Deze ochtend checken we uit in het hotel in Sluis. Vlakbij het meest westelijke puntje van Nederland. Uiteraard bezoeken we dat even, en nadien gaan we richting Knokke-Heist. We hebben niet echt een route uitgestippeld voor vandaag. Het belangrijkste doel van vandaag is een webcamcache. Op heel de wereld zijn op dit moment nog maar 176 van dit type geocaches, dus als je er een kunt vinden, is dat behoorlijk uniek. De meeste in een straal van een uurtje of vier rijden van huis hebben we al gedaan, behalve deze in Knokke-Heist. Hoog tijd om daar iets aan te doen dus.

Ik selecteer de cache in de navigatie en we gaan op pad. We parkeren de auto en dienen nog ruim twee kilometer te wandelen voordat we er zijn. Geen punt. Het is koud, maar verder is het heerlijk weer. Na een tijdje lopen we het strand op, en ik zoek de webcam op. Op het beeld zie ik strandbedden staan, maar in de wijde omgeving van waar wij op het strand staan, zijn die in geen velden of wegen te bekennen. Ik kijk nog een keer op de GPSr en zie plotseling dat ik de verkeerde cache heb geselecteerd. Wij zijn naar een Virtual gewandeld. Ook leuk, dus die loggen we ook maar meteen even. Ik kijk waar de webcam dan wel is, en kom tot de ontdekking dat we daarvoor nog 5 kilometer dienen te wandelen. Op zich niet erg, maar zo lang mogen we niet parkeren.

We gaan dus terug naar de auto, en zoeken een andere parkeerplaats waar we langer mogen staan. Als we die hebben gevonden, beginnen we te wandelen. Over de boulevard. Ik kan niet zeggen dat we daar overheen flaneren, want de wind zorgt ervoor dat het ijs en ijskoud is. Op het strand is nagenoeg niemand. Het is koud en verlaten. We maken een strandwandeling en komen bij een strandtentje uit. Hier staan wel strandbedden. We maken de webcamfoto en besluiten om nog verder te wandelen. We struinen door de straten en vinden onderweg verschillende caches. We maken een stop om een kop cappuccino te drinken bij Bob.

We wandelen verder en bedenken dat het stilletjes aan tijd wordt om richting huis te rijden. Want de berichten die we uit Nederland horen, geven aan dat het op de weg een behoorlijke puinhoop is door de enorme hoeveelheid sneeuw die er is gevallen. We hebben de afgelopen dagen enkel een heel dun vliesje sneeuw gezien, maar dat was al verdwenen op het moment dat je moest niezen. Als we de navigatie instellen, zien we dat het bijna drie uur rijden is naar huis. Zou het dan toch zo'n puinhoop zijn op de weg vragen we ons af. We rijden weg en besluiten om in Schoten (iets ten oosten van Antwerpen) even te gaan tanken. Als we daar zijn, hebben we nog geen sneeuw gezien en gaat het eigenlijk vrij vlot. We besluiten om toch maar iets te drinken, en belanden in een bruin café. Er hangen een stuk of 6 jongeren op de stoelen. Aan de bar zit een oudere man, die er waarschijnlijk altijd zit. We worden welkom geheten door een uiterst vriendelijke barman. Het damestoilet is boven zegt hij tegen Marieke. En het herentoilet? Ach, gebruik ook maar het damestoilet wordt er tegen mij gezegd. Want anders moet ik over de jongelui heen klimmen.

We rijden verder en als we bij Turnhout zijn, zien we de eerste sneeuw. Van een dun laagje langs de snelweg zien we het steeds dikker en dikker worden. Maar vertraging hebben we niet. Dat is natuurlijk alleen maar fijn. Als we onze straat inrijden, zien we dat er toch een behoorlijk pak is gevallen. We pakken uit, en kunnen terugkijken op een mooie 9 dagen waarin we 6 steden hebben bezocht.

We zitten wat later aan het ontbijt vandaag dan we gewend zijn. In het weekend kunnen we hier pas om 8:00 uur ontbijten. En eigenlijk pas om 8:30 uur of later. Want mondjesmaat wordt het ontbijt aangevuld. Eerst met kaas, veel later met vleeswaren en nog veel later met pancakes en suikerbrood. Er is nog genoeg keuze, daar niet van, maar een beetje vreemd is het wel. Maar ach, rond 8:30 uur gaan we op pad. Een klein uurtje ligt Gent af van ons hotel. We parkeren de auto op de vooraf uitgezochte P&R. De parkeerplaats is verstopt onder een dun wit laagje sneeuw. Oei, dat belooft niet veel goeds, we gaan het meemaken. We nemen de bus naar het beginpunt van onze wandeling voor vandaag. Nadat we op de goede plek uitgestapt zijn, zie ik tot mijn opluchting dat hier het laagje sneeuw als sneeuw voor de zon verdwenen is. Gelukkig maar. Ik kan alvast verklappen dat we op een paar vlokken natte sneeuw geen witte rommel uit de lucht hebben zien vallen. Koud is het wel, maar dat mag de pret niet drukken.

Als snel merken we dat Gent mooi is, maar nog niet in de buurt komt van Brugge. Niet van de imposante gebouwen en ook niet van de fantastisch leuke caches. Hier hebben ze jammer genoeg geen Memling serie, maar wel een erg leuk in elkaar gezette multicache. We kunnen ons van Gent nog minder herinneren dan van Brugge, dus alles is wel nieuw vandaag. Bijkomend voordeel van Gent is, dat het veel minder druk en minder toeristisch is dan Brugge. Het loopt toch een stuk aangenamer als er geen mensen voor je voeten lopen.

De tijd gaat zoals gewoonlijk vlotjes voorbij. We genieten van de mooie gebouwen, bezoeken af en toe een kerk. (Zodat we weer even opgewarmd zijn) en warmen ons af en toe nog eens extra op door onszelf te trakteren op een warme latte machiato. En zo vloog de dag voorbij en was het weer tijd om een hapje te eten. En niet zoals de afgelopen dagen een drie gangenmenu, maar gewoon een simpele pasta en een heel klein ijsje na. En dat kan ons zeker zo goed bekoren. De pasta was nog lekkerder dan het luxe hoofdgerecht van gisteren. Moe maar voldaan lopen we weer op ons gemakje naar de bushalte. We staan nog maar net of de juiste bus komt er al aan en brengt ons in een vloek en een zucht weer naar de parkeerplaats. Een uurtje later arriveren we weer bij het hotel en kunnen we terugkijken op een geslaagde dag.

Als we eind oktober de stedentrip voor Brugge beginnen te plannen, valt onze oog op een cacheserie met de naam Marieke en de Waterduivel. Deze dient natuurlijk gedaan te worden. Met deze serie beginnen we de wandelroute in te plannen. In Brugge zijn echter zoveel geocaches geplaatst dat de route al snel te lang wordt om op één dag te lopen en alle caches te bezoeken. We korten de route dus maar een heel stuk in.

Van het hotel naar de P&R is het net iets meer dan een kwartier rijden. Nadat we de auto geparkeerd hebben, beginnen we aan de wandeling. We krijgen foto's vanuit Noord-Brabant dat de grond daar bedekt is met een laag sneeuw. Hebben wij even geluk. Bij ons is het heerlijk weer. Een nagenoeg blauwe lucht en een aangename 5 graden. Enkel het windje dat er soms waait, maakt dat het koud aanvoelt.

De wandeling begint aan de rand van het centrum van Brugge. We wandelen over verschillende kades en komen nauwelijks mensen tegen. We vinden verschillende geocaches. De ene nog fraaier dan de andere. We kunnen niet anders zeggen, dan dat Brugge een klein paradijsje is voor geocachers.

Als we enkele uren later in het centrum lopen, is het wel degelijk druk. Als men het over toeristisch heeft, dan is dit het wel. We zijn blij als we even later het hart van het centrum weer uitlopen. De rust in. We genieten volop. Voor we het weten, begint het al donker te worden en dienen we terug te lopen naar de parkeerplaats.

Voor vandaag staan er ruim 200 kilometers op de planning. Tijd genoeg dus om ook nog andere dingen te doen. Nadat we op de koffie zijn geweest in Oirschot, rijden we verder richting het westen. Het is ook vandaag niet druk op de weg. De eerste geplande stop is in het dorpje Schoten, net iets voor Antwerpen. Maar eerst maken we nog een extra tussenstop om de auto van wat voeding te voorzien. Door de accijnsverhoging van 5,5 cent per liter die vandaag is ingegaan, was de prijs op de hoek deze ochtend €1,979 per liter. We zien een benzinepomp waar we slechts €1,385 per liter hoeven te betalen. Op een volle tank scheelt ons dat toch bijna €30,-

We rijden verder en parkeren op een plein in Schoten. Wie zien een fraaie fontein met de beeltenis van Tijl Uilenspiegel, maar we worden ook aangenaam verrast door 42 zuilen, met daarop in totaal 168 spreekwoorden uitgehouwen in steen. Ondanks dat de wind het ijzig koud maakt, proberen we ze te herkennen. Sommigen lukken er, maar velen behoren toch echt tot de Vlaamse woordenschat en zijn ons onbekend.

De volgende stop is Sint-Niklaas. We hebben wel vaker van dit plaatsje gehoord, maar er eigenlijk nooit iets van gezien. We parkeren de auto en lunchen even. In de auto in plaats van op een bankje, want de wind is nog steeds snijdend kou. We gaan een stuk wandelen en komen uit op het marktplein. Hier worden we alweer aangenaam verrast. Op het enorme plein zien we een schitterend stadshuis en een enorm beeld van de allemansvriend, beter bekend als Sinterklaas. We gaan een kop warme chocolademelk Cécémel met slagroom drinken. Terwijl we dat zitten te doen, besluiten we dat we hier in het voorjaar een keer terug moeten komen. Behalve het fraaie marktplein, moeten er hier namelijk ook vele fraaie Art Deco gebouwen te bewonderen zijn. Wellicht meer dan de moeite waard om op het gemak te bekijken.

We rijden verder richting het dorpje Damme. Onderweg maken we nog twee korte stops om evenzoveel Virtuals te loggen. Het is lang geleden dat we in Damme zijn geweest en heel veel kunnen we ons er niet van herinneren. We wandelen wat rond en genieten van dit mooie dorpje. We zijn graag op pad in Duitsland, maar België is toch ook zeker zeer fraai.

Toch rijden we iets verder naar het noorden om daar de grens over te gaan. Het door ons uitgezochte hotel voor de komende dagen staat namelijk gewoon in Nederland. 1 kilometer over de grens met België. Hoewel ook voor hotelovernachtingen per vandaag de BTW is verhoogd, was dit toch veel goedkoper dan een vergelijkbaar hotel in België. Tja, dan zijn en blijven we toch Nederlanders.

We hebben drie stedentrips achter de rug deze week. Er staan er nog drie op de planning de komende dagen. Echter dienen we wel een eindje te rijden om bij het volgende hotel te komen. 539 kilometer maar liefst. Een heuse reisdag dus. Iedereen die ons een klein beetje kent, weet dat we de, voor ons, gouden regel hebben, dat we op een reisdag maximaal 500 kilometer rijden. Want we willen onderweg nog wel het een en ander zien, en een stuk wandelen.

539 kilometer is meer dan 500, dus de afstand is te groot om op één dag te rijden. Een regel is een regel. Het is óf zwart, óf wit. En niet zwart-wit.

Er dient dus een extra overnachting te worden ingepland. Het is eind oktober als we deze reis beginnen te plannen. We bekijken de kaart en zien dat de meest gunstige route ons langs Eindhoven stuurt. Hotel ZaNaBoZa is altijd beschikbaar voor ons tweetjes, dus een reservering maken is niet nodig.

Deze ochtend laten we het hotel in Bremen achter ons en we gaan op pad richting het zuiden. We besluiten om iets ten oosten van Münster een wandeling te gaan maken naar een kapel. Eerst stoppen we in Havixbeck om iets te gaan drinken en een sanitaire stop te gaan maken. Na de koffie rijden we een klein stukje verder en parkeren de auto. We wandelen richting de kapel en genieten van het uitzicht onderweg. Bij de kapel loggen we voor de 900e keer een Virtual Cache. We wandelen verder en als we weer bij de auto zijn, rijden we verder. De volgende stop is bij Gelsenkirchen. Even tanken, want de benzine in Duitsland is nu eenmaal goedkoper dan in Nederland. We lopen ook even bij Aldi binnen. Eergisteren hadden we bij Aldi een leuk spel in de aanbieding gezien. Maar dat was 's ochtends en we hadden geen goesting om de hele dag met een spel in de rugzak door Bremen te wandelen. 's Avonds zijn we simpelweg vergeten om weer naar Aldi te gaan. Maar hier zit naast de benzinepomp een Aldi. Even later lopen we met twee spellen naar buiten en gaan bij de buren een chocomel en een Marcha Latte te drinken. Ik vind het er niet uitzien, maar Marieke vindt het niet verkeerd. Prima dus.

We rijden verder en doen wat boodschappen in Venlo. We dienen deze avond zelf voor ons eten te zorgen. We wassen ook meteen even de auto bij de lokale Washin7. De auto ziet er niet meer uit en zo is een abonnement toch wel heel handig. De volgende stop is in Asten, waar we nog een rondje gaan wandelen. Tegen de avond zijn we weer thuis, en kunnen we terugkijken op een geslaagde dag en een voorspoedige eerste etappe op weg naar de volgende stedentrip deze reis.

Vandaag staat weer een andere stad op het programma. Bremerhaven om precies te zijn. Eerlijk gezegd kennen we niemand die deze stad ooit heeft bezocht. Ook de reisgids die we hebben van de deelstaat Bremen geeft niet heel veel informatie over deze stad. Zelfs online valt er niet heel erg veel te vinden over hetgeen je absoluut niet moet missen in Bremerhaven.

Gelukkig zijn wij al heel snel tevreden. Geef ons enkele geocaches en we kunnen al snel een route door een stad uitstippelen. Zo hebben we voor vandaag ook weer een wandeling uitgestippeld van ongeveer 15 kilometer. Na iets meer dan drie kwartier rijden parkeren we de auto. De parkeergarage heeft zogezegd halve verdiepen. Dat houdt in dat je de motorkap van de auto onder het bovendek van de bovenliggende verdieping parkeert. Gelukkig is onze auto niet zo heel erg hoog. We hebben nog zeker een centimeter of 5 speling tussen de auto en de betonvloer. Nu maar hopen dat de auto niet gaat groeien als het warmer wordt.

Want één ding is zeker. Het is vandaag wederom koud. We beginnen aan een multi die ons langs verschillende fraaie beelden in Bremerhaven leidt. We lopen over een kerstmarkt. Uiteraard is die op dit vroege uur nog niet open. Niet dat we dat erg vinden, want het is een typisch Duitse kerstmarkt. Oftewel kraampje waar je kunt eten en/of drinken. En dat is niet echt aan ons besteed. Voordat we de binnenstad uitwandelen gaan we eerst iets drinken, want we hebben ontdekt dat alle koffiegelegenheden aan de kust zijn gesloten.

Als we de haven in wandelen hebben we een fraai uitzicht op de schepen en op de moderne gebouwen die er zijn. De lucht is strak blauw vandaag. Maar goed dat er geen puzzel van gemaakt hoeft te worden, want anders heb je een echte paslucht. We wandelen heerlijk rond. Als we aan de kust komen, zien we het eerste koffietentje. Gewoon geopend. Aangezien het nog niet zo heel lang is geleden dat we koffie hebben gehad, wandelen we gewoon verder. We genieten volop. Onderweg passeren we een onderzeeboot. Dit is vandaag de dag een museum. Dit leek ons wel interessant, maar helaas is het van medio november tot medio maart gesloten. Dus hoe zo'n enorm gevaarte er van binnen uitziet, zal voor ons voorlopig wel een geheim blijven.

We wandelen een winkelcentrum binnen waarvan we weten dat er een Ravensburger Outlet Store zit, en kijken er even rond. Met lege handen verlaten we de winkel weer. We maken meteen een sanitaire stop voordat we verder wandelen. We gaan richting een vuurtoren en wandelen langs de dierentuin af. Alhoewel deze niet heel erg groot is, hebben we niet genoeg tijd om die te bezoeken. We wandelen verder via verschillende geocaches en gaan koffie drinken bij een koffiezaak waarvan we op voorhand wisten dat die wel open zou zijn vandaag. Hierna nog een cache met meer dan 1000 favorietpunten bezocht. Waarom deze cache er zoveel heeft weten we eerlijk gezegd niet. Heel veel is er niet aan. Dan gaan we naar een spellenwinkel. De ervaring leert ons dat er maar weinig spellenwinkels zijn, die ons echt kunnen bekoren. Maar heel soms, worden we aangenaam verrast. Zo weet ook de winkel "Der Spielspaß" ons meer dan aangenaam te verrassen. Als we binnengaan zien we een enorme hoeveelheid spellen staan. We kijken volop rond. Er is heel veel dat we wel graag aan de collectie zouden willen toevoegen. En de prijzen zijn ook nog eens interessant. Gelukkig voor ons nét niet interessant genoeg. Wonder boven wonder lukt het ons om de spellenwinkel te verlaten met lege handen.

Onderweg maken we nog een stop bij het ijsstadion om een Virtuele Cache te loggen. Daarna gaan we eten. Iets ten noorden van Bremen hebben we een Italiaans restaurant uitgezocht. Als we binnengaan, komt ons een onaangename geur tegemoet. We worden verwelkomt door een man die me meteen doet denken aan de verteller uit de jaren 80 serie 'The Storyteller'. Hij begint in Duits dialect te brabbelen terwijl hij ons de hand schudt. We begrijpen dat het restaurant vol is, en dat we in de tuin mogen zitten. We bedanken vriendelijk, en eerlijk gezegd zijn we er niet rouwig om. Op één tafel na, zijn alle tafels verder leeg. En dat doet ons toch een beetje twijfelen. Ik bedenk me dat als we in de tuin gaan zitten, we wellicht zelf onderdeel van 'The Storyteller' worden. We gaan met lege handen en een lege maag weer naar buiten.

We rijden door naar Achim. Daar hebben we een tijdje geleden ook een Italiaans restaurant gezien. Hier is het echt druk, en we zijn bang dat er hier geen plek is. De serveerster kijkt vertwijfeld in het boek met reserveringen, maar de eigenaar zegt dat het allemaal wel gaat lukken. Even later zitten we elk te genieten van een overheerlijke pasta.

De stadsmuzikant. Als je mensen op straat zou vragen naar stadsmuzikanten, dan zullen er vast en zeker een aantal mensen denken aan de stadsmuzikanten in Bremen. En niet meteen degene die live aan het spelen zijn, want dat zijn er maar een paar. We hebben er denk ik vandaag maar twee gezien of gehoord. En dat was nu niet meteen van: wow. De ene kwam niet verder dan ‘oh dennenboom’, en de andere herhaalde ‘Feliz Navidad’ tot in den treure. Nee, het gros van de mensen zal bij de stadsmuzikanten denken aan het beroemde beeldje in Bremen. Bestaande uit vier dieren. Een ezel, een hond, een kat en een haan. We hebben jaren geleden dit beeld uiteraard ook al gezien. Je gaat niet weg uit Bremen, zonder het beroemde beeldje te hebben gezien. Maar dat het nu echt mooi, is? Nee. De ezel en de haan zijn nog wel aardig, maar de hond en de kat zijn niet bepaald een schoonheid. Toch is het er ook op een miezerige maandag in december druk. Eén voor één poseren de mensen met het beeldje. En het is mij een raadsel, maar velen van hen willen persé de poten van de ezel vasthouden of de neus van het beest beroeren. Waarschijnlijk denken ze dat dit geluk zou brengen. Nadat we het beeld bezocht hadden, is het wel opgehouden met miezeren, dat wel. Het voordeel van wat nattigheid is dat het direct minder koud is. Liever een beetje miezer dan stevige kou met oorwarmers en handschoenen aan tot gevolg.

Het plein waaraan het beeld staat, is schitterend. Zo weggelopen uit een sprookjesboek. Maar Bremen heeft meer leuke plekjes te bieden. Enkele konden we ons nog herinneren van jaren geleden, anderen waren dan weer nieuw. Van mooie street-art tot een leuk beeldje op een hoek. Maar we vonden Oldenburg gisteren misschien nog wel leuker dan Bremen. Op zijn minst verrassender. Desondanks hebben we ons goed vermaakt en volop genoten van al het moois. Vele kilometers later gaan we voldoen weer terug naar het station om de trein te nemen naar het hotel.

En waar wij aan denken bij de straatmuzikant? Niet aan het beroemde beeldje in Bremen, maar aan een simpele straatmuzikant, Rasmus Schumacher, welke we enkele jaren geleden spontaan tegen het lijf gelopen zijn in een andere Duitse plaats. De muziek kon ons direct bekoren en af en toe luisteren we nu nog naar een paar nummers van hem. Meer dan één cd heeft hij niet opgenomen, maar zijn nummers zijn de moeite waard.

Enkele weken geleden zie ik in een folder dat Dennie Christian enkele keren per jaar bij De Kaasboerin in België optreedt. Automatisch zie ik in gedachten bij Oma Berk een singletje op de platenspeler liggen. Althans het hoesje. Erop staat een oude auto getekend, een gele knuffel en een jongen met een groene trui. Hoe, wat of wie het zijn, daar heb ik geen idee van. Ik was pas een jaar of vier. Wel kan ik me het refrein van het nummer herinneren. Hoeba hoeba hoeba hop hop hop. Telkens weer. Ik bedenk me dat Dennie Christian ondertussen toch dik 110 moet zijn. Even googlen, en ik zie dat het nog meevalt. Volgend jaar wordt hij 70. Ook zie ik dat de Duitse Nederlander vandaag de dag in de gemeente Oldenburg woonachtig is. Laat dat nu net een stad zijn, die we voor deze dagen hebben uitgezocht. Hoeba hoeba hop!

We willen redelijk op tijd richting Oldenburg gaan. Het is nog donker en koud als we bij de auto staan. Op de ramen zit een laag ijs. Na die te hebben verwijderd kunnen we vertrekken. Een goede drie kwartier later parkeren we de auto. We kleden ons goed aan, en gaan op pad. We verwachten een aardige stad om rond te wandelen, maar keer op keer worden we aangenaam verrast door hetgeen we zien. Schitterende gebouwen en op de informatiebordjes is met grote regelmaat een stukje interessante geschiedenis te lezen. Het wordt tijd voor een sanitaire stop en we lopen een bakkerij binnen. We warmen wat op en gaan weer verder. Hoeba hoeba hop!

Plotseling valt ons op dat het ene deel van Oldenburg helder is, en het andere deel behoorlijk mistig. Bijzonder. We wandelen door de kasteeltuinen en genieten, ondanks de kou en de mist, volop. Onderweg eten we een broodje en we wandelen een iets nieuwer deel van de stad in. Ook hier zien we met grote regelmaat fraaie gebouwen staan. Het wordt al later. Toch dienen we weer een sanitaire stop te maken. Tevens een mooie excuus om te genieten van een warme chocolademelk met slagroom. Die extra calorieën hebben we er inmiddels al lang afgewandeld. En mocht dat niet zo zijn.... Er komen nog enkele kilometers voor we weer bij de auto zijn. En mocht het dan nog niet zo zijn..... Hoeba hoeba hop!

We lopen langs via de haven richting het station. We komen langzaamaan richting het einde van de wandeling. Heel de dag zing ik in mijn hoofd al Hoeba hoeba hoeba hop hop hop. Stiekem hoop ik dat we Dennie Christian tegenkomen. Herkennen is geen probleem. Zijn typerende kapsel is sinds de afgelopen 50 jaar niet veranderd. Zwart. Krullen. Half lang haar. Hoeba hoeba hop!

Als we bij de auto zijn, rijden we terug naar het hotel. Onderweg maken we een stop bij een restaurant dat we hebben uitgezocht toen we nog thuis waren. Want we kunnen natuurlijk niet naar Duitsland gaan, zonder minimaal 1 keer Currywurst mit Pommes te hebben gegeten. Als we de eerste hap nemen, valt het allemaal wat tegen. Het is Rotwurst in plaats van Weiswurst. Dat zijn we niet gewend, maar het is zeker niet minder lekker. Hoeba hoeba hop!

Acht jaar geleden zijn we voor het eerst in Bremen geweest. Behalve het bekende beeld dat op de markt staat, kunnen we ons eigenlijk enkel herinneren dat het heel veel regende. En dat we in die stad voor het eerst meer dan 1000 geocaches vonden in een jaar. We weten ook nog dat we het toch wel de moeite waard vonden. Een goede reden voor ons, om eens een keer terug te gaan naar deze stad in het noorden van Duitsland. We zoeken een hotel, en komen op hetzelfde hotel uit, als het hotel waar we in 2017 verbleven. We stippelen een drietal wandelroutes uit in verschillende steden in de omgeving. Want om nu weer drie dagen door Bremen te gaan struinen lijkt ons toch net wat te veel van het goede.

Deze ochtend vertrekken we, iets na de klok van half 8. De navigatie stuurt ons eerst naar het noorden. Dat is een stuk sneller. Dan zal er in het oosten wel iets gebeurd zijn denken we. Ach, het maakt ons ook niets uit. Want geheel tegen onze gewoontes in, hebben we voor vandaag helemaal niets uitgezocht. We zien wel, waar we belanden. Iets na de klok van 9 uur maken we in Borne onze eerste koffiestop. Daar bekijken we wat onze volgende stop zal zijn. Een uurtje of anderhalf verderop. Met behulp van de geocaching-app, kiezen we het plaatsje Merzen uit. We parkeren de auto bij de kerk, en zien dat er een multi-cache is in het plaatsje. Altijd leuk, dus we gaan die maar doen.

Het is wel behoorlijk koud. Dus jas aan, sjaal om, muts op en handschoenen aan. En zelfs dan is het nog behoorlijk koud. We zijn niets meer gewend vandaag de dag. Marieke zegt dat het zo koud is, dat zelfs ijs bevriest. We beginnen aan de wandeling en een anderhalf uur later, krabbelen we onze naam in het logboekje. We gaan een kop warme chocolademelk drinken en maken een sanitaire stop. We kijken op de app, en zien dat er net voor Bremen een file van bijna een uur staat. We besluiten om verder binnendoor te rijden en maken de volgende stop in het dorpje Harpstedt. Een dorpje met minder dan 5000 inwoners. We genieten van de wandeling en als we bijna aan het einde zijn, moeten we even met de ogen knipperen. Tussen de huizen door, zien we iets wat we nog nooit gezien hebben. Een molen, met daar bovenop nog een molen. We voelen ons net Don Quichotte en Sancho Panza. We trekken verder ten strijde met als doel de cache te vinden. Helaas lukt dit niet.

Toch gaan we voldaan verder richting een voorstad van Bremen. Achim genaamd. We doen wat boodschappen bij de drogisterij. En passant zien we ook nog het spel Café del Gatto liggen voor een kleine €7,50. We kennen het spel en vinden het wel leuk. Voor dat geld kunnen we het niet laten liggen.

Als we in het hotel zijn ingecheckt, gaan we naar Bremen. Marieke heeft een paar weken geleden een Grieks restaurant gevonden. Aangezien het al lang is geleden dat we Grieks hebben gegeten, leek het haar wel een goede keuze. We parkeren de auto en gaan het restaurant binnen. We bestellen wat, en eten het op. Niets bijzonders. Er zijn duizenden Griekse restaurants die beter zijn dan deze. Maar ach, we hebben gegeten en dat is hetgeen wat telt. Goed gevuld gaan we weer terug naar het hotel, en kunnen we terugkijken op een geslaagde eerste dag van de laatste reis van 2025.