weg, en aangezien we hier nog een nacht verblijven, besluiten we om een andere kamer te vragen. Ik heb namelijk geen behoefte om te zien wat er gebeurt als ik een bruine trui heb gebreid. We gaan ontbijten en na het ontbijt ga ik naar de balie en leg het probleem uit en vraag om een andere kamer. Gelukkig heb ik nauwelijks vooroordelen over mensen, maar deze ‘indiaan met een punt‘ bewees simpelweg wat andere indianen met een punt voor hem ook al hebben aangetoond. Iemand een andere kamer geven hoorde volgens hem niet bij het beleid van het hotel. Ik diende gewoon een paar uur geduld te hebben, en dan zou iemand het misschien wel op komen lossen. Een paar uur??? Misschien??? No way, Jose. Ik kijk buiten naar de parkeerplaats, en er staan maar een stuk of 8 auto’s. Het hotel heeft drie verdiepingen en wij zaten op kamer 317. Een snel rekensommetje leert me dat het hotel onmogelijk vol kan zitten. Ik leg de indiaan even dit rekensommetje uit, maar hij blijft bij zijn standpunt. Het slechte nieuws voor hem, is dat ik dat ook blijf. Uiteindelijk komt de aap uit de mouw. We blijken een invalidenkamer te hebben en die is er maar één. Ik vertel hem dat wij daar niet om hebben gevraagd en dat we een andere kamer willen. Na wat touwtrekkerij krijgen we uiteindelijk een andere kamer. Als we de spullen hebben verhuisd, kunnen we eindelijk aan de dag beginnen. Het doel van vandaag is Gateway Arch National Park. De enorme boog die boven de stad St. Louis uittorent staat al jaren op ons lijstje om een keer te gaan bewonderen. Toen we de reis voor dit jaar aan het plannen waren, was het dan ook niet meer dan logisch dat deze stad in de route zou worden opgenomen. Ook ontdekten we toen dat je de boog ook in kon gaan. En nog spannender, je zou ook naar boven kunnen. Als we de auto geparkeerd hebben, wandelen we richting de Gateway Arch. Al van verre kun je de boog zien. We ontdekken al snel dat de ochtend niet de beste tijd is om de boog op de geheugenkaart vast te leggen in verband met het tegenlicht.

We gaan naar het bezoekerscentrum en kopen kaartjes. Omdat we in het gelukkige bezit zijn van een Nationale Parkpas krijgen we $3 per persoon korting. We sluiten aan in de rij voor de tram die ons naar boven zal brengen. Inderdaad, een tram. Althans zo noemt men het voertuig hier dat je naar boven brengt. Een tram bestaat uit acht cabines. In iedere cabine kunnen 5 personen zitten. 40 man per rit dus. Een ritje naar boven duurt vier minuten. Naar beneden duurt drie minuten. Er wordt keurig uitgelegd wat de bedoeling is. En dat je bij het instappen dient uit te kijken voor je hoofd omdat de deuropening maar 1,2 meter hoog is. Als de deur opengaat, en de mensen zijn uitgestapt, zie ik dat de cabine zelfs lager is dan de deuropening hoog is. Met 1,1 meter houdt het toch wel op. Bovendien is de cabine ongeveer 1,1 meter breed en 1,1 meter diep. Bovendien is het geheel rond. Echt veel ruimte heb je dus niet. Zeker niet als je cabinegenoten ook nog eens het postuur hebben wat wij ons bij de gemiddelde Amerikaan voorstellen.

Eenmaal boven stappen we uit, en we lopen naar een raampje. We genieten van het uitzicht aan beide zijden van het het grootste monument van de Verenigde Staten. We kijken 192 meter recht naar beneden, en vinden het eigenlijk niet eens zo heel hoog. We maken de nodige foto’s en wurmen ons weer in de cabine om naar beneden te gaan.

We wandelen door het museum en als we eenmaal weer buiten zijn, ontdekken we dat we inmiddels drie uur verder zijn. Time flies when you’re having fun is zeker waar. We gaan een kop koffie drinken alvorens we verder gaan naar het volgende gedeelte van het park, The Old Courthouse. Ook dit gebouw heeft een koepel, die we graag van de onderzijde willen bewonderen. Een medewerker van het Nationaal Park verontschuldigd zich voor alle vlaggen die in de koepel hangen, maar er waren deze week enkele ceremonies waarvoor deze nodig waren. Wij vinden het wel wat hebben, en maken hier graag foto’s van. De tijd vliegt zo voorbij en voordat we er erg in hebben, is de dag al een eind gevorderd.

We gaan wat multicaches doen die ons langs diverse kunstwerken en door parken leidden en ons bovendien leuke plekjes in de stad laat zien. We gaan een hapje eten in de stad. Na het eten maken we nog foto’s van de boog in het donker. Moe gaan we terug naar het hotel. Kijken hoe het water in deze kamer wegloopt.

Aangezien het nog steeds weekend is, mogen we ook vandaag weer uitslapen. Een beetje noodgedwongen is dat ook wel, want het ontbijt is pas vanaf zeven uur in de ochtend beschikbaar. Voor Amerikaanse begrippen is dat zeer laat. Meestal kunnen we al om zes uur ontbijten. Soms nog eerder, maar dat is ook voor ons te vroeg. Voor vandaag staat niet zo heel veel op de planning. Als eerste gaan we proberen om een oude geocache te zoeken. De berichten die we hierover hebben gelezen zijn zeer wisselend. De een verhaalt over een mooie wandeling door een fraai gebied, terwijl een ander zegt dat dit een vrij snelle oppikker is. Als we op de kaart kijken, lijkt het laatste het geval te zijn, maar we hebben al eerder voor verrassing gestaan wat dat betreft, dus nemen we het zekere voor het onzekere en reserveren we hier redelijk wat tijd voor. We parkeren de auto, en beginnen aan de route die volgens de GPSr het meest logisch is. Al snel laten we de drukte van de stad achter ons en lopen we langs de Indian Creek in Missouri. Nog geen tien minuten wandelen later staan we met de cache die is verstopt op 20 juni 2000 in onze handen. We krabbelen onze naam in het logboekje en gaan terug naar de auto.

Eigenlijk is dit toch wel een tegenvaller. Althans wat betreft tijd die we ermee kwijt zijn. De volgende stop is 232 kilometer verderop. Hier zullen we ook niet heel veel tijd mee kwijt zijn denken we. Twee uur later parkeren we de auto nabij het Herdenkingsmonument voor de Brandweerlieden van Missouri. Heel indrukwekkend. Jammer dat het door de zon onmogelijk was om er een fatsoenlijke foto van te maken.

Hier komt de verwachting wel uit. Aangezien het etenstijd is gaan we op zoek naar een leuk plekje om te picknicken. We vinden een picknickbank bij een leuk meertje. Na de lunch rijden we door naar het 1e State Capitol van Missouri. Hier hebben we ons eigenlijk niet in verdiept wat te kunnen verwachten. De naam alleen was genoeg voor ons om dit in de route van vandaag in te passen. Als we weer iets meer dan een uur hebben gereden arriveren we in St. Charles. We verwachten dat we op een zondag de auto gemakkelijk kunnen parkeren, maar dat valt tegen. Overal zien we bordjes staan met “Lot full”, oftewel parkeerplaats vol. Gelukkig zijn we niet te beroerd om een stukje te wandelen en we rijden gewoon een stuk verder. Vrij snel vinden we een parkeerplek en wandelen we tussen de mensenmassa door richting ons doel. Het State Capitol dat ooit hier was. We zijn onder de indruk van de vele fraaie gebouwen in deze plaatst. Als we bij het State Capitol zijn horen we plotseling de wereldhit van George Baker in de verte. Nee, niet Little Green Bag, maar Una Paloma Blanca. We lopen verder en zien een bord staan waarop vermeld staan dat het vandaag Octoberfest is in St. Charles. We beseffen dat we met onze neus in de boter zijn gevallen en vragen ons af waarom ze dan in hemelsnaam Una Paloma Blanca spelen. We verwachten eerder een medley van de Zillertaler Mander. Als we verder lopen zie ik een oude mini staan. Erachter staat ook nog een oude auto. We lopen erheen en zien dat er hier een klassieke autoshow is. Naast elkaar staan hier ontelbare oudjes. Wat opvalt is dat de Amerikanen heel veel aandacht hebben voor een auto als een Audi Quattro uit 1984 terwijl een Chevrolet Bell Air uit 1957 geen aandacht krijgt. Als we ruim 500 meter oude auto’s hebben bekeken en het einde nog niet in zicht is, besluiten we om terug te wandelen naar de auto. We hebben namelijk nog meer op de planning staan.

Een brug die onderdeel was van de oude Route 66 is het volgende doel. De brug is vandaag de dag afgesloten voor autoverkeer, maar voetgangers zijn er meer dan welkom. Wat bijzonder is, is dat de brug twee staten verbind. Missouri en Illinois. En dat allemaal over de rivier de Mississippi. De brug is oud, en van oude glorie is er eigenlijk geen sprake. Op de staatsgrens zijn heel vaag de contouren van de oude schilden te vinden. Als men dit wenst te bewaren, dan is er toch wel wat restauratiewerk nodig in de komende jaren.

We rijden richting St. Louis. Als we de stad binnenrijden, denken we dat we de navigatie verkeerd hebben ingesteld. We zijn namelijk op weg naar een kerk, en we zien recht voor ons een enorme kerk. We zetten de auto aan de kant van de weg en kijken het even na voor de zekerheid. De navigatie blijkt toch goed ingesteld te zijn, en we gaan verder. We hebben geluk als we de kerk binnen willen gaan, want hij is nog open. Helaas is er een dienst aan de gang, door een minuscuul raampje maak ik snel een foto van de kerk. Iemand komt ons vertellen dat we best door de kerk mogen lopen gedurende de mis, zolang we maar geen foto’s maken. We vinden dit heel vreemd, en gaan verder, want het hoort gewoon niet om tijdens een mis in de kerk rond te wandelen. Als we na het eten aan de deur voelen is de kerk gesloten. We rijden naar het hotel en bedenken dat we vandaag toch weer behoorlijk wat hebben gezien.

Als het weekend is, dien je uit te slapen wordt gezegd. Vandaag hebben wij ons daar keurig op aangepast. Even voor zeven ging de wekker pas. De meesten zullen gruwelen bij het horen van dat tijdstip, zeker als ze op vakantie zijn. Klein voordeel van ons is dat we niet op vakantie zijn, maar op reis. En dat is een wezenlijk verschil. Iets na de klok van half negen werd de auto geparkeerd in Kansas City. En dat is waar het verwarrend wordt. Er zijn namelijk twee steden die deze naam dragen. En om het nog verwarrender te maken, liggen deze twee steden tegen elkaar aan. Één in de staat Kansas, en de andere in de staat Missouri. De stad die de meeste bekendheid geniet, en waar alle bezienswaardigheden zijn, is Kansas City (Missouri). En precies in deze stad parkeerden wij deze ochtend ons oranje vehikel. Op het lijstje met dingen die we vandaag willen bezoeken staat welgeteld één ding. We besluiten om eerst op het gemakje een kop koffie te gaan drinken en een plan van aanpak te bedenken voor vandaag. Als we richting Starbucks lopen valt ons één ding op. Het enorme aantal muurschilderingen. De meeste die we zien zijn van de winkels die in desbetreffende panden zitten.

Tijdens de koffie ontdekken we dat er een bordspelcafé in deze stad is. We zijn ervan overtuigd dat ze zo commercieel zijn dat ze zeker en vast ook wel spellen zullen verkopen. We wandelen erheen en als we naar binnen gaan, dan vertelt de medewerkster aan ons dat ze een collectie van bijna 1000 spellen hebben. Dat is ongeveer net zo veel als we zelf hebben. We kijken door de collectie en daar zitten zeer leuke spellen bij. En inderdaad, ze verkopen ook spellen. Niet heel veel, en bovendien zijn ze te duur.

We nemen de tram en gaan naar het doel van vandaag. De toren bij het WO-I monument. Van daaruit zouden we een fraai uitzicht moeten hebben op de skyline van Kansas City. Als we arriveren bij het monument zijn we onder de indruk van de grootte van dit monument. Het is één van de grootste monumenten die we ooit gezien hebben. De 66 meter hoge toren is een onderdeel daarvan. We maken foto’s en gaan naar boven om het uitzicht op de stad vast te leggen.

We wandelen naar het station en ook dit is een enorm en fraai gebouw. We nemen de tram naar het eindpunt van de lijn. Van daaruit wandelen we al geocachend terug naar de auto om ons zo regelmatig te laten verrassen door een fraai beeld, fontein of muurschildering. Plotseling komen we een bordspellenwinkel tegen. Uiteraard gaan we even naar binnen, maar ook hier hebben ze niets dat voor ons bestemd is.

Voor we er erg in hebben is de dag alweer ten einde, en gaan we eten. Als we de auto parkeren zien we een bordspellenwinkel. Ook hier gaan we naar binnen, en ook hier gaan we weer met lege handen naar buiten. Even later gaan we met een volle maag, moe en voldaan terug naar het hotel.

Net als gisteren is het vandaag een dag waarop een behoorlijke afstand overbrugd dient te worden. Net als gisteren proberen we die op te vullen met verrassende attracties, bezienswaardigheden en andere trekpleistertjes. Net als gisteren vinden we het geen probleem om zo nu en dan op zoek te gaan naar de een of andere cache. Eigenlijk zou ik nagenoeg hetzelfde verhaaltje kunnen doen, net als gisteren. Maar ik wil me er niet zo gemakkelijk vanaf maken, vandaar dat ik gewoon weer een verwoede poging doe om een korte samenvatting van de dag te tikken. Inderdaad, net als gisteren. Sommigen die iedere dag de muziek in dit tiksel luisteren zullen misschien nu het bekende nummer van Normaal met de titel: Net as gisteren verwachten moet ik helaas teleurstellen. Maar ook voor vandaag hebben we weer vele kleine hoogtepuntjes uitgezocht. En uiteraard willen we ook nog een paar oude caches vinden. De dag begint zoals gewoonlijk op tijd. Na de auto wat te drinken hebben gegeven. Wat brood voor onze picknick te hebben gekocht en koffie hebben gekocht, gaan we op weg. De eerste stop van vandaag is een heuse basiliek. We maken een paar foto’s en om kwart over acht openen we de deuren om deze basiliek van binnen te bewonderen. Nadat we dat gedaan hebben, gaan we door naar een oud, verlaten, militair vliegveld. Helaas is het verboden terrein volgens de autoband die aan de openstaande poort hangt. Uiteraard respecteren we dat en we gaan door naar het volgende spookstadje met de naam Walker. Hier kunnen we echter niets spookachtigs ontdekken. Voordat we er erg in hebben, staan we in Wilson de oude gevangenis te bewonderen. Terwijl we teruglopen richting de auto worden we aangesproken door een oude man. Hij ziet onze camera’s en wijst ons op het oude steenkool-overlaadstation een stukje verderop. We wandelen daarheen en onderweg zien we een gigantisch ei staan. Eerst het overlaadstation, en dan door naar het ei. We zijn aangenaam verrast als we terug wandelen naar de auto. Over onverharde wegen, rijden we naar een klein kerkje dat in de middle of nowhere staat. Het is vandaag weer koud en weer waait het hard. We besluiten om het inwendige een beetje te verwarmen en gaan een kop koffie drinken. We raken aan de praat met een gepensioneerd echtpaar. Hij komt oorspronkelijk uit Ohio en zij uit Arkansas. Nu wonen ze in Missouri, dichter bij de kleinkinderen. Ze zijn net drie weken naar de Rocky Mountains geweest en hebben schitterend weer gehad. We krijgen een hand en we gaan weer verder. We stoppen in het plaatsje Abilene. President Eisenhower is hier geboren en we bezoeken het geboortehuis van de voormalig president van de VS. Langzaam wordt het etenstijd en bij de volgende stop zien we picknickbanken staan. Een stukje verderop staat een kanon dat is ontworpen om nucleaire projectielen af te vuren. Er zijn er drie van gemaakt en gelukkig is het nooit gebruikt. Het waait zoals gezegd echter hard, en de picknicktafels staan aan een onverharde weg. Aangezien we geen goesting hebben in een broodje zand, vervolgen we onze weg en gaan we picknicken op een parkeerplaats waar ook picknicktafels staan. Het wordt later en we willen nog een wandeling doen vandaag. Terwijl we verder rijden zie ik een koepel in de verte staan. Nog geen twee minuten later zie ik op een bord State Capitol staan. Ik neem de afslag, en we parkeren de auto. We hebben niet veel tijd om rond te kijken, dus dit wordt een waar bliksembezoek. Het lukt ons om in 29 minuten tijd het State Capitol te bezichtigen. Als we weer in de auto zitten, hebben we allebei het idee dat we vandaag bliksemschoenen aan hebben. We gaan weer verder. De laatste stop van vandaag is de beelden- en botanische tuin van Kansas City. Hier wandelen we een kilometertje of zes voordat we richting het hotel gaan.

Aangezien het nagenoeg onmogelijk is om tijdens een reis van 30 dagen iedere dag een hoogtepunt te bezoeken, is het onvermijdelijk dat er soms een dag tussen zit waarop een redelijke afstand overbrugt dient te worden. Vandaag was zo’n dag, en morgen wordt ook weer zo’n dag. We zien daar nooit zo heel erg tegenop, omdat we de dag gewoon proberen op te vullen met kleine en verrassende attracties, bezienswaardigheden en andere trekpleistertjes. En aangezien wij graag een geocache vinden, is het ook geen probleem om zo nu en dan op zoek te gaan naar de een of andere cache. Zodoende stond deze ochtend dan ook het bezoek aan een geocache op het programma. Zoals we al een paar keer eerder hebben gedaan tijdens deze reis, was het doel weer een oude geocache. Eentje die is verstopt in mei 2000. In 2011 waren we op een paar kilometer van deze cache, maar destijds waren we nog niet bezig om iedere verstop-maand vier keer gevonden te hebben. Het doel van die dag in 2011 was het vinden van de oudste actieve geocache ter wereld, wat toen ook is gelukt. Deze hebben we simpelweg gelaten voor wat het is. De rit naar de cache van vandaag is bijna twee uur vanaf het hotel. Onderweg stoppen we met grote regelmaat om een trekpleistertje te bewonderen. De laatste 30 kilometer komen we geen enkele auto tegen. De laatste 17 kilometer gaat het over een onverharde weg. Al is onverhard hier iets anders dan het thuis is. Hier kun je gewoon met een snelheid van een kilometer of 90 per uur comfortabel cruisen over de weg, terwijl je een stofwolk achterlaat. Na 17 kilometer parkeren we de auto en laten het stof zakken. We stappen uit en lopen naar het punt waar de cache zou moeten liggen. Het grote voordeel van de oudjes is dat ze nagenoeg nooit lastig te vinden zijn. Ook vandaag zien we de kist meteen liggen.

De volgende bezienswaardigheid is weer bijna twee uur rijden verder. Onderweg zien we weer diverse kleine attracties. Voordat we er erg in hebben arriveren we in het plaatsje Wallace in de staat Kansas. Het stadje is merendeels verlaten en is nagenoeg een spookstad geworden. Een spookstad vinden we altijd iets mysterieus hebben, en we wandelen dan ook graag door zo’n desolate plaats. We maken wat foto’s en gaan verder naar het volgende spookstadje, Winona genaamd. Hier staan een stuk minder verlaten gebouwen, maar ook hier genieten we van hetgeen voor iemand op een bepaald moment waardeloos is geworden. We gaan verder naar Page City. Je raadt het al. Ook grotendeels een spookstad. Aan de rand van het dorpje zien we een park met daarin picknicktafels. Aangezien het inmiddels etenstijd is, besluiten we om daar te gaan picknicken als we Page City hebben bezocht.

Als we enkele foto’s hebben gemaakt in Page City, Kansas en door het plaatsje hebben gewandeld rijden we terug naar het park. We parkeren de auto en wat we dan zien schertst onze verbazing. De picknicktafel die we een half uur eerder hadden uitgezocht, is verdwenen. Gelukkig is dat geen enkel probleem, want een paar honderd meter verder hebben we ook nog twee picknicktafels zien staan. We eten onze lunch op, en op het moment dat we onze spullen weer in de auto hebben geladen, komt er een loader aangereden, tilt de picknicktafel op, en gaat ermee vandoor. Dag picknicktafel!

Het vierde spookstadje van vandaag is Monument. Na dit bezocht te hebben, gaan we op zoek naar enkele geocaches die hoog gewaardeerd zijn. Onderweg stoppen we ook nog even bij de oudste cache die er momenteel nog verstopt is. Zoals gezegd waren we hier ook al in 2011, maar het is toch altijd bijzonder om een oude cache te bezoeken en dan te bedenken dat het ding er inmiddels al ruim 18 jaar ligt.

De middag vordert gestaag en het is inmiddels behoorlijk warm aan het worden. 26 graden is niet niets in deze tijd van het jaar. Zeker als je bedenkt dat het een paar dagen geleden nog 20 graden kouder was. We besluiten om op zoek te gaan naar wat verkoeling. Een klein uurtje rijden later zijn we aanbeland bij de Noordpool. Helaas is de verkoeling hier ver te zoeken, want hier is het met 28 graden zelfs nog warmer. In de verte zien we het huisje van de kerstman staan. We gaan kijken of hij thuis is, maar helaas, we hebben pech. Gedesillusioneerd gaan we verder met onze tocht van vandaag. De laatste stop? Het hotel voor vannacht. Kerstmis is nog een heel stuk verder rijden.

De dame aan de hotelbalie in Rapid City keek ons twee dagen geleden heel vreemd aan toen we haar vertelden dat we niet naar Mount Rushmore zouden gaan. Op het moment dat we dachten dat ze daar schande van zou gaan spreken, vertelden we haar snel dat we Mount Rushmore al in 2006, 2011 en 2017 hebben bezocht en dat we voor dit jaar andere plannen hebben voor deze regio. Gelukkig is ze met dit antwoord tevreden. Het eerste doel van vandaag is om de hoek bij Rapid City. Althans voor Amerikaanse begrippen dan. Slechts een uurtje rijden bij het hotel vandaan. Gisteren in het bezoekerscentrum wist een Ranger te vertellen dat het op het moment enorm druk is in Wind Cave National Park. Het zou verstandig zijn om te reserveren volgens hem. Het lijkt ons een beetje overdreven als we de ‘drukte’ in de parken van de afgelopen weken in ons achterhoofd houden, maar we kijken toch maar even op de site. Wat we ontdekken is dat we überhaupt niet kunnen reserveren. Dat is geen probleem. Ons plan was om toch tijdig te vertrekken richting het park. Maar er is iets anders dat we zien. De eerste rondleiding door de grot vertrekt een half uur eerder dan er zes weken geleden aangegeven stond op de site. Ook staat er dat de tijden van de rondleidingen ten alle tijden kunnen worden aangepast. We besluiten om zeker op tijd te zijn, en zorgen ervoor dat we om zeven uur bepakt en bezakt in de auto zitten. Maar eerst nog even koffie halen. Na een minuut of 45 te hebben gereden, moeten we stoppen. Wegwerkzaamheden. Er staat een mevrouw met een stopbord voor onze neus. Ruim tien minuten dienen we te wachten voordat we verder mogen. Een stukje verder weer hetzelfde verhaal. Al dienen we nu slechts een vijftal minuten te wachten. We zijn blij dat we ruim op tijd zijn vertrokken en kopen twee tickets voor de eerste rondleiding van de dag.

Als we net zijn begonnen met de rondleiding vertelt de Ranger dat ze blij is dat de laatste weken de groepen een stuk kleiner zijn omdat het seizoen voorbij is. Zo zie je maar, dat ook een Ranger niet van alles op de hoogte is. We dienen in totaal 300 traptreden te overbruggen. Ook deze keer weet Marieke ze allemaal te bedwingen. De grot is niet zo heel spectaculair. Wat wel bijzonder is, is dat 95% van de als ‘boxwork’ bekend staande formaties zich in deze grot bevindt. Wat verder ook niet zo heel fijn is, is dat de rondleiding in sneltreinvaart plaatsvindt. Je krijgt nagenoeg geen tijd om op je gemak een foto te maken. Bovendien vindt de Ranger het heel behulpzaam om continue je met haar zaklamp bij te lichten, waardoor het maken van foto’s nog lastiger wordt.

Als we weer heelhuids boven de grond staan besluiten we om een klein stukje te gaan wandelen in het park. Wat hier ook bijzonder is, is dat hier de grootste natuurlijk gemengde grasprairie van de VS is. Ook de buffels die hier zijn, zijn uniek te noemen. De kudde die hier rondwandelt is de kudden van de Amerikaanse Buffel die niet besmet is met brucellose. We komen onderweg behoorlijk wat buffels tegen en genieten tijdens de wandeling van het uitzicht over de prairie.

De volgende stop is ruim twee uur rijden verder naar het zuiden. In de staat Nebraska. Tegen het rijden in Nebraska zie ik behoorlijk op, omdat de keren dat we er zijn geweest, de wegen lang en saai waren. Vergelijk het een beetje met het rijden van de doorgaande 80km wegen in Zeeland. Maar dan langer, rechter en saaier. Om de een of andere reden valt het vandaag mee.

Misschien omdat ik er tegen op zag, dat het allemaal wat minder erg is, maar vrij vlot staan we bij Carhenge. Dit is een replica van Stonehenge in Engeland, maar dan gemaakt van, de naam verraadt het al, auto’s. We wandelen rond en kletsen wat met de dame in de winkel. Al met al vermaken we ons hier weer een hele tijd. De laatste etappe naar het hotel is ook weer twee uur. Onderweg stoppen we enkele keren om een cache te zoeken en zo toch wat te doen te hebben.

In 2006 dienden we de afstand tussen Niagara Falls en Mount Rushmore in twee dagen te overbruggen. Een route van ruim 2400 kilometer. Wat we destijds ontdekten is het feit dat het reizen in Amerika vlot gaat. Als je 120km per uur mag rijden dan heb je na een uur rijden er waarschijnlijk 119 gereden. Zo hadden we tijdens de twee dagen rijden in 2006 op de tweede dag plotseling wat tijd over. Spontaan lasten we een extra stop in bij Badlands NP. We wisten toen niet wat we ervan moesten verwachten en waren dan ook aangenaam verrast door hetgeen we te zien kregen. Helaas hadden we in dat jaar geen tijd om het park uitgebreider te bekijken. Jaren later kwamen we weer in de buurt, maar ook toen zat het er niet in om een hernieuwd bezoek te brengen aan dit park. En zoals we gisteren al tikten, waren we een jaar geleden ook in deze hoek van de VS. Maar, je raadt het al, ook toen hadden we geen tijd om naar Badlands NP te gaan. Toen de plannen voor dit jaar langzaamaan vorm begonnen te krijgen, besloten we dat het dit jaar gewoon diende te gebeuren. We zouden Badlands NP uitgebreider bezoeken dan we in 2006 hebben gedaan.

Slechts een uurtje rijden was het vandaag naar de ingang van het park. Denk maar niet dat we van de mogelijkheid gebruik maken om eens een keer tot een uur of acht uit te slapen. Het is immers een doordeweekse dag, en op een doordeweekse dag sta je gewoon om kwart voor zes op. Na het ontbijt gaan we boodschappen doen zodat we vanmiddag weer kunnen picknicken. Vervolgens rijden we naar het park. We hebben geluk, want vandaag is het helder weer. De temperatuur is niet al te warm en het waait behoorlijk, maar dat mag de pret niet drukken. Wel ben ik bang dat we na twee dagen te hebben doorgebracht in Theodore Roosevelt NP dat we genoeg Bad Lands hebben gezien. Ach, en als dat zo is, dan betekent dat nog niet het einde van de wereld.

Als we in het park zijn, zijn we al snel bij het eerste uitzichtpunt. We parkeren de auto. Op de kaart die we zojuist bij de ingang hebben gekregen, tekenen we eerst de wandelingen aan die we willen doen. We hebben er tijdens de voorbereiding een vijftal uitgezocht. Zoals gewoonlijk, zijn dit niet al te lange wandelingen. We doen liever vijf kortere wandelingen in verschillende gedeelten van het park dan één lange wandeling. Zo hopen we meer variatie te zien te krijgen. De eerste wandeling is de Saddle Pass Trail. Niet zo heel lang, maar wel behoorlijk zwaar. Het eerste stuk gaat al meteen stijl omhoog over een kleiachtig pad. Aangezien het vannacht behoorlijk heeft geregend, is het spekglad. Als we een meter of 30 omhoog zijn gevorderd, besluiten we om de wandeling af te breken. Het pad is zo glad, dat de kans dat we vallen en er iets aan over houden redelijk groot is. Ook al vinden we het beiden jammer, het betekent nog niet het einde van de wereld.

We stoppen bij verschillende uitzichtpunten en zijn verrast dat de Bad Lands hier zo anders zijn dan in Theodore Roosevelt NP. Bij ieder uitzichtpunt merken we dat het steeds iets harder begint te waaien. We maken een korte wandeling over een pad dat het een en ander uitlegt en laat zien over de fossielen die hier zijn gevonden. Heel interessant. Na een tijdje arriveren we bij het bezoekerscentrum. We bekijken een film over het ontstaan van de Bad Lands en gaan vervolgens picknicken. We vinden een picknick tafel met een heus windscherm. Niet dat het heel veel helpt, dat scherm, maar het gaat ook een beetje om het idee. En als er een boterham uit mijn hand waait, betekent dat nog niet het einde van de wereld.

Na de lunch hebben we nog vier wandelingen op het programma staan. De eerste is een leuke wandeling met fraaie uitzichten. De tweede wandeling die we aangaan is de Notch Trail. Ook deze is niet zo heel lang, maar ook deze valt onder de noemer zwaar. Op twee derde van de wandeling dient er een ladder beklommen te worden naar een hoger gelegen plateau. Eenmaal daar aangekomen, wordt het pad smal en leidt ons langs enkele afgronden naar een breder stuk. Na ongeveer een kilometer wandelen houdt het pad op, en kunnen we niet meer verder. We genieten van het uitzicht, en we denken dat deze wereld het einde is.

De laatste twee wandelingen zijn middelmatig qua zwaarte betreft. Aangezien we Notch Trail hebben overleefd zullen we deze twee ook wel overleven. We genieten van de wandeling ondanks dat de wind ons zo nu en dan bijna doet omblazen. Op het einde van deze wandelingen heb ik nog steeds niet gezien wat ik in mijn hoofd als beeld heb zitten van Badlands NP. Jammer, want ik zou dat beeld graag nogmaals zien. Ach, het is niet het einde van de wereld.

We rijden het park uit. Net voordat we bij de uitgang zijn is er nog een uitzichtpunt. We besluiten om daar te stoppen. Als we naar de rand lopen zien we plotseling het beeld dat ik in mijn hoofd van dit park had. Blij maak ik foto’s en gaan we verder. Langs de gehele weg naar Badlands NP staan borden waarop het plaatsje Wall gepromoot wordt. Alhoewel ik er huiverig voor ben, besluiten we toch om er even te gaan kijken. Maar eerst stoppen we nog een bij Minuteman Missile NHS. Hier wordt alles uitgelegd over de geschiedenis van de koude oorlog en de nucleaire wapens. In dit gebied stonden vroeger 150 kernraketten klaar om afgevuurd te worden. Helaas is dit parkje al om vier uur gesloten. Als we arriveren is het kwart voor vier. In hoog tempo gaan we door de indrukwekkende geschiedenis van de koude oorlog heen om vervolgens naar Wall te gaan. Zoals we beiden al verwachten blijkt dit een heuse toeristenval te zijn. We kijken snel rond en bedenken dat dit haast het einde van de wereld moet zijn.

We rijden richting Rapid City om te gaan genieten van ons avondeten. Mexicaans dit keer. Na het eten gaan we richting het hotel waar we gisteren zijn gearriveerd. Als ik de deur van de kamer opendoe, maak ik rechtsomkeert naar de receptie. Als ik daar ben, vraag de dame aan mij of ik over alles tevreden ben. Ik antwoord ontkennend en vertel dat we geen roomservice hebben gehad vandaag en dat ik graag een paar nieuwe handdoeken zou hebben en een flesje shampoo. De dame verontschuldigd zich keer op keer. Ik accepteer haar verontschuldigingen en zeg dat het allemaal niet het einde van de wereld is.

Vandaag verlaten we Noord Dakota en gaan we richting het zuiden naar Zuid Dakota. Het einddoel van vandaag is de stad Rapid City. Het laatste stuk van de route van vandaag komt precies overeen met een stuk van de route die we vorig jaar reden. Als het ware tikken we vandaag dus de route van vorig jaar aan. Het toeval wil, dat het vandaag exact een jaar geleden is dat we dit deel van de route ook al reden. Of dat saai is? Nee, zeker niet. Er is zoveel te zien overal dat we ons prima meerdere reizen kunnen vermaken op een en dezelfde plek. Maar voordat het zover was, dienden we eerst weer een paar honderd kilometer te overbruggen. De route van vandaag zal vooral bestaan uit vele kleine stops, waarvan we hopen dat ze de moeite waard zijn. Feit is, dat we daar alleen maar over kunnen oordelen als we er zelf geweest zijn. De dag van vandaag begint wederom mistig. We hopen dat het allemaal snel een beetje opklaart, want het kijkt dan net wat gezelliger. De eerste stop van vandaag is bij ‘Our Lady of Lourdes’. We verwachten een kopie van de bekende Lourdesgrot in Frankrijk. De laatste kilometers gaan over onverharde paden. Op de radio klinkt het nummer Lost van Anouk, wat, zeker in combinatie met de mist, heel toepasselijk is. Als we de laatste afslag nemen, begint het volgende nummer. Sadeness van Enigma schalt door de auto. Misschien is dit nog toepasselijker. We parkeren de auto en zijn om eerlijk te zijn toch wel een beetje teleurgesteld als we zien dat hier alleen maar een kerkhof te vinden is met een klein torentje daarop.

We gaan verder en stoppen vervolgens in het plaatsje Slope. Dit is de kleinste gemeente van de Verenigde Staten. Om de snelheid van het verkeer hier allemaal wat te regulieren, heeft men hier een politiewagen geparkeerd, met daarin een etalagepop. De volgende stop is in Bowman. Hier zijn langs de weg allemaal vreemdsoortige kunstwerken te bewonderen. Drie vliegtuigen boven een brug. De vliegtuigen zijn op een paal gemonteerd en fungeren als windwijzer, aangezien ze met de wind meedraaien. Ook is er een oude brandweerwagen te zien waar in plaats van een ladder een raket op is gemonteerd. Even daarna stoppen we bij een openluchtmuseum met oude tractoren. We rijden verder en picknicken onder een fraai beeld van een cowboy. We zijn zo onder de indruk van dit fraaie beeld dat we gewoon een foto vergeten te maken.

We rijden door naar Deadwood. Vandaag een jaar geleden waren we daar ook al. Hoofdzakelijk om daar een toneelstukje op straat uitgevoerd zien te worden van een heuse shoot-out. Vorig jaar hebben we dat gemist omdat dit theaterstuk niet op zondag gespeeld wordt. Vandaag is het maandag, dus nieuwe ronde, nieuwe kansen. Terwijl we een kop koffie zitten te drinken controleren we de locatie van de shoot-out. En dan komen we erachter dat het seizoen dit jaar op 22 september eindigt, wat een week eerder als normaal is. Volgende keer beter. We besluiten om de toeristische route richting het hotel te nemen. Onderweg maken we nog een paar korte wandelingen. De ene leidt ons een berg op waarbij we onderweg nog enkele herten zien. Een stukje verder maken we een stop bij een enorme schommelstoel. Een andere wandeling toont ons een stukje van de originele Berlijnse muur.

Terwijl we deze ochtend aan het ontbijt zitten, overleggen we of we nu wel of niet naar het noordelijke gedeelte van Theodore Roosevelt NP zullen gaan. Gisteren hebben we genoten van het zuidelijke gedeelte, maar we zijn een beetje bang dat het noordelijke deel meer van hetzelfde zal brengen. We hebben geen zin om het op te zoeken op internet en zeggen tegen elkaar: “We zien het wel…” Een straf zal het nochtans niet zijn. We pakken de spullen voor de dag en gaan op pad. Als we buiten komen is het koud, 2?. Nog kouder als twee dagen geleden, maar nu waait het niet. We gaan boodschappen doen en vertrekken richting Theodore Roosevelt NP. Na iets meer dan 25 kilometer verlaten we de snelweg. Deze wegen hebben we liever, want er is zo veel meer te zien onderweg. Zo zien we op een bepaald moment boeren die het gras aan het maaien zijn. Tegelijkertijd word het gemaaide gras verzameld en geperst in grote rollen. Deze rollen liggen op het veld en reiken zo ver als het oog kan zien. Even later zien we een kudde koeien in de wei staan. Een enorme kudde, want zo ver als het oog kan zien, zijn er koeien. Niet veel later passeren we een veld met zonnebloemen. Ze zijn allemaal al uitgebloeid. Wellicht dat dit gemakkelijker is als men de pitten wil gaan oogsten. Men raadt het al, de zonnebloemen reiken zo ver het oog kan zien. Hier dien ik dan wel de kanttekening bij te maken dat het vrij mistig is, en dat het zicht een meter of 100 is. Wederom vragen we elkaar af of het wel verstandig is om het naar het noordelijke gedeelte van het park te gaan. We zeggen tegen elkaar: “We zien het wel… Of niet…”

Een kilometer of 5 voordat we in het park arriveren trekt de mist weg. Het is bewolkt, maar dat is niet erg. Ook is het niet al te warm. In vergelijking met gisteren is het verschil enorm. Gisteren was het 28?, vandaag stijgt het kwik niet hoger dan 6?. Een ander nadeel van het noordelijk gedeelte van het park is dat het in een andere tijdszone ligt. In het park is het een uur later dan in het hotel waar we verblijven. We besluiten om de tijdszone van het hotel aan te houden. Ook hier hebben we verschillende wandelingen uitgezocht. Deze zijn wat langer als die van gisteren, maar de te rijden afstand in het park is dan ook een stuk korter. Al snel valt ons op dat dit deel van het park wezenlijk anders is dan het zuidelijke deel. Waar we gisteren vooral badlands en grasland zagen, krijgen we hier een combinatie van badlands en een canyon voorgeschoteld. Ook de herfstkleuren zijn hier al verder gevorderd, terwijl het hemelsbreed maar 70 kilometer verder is. We genieten ook hier weer van de wandelingen en ook vandaag gaan we ze niet apart beschrijven. Net zoals gisteren hebben we ook weer buffels gezien. En toeristen. Al waren dat er nog minder dan gisteren. Soms hadden we zelfs het idee dat we alleen in het park waren. Als we het park ‘s avonds verlaten, rijden we na vijf kilometer weer de mist in. Zullen we onderweg naar het hotel nog iets leuks zien? We zien het wel… Of niet…

Vandaag staat Theodore Roosevelt National Park op het programma. Heel bekend is dit park niet, en dat is ook te zien aan de bezoekersaantallen die dit park jaarlijks ontvangt. Slechts 600.000 mensen. Vergelijk dit met Great Smoky Mountains NP dat jaarlijks bijna 12 miljoen bezoekers ontvangt. En ik denk dat laatstgenoemde ook niet heel erg bekend is bij het merendeel van de mensen. Om eerlijk te zijn, tot begin dit jaar wisten wij ook niet heel erg veel van Theodore Roosevelt NP. Buffels en Badlands dat is al wat wij ervan wisten. Nadat wij ons verder in dit park verdiept hadden, kwamen we tot de conclusie dat dit beeld van dit park redelijk klopt. Vanochtend op tijd vertrokken vanuit de hoofdstad van North Dakota, Bismarck. Twee uur rijden laten zijn we gearriveerd in het eerste gedeelte van dit park. We parkeren de auto en nadat de blaas geledigd is gaan we beginnen aan de eerste wandeling van vandaag. We hebben voor vandaag zeven wandelingen uitgezocht. De meeste zijn niet zo lang, maar bijna allemaal hebben ze het predicaat zwaar meegekregen.

Om nu alle wandelingen uitvoerig te beschrijven is wat te veel van het goede. Hoewel we genoten hebben van al het fraais dat we vandaag gezien hebben, is het wel nagenoeg allemaal hetzelfde. Badlands, graslanden en buffels. O ja, en hier en daar wat wilde paarden en toeristen. Van die laatste waren er niet heel veel. En dat ondanks dat het weekend is. Op iedere parkeerplaats waar we arriveerden stonden slechts enkele auto’s geparkeerd. Af en toe kwam je iemand tegen. Heerlijk om zo eens een keer door een Nationaal Park te wandelen. De meeste buffels kwamen we het einde van de dag tegen. Ook hier wandelen ze gewoon over de weg. De laatste stop van vandaag was toch wel de meest verrassende. In dit gedeelte kregen we plotseling een rivier te zien die door het landschap kronkelde. Is toch ook wel heel aangenaam om te zien. Maar als er een ding is wat vandaag wellicht wel het meeste indruk heeft gemaakt is dat overal waar we ook wandelden, je constant het idee had, dat je eigenlijk maar een hele kleine mens bent.

Deze ochtend gaat alles een beetje op het gemakje. We hebben niet zo heel veel op de planning staan en ook de te rijden afstand voor vandaag is niet gigantisch te noemen. Toch staan we gewoon op de normale tijd op. Gisterenavond hebben we nog een event gehad, en dat duurde zoals gewoonlijk langer dan gepland. Simpelweg omdat het gezellig was, maar ik kwam er niet meer toe om alle caches die we gisteren hebben gevonden te loggen. Ik besluit om dit deze ochtend te doen. Als ik voorzichtig het gordijn opzij schuif, zie ik dat het inmiddels droog is geworden. Terwijl ik de caches aan het loggen ben, bedenk ik me plotseling dat we in North Dakota zijn. Nu hebben we alle 48 continentale van de Verenigde Staten bezocht. Plotseling vraag ik me af hoeveel kilometers we hiervoor hebben moeten rijden. Als ik het heel grof in moet schatten, dan kom ik op ongeveer 60.000 kilometer uit. Als je bedenkt dat we daar 250 dagen over hebben gedaan, dan hebben we gemiddeld 240 kilometer per dag gereden. Eigenlijk valt dat best wel mee. Waarschijnlijk zullen het vast veel meer kilometers zijn geweest. Thuis maar even alle reizen opzoeken en bij elkaar optellen.

Als we de spullen hebben ingepakt gaan we deze naar de auto brengen. Het hotel is voorzien van automatische schuifdeuren, dus dat is lekker gemakkelijk met het wegbrengen van de koffers. De deur gaat voor ons open en we lopen naar buiten. Als we drie stappen buiten hebben gezet, blijven we allebei stokstijf stilstaan. In mijn gedachten schiet een scene uit de film Cool Runnings. “Shanka, are you cold? Ja, man.” Met andere woorden, het is ijs- en ijskoud.

Bikkels als we zijn, gaan we na dit oponthoud van een paar seconden gewoon verder alsof er niets aan de hand is. Als we wegrijden naar het eerste doel van vandaag, werpen we beiden stiekem een blik op de thermometer. Iets meer dan 5 graden. Dat valt toch wel mee. Waarschijnlijk is het gewoon de wind die het zo koud doet lijken. De eerste stop van vandaag is gelijk wel een bijzondere. We hebben de nacht namelijk doorgebracht in de plaats Fargo. Voor velen bekend geworden door de gelijknamige serie en film. Van de serie heb ik de eerste aflevering gezien, en eerlijk gezegd kon die me niet bekoren. Door onderzoek naar deze serie en film die zich in deze plaats afspeelt, ben ik er achtergekomen dat de beroemdste scene uit de film de scene is waarin een lijk vermalen wordt in een houtversnipperaar. Voor ons is Fargo voornamelijk bekend doordat Rob er een paar jaar heeft gewoond toen hij een jaar of vijf oud was. Het huis waar hij heeft gewoond, is er na al die jaren nog steeds. Eenmaal daar gearriveerd, maken we daar een achterkantfoto van ons. We gaan boodschappen doen en gaan vervolgens op weg naar het volgende punt op ons lijstje.

Dat is Frontier Town in Jamestown. Hier kan men de grootste buffel ter wereld bewonderen. Het spreekt voor zich dat dit een enorm beeld is. Ook is hier een soort van openlucht museum te bewonderen met allemaal oude gebouwen uit de regio. Sommige zijn ingericht als school, tandarts of kapperszaak. Andere zijn in gebruik als winkeltje. We wandelen hier wat rond en lopen een antiekzaak binnen. In een paar dozen op de grond zien we oude kentekenplaten staan. Aangezien we onze verzameling hiervan op den duur compleet willen hebben, beginnen we hierin te snuffelen. De meeste platen zijn slecht van kwaliteit of we hebben al een exemplaar van desbetreffende staat. Uiteindelijk vinden we een plaat van South Dakota die naar onze zin is. Als we deze willen gaan afrekenen, raken we aan de praat met de vrouw aan de kassa. Ze vraagt of we nog naar speciale staten op zoek zijn. DC zeggen we (terwijl we weten dat deze platen heel zeldzaam zijn). De vrouw zegt dat ze er volgens haar nog eentje achter heeft liggen en loopt weg. Zouden we zoveel geluk hebben vandaag dat we relatief goedkoop aan een DC plaat kunnen komen? Als de vrouw terugkomt moet ze ons teleurstellen. Misschien dat ze er over een paar maanden weer eentje heeft. Als we dan gewoon terugkomen als we toch in de buurt zijn. Yeah, right. Ik denk niet dat hem dat gaat worden. Ach, ik ben ervan overtuigd dat er uiteindelijk een DC plaat op ons schuurtje zal prijken. We wandelen verder en bij het informatiecentrum raken we wederom aan de praat. Zo gaat de tijd wel snel voorbij. We zien een rek met daarin routekaarten van diverse wandelingen. We besluiten om er eentje te gaan doen. Want ondanks dat het koud is vandaag, is het wel heerlijk weer om buiten te zijn. We rijden naar het begin van de wandeling en wandelen bijna twee uur. Uiteraard vinden we onderweg enkele geocaches.

De laatste stop van vandaag is het State Capitol van North Dakota. Omdat we deze middag onze tijd hebben staan te verkletsen, zijn we net te laat om met de laatste rondleiding mee te kunnen gaan. Gelukkig mogen we ook een rondleiding op eigen houtje doen. En om heel eerlijk te zijn, is dat iets wat we net zo lief doen. Het gebouw is niets anders dan een toren van 20 verdiepingen. Toch weet het interieur ons te verrassen. En het voordeel van zo’n hoog gebouw is dat je van bovenaf ook een mooi uitzicht op de omgeving hebt.

Twee jaar geleden hebben we Graceland bezocht. Destijds wist ik te melden dat ik niet zo heel veel met Elvis Presley en zijn muziek heb, maar dat je gewoon niet om een bezoek om Graceland heen kunt als je in Memphis bent, aangezien dat hetzelfde zou zijn als Parijs bezoeken zonder de Eiffeltoren te bezoeken. Prince was destijds net een paar maanden daarvoor gestorven. Inmiddels is zijn huis cq studio ook opengesteld voor bezoek. En als je dan in Minneapolis bent, dan dien je gewoon Paisley Park te bezoeken. Het niet doen zou net zou iets zijn als naar Londen gaan zonder de Big Ben te bewonderen. Ook al heb ik niet zo heel veel met Prince en zijn muziek. Een bezoekje aan Paisley Park hoort er gewoon bij. Zelfs als we alle randvoorwaarden voor een bezoekje hebben gelezen. We overleggen, want eigenlijk vinden we het gewoon belachelijk dat men geen foto’s mag maken tijdens de rondleiding. Maar zoals gezegd, het hoort er nu eenmaal bij, zeker als je een beetje van muziekhistorie houdt. Na kort wikken en wegen hebben we maanden geleden de tickets voor een rondleiding geboekt.

Als we deze ochtend opstaan, regent het pijpenstelen. Het zou dan ook veel logischer zijn om het nummer Purple Rain hierboven te hebben gekozen, maar dat zou ook veel afgezaagder zijn geweest. En ook al heb ik niet zo veel met de kleine man op, ik heb wel enkele CD’s in de collectie staan. En bovenstaand nummer springt er voor mij toch wel uit. We besluiten om vroeg aan te rijden. Want een combinatie van regen, snelwegen en Amerikanen zijn over het algemeen een garantie voor zeer langzaamrijdend verkeer. Hoewel de afstand van het hotel naar Paisley Park niet zo heel groot is, en normaal gesproken ongeveer een half uurtje rijden is, zijn we blij dat we tijdig zijn weggegaan en de situatie juist hebben ingeschat. Na een uur en een kwartier rijden zijn we nagenoeg gearriveerd bij Paisley Park. Ik heb al verteld over de randvoorwaarde dat er geen foto’s mogen worden gemaakt. Een andere randvoorwaarde is dat je maximaal 20 minuten voor aanvang van de tour je auto het parkeerterrein op mag rijden. Vlakbij zit een Good Will winkel waar we even rondwandelen om de laatste 20 minuten te overbruggen. We arriveren als eerste bij het parkeerterrein en als we onze tickets hebben laten zien, wordt de poort opengemaakt. We parkeren de auto en maken de enige foto die we hier kunnen maken. Namelijk die van de buitenkant van het gebouw.

Als we de voordeur binnengaan wordt er aan ons gevraagd of we een mobiele telefoon hebben en indien het antwoord ja is of we die even uit willen zetten. Als we dat gedaan hebben, mogen we verder. Bij de balie worden de tickets gescand, en dienen we de mobiele telefoon in te leveren. Deze wordt in een etui gedaan, die vervolgens elektronisch wordt vergrendeld, waarna we het etui met daarin de telefoon overhandigd krijgen. Grootste teleurstelling hierin is dat het etui gifgroen van kleur is. We dienen te wachten in de hal achter het, jawel in de juiste kleur, paarse touw. We bekijken de diverse gouden & platina platen, CD’s en cassette’s en wachten geduldig op wat komen gaat.

De rondleiding begint op het moment dat het paarse touw weg wordt gehaald. We lopen een meter of drie verder en krijgen dan het een en ander over het leven van Prince te horen. Dat dit zijn favoriete ruimte was en dat het eigenlijk zijn woonkamer was. Over het overlijden krijgen we niets te horen. Wat ik ervan weet is dat hij gevonden is in een lift ergens in dit gebouw. Uit alles blijkt dat dit deel uit zijn leven een no-go area is. Aangezien Prince gecremeerd is, is er geen graf. Wel is er de as in een urn. Deze urn staat in een schaalmodel van Paisley Park dat in deze woonkamer staat, hoog boven de deuren naar de studio. En eigenlijk net zo, dat je het niet goed kunt zien. Meteen wordt ons de gelegenheid geboden om even een moment stil te zijn, zodat we aan de artiest kunnen denken. Ongeveer zeven seconden later gaat de tour weer verder. We mogen even rondkijken in de woonkamer en de aangrenzende kamers. Ook mogen we het privé kantoor bekijken. Iets aanraken is taboe. En dat is een randvoorwaarde die we dan wel weer begrijpelijk vinden. Denk niet dat we hier rustig kunnen kijken. We krijgen vijf minuten de tijd om zeven ruimtes te bekijken, dus we dienen wel het tempo erin te houden. Dan lopen we door naar Studio A. Hier krijgen we te horen wie er allemaal muziek heeft opgenomen en dat Prince hier nagenoeg dag en nacht te vinden was. Ook krijgen we een (nog) niet uitgebracht nummer te horen. Althans een gedeelte ervan.

Zo worden we in hoog tempo door het pand geleid. Overal wordt iets verteld, en overal hoor je de muziek van Prince. Eigenlijk net iets te hard, waardoor je de grootste moeite hebt om de gids te verstaan. Na exact 70 minuten is de tour afgelopen en sta je in de souvenir winkel. Op voorhand hadden we gehoopt dat we hier enkele kaarten zouden kunnen kopen van hetgeen we zojuist gezien hadden. Helaas bleek dit ijdele hoop te zijn. Het enige dat we hebben, is wat foto’s die we op internet vinden.

Hoewel we de tour met plezier hebben gedaan, kleeft er toch een ietwat vreemde nasmaak aan het geheel. Te commercieel. Alles ademt hier de sfeer uit dat men zoveel geld als mogelijk in een zo kort mogelijke tijd uit het leven van Prince wil halen. Morgen komt er een nieuw album van de artiest uit. We kunnen het alvast voorbestellen als we willen. Dan kunnen we het vannacht als een van de eersten downloaden. Nee, geef ons dan toch maar Graceland. Daar mochten we zoveel foto’s maken als we zelf wilden. Daar mochten we (voor het grootste gedeelte althans) op eigen gelegenheid en in ons eigen tempo rondwandelen. Daar mochten we langer dan 7 seconden stilstaan bij de lichamelijke resten van de artiest. Mocht het nog niet duidelijk zijn, qua museum (want dat is toch wat beide huizen zijn), dan kiezen wij toch voor het huis van de koning.

Als we weer buiten staan, zien we dat er net buiten de poort een geocache ligt. We zijn ervan overtuigd dat het niet verstandig is om naar buiten te wandelen en daarna onze auto op te halen. We stappen in de auto om deze buiten de poort te parkeren. Althans dat proberen we, want waar we ook gaan kijken, overal is het verboden te parkeren. Als we rondrijden zien we dat er op de hekken veel items aan het hek zijn opgehangen. Na een tijdje vinden we een plek om de auto te parkeren en gaan we op weg richting de cache. Het hek waar van alles aanhangt komen we tegen, en om eerlijk te zijn, zijn we hier meer van onder de indruk dan van de gehele studio’s. Hier maken we enkele foto’s.

We wandelen naar de cache en vinden deze vlotjes. In de regen lopen we terug naar de auto. Het middaguur is al gepasseerd en we dienen nog een behoorlijk afstand te overbruggen. We besluiten dat het niet handig is om ergens op een bankje te gaan zitten te eten. We stellen de GPS in en gaan op weg. De lunch wordt genuttigd tijdens een heuse carnick.

Het blijft maar regenen en regenen terwijl we de 350 kilometer richting het hotel overbruggen. Onderweg stond er nog een bezoek aan een fort gepland. We bedenken dat we onszelf daar geen plezier mee doen, en maken een extra stop om koffie te drinken en wat te winkelen. Eenmaal bij het hotel aangekomen, brengen we de spullen naar de kamer, en gaan we op weg naar de laatste stop van vandaag. Het Space Alien restaurant. Van buiten en van binnen heel bijzonder en leuk om te zien. Jammer dat het eten dat ze serveren niet zo bijzonder is.

We hebben zoals gewoonlijk een vol programma vandaag. Echter we mogen vandaag alweer uitslapen omdat alles wat we willen gaan bewonderen zich in de Twin Cities (De twee tegen elkaar gelegen steden Minneapolis & St. Paul) bevindt. Zodoende gaat de wekker pas om zeven uur. Gaan we op het gemakje douchen en ontbijten. Als we naar buiten kijken zien we dat het wederom niet het meest geweldige weer is. Een kijkje op buienradar leert ons dat het binnen niet al te lange tijd gaat regenen, en dat het dat dan een uurtje of twee blijft doen. De plannen worden hierop aangepast, en zodoende gaan we als eerste naar het State Capitol van Minnesota dat zich in St. Paul bevindt. We parkeren de auto en als het ons uiteindelijk (met de hulp van een zeer vriendelijke mijnheer) gelukt is om een parkeerkaart voor langer dan 1 uur te kopen, gaan we het imposante gebouw binnen.

Nadat we ons keurig hebben gemeld mogen we rondlopen in het gebouw. Het eerste dat we doen is naar de enorme koepel lopen. De koepel in dit gebouw is de op één na grootste koepel ter wereld (alleen de St. Pieter in Vaticaanstad heeft een grotere koepel). Om de één of andere reden maak ik altijd graag een foto van een koepel recht van onderen. Ik heb geluk, want hoewel er een afzetting is in het midden van de ruimte, heeft men één touw opengelaten. En dat betekent dat ik er gewoon mag gaan staan. Ik maak de foto en al snel staat er een man. Hij is vergeten het ene touw dicht te maken en er mag niemand op het koper gaan staan. Dit wordt vandaag gerenoveerd omdat het groen uitslaat van de schoenen van alle toeristen die erop gaan staan. Soit, de foto die ik wil hebben is gemaakt en in de tijd dat de man mij alles aan het uitleggen is, is Marieke stilletjes achter mij doorgewandeld om voor de zekerheid ook een foto van de koepel van recht van onderen te nemen.

We volgen onze tour en zijn onder de indruk van dit State Capitol. Ook dit is weer een zeer fraai gebouw net als het State Capitol van Michigan dat we vorige week met een bezoekje hebben vereerd. Langzaamaan wordt het dringen in de top 10 van fraaiste State Capitols in de Verenigde Staten die we hebben bezocht.

Als we op de bovenste etage zijn, kijken we naar beneden en zien dat inmiddels de restaurateurs zijn gearriveerd. De man die ons heeft weggestuurd staat uit te leggen wat er allemaal is gebeurd, en dat twee mensen met ‘zulke’ (althans wij denken dat hij dat aan het vertellen is, want horen kunnen we het niet) met hun voeten op het koper zijn geslopen.

We besluiten om nog een wandeling in de omgeving te maken. Als we niet al te ver hebben gewandeld begint het te regenen. Ruim twee uur later als dat de buienradar aangaf. Dat was niet echt de bedoeling. We wandelen naar de auto en zoeken van pure ellende maar een Starbucks op. Kijken hoe we onze plannen het beste kunnen aanpassen aan deze nieuwe situatie. We besluiten om eerst richting het Walker Art Centre te rijden. Bij dit museum ligt een gratis toegankelijke tuin, waarin vele kunstwerken te bewonderen zijn. We parkeren de auto en gaan op pad. Al snel zien we het bekendste kunstwerk staan. De lepel en de kers. Gelukkig is het inmiddels weer droog geworden. We maken wat foto’s en wandelen verder door deze tuin die ons toch behoorlijk tegenvalt. Onderhoud wordt er nauwelijks uitgevoerd. Op een bordje zien we staan dat men bezig is om op de vlakte inheemse planten te laten groeien. Ik zou het eerder ‘te lam om het onkruid weg te halen en het gras te maaien’ noemen, maar goed. Blijkbaar hoeft de tuinman hier geen wit voetje te halen. Ook de kunstwerken zijn niet heel bijzonder te noemen.

We wandelen verder naar de oudste basiliek van de VS. De Saint Mary Basilica. Het is slechts iets meer dan een halve kilometer wandelen, dus het is onzin om voor zo’n afstand de auto te halen, ons in het verkeer te storten en vervolgens weer een parkeerplaats te zoeken. Bovendien is het nog steeds droog. We bewonderen de basiliek en wandelen naar een kapel om een kaarsje op te steken. Als ik de prijs van een kaarsje zie kijk ik omhoog en mompel zachtjes ‘joden’. Terwijl ik betaal weet ik zeker dat er hierboven iemand zit te schaterlachen. Het kaarsje op de vertrouwde plek ’10’ wordt aangelicht en we gaan weer verder.

Als we weer buiten zijn, regent het nog steeds niet. We wandelen naar de auto en gaan op weg naar het volgende item is ons roadbook. Het Minehaha-park. Als we de auto hebben geparkeerd besluiten we om eerst te gaan picknicken. Ondanks dat het nog steeds droog is, besluiten we om voor de zekerheid toch maar aan een overdekte picknicktafel te gaan zitten. Na de lunch gaan we op zoek naar dé attractie van dit park. De Minehaha Waterval. Als we deze horen, weten we welke richting we op dienen te wandelen. Plotseling zien we de waterval en zijn we er toch wel van onder de indruk. Hij is in ieder geval groter dan we hadden verwacht.

Als we nog een stuk door het park gewandeld hebben, komen we tot de ontdekking dat we nog behoorlijk wat tijd overhebben voordat we dienen te gaan dineren. Per toeval heb ik deze morgen een serie geocaches in een woonwijk gezien. We besluiten om hier te gaan wandelen en zo gewoon lekker wat te wandelen. Zo gezegd zo gedaan en als we de auto langs de rand van de weg hebben gezet, gaan we op pad. We zijn onder de indruk van de vele fraaie huizen in deze wijk. We vinden regelmatig een geocache en we zien regelmatig weer iets fraais. Ondertussen is het weer beginnen met miezeren. Echt nat wordt je er niet van, dus we wandelen gewoon verder. Na ruim twee uur wandelen houden we het voor gezien en gaan we op pad voor de op één na laatste stop voor vandaag. Een restaurant om het inwendige van de mens weer wat te versterken. Als we de auto bij het hotel parkeren zien we dat we vandaag toch behoorlijk wat kilometers hebben gereden. Zeker als men bedenkt dat we de stad niet uit zijn geweest.

Na een prima ontbijt verorberd te hebben, met zelfs yoghurt uit een automaat en bomen in de eetzaal, nemen we ons oranje vehikel en gaan naar downtown Minneapolis. We hebben nog even gedacht om met de bus te gaan, maar de reistijd leek wel veel langer dan met de auto, dus gisteren maar online een parkeerplaats geboekt. Voor slechts 10 dollar per dag staat de auto keurig opgeborgen. Twee minuten na negenen arriveren we ter plaatse. Het miezert wat, dus eerst maar even koffie en een plan maken wat te doen. We besluiten aan de hand van geocaches de stad te gaan verkennen, aangezien we al op internet gezien hadden dat er weinig hoogtepunten in de stad aanwezig zijn. We vertrouwen erop dat de kleine schatten ons de verborgen pareltjes van de stad laten ontdekken. Het is inmiddels droog geworden en een van de eerste stops brengt ons bij het Courthouse. En zie daar, we spotten dezelfde leuke beeldjes als die ook bij het Courthouse in Sacramento te vinden zijn.

De volgende stop is een virtuel cache. Hier ligt dus feitelijk niets verstopt, maar bezoek je de plek en vaak is het de bedoeling om ook een foto te maken. Op de hoek van de straat is een beeld van een vrouw te zien uit een oude Amerikaanse tv-serie. We zouden extra punten kunnen vergaren als we net als het beeld, een pet de lucht in zouden gooien. Ook al heb ik geen idee om wat voor punten het precies gaat, ben ik er gek genoeg voor.

Na een bijzondere sanitaire stop in de bibliotheek. (Ik heb namelijk nog niet eerder meegemaakt, dat een iemand met kabaal zijn spullen neerkwakt en vervolgens zich verontschuldigt dat ze zo’n hoge nood had, dat ze het niet meer kon halen om de wc deur te sluiten en dan maar open en bloot haar behoefte moest doen), ging de reis verder richting het park. Ook hier hebben we weer enkele caches meegepikt. Al lopende genieten we van deze stad. Niet heel speciaal, maar leuk voor een dag. Wat opvallend is, is dat er zich meer mensen bevinden op de bovengrondse oversteek, halverwege tussen de gebouwen in, dan op de ‘gewone’ stoep beneden.

Langzaam werd het tijd om terug te keren naar de auto en de spullen op te halen voor ons eerste event van deze reis. Er zijn een aantal aanmeldingen gekomen van lokale geocachers, die wel eens kennis willen maken met geocachers uit Nederland. En zoals eigenlijk altijd het geval is, werd het weer een gezellige meet en greet. Met een voldaan gevoel, zetten we daarna koers richting het avondeten.

Als je iets langer onderweg bent, komt er een moment dat nagenoeg al je kleren vuil zijn.

En dan dient er gewassen te worden. Maar zoals wel meer, is ook de wasdag zorgvuldig op voorhand gepland. Na een X aantal dagen, dienen we minimaal twee nachten in een hotel te verblijven, zodat we de kleren kunnen wassen en drogen. Op voorhand wordt er dan gezocht naar een hotel waar ze wasmachines hebben staan, zodat we voor een paar dollar een machine was kunnen draaien. Daarna de waslijnen (die gewoon in de koffer meegaan) ophangen en alles laten drogen.

De meeste kleren die we hebben, zijn ook speciaal voor dat doel geselecteerd. Sneldrogend, want dan is het de volgende dag al droog en kan het gestreken worden. Op dinsdag dus, wat goed uitkomt want dinsdag is strijkdag.

Alhoewel er wel rekening gehouden wordt met het feit dat er een paar wasjes gedraaid dienen te worden, staat natuurlijk niet de hele dag in het teken van het wasgoed. Er zijn immers zo veel andere leuke dingen te doen. Neem nu de activiteit winkelen. Enig om te doen, en deze activiteit doen we dan ook iedere rondreis door de VS bijna een uur of twee. De mall wordt op voorhand uitgezocht, en de winkels die bezocht dienen te worden, worden nog net niet aangevinkt op de kaart. Vandaag bezoeken we een mall in de buurt van Minneapolis. Op de weg daarheen maken we een korte stop bij een vliegveld. Plotseling zien we drie straaljagers een angstaanjagende manoeuvre maken. Heel snel hoeven we echter niet te zijn, want het betreft een standbeeld dat is gemaakt van drie echte T-38 Talon Thunderbird straaljagers. Een enorme gevaarte en ook nog eens indrukwekkend.

Na deze korte stop gaan we dus winkelen. Na twee uur te hebben volgemaakt zijn we geslaagd en kunnen we verder. Het volgende doel is slechts vijftien minuten van het winkelcentrum verwijderd. Als we de auto geparkeerd hebben, gaan we eerst picknicken. Na de picknick gaan we richting de ingang van Fort Snelling State Park. Er wacht ons een teleurstelling. De openingstijden zijn aangepast. Het fort zou tot eind september dagelijks geopend zijn. Helaas voor ons is dit aangepast naar begin september. Het fort zelf kunnen we dus niet bezichtigen, maar we kunnen wel lekker rondwandelen op de drie eilanden in de Mississippi waarop dit fort gesitueerd is. Dit doen we dus en we genieten weer volop. Terwijl we aan het wandelen zijn, zien we de lucht langzaam betrekken. We besluiten om te keren en terug te gaan naar de auto. Dan maar een uurtje eerder in het hotel om te gaan wassen denken we. Als we ongeveer 17 seconden in de auto zitten, valt de eerste druppel naar beneden. Enkele minuten later regent het pijpenstelen. Het is iets meer dan een half uur rijden naar het hotel. Door het weer valt er van de skyline van Minneapolis niet heel veel te zien. We doen de was. Gaan wat eten, en na het eten is het weer opgeklaard. We besluiten om nog een rondje door het park tegenover het hotel te gaan lopen. We maken nog een stop bij Target, want ik heb gehoord dat ze de afdeling bordspellen hebben uitgebreid het afgelopen jaar. Als het donker is, komen we weer terug in het hotel.

Zoals gebruikelijk hebben we weer een redelijk vol programma voor vandaag. Als eerste staat een bezoekje gepland aan een grot. Voor iedereen die zich al zenuwachtig achter de oren aan het krabben is bij de combinatie van grot en Marieke, kan ik verklappen dat het alweer goed is afgelopen. De grot heeft de bijzondere naam Niagara Cave meegekregen en bevindt zich in de staat Minnesota. De ingang van de grot bevond zich een kleine twee uur rijden van het hotel vandaan. Eenmaal voorzien van een kop cappuccino voor onderweg ging de reis voorspoedig. Toen we bij de grot arriveerden, was deze nog gesloten. We besloten dat we enkele geocaches in de omgeving zouden gaan zoeken. Na iets meer dan een half uur, hadden we alle geocaches in een straal van 6,6 kilometer gevonden. Voor de geocachers onder ons die nu denken dat dat een prestatie van wereldformaat is dienen we te vermelden dat we welgeteld drie caches hebben gevonden in dat half uur.

De laatste 20 kilometer naar de grot heen voerde ons over gravelwegen. Deze zijn op zich net zo goed te rijden als een geasfalteerde weg. Met een snelheid van een kilometer of 80 gingen we op ons doel af. Een grote stofwolk achterlatend. Dat was goed te zien toen we de auto parkeerden om een cache te gaan zoeken. Misschien dat het verstandig is om een van de komende dagen een wasstraat op te gaan zoeken.

Om eerlijk te zijn hebben we geen beiden een idee meer waarom deze grot in onze planning is beland. We hadden gisterenavond ook geen zin om het op te zoeken. Het is vast en zeker niet voor niets uitgezocht en vandaag laten we ons dan ook gewoon verrassen. We kopen kaartjes voor de eerste rondleiding en na een half uurtje wachten dalen we de eerste van de 275 traptreden af. De gids vertelt ons dat we niet al te veel stalagmieten, -tieten en aanverwanten rotsformaties dienen te verwachten in deze grot die ongeveer 800 meter lang is en ons ongeveer 60 meter onder de grond zal brengen. Niet zo’n spectaculaire cijfers dus. En het gebruik aan rotsformaties geeft ook al niet veel hoop. Maar na korte tijd wordt duidelijk waarom we deze grot hebben uitgezocht en waaraan hij zijn naam heeft te danken. Plotseling staan we een waterval van 20 meter hoogte te bewonderen. En dat is iets dat we nog nooit hebben gezien in een grot. We zien onderweg enkele mieten, -tieten en gordijnen, en dan maken we dezelfde wandeling weer terug naar de ingang. Al met al meer dan de moeite van het bezoeken waard, en zoals gezegd, Marieke heeft ook deze grot weer overleefd.

Voor de middag staan enkele caches in de staat Iowa op de planning. In deze staat hebben we nog geen enkele geocache gevonden en we zijn er wel heel dicht bij. We hebben een cache gevonden die ons zeer de moeite waard lijkt. Onderweg stoppen we in een dorp om te gaan picknicken in een park. Dit is een leuk park en we maken er een korte wandeling door het park. De volgende afslag is 111 kilometer verderop. Alhoewel het wellicht wel zo klinkt, is het geen saaie weg en zien we onderweg weer van alles.

Als we links af slaan, zijn we bijna bij het doel van deze middag. De auto wordt weer wat grijzer aangezien de laatste kilometers ons over gravel leiden. We parkeren de auto en wandelen de laatste 600 meter over een smal pad tussen twee maisvelden door. En dan staan we bij het monument ter nagedachtenis aan Buddy Holly, Ritchie Valens en J.P. “The Big Bopper” Richardson. Op 3 februari 1959 verongelukte op deze plek het vliegtuig waarin deze drie artiesten zaten. Respectievelijk 22, 17 en 28 jaar oud. Deze dag in 1959 is later bekend geworden door het nummer American Pie van Don McLean als The Day the Music Died.

Als laatste staat er een bezoek aan de concertzaal waar het genoemde drietal voor de laatste keer optrad. De zaal is er nog steeds en er worden vandaag de dag nog steeds optredens gegeven. Zelf zien ze het niet zo somber in als Don McLean deed en staat er prominent op het programma vermeld “The Music Lives On”. Iets wat we eigenlijk alleen maar kunnen beamen als we onderweg naar het hotel van vanavond naar de Top 1000 aller tijden zitten te luisteren in de auto.

Eenmaal gearriveerd in het hotel begint het dagelijkse avondritueel weer. Alle batterijen opladen. Foto’s op de laptop zetten. Deze bekijken. Vervolgens iets tikken. En daarna moe maar voldaan gaan slapen. Maar vanavond dienen we eerst nog wat anders te doen. Want de grote vraag is: “In welk bed slapen wij?”

Vorig jaar was de reis goed voorbereid. We wisten waar we ‘s morgens brood en dergelijke konden halen voor het ontbijt. En ‘s avonds konden we kiezen uit verschillende restaurants om te gaan eten. De reden om hiervoor te kiezen was eigenlijk heel simpel. Tijdens eerdere rondreizen hadden we gemerkt dat zelfs de nieuwste kaarten niet alle supermarkten en restaurants weten te zitten. Als we dan naar een restaurant navigeerden, dan zat er simpelweg niets. Aangezien we vorig jaar behoorlijk wat kilometers dienden te maken, was al het tijdverlies dat we onszelf konden besparen mooi meegenomen. Dus dit jaar hebben we dat ook gedaan en zijn we iets verder gegaan met het voorbereiden. Voorheen gingen we naar een park en zochten we ter plekke uit welke wandelingen we wilden doen. Dit jaar hebben we ook de wandelingen op voorhand uitgezocht. Zo reden we deze ochtend rechtstreeks naar de ingang van Devils Lake State Park. Ook de parkeerplaats hadden we al opgezocht en omgezet in coördinaten, zodat we linea recta naar het begin van de wandeling konden navigeren.

We doen de rugzakken om en we gaan op pad voor de eerste wandelingen. Ter plekke besluiten we om drie wandelingen te combineren tot één wandeling. Het zou mogelijk moeten zijn, en de afstand is niet verkeerd. Een kilometer of acht. Het is nog vroeg, iets na de klok van tien, dus we zouden op tijd terug moeten kunnen zijn om ergens te picknicken. Die spullen hoeven we dus niet mee te dragen. Het enige dat we niet op voorhand hebben kunnen vinden was de zwaarte van de wandeling. Aan de hand van de foto’s die we op voorhand hebben gezien, schatten we alles in op niveau ‘gemiddeld’. Dit houdt in dat het over het algemeen over paden gaat, met hier en daar wat stenen waar overheen geklauterd dient te worden om de weg te vervolgen. We gaan op pad en al snel staan we te genieten van het eerste fraaie uitzicht over Devils Lake.

Terwijl we verder ploeteren wordt het terrein zwaarder en zwaarder, en vinden we dat de wandeling in de categorie ‘behoorlijk zwaar’ thuishoort. Gestaag vervolgen we onze weg verder, en terwijl mijn shirt doordrenkt is van het zweet, bedenk ik me dat het eigenlijk wel leuk is dat we zo door deze wandeling verrast worden. Te veel voorbereiden is ook niet goed. En we zijn ook geen professionele reisorganisatie, dus ik vergeef mezelf dit gebrek aan voorbereiding. Hetgeen wat me het meest verbaast is het feit dat het ontzettend druk is op de ‘paden’. Goed het is zaterdag, maar het is ook al half september, dus het toeristenseizoen is al voorbij.

Na vier uur wandelen zijn we terug bij de auto en kunnen we gaan picknicken. De magen worden gevuld en we hebben nog een wandeling op het programma staan. We besluiten om op voorhand te controleren hoe de zwaarte van deze wandeling is. Als we in de verte het pad zien lopen, besluiten we om deze wandeling aan ons voorbij te laten gaan en te kiezen voor de wandeling die we als ‘reserve’ (voor als we nog wat tijd over zouden hebben) te gaan. Het begin van de wandeling is ruim 12 kilometer verder, dus om tijd te winnen gaan we daar met de auto heen. Deze wandeling is iets meer dan vier kilometer. We hebben slechts één afbeelding op voorhand gezien en die was wel fraai. Terwijl we wandelen bedenken we dat het eigenlijk maar saai is. Een geasfalteerd pad langs een riviertje door de bossen. Na een kilometer wordt het iets spannender als we de rivier dienen over te steken, terwijl er geen brug is. Langzaamaan wordt het aantal bomen minder en het aantal rotsen hoger. Links en rechts van ons verschijnt een rotswand en plotseling beseffen we dat we in een ravijn wandelen. Dan houdt het pad plotseling op. Zou dit het einde van de wandeling zijn? Ik kijk op de kaart op de GPS en zie dat het pad nog verder loopt. Dan zien we mensen terugkomen langs de zijkant van de rivier over een smal strookje zand. We gaan verder. Even later moeten we terugdenken aan de wandeling door De Rivier van drie jaar geleden. Zo extreem als destijds zou de wandeling wel niet worden, maar genieten is dit wel. We zien bijna geen mensen en op het gemak gaan we verder. We overwinnen obstakel na obstakel en leggen het grootste gedeelte af door De Rivier. En net zoals in 2015 houdt de wandeling op bij een waterval. Niet zo indrukwekkend als in Oneonta Gorge, maar meer dan genoeg om een kers op de taart te zijn. We keren om en moe maar voldaan arriveren we weer terug bij de auto.

Voor vandaag staat het High Cliff State Park op het lijstje om te bezoeken. Een niet al te groot park, maar met een gevarieerd landschap en verschillende, niet al te lange en zware wandelingen. Als het ware op ons lijf geschreven dus. Ideaal om een dagje lekker te gaan wandelen. Stiekem zijn we er tijdens het plannen van de reis al vanuit gegaan dat het vandaag lekker wandelweer zou zijn, dus een backup-plan hebben we niet gemaakt. Dat is iets dat we eigenlijk nooit doen. Want is dat dan niet zoiets als de goden verzoeken? Het park ligt op 2½ uur rijden van het hotel vandaan. Aangezien het vrijdag is, lijkt het ons raadzaam om de wekker op de werkstand te laten staan en dientengevolge gewoon om kwart voor zes op te staan. Na het ontbijt halen we eerst een kop koffie voor onderweg en na iets meer dan een uur rijden, rijden we de staat Wisconsin binnen. Dit is alweer de vijfde staat die we deze rondreis bezoeken.

Terwijl we het bord staan te fotograferen beseffen we dat we ook weer in een andere tijdzone zijn. Het tijdverschil met Nederland is nu weer een uurtje meer. Voor ons houdt het concreet in dat we vandaag 25 uren in een dag hebben. Een uurtje meer om te wandelen. Dus dat is alleen maar goed. We halen nog een kop koffie om onderweg op te drinken en al kletsend rijden we het park binnen. We betalen de entree en parkeren de auto. Het eerste wat we zien zijn drie gieren die op een picknickbank zitten. Wellicht dat het verstandig is om vanmiddag ergens anders te gaan genieten van de lunch. Er worden foto’s van de Roodkopgieren gemaakt en nog voordat ik de camera opberg heb ik al drie keer op mijn armen geslagen. Voordat we aan de eerste wandeling beginnen smeren we ons in met deet. Terwijl ik bezig ben, wordt ik ettelijke keren gestoken door een mug. Vol goede moed gaan we op weg en genieten we van een leuke wandeling rondom een meer.

We gaan op weg naar de volgende wandeling. Eerst naar een uitkijktoren en daarna via een beeld en een geocache terug naar de auto, zo is het plan. De deet doet zijn werk redelijk goed, al weten de muggen met een uiterst nauwkeurige precisie de plekjes te vinden die ik niet heb geraakt met deet. Als we het beeld hebben gezien, wandelen we het bos is, en wordt het aantal muggen groter en groter. Aangezien we alleen de zichtbare lichaamsdelen hebben ingesmeerd, bedenken de beestjes dat het ook moet lukken om ons te prikken op de plekken waar stof zit. Terwijl we het natuurschoon bewonderen slaan we nagenoeg continue op onze ruggen en benen om de kleine steekviooltjes van ons af te slaan. Ze steken zelfs door het stof heen.

We overleven de wandeling en gaan vol goede moed weer verder. We parkeren de auto en als we door het raam naar buiten kijken, bedenken we dat het verstandig is om de lunch te verorberen terwijl we in de auto zitten. Zo gezegd zo gedaan. Het brood wordt gesmeerd en de maaltijd genuttigd. Hierna gaan we weer verder. We laten ons toch niet terroriseren door een paar honderd van die beestjes? Maar om heel eerlijk te zijn. Hoe mooi het ook allemaal is, genieten doen we niet echt van dit park. De wandeling wordt zo snel als mogelijk is voltooid en we maken nauwelijks tijd om al het fraais dat we zien op de gevoelige chip vast te leggen.

Toch beginnen we gewoon aan de volgende wandeling. Het begin is zeer fraai en leerzaam te noemen. Als we dieper de bossen ingaan, lijkt het wel of de beestjes zich hebben vermenigvuldigd. Om gek van te worden. Plotseling ziet Marieke een hertje. We proberen zo goed en kwaad als het kan een foto te maken. Vlug gaan we verder. We rennen haast het pad af, terwijl we om ons heen slaan om zo te proberen de muggen van ons lijf af te houden. In dit gedeelte van het park lijkt het bovendien wel of de muggen immuun voor Deet zijn. Ik mompel nog tegen de beestjes “Hallo, ik heb wel C12H17NO op mijn lijf zitten hoor.”, maar verder dan wat gemompel kom ik niet. Want ik weet gewoon zeker dat als ik mijn mond verder opendoe dat er op dat moment een zwerm muggen naar binnen vliegt. Bijna halverwege geven we onszelf gewonnen, en gaan we terug naar de auto en verlaten het park. Nog één wandeling stond er op het programma, maar dat geloven we wel. Bij een sanitaire stop maakt Marieke de tussenbalans op waaruit blijkt dat de muggen mij een stuk aangenamer vinden smaken dan Marieke. Op mijn rug zitten grofweg een zeventigtal muggenbulten tegen negen op de rug van Marieke. Bovendien tel ik er nog een stuk of tien boven op mijn hoofd en dan nog degene die op mijn armen, mijn gezicht en in mijn nek zitten.

We gaan naar het Memorial Park in de plaats Appleton. De naam klinkt goed, en we denken er nog wel een uurtje te kunnen wandelen. Het is een leuk aangelegd park. Het heeft alleen een heel klein nadeel. Er zitten nogal wat muggen. Aangezien ik intussen helemaal gestoord ben van alle bulten op mijn lijf, gaan we ook hier niet verder. We gaan op weg naar het hotel. Op zich is het niet zo heel erg. Nu zijn we een keertje voor het eten in het hotel. In het hotel kijken we of er nog iets te zien is in deze plaats. We ontdekken een bijzondere brug en besluiten even te gaan kijken. We stappen uit, worden belaagd door muggen, maken snel een foto en gaan weer verder. We stoppen bij een kapel. Het lijkt wel of er hier nauwelijks muggen zitten. We halen opgelucht adem en maken een korte wandeling over het terrein van de universiteit. Toch wordt de hoeveelheid muggen ook hier groter en groter. Of zien we dingen die er niet meer zijn. We laten Appleton achter ons en we gaan eten bij een Italiaans restaurant. Terug in het hotel vraag ik mezelf af hoeveel ons muggen ik vandaag heb doodgemept.

Voor het eerst hebben we deze reis een grote etappe waar we de dag mee beginnen. Maar liefst 350 kilometer dienen we te overbruggen om bij de plaats van bestemming te komen. Volgens de navigatie is het ruim vier uur rijden. We vertrekken, zoals gewoonlijk, op tijd aangezien we om uiterlijk half twee moeten zijn waar we willen zijn. Waar we gisteren nog met onze voeten in het water stonden van Lake Michigan, gaan we vandaag gewoon een stapje verder.

We gaan namelijk het water op. Niet dat van Lake Michigan, maar het water van Lake Superior. Het grootste meer van de grote meren in de Verenigde Staten & Canada en qua oppervlak het grootste zoetwatermeer ter wereld. Hoe groot dat dan is? Bijna twee keer Nederland (1,97x) of voor de Vlaamse lezers 2,7 keer België.

Uiteraard zijn we ruim op tijd, dus we gaan eerst even naar het bezoekerscentrum van Pictured Rocks National Seashore. Ook dit is onderdeel van het NPS. In de loop van de jaren kunnen we toch al heel wat Nationale Parken, Monumenten en kustlijnen in het beheer van het NPS afvinken. We maken een korte autorit naar het uitzichtpunt Miners Castle. Aangezien onze magen zich al gemeld hebben besluiten we eerst te gaan picknicken. Na de lunch wandelen we naar het uitzichtpunt. Al snel wordt ons duidelijk dat we er verstandig aan hebben gedaan om het water op te gaan.

Maanden geleden hebben we namelijk een heuse cruise geboekt. Althans zo noemt de rederij het. Wij zouden het een rondvaart noemen. De tocht zal ons de kustlijn van Pictured Rocks NSH laten zien. Bij de plaatjes die we destijds op het internet zagen, werd ons al snel duidelijk dat de beste manier om hier al het fraais te bewonderen vanaf het water is.

Om half twee melden wij ons bij de rederij. Net zoals tientallen andere mensen overigens. We sluiten aan in de rij en nadat de loopplanken zijn geopend, slinkt deze vlotjes. Het blijkt dat er met twee boten wordt gevaren. Ik denk dat het drukker is dan men had verwacht. Dat zal waarschijnlijk wel komen door het geweldige weer van vandaag. De boot vaart uit en we krijgen een korte veiligheidsinstructie. Deze is een stuk korter dan hetgeen we gewend zijn in een vliegtuig. Hier wordt alleen het gedeelte van het zwemvest uitgelegd, maar met zoveel flair, charme en humor dat er een applaus volgt.

Al snel zijn we in het open water en varen we met een behoorlijke snelheid richting het stuk kustlijn dat onder het Nationale Park valt. We staan op het achterdek en genieten van het zonnetje en de wind in onze haren. We maken de ene foto na de andere en we zien een stuk natuur dat we nog nergens eerder hebben gezien. We kunnen alleen maar hopen dat er enkele fraaie foto’s tussen zitten. Wat wel zeker is, is het feit dat er inderdaad geen betere manier is om dit prachtig stukje natuur te bewonderen.

Als we na ruim 2½ uur weer zijn aangemeerd, is het langzaamaan tijd om naar het hotel te gaan dat iets meer dan een uur rijden zuidwaarts is. Als we goed en wel onderweg zijn, zien we links een bord langs de weg staan met “waterfall” erop. We geven een ruk aan het stuur (wel om heel eerlijk te zijn, spiegelen we eerst keurig zoals het hoort om vervolgens bedaard naar links te sturen, maar zo klinkt het natuurlijk wel een stuk minder spannend) en parkeren de auto. We maken een korte wandeling naar de waterval en ook hier genieten we van. Een half uurtje later parkeren we de auto aan de rechterkant van de weg in de berm. We zien namelijk een fraaie schuur zoals je ze ook in de boeken ziet staan. Dit zijn dingen die je alleen maar kunt doen als je op eigen houtje op reis bent. Je ziet iets, en je besluit op dat moment om te stoppen. Dat zijn de momenten die de reis helemaal top maken.

We hebben weer het een en ander te doen vandaag. Het eerste dat op het programma van vandaag staat, is hetgeen ons heeft doen besluiten om dit jaar naar dit deel van de VS te gaan. Al het andere dat we hebben gedaan en nog gaan doen, is om dit doel heen bedacht. Wat anders zou het kunnen zijn dan een geocache? Mensen die ons kennen vinden het heel logisch. Het gaat in dit geval om de laatste cache die geplaatst is in augustus 2000 die we nog niet hebben gevonden. In een bericht dat bij de cache is geplaatst staat een locatie van een mogelijke parkeerplaats opgegeven en de melding dat het een leuke wandeling van 7 kilometer was geweest. Een blik op de kaart leerde dat het niet zo ver zou kunnen zijn, maar het is niet de eerste keer dat een ravijn ons hemelsbreed slechts enkele meters van de cache scheidde en dat we in werkelijkheid toch een behoorlijke tippel dienden te maken. Aangezien we nog meer willen zien vandaag, besluiten we op tijd te vertrekken.

Het is nog fris. De thermometer geeft 6 graden aan als we net op weg zijn. Hier en daar is het mistig, dan weer helder. De weg naar de cache is fraai en we genieten van hetgeen we te zien krijgen. Na een klein uren draaien we linksaf en rijden we een zandweg in. We parkeren de auto en zien een ree wegspringen.

We zien geen enkele reden waarom we zeven kilometer dienen te wandelen voordat we bij de cache zijn. De GPSr geeft een afstand van 207 meter (hemelsbreed) aan. We doen verstandig de rugzakken om. Nemen voldoende water mee, voor het geval dat. Iets of wat gespannen gaan we op pad richting de cache. Wat als we deze niet kunnen vinden? Ach, dat zien we dan wel weer. Nog geen vijf minuten later krabbelen we onze naam in het logboek. Hier zijn we heel blij mee en terwijl we terug wandelen naar de auto, vraag ik me af hoeveel mensen alle vier de in augustus 2000 geplaatste geocaches hebben gevonden.

We zijn dus eerder dan verwacht klaar met het eerste doel van vandaag. Gelukkig voor ons, hebben we nog meer dingen voor vandaag op de planning staan. We hebben het idee dat we daar niet voldoende tijd voor zullen hebben, dus eigenlijk komt het wel mooi uit dat we eerder klaar zijn dan we hadden verwacht. We rijden verder en stoppen onderweg om een kop koffie te halen. We rijden verder richting Sleaping Bear Dunes National Seashore. Bij de ingang stoppen we en kopen we de jaarkaart van de NPS. Hiermee kunnen we alle parken in die aangesloten zijn bij NPS. Zoals het hoort in Amerika hoef je de auto daarvoor niet te verlaten en wordt alles gewoon geregeld terwijl je achter het stuur zit. Korte tijd laten parkeren we de auto en kijken we naar hetgeen zich voor ons bevindt. Een duin. We zien een gele muur van duinzand en daarboven het blauw van de lucht. Vol goede moed beginnen we aan de beklimming. Zoals het bij een goede duin betaamt, ga je voor iedere drie stappen die je voorwaarts zet er weer twee achteruit. De helling is behoorlijk steil. Tel daarbij op dat het kwik gestaag richting de 20 graden is gestegen en je kunt jezelf voorstellen dat dit een pittige wandeling is, ook al is die maar drie kilometer. We genieten van het uitzicht en keren om. De wandeling terug naar beneden gaat aanzienlijk vlotter dan die omhoog.

De volgende stop is eigenlijk geen stop maar een rondrit. Goed, tijdens deze rondrit zijn 12 stops te maken. We genieten links en rechts van een fraai uitzicht. Maken een wandeling en ontdekken dat er behalve duinen ook bossen te zien zijn en genieten van de afwisseling hierin. Heel bijzonder is dat de bosgrond ook gewoon uit duinzand bestaat. Men zal dus begrijpen dat ook dit een behoorlijk pittige wandeling is. Bij een volgende stop kijken we over Lake Michigan uit, terwijl we korte tijd later de echte Sleeping Bear Dune staan te bewonderen. Althans wat er nog van over is vandaag de dag, want in de loop van de tijd is het landschap natuurlijk wel veranderd, en is de duin die deze naam kreeg nagenoeg verdwenen door de wind.

De tijd vliegt voorbij, en het duinzand heeft ervoor gezorgd dat ik inmiddels behoorlijk moe ben. We gaan op pad naar het laatste doel van vandaag Sleaping Bear Point. We beginnen aan de wandeling en weer gaat het pad omhoog in het duinzand. De vermoeidheid wordt bij iedere stap groter. Op een bepaald moment zeg ik tegen Marieke dat ik niet meer verder kan. Nog één stapje zegt ze tegen mij. Ik wil tegensputteren en zeggen dat ik écht niet meer kan. Maar als er iets is dat ik in de afgelopen 44 jaar heb geleerd, is het feit dat je er niet verstandig aan doet om een kleine vrouw tegen te spreken. Gedwee zet ik dus nog één stap vooruit. Nog geen drie seconden later heb ik spijt dat ik naar haar heb geluisterd en loopt het koude water van Lake Michigan in mijn schoenen.

Zoals gewoonlijk tijdens een rondreis gaat de wekker op de normale tijd af. Kwart voor zes dus. Na het ontbijt worden de koffers gepakt en in de auto geladen en gaan we op weg naar Lansing, de hoofdstad van de staat Michigan. Iemand die een beetje kennis van de Verenigde Staten heeft, weet dat in de hoofdstad het State Capitol staat (of in goed Nederlands, het provinciehuis). En iemand die een beetje kennis van onze twee persoontjes heeft weet dat wij zo’n kans niet voorbij laten gaan en zo’n State Capitol met een bezoekje gaan vereren. Nadat we de auto hebben geparkeerd, blijkt dat we net iets te vroeg zijn. De rondleidingen gaan pas vanaf 9:00 uur. We besluiten om eerst een kop koffie te gaan drinken. Als we deze op hebben, is het inmiddels na de klok van negen en lopen we terug naar het State Capitol. We worden hartelijk verwelkomd door de bewaker. We vertellen dat we voor de rondleiding komen. We zijn al druk bezig om onze cameratassen af te doen en open te maken als de bewaker ons vriendelijk naar de overkant van de hal verwijst. Dan zullen we daar dan wel de inmiddels bekende tassencontrole krijgen denken we. Maar niets is minder waar. Hier is men nog niet paranoïde. En dat op 11 september. Heel bijzonder, maar fijn dat het nog kan vandaag de dag. We beginnen aan de self-guided tour en genieten van dit fraaie gebouw.

Eerst tijd voor koffie
Het State Capitol van Michigan
De koepel van de onderzijde
De congreszaal
Als we bij de congreszaal staan, dan raken we met een mevrouw aan de praat. Ze komt uit Ohio en is inmiddels gepensioneerd. Haar man is jonger en moet nog werken, maar heeft vandaag vrij. Het is de eerste keer dat ze ergens een State Capitol bezoeken. Ze vraagt waar wij vandaan komen en wat we komen doen. We vertellen haar dat we inmiddels met onze 10e rondreis door de VS bezig zijn, en dat we aan het einde van deze reis alle aaneengesloten staten van de VS hebben bezocht. Verbaasd vertelt ze dit tegen de twee bewakers die in de congreszaal aanwezig zijn, en zegt dat het waarschijnlijk is dat we meer van Amerika hebben gezien dan zij vieren samen. Na een tijdje zeggen we gedag en we gaan verder met onze rondleiding. Als we alles hebben gezien maken we een sanitaire stop en maken vervolgens een bezoek aan het oude gedeelte van Lansing.

Fraai gezicht in de koepel

Lansing Old Town
Lansing Old Town
De volgende etappe is bijna 250 kilometer. Als we ongeveer halverwege zijn, maken we een stop om te lunchen. Het weer is immers geweldig. Iets wat we geen van beiden hadden verwacht. De weersvoorspelling van de afgelopen week hadden het gelukkig voor ons helemaal mis. We lunchen in een heerlijk zonnetje en gaan verder. De volgende stop is een van de oudste bossen van de staat. In Hartwick Pines State Park staan bomen die tussen de 300 en 500 jaar oud zijn. Ten tijde van de ‘grote kap’, zoals het zo mooi heet, die duurde van 1840 tot 1910 zijn nagenoeg alle oude bossen in de staat gekapt. Dit stuk is gespaard gebleven als gevolg van de crisis van 1890. Toen deze crisis voorbij was, was dit stuk bos te klein om in te gaan investeren en heeft men het gewoon laten staan. We maken een paar wandelingen en genieten van dit bos. Het is minder imposant dan een bos met Redwood’s of Sequoia’s, maar dat wil niet zeggen dat het niet fraai is. We bezoeken een houthakkersmuseum. Terwijl we erheen wandelen, bedenken we dat er waarschijnlijk heel veel vingers op sterk water te zien zullen zijn. Gelukkig is dit niet het geval, maar laat men zien hoe de houthakkers leefden en werkten in de jaren van de ‘grote kap’. Als we het kantoor van de baas zien, vraag ik me af hoe vaak hij ‘kappen nou’ heeft moeten roepen. Zowel tijdens als buiten werktijd zal dat vaak het geval zijn geweest. Moe maar voldaan gaan we weer verder. Het is immers nog bijna 100 kilometer rijden naar het hotel en onderweg gaan we nog eten.

Vandaag laten we Chicago achter ons. Het is de eerste dag waarop tevens behoorlijk wat kilometers op de planning staan om af te leggen. Een straf is dat eigenlijk nog nooit geweest, aangezien er overal iets te zien en te doen is. De eerste stop van de dag is een geocache die is geplaatst in oktober 2000. Iedereen zal begrijpen dat wij daar graag een stukje voor omrijden. De auto wordt geparkeerd en na een korte wandeling wordt de container vlot gevonden. Weer zijn we een stapje dichter bij ons doel om van iedere maand waarin een geocache is geplaatst vier exemplaren te vinden. We dienen nu nog maar 15 caches te vinden die in 2000 geplaatst zijn, en we zullen de queeste die we onszelf drie jaar geleden hebben opgelegd hebben voltooid. We hopen dat volgend jaar oktober te kunnen bewerkstelligen, nadat we onze volgende rondreis hebben voltooid.

GC93
We gaan weer verder. Op naar Shipshewana. Dit is een Amish-dorpje. Vier jaar geleden hebben we een bezoek gebracht aan Lancaster, en dat was als het ware een openluchtmuseum. De verwachting voor ons is dan ook dat we iets soortgelijks gaan zien hier. Althans volgens de reisgidsen dan. In de praktijk is het even iets anders. Er leven hier inderdaad Amish, maar ze zijn veruit in de minderheid. En het dorpje bestaat hoofdzakelijk uit winkeltjes die alle souvenirs die maar te bedenken zijn proberen te verkopen. Amish mensen zien we mondjesmaat. Al snel komen we tot de conclusie dat wij hier niet op onze plek zijn. We zoeken een plek om te picknicken en te overleggen wat de nieuwe plannen voor vandaag worden. Heel veel is er in dit stukje van de VS niet te zien, dus we besluiten om ons te laten verrassen door middel van het zoeken van enkele caches. Zo gezegd zo gedaan, en we gaan op pad richting Ohio. In die staat hebben we nog geen cache gevonden, en zo kunnen we ook deze staat op de kaart mooi inkleuren.

Welkom in Ohio
Uiteindelijk belanden we via enkele caches in het dorpje Edon. We bedenken dat het wel lollig is om alle geocaches in dit dorpje te vinden en zo deze plaatst spreekwoordelijk van onze kaart te vegen. Tien minuten later hebben we alletwee de caches in deze wereldstad gevonden. We stoppen bij een fraaie muurschildering met een motto waar we ons wel in kunnen vinden.

Werk hard, heb plezier, denk positief
We besluiten om inkopen te gaan doen. We hebben nog enkele dingen nodig deze reis en aangezien we nog een uurtje over hebben alvorens we willen gaan dineren, is dit eigenlijk het ultieme moment daarvoor. We kopen twee plaids om over de koffers te draperen in de auto zodat deze aan het zicht worden onttrokken. De ramen zijn wel geblindeerd, maar onze rode tassen vallen wel op. Bovendien vloekt dat rood van de tassen ook met onze oranje auto, dus als we dat ook nog eens kunnen neutraliseren is dat mooi meegenomen. Na het eten is het nog ruim een uur rijden naar het hotel in de staat Michigan. Onderweg genieten we van het landschap en om de een of andere reden klinkt de muziek van The Death South in mijn hoofd. Als we bij het hotel arriveren is het nog net niet donker. We checken in, en kunnen we, nadat we hebben teruggekeken op een geslaagde dag, onszelf gaan voorbereiden voor de dag van morgen.

Een veel flauwere woordgrap dan deze titel zal er de komende maand wel niet volgen. Vandaag dus de eerste volle dag in de VS. De staat Illinois om precies te zijn. De stad Chicago om nog nauwkeuriger te zijn. De eerste dag gebruiken we altijd om een klein beetje van de vliegreis te bekomen. Voor vandaag stond er dan ook niet zo heel erg veel op de planning. Op voorhand hebben we kaartjes gekocht voor het uitzichtpunt van Willis Tower. Het bijzondere van dit punt is, is dat het zich op 412 meter hoogte bevindt, en dat je je in een glazen uitstulping van het gebouw staat. Ook onder je voeten is dus glas. Iets voor de klok van negen uur sluiten we aan in de rij op de stoep en wachten we tot het gebouw opengaat. Eenmaal open gaat het allemaal heel vlot en in 90 seconden gaan we met de lift naar de 103e verdieping. En dan is het zover. Alhoewel we beiden geen hoogtevrees hebben, waren er bij ons alletwee wel twijfels of we de stap in het ‘aquarium’ wel zouden durven te maken. Na een twijfeling van een fractie van een seconden, stapten we samen over de rand, en genoten van dit toch wel heel bijzonder uitzicht.

412 meter naar beneden
genieten van het uitzicht
Time flies when you’re having fun is een bekende uitspraak. En dat is iets wat we alleen maar kunnen beamen. Voordat we er erg in hebben, is er een uur voorbij. En alhoewel ons lijstje van te bezoeken dingen niet echt heel erg lang is, hebben we wel wat meer te doen. We gaan dus weer naar beneden en wandelen verder naar het volgende punt. Het begin van Route 66. Voor veel mensen heeft deze naam een magische klank, maar helaas is de route niet meer. Delen zijn er nog, en veel is er nog te zien, maar helemaal rijden zoals het vroeger was gaat niet meer. Dan door naar het volgende punt. Het Millenium Park, waar de beroemde spiegelende boon te bewonderen is. Dit is een punt dat bij Chicago hoort net zoals de Eifeltoren bij Parijs, de Big Ben bij Londen en de Sagrada Familia bij Barcelona. Iets wat je dus eigenlijk niet mag missen. Dat doen we dus ook niet, en ook hier maken we vele foto’s voordat we weer verder gaan.





We gaan zitten om te genieten van een lunch. Terwijl we deze aan het verorberen zijn, zie ik de het woord Rushmore. Eronder staan hoofden afgebeeld. Na de lunch lopen we daarheen, en maken we er foto’s van. We wandelen nog de hele middag door downtown Chicago en zien vele fraaie dingen in deze stad.

Vietnam Memorial


Willis Tower vanaf de grond




Uiteindelijk gaan we door naar het laatste doel van vandaag. Wrigley Field. Het op één na oudste honkbalstadion van de VS. We parkeren de auto en willen betalen bij de automaat. Zoals wel eens vaker het geval is, doet de automaat moeilijk met het verwerken van een Europese creditcard. Achter ons staat iemand te wachten. We laten hem voor. De man zegt dat hij wel wacht, dus kort leggen we hem het probleem uit en zeggen dat we hem voorlaten, zodat we het nadien nogmaals kunnen proberen. Hij neemt een kaartje, en vraagt ons wat het kenteken van onze auto is. Hij voert het in, en voordat we er erg in hebben, heeft hij zijn creditcard ingevoerd en voor ons betaald. Als we hem contact geld willen geven, zegt hij dat hij blij is dat hij ons heeft kunnen helpen. Hij zwaait een keer terwijl hij wegloopt en ons verbaasd achterlaat.

We wandelen richting het stadion. Als we daar zijn gearriveerd, gaan we eerst kijken voor een nieuwe baseball cap voordat de winkels gesloten zijn. Als we zijn geslaagd, maken we een rondje rondom het stadion. We gaan dineren en weer terug naar het hotel.

En dan zit je in het vliegtuig. Rij 33 om precies te zijn. Stoel G & F om nog nauwkeuriger te zijn. Iedereen zoekt op het gemak zijn of haar plaats. Net zoals wij dat inmiddels hebben gedaan. We wachten voor vertrek. Netjes zittend in de stoel. Zoals het hoort, want dan kunnen andere mensen je gemakkelijk passeren als ze naar de rij willen wandelen waar hun stoelen zich bevinden. En ook al kennen we deze mensen niet, toch weten we het een en ander als ze ons passeren. Zoals hun volgende bestemming. Ook kunnen we bijna met zekerheid zeggen dat de mensen die ons passeren gaan zitten in rij 34 of hoger. En op stoel F, G, H, I of J. Als dat niet zo is, dan zijn ze te ver gelopen, en/of lopen ze in het verkeerde gangpad.

Zoals gezegd, zitten we op het gemak. Plotseling horen we een vrouw roepen. Om preciezer te zijn is het behoorlijk hysterisch. En het roepen zou men bijna krijsen kunnen noemen om nog nauwkeuriger te zijn. “Whah!!!! Jullie hier???? Ooohhh!!! Wat Leuk!!! Waar gaan jullie heen????”


Het gebeurt niet snel dat ik iets een domme vraag vind, maar die laatste vraag, kwam toch met superstip in mijn persoonlijke top drie van ‘gehoorde domme vragen’ terecht. Deze mevrouw mocht blij zijn, dat ze deze niet aan mij stelde, want dan had ze te horen gekregen dat we onderweg waren naar Tokio.

Maar goed, ik ken mevrouw niet, en mevrouw kent mij niet. Marieke en ik kijken elkaar aan, en glimlachen tegen elkaar na het aanhoren van deze conversatie. We leunen achterover en wachten totdat het vliegtuig begint met taxiën. We stijgen op en voordat we het goed en wel weten zien we Nederland onder ons kleiner en kleiner worden. Vanuit mijn ooghoek zie ik de vluchtmonitor. Ontspannen leun ik achterover. Als ik mijn ogen open werp ik een blik op de vluchtmonitor en begin ik met mijn ogen te knipperen. Ik zet mijn bril af, en wrijf er eens goed doorheen. Ik kijk weer naar de vluchtmonitor en kom tot de conclusie dat ik mijn bril nog niet heb opgezet. Na ook deze hindernis overwonnen te hebben blijkt dat er niets aan mijn ogen mankeerde. Plotseling begin ik aan mezelf te twijfelen. Ben ik in slaap gevallen in het verkeerde vliegtuig en ben ik wakker geworden in Tokio of zo? Ik kijk naast mij en zie Marieke zitten. Ach, in elk geval zijn we samen in het verkeerde vliegtuig in slaap gevallen. Maar daarna? Hebben ze ons samen op een ander vliegtuig gezet naar onze oorspronkelijk bestemming???? Dat moet haast wel, want op het scherm staat achter ‘distance to’ Chicago vermeld. Maar dan die afstand!!! 13008km!!!! Het scherm scrolt een scherm verder. En dan die tijd!!!! Vliegtijd 14:38!!!! Mijn god, wat is hier aan de hand??? Zou het misschien iets zijn met God, straffen en onmiddellijk???

Gelukkig weet ik van mezelf dat ik niet in slaap ben gevallen en dat ik niet langer dan enkele seconden mijn ogen heb gesloten. Het zal wel een foutje van de boordcomputer zijn denk ik. En inderdaad, korte tijd later verschijnt op de monitor de juiste afstand en tijd. Nog 7 uur en 33 minuten vliegen. Tijd om een film te gaan kijken.

Voordat we er erg in hebben, zijn we alweer geland in Chicago. Nu begint de crime bij de douane. We hopen dat we er met een uurtje of anderhalf doorheen zijn. Dat zou snel zijn. Alles sneller dan anderhalf uur zou extreem snel zijn. We sluiten aan in de rij en schuifelen voetje voor voetje naar de computers die onze paspoorten controleren. Na een kleine drie kwartier zijn we daarbij aanbelandt. Als de computers onze paspoorten hebben gecontroleerd nemen we de afdruk die de printer die op de computer is aangesloten in onze hand en sluiten aan in de volgende rij. Langzaam schuifelen we richting de persoon die gaat controleren of de computer die onze paspoorten heeft gecontroleerd heeft wel goed heeft gecontroleerd. Iets meer dan anderhalf uur nadat we uit het vliegtuig stappen zijn we dan toch echt voor de 10e keer in de VS. We halen de koffers op bij de bagageband en gaan verder op pad.

Het is tijd om de huurauto op te halen. Hier gaat het boven verwachting snel en na een kwartier mogen we een auto uitzoeken. Dat heet een auto uitzoeken. We mogen kiezen uit een lichtgrijze Mitsubishi Outlander en een grijze Mitsubishi Outlander. PHEV!!! En dat in Amerika. We vermelden aan de verhuurmijnheer dat we een Amerikaans merk willen hebben. Het antwoord is dat er geen andere auto’s beschikbaar zijn. Nogmaals vermelden we aan de mijnheer dat we liever een Amerikaans merk auto hebben en plotseling zie daar, alsof hij uit de lucht is neergeploft. Een heuse Dodge! Helaas geen Charger zoals we de laatste reizen gewend waren, maar deze is ook niet onaardig. En de kleur. Wel, als we deze niet meer terug kunnen vinden op de parkeerplaats, dan weet ik het ook niet meer.



Dodge Journey
We checken in bij het hotel, en gaan op pad naar het eerste doel van deze rondreis. De op twee na oudste actieve geocache ter wereld. Beter bekend als GC28. Het is een redelijk stuk rijden. We parkeren de oude en we genieten van een korte wandeling door een niet onaardig gebied. Het laatste stuk richting de cache gaat buiten de bebaande paden. Over de laatste 100 meter doen we een kwartier, maar dan zien we hem toch. GC28.


GC28
Het logboek wordt gekrabbeld
Sluip door – Kruip door
We krabbelen onze naam in het logboek en voldaan keren we terug richting de auto. De drie oudste actieve geocaches ter wereld hebben we nu gevonden. Gelukkig is er nog genoeg te doen voordat we ons doel bereikt hebben.

Als ik de tram in Amsterdam zie rijden, denk ik automatisch aan Lijn 10. Geen idee waarom. Waarschijnlijk omdat Drukwerk er 35 jaar geleden er een nummer over heeft gemaakt, dat een heel klein hitje is geworden. Inmiddels is Lijn 10 niet meer. Toen de media bol stonden vanwege de opening van de Noord-Zuid lijn, werd heel stilletjes deze, althans bij mij, beroemde tramlijn opgeheven.

Maar goed, om een lang verhaal kort te maken, we zijn in Amsterdam. En diegenen die ons een klein beetje kennen, weten dan dat de tijd om naar de VS te vertrekken weer is aangebroken. Morgen is het dan eindelijk zover en vliegen we voor de tiende keer naar de Verenigde Staten van Amerika.

Amsterdam
Vandaag dus eerst een dagje Amsterdam. Iets wat we de laatste jaren doen, en wat ons zeer goed bevalt. Geen stress of we wel op tijd op het vliegveld zullen zijn. Niet heel vroeg op hoeven te staan. Het verlengt de vakantie natuurlijk ook nog eens met een dag en Amsterdam is ook wel een aardige stad om te bezoeken. Als we bij het hotel gearriveerd zijn, nemen we afscheid van Jack & Elly. Hoewel we vorig jaar een geweldige reis hebben gehad, gaat het wel wat ver om ze twee jaar mee op reis te nemen. Wij brengen de koffers naar de kamer, en gaan vervolgens naar het station om daar de trein naar Amsterdam CS te nemen. Als we buiten staan, kijk ik of ik toch niet stiekem ergens een verdwaalde tram met het nummer 10 zie. We beginnen te wandelen en volgen gewoon de GPS.

Amsterdam
Amsterdam
Zoals eigenlijk altijd het geval is, genieten we van de verrassende dingen die we onderweg zien. We vinden her en der een geocache. Op tijd wordt een stop gemaakt om wat te drinken en onszelf van wat overtollig vocht te ontdoen. Voordat we er erg in hebben is het tijd om een hapje te gaan eten. Enkele weken geleden is middels een Social Deal de keuze gevallen op hetzelfde Griekse restaurant als vorig jaar. Na het eten is het tijd om terug richting het hotel te gaan. Als we daar weer zijn gearriveerd hebben we een kleine 13 kilometer getippeld (eigenlijk is dat voor deze stad wel een hele foute woordkeuze) gewandeld. Leuke afstand om mee te beginnen.

Met bovenstaande woorden sloot ik het eerste tiksel van deze reis door de VS af. En er was niets aan gelogen. We zijn alweer terug. En zoals altijd is het voorbijgevlogen. En waar ook iedere reis begint met het minst leuke van de hele trip, daar sluit deze ook met af. Namelijk het vliegen. Terwijl ik aan dit avontuur begin te tikken, krijgen we te horen dat de vlucht vanaf Denver Airport een half uur vertraging heeft. Voordeel hiervan is dat we een half uur minder lang dienen te wachten op Minneapolis waar we dienen over te stappen naar Amsterdam. Ook hebben we geluk dat we niet zelf onze koffers op een ander vliegtuig dienen te zetten, maar dat dit door de luchtvaartmaatschappij wordt gedaan.

Elf staten hebben we doorkruist deze reis met onze grote caravan. Na 10185,54 kilometer kunnen we zeggen dat deze wel toe is aan een wasbeurt. Het bleek een ideale wagen te zijn om met vier personen en hun bagage te reizen door het land van de onbegrensde mogelijkheden (zolang die mogelijkheden maar binnen de kaders vallen) te toeren.

Hoeveel nationale parken en bezienswaardigheden die beheerd worden door de NPS we hebben gezien weet ik niet. Het zal ergens om en nabij de 20 stuks zijn. Dus wat dat betreft hebben we aan de Nationale Parkpas een koopje gehad.

De laatste jaren hebben we niet het meest geweldige weer gehad tijdens onze rondreizen door de VS. Zo ook dit jaar. De eerste twee-en-een-halve week was de temperatuur hoog. Vaak veel te hoog voor ons. Temperaturen tot 40 graden Celsius zijn geen pretje. Ook hebben we die eerste twee-en-een-halve week mogen genieten van regenbuien. De laatste anderhalve week hebben we het weer aan het andere uiterste mogen meemaken. Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. Zo veel sneeuw dat wegen er door afgesloten waren.

Wat dat betreft hebben we deze trip wel ons deel pech gehad. De rook van bosbranden in de omgeving die een groot deel van de vergezichten in Yosemite NP belemmerden. Een weg in Sequoia NP die was afgesloten, waardoor we ruim tweehonderd kilometer dienden om te rijden. Alle delen in Arches NP die door overstromingen ontoegankelijk waren. De wegen die afgesloten waren in Yellowstone NP, waardoor we niet door Grand Teton NP konden rijden. Diezelfde afgesloten wegen maakten het noodzakelijk om een omweg van 300 kilometer te maken om van West Yellowstone naar Cody te geraken. De Shell Falls die enkele dagen voor wij er waren afgesloten werden omdat de toiletten en het bezoekerscentrum gerenoveerd dienden te worden.

Als we dit allemaal in ogenschouw nemen, dan hebben we het met de kilometers keurig gedaan. Slechts 1021,34 kilometer hebben we meer gereden dan we vooraf gecalculeerd hadden. De helft daarvan is ‘opgegaan’ aan de omwegen die we in het eerder genoemde Sequoia NP en Yellowstone NP hebben moeten maken. De andere helft? Bezoekjes aan dingen die we niet ingepland hadden. Zo brachten we een bezoek aan Cedar Breaks NM wat een omweg van ruim 100 kilometer was. Meer dan de moeite waard. Ook de route naar Potters Pond, waar we op zoek gingen naar de door ons zo gewilde geocache was 90 langer dan we hadden verwacht omdat de uitgezochte route ons over onverharde wegen zou leiden. Hier en daar werd een winkel bezocht zoals Hobby Lobby.

De weinige extra kilometers is voornamelijk te danken aan de voorbereiding die er in deze reis zit. Normaliter maken we slechts een globale route met daarin de dingen die we zeker willen zien. Voor de reis van dit jaar was iedere dag gepland en uitgestippeld. We wisten precies waar ieder bezoekerscentrum van de bezienswaardigheid die we zouden bezoeken was. We wisten op de meter af waar de parkeerplaats van de supermarkt voor die dag was. Hetzelfde is van toepassing op mogelijke restaurants waar we zouden kunnen gaan eten. Voor iedere dag hadden we de locatie van twee of drie restaurants uitgezocht. We dienden alleen nog maar een keuze te maken wat we die dag wilden eten. En dat alles was genoteerd in een 35 pagina’s tellend road-book middels coördinaten. Ook de adressen waren genoteerd, maar die zijn niet altijd even betrouwbaar. Via google-maps en streetview hebben van te voren alle bezoekerscentra, supermarkten, restaurants en noem zo maar op gecontroleerd of die ook daadwerkelijk zaten waar die zouden moeten zitten, en met behulp van deze sites de coördinaten van deze locaties bepaald. En ik moet achteraf zeggen, dat dit toch wel een genot was. Niet hoeven zoeken als plotseling bleek dat er toch geen supermarkt zit op het adres dat volgens de TomTom juist zou moeten zijn. Dit heeft ons veel tijd bespaard, en zo’n road-book is zeker iets waar we volgend jaar ook weer zullen maken. Al is het maar voor de bezoekerscentra en de supermarkten in de ochtend.

Ruim 10.000 kilometer in vier weken. Als ik het zo tik, is het ontzettend veel. Als ik het omreken, valt het wel mee. Gemiddeld nog geen 400 kilometer per dag. En 95% van de wegen was geen straf om te rijden, maar puur genieten van al het fraais dat onderweg te zien is. Ook kan men in de Verenigde Staten goed doorrijden. Geen overvolle wegen zoals we dat in Nederland gewend zijn. Bovendien gunnen de chauffeurs hier een andere automobilist ook graag een stukje van het asfalt.

En het reizen met zijn vieren? Het is uiteraard anders dan met zijn tweetjes, maar ik heb geen moment spijt gehad van het feit dat we deze reis met zijn vieren zijn aangegaan en hebben volbracht. Ook nu we weer voet op Nederlandse bodem hebben gezet en terugkijk op de reis, ben ik blij dat we samen deze keuze hebben gemaakt, en zou, in iedere geval ondergetekende, weer dezelfde keuze maken.

Het is niet iedere dag feest als het gaat om te rijden kilometers. Vandaag stond een bezoek aan Denver – The Mile High City op de planning. Deze stad is niet zo heel bijzonder. Men zou het een beetje kunnen vergelijken met een stad als Eindhoven. Inderdaad, een industriestad waar weinig tot geen hoogtepunten zijn als het gaat om toeristische attracties, maar waar men zich prima een paar dagen kan vermaken als het moet.


Vandaag zou dan ook een vrij rustige dag worden. Voor deze ochtend stond een rondleiding door het stadion van honkbalteam Colorado Rockies op het programma. De kaartjes hiervoor hadden we thuis al online gekocht, en dienden we deze ochtend een half uur voor aanvang van de tour op te halen. De rondleiding werd geleid door Jim, en hij wist alles op een dusdanige enthousiaste manier te vertellen, dat zelfs ondergetekende bijna een sport fan zou worden. Gelukkig voor mij waren er behalve mij ook nog vijf andere personen in de rondleiding (waaronder Marieke, Jack & Elly), dus Jim diende zijn aandacht toch een beetje te verdelen. Aan het einde van de rondleiding mochten er foto’s gemaakt worden aan de rand van het veld. Het grote voordeel voor ons, is dat onze kennis van de Engelse taal niet altijd even goed is. Dus op het moment dat er verteld wordt dat je vooraan op het rode gedeelte mag komen en niet tot de hoek bij de home plate, verstaan wij dat we uiterlijk tot aan de home plate mogen komen, zolang we het gras maar niet betreden. Aangezien de gemiddelde Amerikaan vrij beleefd en bang is om iemand te beledigen, weten we dat deze er niets van zal zeggen. Je mag tot aan de grens gaan, maar niet erover houden we altijd maar in ons achterhoofd.


Vervolgens tippelen we via 16th Street Mall naar het beeld van de Blauwe Beer richting het State Capitol. Zoals ik hierboven al tikte, heeft Denver weinig hoogtepunten, maar het State Capitol is er wel degelijk een van. We melden ons netjes aan de zij-ingang en na de security check vertelt de bewaker ons dat we juist op tijd zijn om ons aan te melden voor de tour door het State Capitol. We weten dat deze tour de enige mogelijkheid is om boven in de koepel te komen. We spoeden ons en zien allemaal mensen met een kaartje op hun jas lopen. We bedenken dat de tour al is begonnen en vergeten ons per abuis aan te melden voor de tour en sluiten aan bij de groep. Af en toe zakt de kennis van de Engelse taal weg tot een erbarmelijk laag niveau. Ook hier geldt dat we weten dat de gids te beleefd zal zijn om er iets van te zeggen, zolang we niet de grens overgaan.


Ook hier krijgen we vele interessante weetjes te horen. Zo weten we nu, dat de traptrede die de hoogte van 1609 meter (1 mijl) boven zeeniveau drie maal opnieuw is bepaald, en dat alle drie de keren hiervoor een andere traptrede werd aangewezen. We krijgen een enorme hoeveelheid informatie over de staat Colorado over ons heen. Veel te veel als je het ons vraagt, maar ons doel is het naar boven gaan van het State Capitol. Omhoog naar de koepel. En daar moet je iets voor over hebben. Daarvoor mag geen brug te ver zijn, ook al rijd je die dag maar 87 kilometer.

Wie kent het spreekwoord: “Hij is in Rome geweest, maar heeft de Paus gemist.” niet? Vandaag was het ons bijna gelukt om een eigen versie van dit spreekwoord te maken. “Ze zijn in de Rocky Mountains geweest, maar hebben de bergen gemist.”, zou het dan dienen te worden. Het leuke daaraan is dan weer de woordspeling met het laatste woord in onze eigen versie van het spreekwoord.

Het is inmiddels al vrij algemeen bekend dat wij sinds vorige week woensdag niet het meest geweldige weer hebben gehad. Koude, sneeuw en mist zijn ons de afgelopen week al meer ten deel gevallen dan ons lief is. Of om het met Marieke d’r woorden te zeggen: “Ik heb al genoeg sneeuw gezien voor de komende vijf jaar.” Zo waren ook de voorspellingen voor vandaag niet bijster goed. Kou, mist en sneeuw, dat was hetgeen ons voorgeschoteld zou worden. Grote vraag was ook nu weer, zijn de wegen wel open? Een korte controle op het internet leerde ons dat we vandaag wel dat geluk hadden. Eerste stop was bij een alleraardigste kapel boven op een rots. Speciaal voor ons hadden ze deze in de steigers gezet, zodat we het niet van dichtbij konden bekijken.


Volgende stop was Lilly Lake alwaar wij op een schitterende spiegeling van de Rocky Mountains werden getrakteerd. So far, so good dus. Geen sneeuw en geen mist. Al waren we van het laatste overtuigd dat we dat nog wel te zien zouden krijgen.


En inderdaad. Mist. Prachtig was het om te zien hoe de mist aftekende tegen de sneeuw die er inmiddels ook lag. We hoopten nog dat als we hoger zouden komen, we wel boven de mist uit zouden komen. Op het moment dat onze hoogtemeter 3713 meter aangaf, waren we op het hoogste punt van de dag. Gelukkig voor ons, was er aan de omgeving niets veranderd. We maakten een stop en genoten van het uitzicht in de ijzig koude wind.


Daarna weer snel de auto in, op weg naar het hoogst gelegen bezoekerscentrum van alle Nationale Parken in de VS. Wellicht dat ze daar iets hadden om de inwendige mens op te warmen. Drie warme chocomelk en een koffie. Of we het nu zo kou hadden, of dat de warme drank niet zo warm was als we hadden gehoopt, weten we niet, maar feit is dat we zo alles naar binnen klokten. We reden verder en stopten op een bijzondere plek om te picknicken. Namelijk de Continental Divide. Links van de auto stroomt al het water naar de Golf van Mexico, terwijl het water rechts van de auto richting de Golf van Californië stroomt.


We rijden verder, en plotseling klaart het op. We genieten nu van prachtige vergezichten in de Rocky Mountains. We stoppen met grote regelmaat en trotseren de ijzige wind die ons om de oren snijdt.


Korte tijd later zien we dat ook de temperatuur behoorlijk omhoog gaat en maken we een stop. We besluiten om een wandeling door een vallei te gaan maken. Dit klinkt nu alsof dat heel spontaan is besloten, maar deze wandeling staat gewoon keurig in ons ‘road-book’ vermeld. De wandeling is niet heel spectaculair, maar zeker wel de moeite waard. Daarna rijden we door naar het plaatsje Great Lake. We zetten Jack & Elly daar af, zodat ze van de winkeltjes kunnen genieten, terwijl wij door gaan naar Adams Falls. Een korte, maar redelijk pittige wandeling naar een waterval. De temperatuur is inmiddels zo ‘hoog’ geworden dat een trui en een jas overbodig lijkt.


De tijd is aangebroken om naar de volgende overnachtingsplaats te rijden. Onderweg wordt het weer mistig. Zo mistig dat we blij zijn dat een lokale automobilist die blijkbaar de weg kent voor ons rijdt. Als we de Rocky Mountains uit zijn, is ook de mist verdwenen. Als we deze avond kijken hoe het met de status van de weg is, zien we dat deze vanmiddag is afgesloten omdat het zicht te slecht was. Hebben we eindelijk een keer geluk met het weer gehad vandaag.

Als we deze avond in het hotel arriveren en we geïnstalleerd zijn. Starten we de laptop op. Het eerste wat we dan doen, is even kijken of er nieuwe interessante mail is. Meestal niet, maar vandaag wel. Een mail van Rob en zoals hij zelf zegt: “this will be a big email I have a feeling“. Inderdaad, het is een lange mail. In een van de laatste zinnen die hij typt, zegt hij dat hij verwacht dat zijn mail lang genoeg is om ons getikt avontuur te halen en dat we de hele dag gespendeerd hebben om de mail te lezen. Tja, om dat voor elkaar te krijgen, zal hij toch echt iets eerder op dienen te staan en een mail sturen. Want als je ons om elf uur in de ochtend een mail stuurt, dan zijn we al even ‘on the road’. Soms zie je wel eens een detail over het hoofd. Hoe klein het ook is, het kan wel belangrijk zijn.

Deze ochtend zaten we namelijk om kwart over zes in de auto. Op weg naar de supermarkt om de lunch te verzorgen en nadien de auto vol te tanken. Helaas begon hier de eerste pech van de dag. Of eigenlijk de tweede pech van de dag. Het was vanochtend namelijk zo mistig dat je amper een hand voor ogen zag. Eenmaal bij de Safeway gearriveerd, bleek dat deze pas om negen uur open ging. Normaal gesproken is dat vijf uur, maar uitgerekend vandaag dienden ze een magazijntelling of iets in die trant te doen. Een andere supermarkt was er niet in de buurt, dus we gingen maar voor wat brandstof voor de auto zorgen. In het hotel was geen ontbijt, maar we hebben een coupon van Taco John gekregen om daar te gaan ontbijten. Als we binnenwandelen komt de vette walm je tegemoet en hebben we al ontbeten. We bestellen een koffie, leveren de coupon in en gaan op pad. Op de grens van Nebraska en Wyoming komen we een Subway tegen, en we gaan daar ontbijten. We stoppen bij een Safeway die wel geopend is, en halen onze lunch voor de middag.

We rijden verder naar Colorado. Naar Rocky Mountains National Park. Voor ons is dit een compleet nieuw park, en we kijken al lange tijd erg uit naar een bezoek aan dit park. Aangezien we vandaag een redelijke aanrijtijd hebben, staat er vandaag niet zo heel veel op het programma. Marieke heeft een wandeling uitgezocht, en ik ga graag naar de plek waar de kans om een Bighorn Sheep te zien het grootst is. Uiteraard staan de locaties hiervan keurig in het door ons gemaakte roadbook vermeld. We lunchen bij de plek waar ik de Bighorn Sheep hoop te zien. Hoe fraai het uitzicht ook is, geen schaap te zien.


We gaan verder naar de volgende stop. Onderweg staan allemaal mensen met een fototoestel naast de weg. Nieuwsgierig als we zijn parkeren we de auto en gewapend met camera gaan we ook naast de kant van de weg staan. We zien twee mannetjes van de Rocky-Mountains-Wapiti liggen op niet al te grote afstand. We maken de nodige foto’s en bedenken plotseling dat we deze reis al ontzettend veel wild hebben gespot.


We rijden verder en een paar honderd meter verderop zien we wederom twee mannetjes van deze hertensoort staan. Weer maken we foto’s voordat we verder rijden. Onderweg zien we dat de parkeerplaats die we voor onze wandeling nodig hebben vol is en dat we de bus dienen te nemen. Zo gezegd, zo gedaan. Wij beginnen aan de vier kilometer lange wandeling die omschreven staat als bovengemiddeld naar Dream Lake, terwijl Jack & Elly kiezen voor een wandeling rondom Bear Lake. De wandeling begint op iets meer dan 2800 meter hoogte en leidt ons uiteindelijk naar een hoogte van 3017 meter. Onderweg nemen we uitgebreid de tijd om te genieten, al moeten we zeggen dat de stops noodzakelijk waren om op adem te komen.


Deze hoogte zijn wij immers niet gewend en dat is te merken. Als we bij Dream Lake arriveren hebben we beiden weer een ‘wauw-moment’. We genieten van dit zeer fraaie meer hoog in de bergen.


Voldaan keren we terug naar de auto, gaan dineren. Door naar het hotel. Zwengelen het internet aan (waardoor het vandaag lang duurt om foto’s bij het verhaal te plaatsen). Lezen snel Rob’s mail en tikken het avontuur van de dag. Voor vannacht staat het op het gemak lezen van Rob’s mail op de planning. Of misschien toch gewoon slapen zodat we morgen vroeg weer op kunnen staan om nog een dagje van Rocky Mountains National Park te gaan genieten. Misschien hebben we dan het geluk om de Bighorn Sheep te mogen aanschouwen.

Terwijl ik deze titel aan het tikken ben, hoop ik dat er niemand is die een smartlap in de trant van Hazes verwacht. Indien dat wel zo is, dan zullen die personen bedrogen uitkomen vrees ik. Toen we deze ochtend opstonden, zagen we dat het voor de vijfde dag op rij niet zo’n geweldig weer is. Dat betekent dus mist en kou. Vesten en jassen aan. Maakt op zich allemaal niet uit, want het is tenminste nog droog. Wat wel jammer is, is het feit dat wellicht weer een deel van ons dagprogramma in het water zou kunnen vallen.

Het eerste deel van vandaag is namelijk een bezoek aan Mount Rushmore. Voor de meesten een nietszeggend beeldhouwwerk. Voor mij was het tijdens onze eerste reis door de VS een must-see. Al van kind af aan heb ik de hoofden uitgehouwen in de berg enorm indrukwekkend gevonden. Toen we daar dan in 2006 ook daadwerkelijk stonden, was het een droom die uitkwam. Vijf jaar later, in 2011, kwamen we wederom in de buurt van Mount Rushmore, en ook toen was ik weer enorm onder de indruk. Vandaag dus voor de derde keer een bezoekje aan dit enorm beeldhouwwerk. Maar de grote vraag was natuurlijk “zou er iets van te zien zijn?” Wellicht voor ons niet de grootste ramp als dit niet zo zou zijn, maar voor Jack en Elly zouden we het toch wel heel jammer vinden als we helemaal hierheen zijn gekomen en ze niets zouden zien. Mount Rushmore ligt namelijk nergens bij de deur. Om er te komen, dien je gewoon een pokke-eind (circa 700 kilometer) voor om te rijden. En als je er eenmaal bent, heb je het na een half uurtje ook wel weer gezien.

Terwijl we de laatste bocht inrijden, laat ik alle hoop varen. Er is helemaal niets te zien. We rijden richting parkeerplaats en overleggen kort wat te doen. Aangezien we helemaal niets zien, besluiten we om Mount Rushmore te laten voor wat het is. We keren de auto en rijden weg. Op weg naar de volgende bestemming. Wellicht dat we iets te gehaast waren, want terwijl we wegrijden, trekt plotseling de mist voor een groot gedeelte weg en zien we de vier hoofden van Washington, Jefferson, Roosevelt & Lincoln opdoemen. Alsof ze gewacht hebben om ons te verwelkomen. We parkeren de auto en bezoeken het monument. Jack en Elly zijn onder de indruk van dit enorme beeldhouwwerk en ook voor mij en Marieke blijft het, ook nu we hier voor de derde keer zijn, indrukwekkend.


We vervolgende onze weg door de Black Hills en Custer State Park. We hopen hier nog buffels te zien, maar we hebben blijkbaar al genoeg geluk gehad voor vandaag. Alhoewel dat wellicht ook niet helemaal waar is, aangezien we de $20 entree nergens kunnen betalen en de toegang tot dit mooie park dus een meevaller is. We genieten van de schitterende Needles-route, ook al is die grotendeels gehuld in de mist.


Als we het park achter ons laten, gaan we richting de laatste stop van vandaag. Scotts Bluff National Monument. Ruim 300 kilometer nagenoeg rechte weg naar het zuiden. Als we Nebraska inrijden, hebben we de bergen achter ons gelaten. De mist is inmiddels verdwenen en heel voorzichtig laat het zonnetje zich zo nu en dan zien. We zitten met open armen in de auto, maar het wil niet helpen. De lucht blijft grijs. Echter hoe later het wordt op de middag, hoe meer blauw in de lucht we te zien krijgen. Ons geluk voor vandaag is toch nog niet helemaal op. Als we bij Scotts Bluff National Monument zijn, kunnen we genieten van een heldere lucht en een schitterend uitzicht. De temperatuur is nog niet helemaal geweldig, maar de jas kan toch alvast uit.

Net als gisteren stond er vandaag wederom een fikse afstand op het programma om te overbruggen. En toch zou het vandaag anders zijn. Dat wisten we alle vier van te voren. Waarschijnlijk zal het wel gewoon psychologisch zijn. Voor vandaag stonden in de totale afstand vier stops gepland. Terwijl dat er gisteren maar eentje was, die we er tussenin hebben bedacht.

Deze ochtend dus op weg van Greybull in Wyoming naar Rapid City in South Dakota. Eerste stop zou zijn bij Shell Falls. Niet zo’n hele spectaculaire of bijzondere waterval, maar op zijn allerminst een alleraardigste plek om te stoppen. Al snel leidde de weg ons de bergen in naar boven. Daar werden we verwelkomd door een dik pak mist. Toen we bij de watervallen arriveerden, zagen we dat de parkeerplaats was afgesloten. Ook de toegang tot de watervallen was afgesloten. Nog geen honderd meter verder vonden we toch een plekje dat juist groot genoeg was om onze auto te parkeren en vanuit de berm een blik te werpen op de watervallen, alhoewel deze nagenoeg helemaal verscholen waren achter de bomen. Later onderzoek bracht uit dat de toegang tot de watervallen sinds 27 augustus jongstleden is afgesloten. We vervolgen onze weg naar de volgende stop. De mist wordt iets minder dik, maar daarvoor in de plaats komt er nu sneeuw op de weg. Terwijl ik zit te sturen moet ik plotseling aan de film The Postman met Kevin Costner uit 1997 denken. Daarin worden nieuwe postbodes beëdigd middels de woorden: “Neither snow, nor rain, nor heat, nor gloom of night..” en dan nog wat over het feit dat postbodes zich door niets laten tegenhouden om hun taak te volbrengen. Op dat moment voelt het alsof deze tekst speciaal voor ons is geschreven. Afgelopen reis hebben we al behoorlijk wat pech gehad door wegafsluitingen en dergelijke waardoor we ons programma diende aan te passen. We noemen Sequoia NP, Yellowstone NP en vandaag de Shell Falls. Tot op heden is dat nog steeds gelukt, en hebben we iedereen toch dagelijks van een getikt avontuur kunnen voorzien. Ik mijmer en stuur voorzichtig verder. Gekweten van mijn taak om ook deze dag weer tot een goed einde te brengen om zo een nieuw getikt avontuur te kunnen tikken.


Gelukkig is de sneeuw en de mist na een tachtig-tal kilometers verdwenen en kunnen we weer normaal rijden. De volgende stop is ruim 300 kilometer verder. Voor velen zal het niet zo bekend zijn, voor sommigen is het vooral het decorstuk uit de Steven Spielberg film “Close Encouters of the Third Kind”, terwijl het voor anderen misschien een vage flashback zal zijn naar een getikt avontuur van ons uit 2011. Devils Tower dus. Een gigantisch monoliet die, althans zo lijkt het, ergens willekeurig in het weiland is neergekwakt. We bewonderen deze enorme steenmassa en picknicken, zij het met een jas aan, in de, denkbeeldige, schaduw van de monoliet.


Onderweg stoppen we nog even om prairie-hondjes te fotograferen. Ik moet denken aan een film, waarvan de naam me maar niet te binnen wil schieten, waarin deze beestjes de boel aan het terroriseren zijn. Als we verder rijden naar de volgende stop zien we runderen staan grazen met op de achtergrond Devils Tower. Ik denk aan de Spielberg film en bedenk me dat deze runderen met enorme hoorns door een ruimteschip daar zijn neergezet.
We rijden verder naar het oosten en stoppen in Deadwood. Een dorpje waar we in 2006 ook al zijn geweest en waar we destijds enorm van onder de indruk waren. Dit was de eerste keer dat we een ‘echt’ en ‘authentiek’ western-dorpje zagen. Terwijl we destijds daar rondwandelden begonnen plotseling cowboys op straat naar elkaar te schieten met revolvers. Het was een gezellige drukte van belang. Vandaag niets van dat alles. Waarschijnlijk ook door het feit dat het de hele dag al wat druilerig weer is. Ook geen in het wilde weg schietende cowboys. Helemaal niets wat ook maar op enige filmopname lijkt vindt hier vandaag plaats. Als we weggaan zien we een affiche dat er iedere dag om vier uur een shoot-out is. Behalve op zondag dan.


De volgende stop is een geocache die we graag willen vinden. Deze is een 5 sterren moeilijkheid / 5 sterren terrein geocache. Over het algemeen zijn deze voor ons fysiek onmogelijk, maar deze heeft deze waarden omdat het moeilijk is om aan de voorwaarden om deze te mogen loggen te voldoen. Wij voldoen er inmiddels aan, dus we klimmen de 90 meter hoge heuvel op en vinden al snel de cache. Een half uurtje rijden verder is de eindbestemming van vandaag. Rapid City.

Hoewel we vandaag rustig geslapen hebben, was het een alles behalve rustige nacht. Spannend, want zou de weg in het oosten van Yellowstone open zijn deze ochtend? Nog voordat de wekker ging had ik de website van de NPS al nagekeken. We hadden pech, de weg was nog afgesloten. Jammer maar helaas, boos kan ik er niet echt om zijn. Echter zou het nog een tijdje duren voordat we definitief een keuze dienden te maken. Eerst dienden we immers nog te ontbijten. Bij het, voor het verder geweldige, hotel zat geen ontbijtmogelijkheid inbegrepen. Zodanig dienden we eerst elders te gaan ontbijten. De keuze valt dan altijd op Subway. Eergisteren hadden we al gekeken hoe laat deze open was. Acht uur stond er keurig aangegeven op de deur. Wij stonden keurig enkele minuten voor de klok van acht aan een gesloten deur te wachten. Eerlijk is eerlijk, wij stonden op zijn Amerikaans aan een gesloten deur te wachten. In de auto dus. Enkele minuten na de klok van acht ging Marieke poolshoogte nemen. Gesloten. Nog fris en fruitig stapte ze bij de naastgelegen benzinepomp binnen, alwaar ze door een alles behalve vriendelijke negroïde man te woord werd gestaan. Subway zou pas om 10 uur opengaan. Gelukkig was hij wel zo vriendelijk om ons de weg te wijzen naar een andere gelegenheid waar we konden ontbijten. Hierdoor was Marieke dan ook allesbehalve boos op de man. Twee sneetjes brood, twee eitjes, wat hashbrowns en een kopje koffie voor ruim $10. Dat is het dubbele van hetgeen we gewend zijn. Ook hadden we hier veel meer tijd nodig om te ontbijten dan gebruikelijk. Alles behalve prettig dus, maar boos kan ik er niet om zijn.


Na het ontbijt reden we naar de ingang van Yellowstone NP om aldaar de laatste stand van zaken omtrent de wegafsluiting van de weg naar Cody te vragen. Wederom allesbehalve prettig nieuws. Afgesloten. Wellicht dat de weg later vandaag open zou gaan. De keuze was dus snel gemaakt. We gaan voor de weg om het park heen. Gisterenavond hebben we de alternatieve route al uitgestippeld met behulp van diverse websites. Want helaas voor ons dienen we een gebied van drie staten te doorkruisen, en de wegafsluitingen staan per staat op een aparte website. Om het helemaal alles behalve gemakkelijk te maken staan de wegafsluitingen van Yellowstone NP ook nog eens op een aparte site vermeld. Maar om daar nu boos om te worden. Heeft totaal geen nut.


In onze ogen was de beste optie om te kiezen voor een route waarop de wegen de laatste dagen niet afgesloten zijn geweest. Om het kort samen te vatten, is het een behoorlijke omweg. Een omweg van 287 kilometer om precies te zijn. Is behoorlijk, maar niet echt iets om boos over te worden.


Onderweg komen we allerlei verschillende weertypen tegen in nog meer, ook voor ons onbekende, stadjes. Sneeuw in Big Sky. Een stralend blauwe lucht in Gallatin Gateway. Spectaculaire wolken in Bozeman, wat voor ons Nederlandstaligen toch een wel heel grappige naam is voor een stadje (hoeveel grapjes zou men daar in een getikt avontuur mee kunnen maken?).


Een grijze onweerslucht in Livingston. Als we in Joliet zijn aanbelandt, worden we over een half verharde weg gejaagd tot we zijn gearriveerd in Fromberg. In het ijzig koude Deaver maken we een pitsstop en nemen we de laatste afslag naar Cody.


We bezoeken in Cody het openluchtmuseum Old Trail Town, en ondanks de koude wind genieten we wel van de welkome afwisseling op deze dag die toch iets anders is gelopen dan we vooraf hadden bedacht.


Na het diner in Cody rijden we nog een uurtje verder naar ons hotel in het dorpje Greybull. Juist als we binnenrijden begint het hard te regenen. We checken in, en belanden uiteindelijk in een ruime en toch wel bijzondere kamer.


Eenmaal geïnstalleerd in de kamer kijk ik voor de laatste keer op de site van de NPS om de status van de wegen in Yellowstone te bekijken. De weg naar Cody is rond vier uur vanmiddag open gegaan. We hebben dus de juiste keuze gemaakt. Veel kilometers hebben we vandaag gereden. We hebben vele nieuwe plaatsnamen ontdekt. Over tien jaar zijn we alle ellende van vandaag vergeten. Alles behalve Bozeman.

Zoals we gisteren ook al tikten, zo werd ook deze ochtend de meest actuele status van de wegafsluitingen bekeken. En dat was even schrikken. Nagenoeg alle wegen waren afgesloten. Geluk bij een ongeluk was het feit dat de weg die open was, de weg was die op een half uur rijden van ons hotel vandaan zat. Zo konden we in ieder geval toch het park bezoeken vandaag. Nadeel was dat de wegen die open waren, precies de wegen waren die we gisteren ook al bezocht hadden.


Gewoon op het gemakje dus op weg naar de Old Faithfull Lodge. Onderweg hierheen zagen we voor ons een recordaantal aan bizons. Ook het aantal gespotte Wapitiherten was hoog. Ondanks dat alles met een laag sneeuw bedekt was, genoten we enorm.



Onderweg naar de lodge en de warme chocomelk hebben we ook nog enkele korte wandelingen gedaan, tussen de rook die de modderpoelen uitbraken, zagen we zo nu en dan toch wat fraaie erupties van de modderpoelen.


Voordat we een kop warme chocolademelk gaan nemen, werpen we snel een blik op de kaart met de actuele status van wegafsluitingen. Niets veranderd. We besluiten om te gaan bedenken wat we gaan doen terwijl we de inwendige mensen weer opwarmen. Als we dat allemaal gedaan hebben, zien we dat de wegenkaart is veranderd. Er zijn inmiddels meer wegen open, en we besluiten dan om van de gelegenheid gebruik te maken en de rit naar de Grand Canyon of Yellowstone aan te gaan. Onderweg dienen we zo nu en dan te stoppen voor buffels die parmantig over de weg stappen en zodoende het verkeer vertragen. En zo hoort het ook. Dit is hun gebied, en wij zijn hier slechts te gast.



Na een rit van iets meer dan anderhalf uur arriveren we bij het volgende bezoekerscentrum. We tappen de eerder gedronken chocolademelk af, en we gaan de canyon van Yellowstone bewonderen. Zoals al zo vaak eerder gedaan, genieten we ook hier weer van dit schitterend stukje natuur.


We maken nog een korte wandeling langs enkele naar rottende eieren stinkende modderpoelen, genieten van een fraai uitzicht over de vallei en keren vervolgens terug richting het hotel wat ruim twee uur rijden verderop ligt. Plotseling zien we twee mannetjes-Wapitiherten een meningsverschil met elkaar uitvechten.

Als we weer verder rijden, beseffen we dat deze dag ontzettend goed heeft uitgepakt, terwijl die er aan het begin van de dag zo somber uitzag. Juist als we dat zeggen, krijgen we het toetje van de dag voorgeschoteld in de vorm van een zwarte beer. Zoals ze zeggen: “Zonder geluk,….”

We hebben de afgelopen weken schitterend weer gehad. Enkele dagen zeer warm, enkele dagen behoorlijk fris, maar over het algemeen, gewoon schitterend weer. Niets te klagen daarover. We zaten dan ook heerlijk in het zuiden van de VS. Maar aangezien in de planning staat dat we naar het noorden gaan, keken we enkele dagen geleden voor de voorzichtigheid toch maar eens naar de weersvoorspellingen. Bij het lezen van de berichten, kwam meteen het refrein van een nummer van Gerard van Maasakkers in mijn hoofd naar boven.

We krijgen aander weer
Krijgen aander weer
Moeder haolt oew kiendjes mar naor binnen

In goed Nederlands we zouden ander weer gaan krijgen. En niet zo’n beetje anders ook. Wegen die afgesloten zijn omdat er bijna een halve meter sneeuw gevallen is. Wegen die in onze routeplanning opgenomen zijn. Net zoals vorig jaar, heeft het weer dus ook dit jaar een redelijke impact op onze rondreis. Dagelijks werden de nieuwsberichten over wegafsluitingen in de gaten gehouden en deze ochtend hebben we besloten om de geplande route door Grand Teton National Park uit onze planning te halen en de route zodanig aan te passen dat we vanuit het westen Yellowstone National Park in zouden komen rijden in plaats vanuit het zuiden. Hoewel de zuidingang deze ochtend open was, is deze de afgelopen dagen telkens afgesloten in de middag. Het risico dat dat vandaag weer zou gaan gebeuren was aanwezig. Op het moment dat dat zou gebeuren voordat wij door de ingang waren, zou dat een omweg van circa vijf uur betekenen. Daar hadden we niet zo’n zin in.

Onderweg kwamen we behoorlijk wat sneeuw tegen. Vooral in het grensgebied van de staten Idaho en Montana lag toch redelijk wat. In onze ogen niet genoeg om een weg af te sluiten, maar dat was ook in een ander gebied gebeurd. Maar er lag meer dan genoeg om sneeuwballen te gooien.


Vandaag dus al in Yellowstone NP in plaats van morgen. Er zijn ergere dingen op deze wereld te bedenken om een mens te straffen. Kort nadat we het park in rijden moeten we al stoppen omdat er een buffel wil passeren. We wachten geduldig en maken uiteraard de nodige foto’s.


We rijden verder, er ligt hier aanzienlijk minder sneeuw dan op de grens van Idaho en Montana. Een halve meter haalt het nog niet bijna. In plaats van de voorspelde sneeuw, valt er regen en de sneeuw die er nog ligt, verdwijnt snel. De temperatuur is net boven het vriespunt en dat zorgt ervoor dat de warmwaterbronnen dusdanig veel rook ontwikkelen dat deze bijna niet te zien zijn. Met name bij de Grand Prismatic Spring is dat heel jammer.


We gaan naar de beroemde geyser, Old Faithfull en zien daar de eruptie. Ook hier heel veel rook die we zien, en eigenlijk geen water. We maken een korte wandeling langs verschillende kleine geysers en hier zijn de schitterende kleuren wel te zien.


Als we klaar zijn met de wandeling maken we snel een sanitaire stop, waarna we nogmaals een eruptie van Old Faithfull kunnen aanschouwen. Nu zien we iets meer dan alleen maar een hoop stoom.


Aangezien men blijft vermelden dat het toch echt gaat sneeuwen in de loop van de vroege avond, besluiten we dat we voor het donker bij het hotel willen zijn. We verlaten het park dan ook tijdig. Onderweg zien we nog vele buffels.


De sneeuw is inmiddels nagenoeg overal verdwenen. Als er zaterdag nog wegen afgesloten zijn door de sneeuw, dienen we 10 uur te rijden naar het volgende hotel in plaats van vier uur. Laten we hopen dat de sneeuw de komende dagen wegblijft zodat we die dag gewoon iets leuks kunnen gaan doen.

Van ons mag moeder de kindjes gewoon buiten laten spelen de komende dagen.

In de rondreis van dit jaar, zitten vele hoogtepunten. Maar deze hoogtepunten zijn toch met name de Nationale Parken. In de maand welke we weg zijn, staan er slechts vier steden op het programma tussen al het natuurgeweld. Deze vier steden zorgen echter wel voor de nodige afwisseling.

Vandaag stond Salt Lake City op het programma. De stad bekend van de Mormonen en de Olympische winterspelen. Aangezien we de winter tegemoet gaan rijden, kunnen we ons best iets voorstellen bij de winterspelen als we een blik werpen op de bergen rondom Salt Lake. Deze bevinden zich letterlijk aan het einde van de straat. (Het moet gezegd worden, het is wel een hele lange straat).

Als eerste hebben we het State Capital bezocht. Iets dat we altijd proberen te doen als we een hoofdstad van een staat aandoen.

Het eerste dat opvalt als je door downtown Salt Lake City loopt is het feit dat het overal haast klinisch schoon is. Er zijn dan ook tal van schoonmakers in de weer om alles wat er zich op de stoep bevindt te doen verdwijnen. (Nou ja, die paar zwervers mogen blijven liggen, dit in tegenstelling tot de blaadjes welke van de bomen komen).

Dat het hier overal zo zuiver is, heeft misschien wel een diepere betekenis. De mensen die hier wonen hebben allen een zuiver geweten. Van oudsher zijn hier de pioniers van de Mormonen neergestreken. Zij zijn hier blijven hangen omdat zij op deze plek tenminste niet weggestuurd werden. En en passant probeerde zij hun zuivere geweten en de leer van Jezus over te brengen op hun medebewoners in de stad. Het eerste dat deze bevolkingsgroep gedaan heeft is het oprichten van hun eigen kathedraal. Deze is vandaag de dag alleen nog maar van de buitenkant te bewonderen.

Het tabernakel daarentegen is nog wel van binnen te bewonderen. Daar aangekomen zagen we een hele rij met mensen staan te wachten. Het bleek dat er een orgelconcert zou gaan beginnen van een klein half uur. We hebben besloten om hier maar eens naar te gaan luisteren. Hoewel de muziek ons nu niet direct aanspreekt, was het toch een geweldig leuk half uur. De akoestiek in de gebouw is waanzinnig te noemen.

Nadat de inwendige mens ook weer wat aandacht gehad heeft, is het voor ons mam tijd om naar het hoogtepunt van de dag te gaan. Namelijk een bezoek brengen aan de grootste bibliotheek ter wereld wat betreft de collectie familienamen. Voor een echte stamboom liefhebber is dit toch wel een must om eens in je leven naar binnen te mogen gaan en dan verwachtingsvol je familienaam in te mogen typen en hopen op een groot aantal hits. Want ook hier heeft de moderne tijd toegeslagen en maakt men gewoon gebruik van een database in een computer. Het enige dat niet meegegaan is in de tijd, is het personeel. Net als thuis in het archief, werken ook hier alleen maar stoffige types. En doordat de gemiddelde leeftijd van het personeel een slordige 85 zal zijn geweest, duurde het even voordat ons mam kon starten met zoeken. Bij het aanmaken van een account liep het al spaak en toen we hierbij geholpen moesten worden door een honderdjarige dame, zakte ons de moed toch echt in de spreekwoordelijke schoenen. Toen duidelijk werd dat we helemaal geen account nodig hadden, ging het allemaal wat vlotter. Ons mam heeft de spaarzame tijd gebruikt om te gaan snuffelen in de archieven, terwijl wij genoten van een rondleiding door het administratiekantoor van de kerk. Dit is niet zo maar even een administratiekantoortje, er werken hier maar liefst 3500 mensen! Het uitzicht vanaf de 25tigste verdieping mocht er zijn.

Toen we terugkwamen om ons mam en pap weer op te halen uit het archief, bleken zij dezelfde ervaring te hebben gehad, als wij doorgaans hebben als we uit een spellenwinkel komen, thuis hebben we veel meer!

De meesten weten dat we graag geocachen en dat we daar een lichtelijke afwijking in hebben. Zo is ons doel, om van iedere maand waarin een geocache is verstopt 4 geocaches te vinden. De eerste geocache is verstopt in mei 2000. De moeilijkste maand in dat rijtje is augustus 2000 omdat daar wereldwijd nog maar 4 geocaches verstopt liggen. De eerste uit dat rijtje vonden we in Stockholm. De tweede vonden we vorig jaar vlakbij Atlanta in Georgia. Deze reis stond de derde uit de serie op het programma. De cache Potters Pond in de staat Utah. Om deze eventueel te vinden dienden we slechts 315 kilometer om te rijden. Een buitenkansje dus. Deze ochtend vertrokken we in alle vroegte op weg richting het plaatsje Huntington in Manti-La Sal National Forest. Wees niet bevreesd, wij hadden er ook nog nooit van gehoord.


Aangezien het leven niet alleen uit geocachen bestaat, wilden we ook nog wat anders zien onderweg. De stop voor vandaag was Newspaper Rock. Op deze rots is een van de grootste verzamelingen petrogliefen te bewonderen, wat wij dan ook uitgebreid deden.


Hierna gingen we weer verder richting Huntington. De reis verliep voorspoedig en voordat we het wisten verlieten we de verharde weg om zo de laatste 18 kilometer onverhard naar de parkeerplaats te rijden. Onderweg zien we het ene na het andere fraaie punt. Voor ons steekt een neusbeer de weg over. We genieten de laatste 18 kilometer, waar we bijna een uur over doen.


Eenmaal geparkeerd genieten we van de lunch, waarna we met zijn tweeën op weg gaan. Al snel vinden we het begin van het pad dat we dienen te volgen. Het is hier schitterend, en we genieten volop. Al voordat we het weten, staan we aan de rivier die we over dienen te steken. Al is rivier wel een groot woord en zou beekje beter de lading dekken. Onderweg naar boven komen we andere geocachers tegen die de cache al hebben gevonden. Zij komen uit Californië. We maken een kort praatje en we vervolgen onze weg. Korte tijd later kunnen we onze naam in het logboekje bijkrabbelen en kunnen we zeggen dat we nu drie geocaches hebben gevonden die in augustus 2000 zijn verstopt. Geloof het of niet, maar we zijn daar erg blij mee.


Op naar het Great Salt Lake. Slechts drie-en-een-half uur rijden bij Huntington vandaan. We maken een korte stop en zijn onder de indruk van dit 5100km2 grote meer.

Zoals wel vaker het geval is, hebben we een redelijk druk programma vandaag. Er staan namelijk twee nationale parken op het programma. Arches & Canyonlands. Het is iets meer dan een uur rijden naar de ingang van Arches NP. Als we daar aankomen, worden we toch wel een beetje teleurgesteld. Balanced Rock is niet te bereiken. Delicate Arch is niet te bereiken en Devils Garden is afgesloten. Laat dit nu net precies hetgeen zijn, dat voor ons vandaag op het programma stond. Deze drie bezienswaardigheden zijn dé hoogtepunten van Arches NP. Ik baal hier enorm van, maar helaas kan ik er verder ook niets aan doen. Voordeel is wel dat het park gratis toegankelijk is. Niet dat dat iets uitmaakt, aangezien we een Nationale Parkpas hebben waarmee we alle parken naar binnen kunnen. We kijken naar een alternatief programma, en vinden dat al snel.


Een vrij eenvoudige wandeling naar Sand Arch en dan door naar Broken Arch. Bij Broken Arch keren Jack & Elly om, aangezien daar het eenvoudige pad ophoudt te bestaan en overgaat in een wandeling die net iets pittiger is.


Deze trail moet ons leiden naar Tapestry Arch. Het zandpad houdt al snel op te bestaan, en regelmatig wandelen we over rotsen die 45 graden naar beneden gaan. Regelmatig zeg ik tegen Marieke: “Vertrouw je schoenen”. Als je die niet vertrouwt, gaat het vanzelf mis.


We bereiken Tapestry Arch en we genieten hier van de rust. We zijn bijna helemaal alleen hier, en als we hier vijf minuten hebben genoten, zijn we zelfs helemaal alleen. We keren terug naar de auto en gaan door naar de volgende stop.


De Double Arch. Hier kun je echt merken dat het grootste gedeelte van het park is afgesloten, aangezien het enorm druk is. We maken een korte wandeling en de nodige foto’s om vervolgens te gaan picknicken. Na de lunch verlaten we Arches NP en gaan we op weg naar Canyonlands NP. Dit park ligt aan de overkant van de weg, maar toch is het ruim een uur rijden om er te komen. Ligt waarschijnlijk aan het feit dat er een Canyon tussen ligt.


In 2006 waren we in Canyonlands en destijds heeft het park een enorme indruk op mij gemaakt. Hier ziet men heel goed hoe een rivier zich een weg baant in de aarde en zo een canyon vormt. We stoppen bij enkele uitzichtpunten en ik geniet nu, 11 jaar later, weer volop van dit fascinerende uitzicht. Wat we elf jaar geleden niet hebben gedaan is een wandeling naar Mesa Arch. Waarschijnlijk hadden we daar toen geen tijd voor.


Vandaag wel en zo gaan we gedrieën op weg naar deze Arch. Jack blijft bij de auto achter als we vertrekken voor deze korte wandeling. We bewonderen de fraaie Arch en wandelen op ons gemakje weer terug. Op de terugweg, blijk dat sommige stappen voor Elly haar korte beentjes te hoog zijn. We wandelen rustig verder als ik haar vertel: “Vertrouw je schoenen”.