Zoals iedereen wel weet, zijn we behoorlijk van het minutieus uitstippelen van onze route. Op de restaurants en de winkels waar we boodschappen dienen te doen na, wordt alles opgenomen in een roadbook. Zo kwamen we uit op een reis van 7688,450 kilometer. We houden dan rekening met ongeveer 17% extra kilometers die we dienen te rijden om wat te eten 's avonds. Wat boodschappen te doen en een kopje koffie te halen voor onderweg. Dat percentage is de afgelopen jaar vrij accuraat gebleken. Dit jaar echter niet. Slechts 6,7% reden we extra. Daarmee kwamen we uit op 8200,412 kilometer. Als je terugrekent is dat gemiddeld slechts 273,347 kilometer per dag rijden. Dat valt wel mee in onze ogen.

Qua weer hebben we eigenlijk niets te mopperen gehad dit jaar. Op een dag met regen na dan. Verder was het prima weer. De laatste twee dagen was het een beetje benauwd, maar dat mag eigenlijk geen naam hebben. Met een gemiddelde dagtemperatuur van 25,5 graden Celsius heb je niets te mopperen.

Met een lekke band op de tweede dag van onze reis, hadden we meteen het voorgevoel dat we wel eens wat vaker pech zouden kunnen hebben deze reis. Een tijdje vonden we het toch wel spannend om off-road te gaan rijden, ver weg van alles en iedereen. In de GPSr werden steevast de punten op geslagen waar een huis stond, of waar we iemand hadden gezien. Dat werd snel minder. En op niet afgevulde ruitenwisservloeistof na, en een melding dat de olie vervangen diende te worden, hebben we geen pech gehad. Water voldoet nog steeds prima als alternatieve ruitenwisservloeistof, en de melding dat de olie vervangen dient te worden, is ook iets Amerikaans. Die is heel eenvoudig te resetten. En de melding dat het softwaresysteem ge-update diende te worden en dat de auto dan drie uur niet te gebruiken was? Die melding hebben we heel eenvoudig doorgeschoven naar gisterenmiddag 1 uur. Het moment dat de auto ingeleverd diende te worden. Verder ging alles prima met de auto. Tot gisterenochtend. Terwijl we onderweg zijn, naar het vliegveld, krijgen we een melding dat de bandenspanning linksachter te laag is. Verschrikt kijken we elkaar aan. Het zal toch niet? In elk geval weten we nu wel waar de wielmoersleutel is verstopt. We kijken even, en zien dat de spanning inderdaad lager is dan normaal. Maar nog geen probleem. We houden het in de gaten en zien de spanning niet verder omlaag lopen. Kunnen ze bij de verhuurder mooi het wiel verwisselen als ze de olie verversen en de ruitenwisservloeistof bijvullen terwijl de software wordt ge-update. De auto kan dan toch niet worden gebruikt.

Na twee rustige vluchten zijn we dan toch weer thuis. We kunnen terugkijken op een meer geslaagde reis. Anders dan alle voorgaande, waardoor deze reis toch weer zijn eigen charme heeft.

De wekker gaat redelijk vroeg. We hebben het namelijk behoorlijk druk vandaag. Na het ontbijt moet er eerst alles uitgezocht worden, en nadien weer opnieuw ingepakt. Als dat is gebeurd, gaan we een paar korte wandelingen maken. In de regen, dat wel.

En nu begrijpen we eerlijk gezegd wel waarom men hier waarschuwt voor overstromingen. Want hetgeen vandaag naar beneden valt is eigenlijk niets meer dan een pisbuitje. We zouden er geeneens moeite voor doen om een regenjas aan te doen, of de paraplu te ontvouwen. Maar hier staat er behoorlijk wat water aan de rand van de weg. En waarom? Eigenlijk heel eenvoudig. Er is 0,0 waterafvoer hier. Er is nergens een put of iets dergelijks te zien. En aangezien hier het merendeel van de omgeving gewoon verhard is, is het logisch dat het water nergens anders heen kan, dan naar het laagste punt. Tja, dan overstroomt de hele boel vanzelf.

We tanken de auto af, en doen nog 1 cache. Dan is het tijd om afscheid te nemen van de Ford Escape die ons de afgelopen tijd heeft gebracht naar daar waar we wilden zijn.

Al enkele dagen zien we op TV en op Social Media niets anders dan schreeuwende berichten dat de regio rondom Phoenix vanaf vandaag tot en met aanstaande woensdag te maken zal krijgen met extreme regenval en dat er overstromingen zullen plaatsvinden. Zijn wij nog gewend met code geel, oranje of rood. Hier hebben ze nog enkele gradaties meer. Zo is er ook nog paars en daarbovenop nog zelfs donkerpaars. En als we alle berichten moeten geloven, dan is donkerpaars nog voorzichtig ingeschat. We krijgen het idee dat al het hout bij de bouwmarkten in een straal van 250 kilometer rondom Phoenix moet zijn uitverkocht en dat talloze mensen een nieuwe Ark aan het bouwen zijn. Maar als we op een reguliere weer-app kijken, dan zien we eerlijk gezegd niets om ons zorgen om te maken. In een week tijd zal er in de buurt van ons hotel ongeveer 45mm regen gaan vallen. Goed, voor een plaats waar het normaal gesproken in oktober rond de 40 graden Celsius is, is dat behoorlijk veel. Maar om dan meteen een alarm eruit te doen.... Ons lijkt dat iets Over the Top.

Maar om het zomaar terzijde te leggen gaat ons nu ook weer iets te ver. De waarschuwing voor kans op overstroming gaat vandaag na de middag in. We besluiten om op tijd op pad te gaan voor de eerste wandeling van vandaag. De wandeling begint in The Lost Dutchman State Park. Entree $20,- maar liefst. Het meest frappante van alles, is dat men dezelfde wandeling ook kan beginnen vanaf een parkeerplaats 800 meter buiten het park. Er is dan geen entree. En dan ben je gewoon Nederlander en parkeer je dus gewoon 800 meter verderop. Als we het park naderen, slaan verschillende auto's de toerit naar het park op. Wij rijden verder naar de andere parkeerplaats waar plaats is voor een stuk of 7 auto's. Er is nog voldoende plek. Het enige wat wij denken is: "Rare jongens... Die Amerikanen."

We beginnen aan de wandeling. Het pad is goed begaanbaar en gaat langzaam omhoog. Geen enkel probleem voor ons. Na iets meer dan 2 kilometer, begint het toch wat rotsachtiger te worden, en begint het stijgingspercentage toch wel serieus te worden. We lopen stap voor stap de eerste bergen van de Superstition Mountains op. Wat we zien is schitterend. Aangezien het bewolkt is, en de temperatuur om 9 uur boven de 30 graden Celsius is en we bovendien ook nog eens een helling van meer dan 25% beklimmen, is het logisch dat we overal op het lichaam warm stromend water hebben. Uiteindelijk zijn we bij de eerste rotsformatie. We maken foto's, en wandelen dan verder. Een stukje verderop gaan we zitten om even uit te rusten en te genieten van het uitzicht.

Op het gemak wandelen we verder. Onderweg vinden we nog twee geocaches. Als we weer terug zijn bij de auto, is het tijd om te lunchen. Ik heb het idee dat ik aan het begin van de zandweg een picknicktafel heb gezien. Helaas was dat niet juist en daarom lunchen we maar in de auto.

Het is nog steeds droog. We hebben op voorhand al besloten om de tweede wandeling voor vandaag maar gewoon te schrappen. Want misschien zijn die donkerpaarse berichten toch wel een beetje waar. En dan willen we niet in een canyon lopen. We kijken op de geocachekaart en zien een groen druppeltje staan met een rood rechthoekje daarop. In dat rechthoekje staan de letters FTF. Nog niet eerder gevonden dus..... We bekijken de listing en zien dat de terreinwaarde 4 is. Als men bedenkt dat je voor waarde 5 speciale uitrusting nodig hebt, kun je jezelf voorstellen dat het behoorlijk zwaar terrein is. We besluiten te gaan kijken wat er mogelijk is. Als we bijna bij de cache zijn, zien we een mooie parkeerplaats langs de weg. De cache ligt maar 150 meter verderop. Wel een meter of 40 hoger dan dat wij staan, maar volgens mij is het wel te doen, zonder echt gek te hoeven doen. Marieke blijft bij de auto, en ik ga beginnen aan de weg omhoog. Het is behoorlijk klimmen, en de helling is redelijk verraderlijk te noemen door het losse gesteente waaruit de berghelling bestaat. Maar ik doe geen gekke dingen. Uiteindelijk ben ik boven en dan vind ik de cache. Alhoewel vinden... Hij staat daar gewoon onder een struik. Niet moeilijk verstopt. Ik ben uit het zicht van Marieke, dus ik bedenk om de cache mee te nemen naar een punt waarvandaan ik haar kan zien. Helaas zit de munitiekist vast met een staalkabeltje. Twee minuten later sta ik met het logboekje in mijn handen naar haar te zwaaien. Mijn fototoestel heb ik beneden gelaten. Maar mijn telefoon ben ik vergeten mee naar boven te nemen. Geen foto van de cache dus. Jammer, maar het is wat het is. Ik begin voorzichtig aan de afdaling naar beneden. Af en toe meer glijdend dan echt lopend. Als ik op 10 meter bij de auto vandaan ben, ga ik op mijn snufferd. Behalve wat beschadigde trots is er niets aan de hand. Voldaan gaan we verder naar de volgende stop.

Dat is de Tortilla Flat Country Store. Een supertoeristisch dorpje, met maar liefst 6 inwoners. Althans als we het bord mogen geloven. Persoonlijk denk ik dat er niemand woont, en dat het gewoon een drietal winkels zijn. We kijken wat rond en ook hier moeten we bekennen dat het stiekem wel leuk is. We besluiten om langzaamaan terug te rijden naar Phoenix. Onderweg stoppen we nog voor een kop warme chocolademelk met slagroom. Daarvoor is het nooit te warm. De volgende stop is even winkelen bij 'Ross, dress for less'. Daarna nog even eten en dan door naar het hotel.

Vandaag kunnen we weer eens rustig aan opstaan en op ons gemak de spullen inladen en vertrekken om via de gebruikelijke koffiestop, na een half uur op onze plek van bestemming te zijn. De kilometers van vandaag zitten in het laatste gedeelte van de dag. Bovendien weten we bijna zeker dat we tijd over zullen hebben. Casa Grande Ruins National Monument is zeer waarschijnlijk gesloten door de shutdown. Een paar dagen geleden is er al een post op internet voorbij gekomen waarbij mensen bij dit nationaal monument aan de gesloten deur hebben gestaan. We verwachten dat dit vandaag niet anders zal zijn.

We stoppen even bij het Desertmuseum voor een sanitaire stop, alvorens door te rijden naar de eerste wandeling van vandaag. Bij het desertmuseum viel het ons dat we geattendeerd werden op het feit dat de ruimte gedeeld moest worden met ratelslangen en dat iedere voetstap met aandacht gezet moet worden. Maar dat weten we al een paar jaar. We letten in dit gebied altijd goed op als we aan de wandel gaan.

Opgelucht stappen we weer in de auto en gaan op weg naar Saguaro NP. We hebben gelezen dat één ingang afgesloten zou zijn, maar de ingang welke wij gepland hebben zou wel gewoon toegankelijk moeten zijn. En dat is ook zo. De eerste wandeling van vandaag brengt ons bij Kings Canyon. We wandelen een vier kilometer door een landschap met diverse cactussen. Ook al hebben we ze al enkele keren mogen zien, het blijf een fascinerend gezicht. Waarschijnlijk omdat dit een totaal ander landschap is dan we binnen Europa gewend zijn. Het is een mooie route, niet te zwaar. Wat hem wat zwaarder maakt is niet zo zeer de temperatuur als wel de luchtvochtigheid. De zon zit verstopt achter de wolken en dat maakt dat het ontzettend benauwd is. Maar desondanks genieten we van het landschap.

We gaan door richting het bezoekerscentrum. Er word vanwege de shutdown geen entree geheven. Het bezoekerscentrum is gesloten, maar de parkwinkel is wel geopend omdat het door een particulier bedrijf uitgebaat wordt. Er zijn ook enkele vrijwilligers om wat summiere informatie te verstrekken over de wandelingen in het park . Die hebben geen last van het feit dat zij niet uitbetaald krijgen. We maken nog een korte en een langere wandeling door dit leuke park. We zien onderweg ook nog en passant een coyote de weg oversteken. We maken weer veel foto's met de bekende saguaro cactussen erop. Jammer genoeg komen de hoeveelheid van deze bomen niet goed over op de gevoelige plaat.

Onderweg gebeurt er enkele keren iets bijzonders. We kennen het allemaal, als we in een ander land komen, krijgen we een sms bericht met daarop welkom in... met daarbij het tarief dat je in dit land voor data ect moet betalen. Nu dacht ik toch werkelijk dat we bezig waren aan een rondreis door de VS. Maar mijn telefoon dacht daar anders over. Telkens gaf hij de melding: welkom in Zwitserland. Nu, als ik naar het landschap om me heen kijk, lijkt dit alles behalve op Zwitserland. Ik krijg er wel het Zwitserleven gevoel van, maar dat is toch echt iets anders. De bergen die we vandaag zien, lijken niet op die in Zwitserland. Maar grappig is het wel.

Na de lunch laten we Saguaro achter ons en gaan toch maar een poging wagen of Casa Grande Ruins NM toch open is gegaan. Maar helaas. Als we dichterbij komen zien we al dat de poort gesloten is. Jammer, deze kunnen we dus niet van ons lijstje afstrepen. Onder het genot van een drankje gaan we even bekijken wat we dan gaan doen. Een korte wandeling van 3,5 kilometer in de richting van het hotel is wel een optie. Echter onderweg begint het te druppelen en de druppels bereiden zich wat uit. Te veel om te nat te worden als we ruim 3 kilometer willen gaan lopen. Dan maar via een een caches naar het hotel. Voor het eten stoppen we nog even bij de Spirit of Halloween winkel. Altijd leuk om even te griezelen. Al moet ik toegeven dat ik het altijd handig vind als er een kind de winkel inkomt die heel graag alle griezelige poppen aan de praat wil krijgen. Dan schrik ik er zelf wat minder hard van. We maken ook nog een korte stop bij een Bass Pro Shop. Een winkel zoals bij ons Bever. De winkel is al een bezienswaardigheid aan de aankleding. En ze hebben er van alles. Van een simpele wandelbroek tot een boot. Na het 'shoppen' is het tijd geworden om de inwendige mens wat aandacht te geven.

Vandaag hebben we weer een alternatieve rustdag. We rijden vanaf het zuiden van Arizona, naar het noorden richting Tucson. Ook vandaag vermijden we weer zoveel als mogelijk de snelwegen. Op een stukje van 5 kilometer na, lukt dat prima. Als bezigheid vandaag hebben we de Catalina Highway uitgezocht. Een weg van 44 kilometer lang die naar de top van Mount Lemmon gaat. Enkele reis welteverstaan. Het meest bijzondere van deze weg is de enorme biodiversiteit onderweg. De route begint in de woestijn, vergelijkbaar met de woestijn in Mexico, en eindigt in de bossen, vergelijkbaar met de bossen in Canada. En dat is allemaal in een goede anderhalf uur te rijden. Dat klinkt ons als muziek in de oren.

Omdat sinds 1 oktober de V.S. In shutdown is, hebben we nog geen nieuwe Nationale Parkpas kunnen kopen. Jammer, maar het is wat het is. Het zou wel handig zijn geweest als we dat wel hadden kunnen doen. De pas zou namelijk ook vandaag geldig zijn. Jammer maar helaas. We kopen dan maar een dagkaart. Qua prijs zeker niet onoverkomelijk.

Vanaf het hotel is het bijna twee uur rijden naar het begin van de Catalina Highway. En daarna nog ongeveer anderhalf uur naar boven. Ach, we hebben de tijd. Onderweg naar boven stoppen we een paar keer om van het uitzicht te genieten. We beginnen aan een korte wandeling die volgens AllTrails in de categorie ‘gemakkelijk’ valt. Nou, ik dank je de koekoek. De wandeling is allesbehalve gemakkelijk. We breken de wandeling dan ook af en rijden op het gemak verder naar de top.

Als we daar zijn, kopen we een dagkaart en beginnen aan de wandeling. Deze is redelijk pittig te noemen hier en daar, maar we hebben tijd genoeg om van het uitzicht te genieten. Halverwege de route staat op een klif een huisje. Vanuit het huisje zou je moeten kunnen genieten van schitterende vergezichten. Helaas voor ons. Niemand thuis. Dus ook geen koffie.

Enigszins teleurgesteld wandelen we verder. Als we terug bij de auto zijn, pakken we de picknick spullen eruit en gaan op het gemakje lunchen. Er staat nog een wandeling op de planning, maar we hebben tijd genoeg. Op weg naar beneden stoppen we in het plaatsje Summerhaven en wandelen daar even rond. Het plaatsje bestaat eigenlijk enkel uit vakantiehuisjes en hotels. Er zit 1 winkel en 2 restaurants in het dorp, en dat is het eigenlijk wel. Niets bijzonders.

We rijden verder en arriveren bij de parkeerplaats van de volgende wandeling. We zijn verbaasd dat er iemand aan de poort zit aangezien dit ook van de overheid is. Of we even entree willen betalen. We halen de dagkaart van de binnenspiegel en laten die zien. We krijgen te horen dat die niet geldig is voor deze parkeerplaats. De Nationale Parkpas is wel geldig. Nu gaat het ons niet om het geld, maar om het principe.

Aangezien er genoeg te wandelen is op deze berg, rijden we verder. Bij het volgende uitzichtpunt zoeken we een andere wandeling uit. We parkeren de auto en beginnen aan de wandeling. Volgens AllTrails zou ook dit een gemakkelijke wandeling zijn. Na een goede 50 meter gewandeld te hebben, hebben we al door dat dat niet klopt. We gaan zo ongeveer recht omhoog. Nu is dat wellicht een ietsiepietsie overdreven, maar een blik op de kaart en het hoogteprofiel leert ons dat het stijgingspercentage tussen de 23 & 35% ligt. Flink zweten dus.

En dan trekt plotseling het wolkendek dicht. Enkele minuten later begint het te druppelen. Weer enkele minuten later zijn we doorweekt. Tja, zo snel kan het soms gaan. Echter de voorspellingen zijn dusdanig dat we pas vanaf vrijdag met storm, regen en overstromingen rekening dienen te houden. Dit kwam dus wel als een verrassing.

Terug bij de auto, pakken we een droog shirt en trekken dat aan. De broeken drogen snel, dus dat is het probleem niet. Als we wegrijden is het al weer droog. We maken nog een paar stopjes bij uitzichtpunten en rijden dan op het gemak terug naar het hotel.

We hebben een heerlijk hotel en heel even twijfelen we of we vandaag niet gewoon een dagje in het hotel zullen blijven en een beetje te lezen, te zwemmen en niets te doen. Twee seconden later, laten we die idiote gedachte al weer varen. Nee, we gaan gewoon hetgeen doen, wat we bedacht hadden. Al is dat met de shutdown geen zekerheidje. We krijgen helemaal niets gevonden over de actuele situatie van het park. Op de site van het park, worden we voor meer informatie in verband met de shutdown doorverwezen naar een andere site. Als we op die site gaan kijken, lezen we dat de site niet ge-updatet wordt in verband met de shutdown. Lekker dan. Gelukkig is het park op maar een half uur rijden van het hotel. We besluiten eerst om vandaag eens een keer lekker uit te slapen. Tot 7:00 uur maar liefst. Al moet ondergetekende bekennen, dat hij gewoon om kwart voor zes is opgestaan.

Na het ontbijt gaan we op weg. Zoals zo vaak is de route vrij eenvoudig. Bij het hotel rijden we de parkeerplaats af. Vervolgens dienen we twee keer rechtsaf te slaan, en dan zijn we bijna in het park. Bij het bord van het park zien we Border Patrol staan. Dat hadden we wel verwacht eerlijk gezegd. Zo heel ver zitten we nu ook weer niet van Mexico af. Maar goed, de poort is open, en dat betekent dat we gewoon kunnen gaan wandelen. Als eerste staat er een korte, maar pittige wandeling op het programma naar een grot. Deze grot kun je zonder begeleiding betreden. Wel dien je zelf je zaklampen mee te nemen. Voorbereid als we zijn, hebben we dat ook. Heel vaak gebruiken we onze zaklampen niet, maar we weten uit ervaring dat ze veel licht geven.

We wandelen 120 meter omhoog over een rotspad van 800 meter lang. Dat is behoorlijk intensief. Als we bij de ingang zijn, besluit Marieke om te wachten. Om de grot in te kunnen, dien je vrij stijl af te dalen. Gewapend met twee zaklampen en een fototoestel ga ik de grot in terwijl Marieke boven wacht. We spreken af hoe lang ik maximaal weg zal blijven. Als ik eenmaal beneden ben, geven de zaklampen toch minder licht dan verwacht. Heel veel zie ik niet. De ruimte is dusdanig groot, dat er niets voor het licht is om op terug te kaatsen. Af en toe zie ik een rotsblok liggen. Aangezien ik niets zie, en me daar ook niet echt happy bij voel, besluit ik om weer terug te gaan. De grot viel dan wel tegen. De wandeling erheen was de moeite waard. We gaan terug naar de auto.

De volgende stop is een wandeling van 8 kilometer. De eerste kilometers zijn vrij vlak, met een percentage van een procentje of 4 gemiddeld. Maar de laatste 1,8 kilometer heeft een gemiddeld dalingspercentage van 10%. Sommige stukken gaan maar liefst 25% omlaag. Aangezien het een op en neertje is, betekent dat, dat we dezelfde weg ook weer terug moeten. Een behoorlijk zware wandeling dus. Maar dat wisten we op voorhand al. Het is warm vandaag. We nemen ruim voldoende water mee, en gaan op pad.

Onderweg zien we niet honderden, maar letterlijk duizenden vlinders. Waar we ook lopen, overal fladderen vlinders. Hun kleuren doen ons denken aan de vlinders die voor op de doos van het spel Mariposas staan. Geduld hebben de vlinders niet, want er is er geen een die stil blijft zitten, zodat wij ze op de foto vast kunnen leggen. En we hebben het idee dat er verder niet heel veel van de vlinders op een algemene foto te zien zal zijn. De beestjes zijn maar een paar centimeter groot. En de onderkant van hun vleugels is donkergrijs. Enkel de bovenzijde is fraai gekleurd. We lopen verder en genieten van het schitterende landschap. Dan staan we bij de afslag naar de grens van Mexico. We nemen die en onderweg zien we naast de duizenden vlinders, ook nog eens een enorme hoeveelheid verschillende soorten sprinkhanen,. Nog zo'n diersoort die zich heel gewillig op de chip laat vastleggen. Maar volgens ons, hebben we alle soorten gezien, die in Arizona leven.

We wandelen verder naar het begin van de trail. Naar het begin? Ja, want aan de Mexicaanse grens begint de Arizona Trail. Een wandeling van 800 mijl van de Mexicaanse grens naar de grens met Utah. Dit is tevens het enige stuk van de wandeling dat je op een neer dient te lopen omdat er verder geen parkeerplaats in de buurt is. Een ander bijzonder iets is, dat aan het begin van de Arizona Trail, een stukje van Trumps Wall staat. Een stukje van maar liefst 61 meter lengte. Totale kosten van dit stukje muur bedragen 78 miljoen Dollar. Dat is ruim 1,25 miljoen per meter. Het beroerdste van dit alles is, is dat de muur totaal geen nut heeft. Voor de grenspaal waarbij de muur begint, staat namelijk gewoon een hek van prikkeldraad. Dit is ver genoeg uit elkaar gebogen, om er zonder problemen doorheen te gaan.

We maken wat foto's en rusten op een bankje uit, en genieten van dit bijzondere en vreemde uitzicht. Daarna begint de wandeling terug omhoog. Met de temperatuur van vandaag is dat geen sinecure. We rusten regelmatig uit. Als we terug bij de auto zijn, gaan we eerst even picknicken, met uitzicht over de Huachuca Mountains.

We rijden het park uit en zien onderweg nog een neusbeer oversteken. Marieke maakt snel een foto voordat het beestje al weer in de struiken is verdwenen. We maken een korte stop bij de kerk 'Our Lady of the Sierras'. We gaan naar binnen en steken een kaarsje aan. We zien dat veel kaarsjes zijn uitgegaan. Dat heeft Maria buiten vast niet gezien. We helpen haar, en steken alle kaarsjes die zijn uitgegaan opnieuw aan. Op zich ook wel logisch dat Maria dat niet heeft gezien, want de kerk is wel heel laag voor het 10-meter hoge beeld van Maria. Naast haar staat een nog hoger kruis. Al met al een leuke en bijzondere stop.

We gaan terug naar het hotel om een korte cacheroute uit te stippelen. Het is nog vroeg, en we hebben geen goesting om naar het zwembad te gaan. Chloorwater hebben ze overal bedenken we. En iedere geocache is een uniek uitstapje. We knutselen snel een route van ruim 5 kilometer in elkaar en gaan op pad. Als we alles hebben gelogd, is het tijd om boodschappen te gaan doen en een hapje Mexicaans te gaan eten.

Omdat we weer een behoorlijke afstand moesten afleggen vandaag, ging zoals te doen gebruikelijk de wekker in alle vroegte. We waren snel ingepakt voor ons doen en we konden al voor 7:00 uur aanschuiven voor het ontbijt. Eigenlijk was het pas vanaf zeven uur, maar we zagen brood liggen dus gingen we alvast zitten. De medewerkster aan de balie nam niet de moeite om ons gedag te zeggen dus zijn we gewoon voor onszelf begonnen. We kwamen er achter dat we niet zo fanatiek op hadden hoeven staan, want we winnen vandaag weer een uur. Dat is weer een meevaller. 25 uur in een dag, die we nuttig kunnen besteden. Dat is altijd welkom, zeker met de stopjes die vandaag op het programma staan.

Als eerste stoppen we bij Lowell Ghost town. Eigenlijk is town wel een heel groot woord. Het geheel beslaat maar één straat, maar is daarom niet minder leuk. Oude gebouwen met oude reclames en oude auto’s ervoor. Hoe fotogeniek wil je het hebben. We vermaken ons prima en het werd ook nog eens een bijzondere stop. De Virtual die hier ligt wordt onze 20.000e gevonden cache. Hier hebben we 18 jaar over gedaan om deze mijlpaal te bereiken. Toch wel bijzonder te noemen.

Voldaan gaan we verder op weg naar de volgende stop. Tombstone, een oud western stadje. Het is echter zo commercieel dat we gisteren bij het hotel al een folder hebben zien liggen. En toen was de afstand tot Tombstone nog zo’n slordige 300 kilometer. Ik zie niet snel in Maastricht een folder liggen van de Martinitoren. Maar het moet gezegd, in Nederland rij je tal van bezienswaardigheden voorbij voordat je bij de Martinitoren bent en de tijd die je erover doet om de afstand te overbruggen is ook vele malen langer. Maar juist omdat het zo toeristisch is, zijn we er al diverse keren in de loop van de jaren aan voorbij gereden. Nu waren we er zo dicht bij dat we toch gestopt zijn. En ja, het is super toeristisch. Voor de gunshow te mogen zien, moet fors betaald worden en ook een ritje in de paardentram gaat voor de hoofdprijs. Maar als je hier doorheen kijkt is het toch alleraardigst. Bij de meest belangrijke gebouwen zijn bordjes geplaatst met hierop de geschiedenis van het stadje. Zo leerden we dat je hier allerminst veilig was vroeger gezien de vele pistoolgevechten die er plaatsgevonden hebben op straat en in de saloons. We leren precies wie wanneer, op welke dag en in welk jaar overhoop geschoten werd. Ik heb er wel iets mee. Na een uurtje rondgewandeld te hebben, komen we erachter dat de planning voor vandaag er al bijna op zit. Alleen een korte stop voor een cache, op een overigens uitermate leuk plekje waar je anders niet zou komen na, zit de planning er al op. En het is nog zo vroeg, we moeten zelfs nog aan een late lunch. Gelukkig is internet onze vriend en op all trails zoeken we een korte wandeling in de buurt op.

Zo gezegd zo gedaan. Na de lunch beginnen we aan de korte wandeling. Deze is niet zo spectaculair maar we hebben toch fijn gewandeld. Door naar het hotel in Sierra Vista om in te checken. Voor het eten hebben we zelfs nog tijd over om een ronde van 4,5 kilometer door Sierra Vista te wandelen via een aantal caches. Toch handig, 25 uur in één dag.

Zoals we al tikten, hebben we gisteren een groot deel van de planning van vandaag al gedaan. Zodoende bleef er heel veel tijd over. Gisterenavond bedachten we dat het wel slim was om het vandaag rustig aan te doen. Voor vandaag was er enkel nog een korte wandeling over. Aangezien de parkeerplaats op nog geen 10 minuten rijden van de parkeerplaats van het hotel vandaan was, en die met iets meer dan 5 kilometer wel heel kort was, zochten we er nog iets bij. Het was volgens all trails mogelijk om de Dragonfly Trail te combineren met de Twin Sisters Trail om zo een wandeling van 10 kilometer te hebben. Ideaal voor de ochtend denken we.

Na eerst uitgeslapen te hebben en op het gemak te hebben ontbeten, gaan we op weg naar de parkeerplaats. We beginnen aan de wandeling. De lucht is strak blauw, en het is nog niet al te warm. Toch laten we de jas in de auto, want we weten hoe snel de temperatuur hier stijgt in de ochtend. Het grote doel van deze wandeling is een petroglief van een libel. Het gebied waar we door wandelen is niet heel bijzonder, maar we wandelen heerlijk. We zien een riviertje. Wat berensporen. Onderweg dienen we enkele keren de rivier over te steken, wat geen problemen geeft. En dan staan we plotseling bij het punt waar we rechtsaf terug naar de auto gaan, of rechtdoor verder met de Twin Sisters Trail. Allemaal heel leuk en aardig, maar we hebben geen petroglief gezien. In ons routeboekje staat ook niet aangegeven waar we de tekening exact kunnen vinden. Op all trails vinden we wel iets waar we in de buurt ervan zouden moeten kunnen komen. We zijn op dat punt geweest, maar hebben niets gezien. Verder onderzoek leert ons dat men de locatie van de petroglief niet vrijgeeft, om deze zo meer te beschermen. Dit klinkt ons wel wat vreemd in de oren, aangezien ze wel een wandeling uit hebben gezet die de naam van de rotstekening draagt, en waarvan het logo notabene een afbeelding van die tekening is. Het zij zo. We besluiten om de wandeling nogmaals te lopen, maar dan in omgekeerde volgorde. Met behulp van de locatie van all trails en een fotootje vinden we met behoorlijk wat moeite de petroglief van de libel. We zijn er blij mee dat het uiteindelijk toch gelukt is. We wandelen terug naar de auto en rijden naar Silver City.

Dit stadje, zou niet onaardig zijn. Bovendien liggen er enkele Adventure Labs. Gisteren hebben we aan de hand daarvan een wandelroute uitgezet van een goede 5 kilometer door Silver City. We besluiten eerst koffie te gaan drinken en daar de wandelroute even op papier te zetten. Dat is toch wat gemakkelijker dan steeds op de telefoon te moeten kijken waar het volgende punt is. We kiezen Tranquilbuzz Coffee House uit. Als we binnen komen, zien we dat er op korte termijn een mini-concert begint. Terwijl Marieke de koffie haalt, schrijf ik de route over. In het koffietentje zitten een stuk of twintig hippies die allemaal jong waren eind jaren 60, begin jaren 70 van de vorige eeuw. Het is een bont gezelschap. Om 12 uur begint het concert van Eric, Sue & Dale. Ze zijn lid van Church of the Singing Heart. Terwijl we van de koffie genieten, begint het concert. Er wordt, zoals gebruikelijk, een verhaaltje verteld over blablabla. Dan staat de zangeres op om een deel van de hippies te knuffelen. Glimlachend genieten we verder van de koffie. Dan begint het concert dan toch. Het nummer Knocking on heaven’s door van Bob Dylan wordt ingezet omdat iemand van het publiek recentelijk iemand is verloren. De zanger grapt voordat ze beginnen te spelen dat de meeste aanwezigen binnenkort wel allemaal aan die deur zullen kloppen. We zijn aangenaam verrast door hetgeen we horen. We drinken de koffie wat langzamer dan gebruikelijk, want ook hier worden we blij van. Zeker op een dag dat we rustig aan willen doen. Na het eerste nummer gaat er een grabbelzak rond. Het is de bedoeling dat de mensen daar een briefje uithalen, en dan zeggen welk nummer er op dat briefje staat zodat ze dat kunnen gaan spelen. Al snel zien we dat het begrip grabbelzak eind jaren 60, begin jaren 70 van de vorige eeuw nog niet heel erg bekend was. Als de grabbelzak bij nummer drie is gearriveerd, wordt de zak leeggemaakt, en worden de briefjes één voor één bekeken. Zo wordt er een nummer uitgekozen. Eric, Sue & Dale spelen gewoon verder. Het ene na het andere bekende nummer volgt. Dan komt de grabbelzak bij ons. We geven de zak door, want we hebben nog wel een programma af te handelen. We luisteren nog naar het nummer One Tin Soldier wat ze geweldig uitvoeren en gaan dan verder. Hier worden we blij van.

We beginnen aan de stadswandeling en als we onderweg zijn naar stop nummer drie, zien we een antiekwinkel. We besluiten even binnen te kijken en zien al snel hetgeen we hopen te zien. Nee, geen bordspellen, maar dozen vol met kentekenplaten. We hebben er al veel hangen, maar onze verzameling is nog niet compleet. We missen nog 5 staten. We kijken door de dozen heen en korte tijd later, lopen we met drie kentekenplaten door deze wel hele bijzondere antiekzaak heen. Ook hier worden we blij van.

We lopen verder, en de stad weet ons aangenaam te verrassen. We lopen een boek- en muziekwinkel binnen. We hopen een CD van Big Head Todd & The Monsters te vinden die in Europa niet te koop is. Helaas is het deel muziek in deze winkel niet zo heel groot. We verlaten de winkel en wandelen verder. Nog geen 30 meter verder zit nog een muziekwinkel. Hier hebben ze wanden vol met tweedehands CD’s & LP’s. Ook CD’s van Big Head Todd & The Monsters. Helaas geen CD die we nog niet hebben. Als we weg willen lopen, zien we een LP staan van de George Baker Selection. Bijzonder dat de palingsound band in een winkeltje in een klein stadje in New Mexico staat. Una Paloma Blanca zingend verlaten we de winkel.

Als we de wandeling door de stad af hebben. Is het toch nog behoorlijk vroeg. We besluiten eens gek te doen, en gaan een ijsje eten bij Sonic. Terwijl we dat zitten te doen, zoeken we of er een geocache in de buurt is, die de moeite waard is. We vinden er een een kilometer of 30 verderop. Hier moet je niet in kilometers denken, maar in tijd. Het is maar 20 minuten rijden. We gaan op pad, en vinden de cache. Op de weg terug naar de stad, rijden we een stuk off-road om nog een paar caches te zoeken. We vinden ze ook nog. Ook hier worden we blij van.

We eten in een hamburgertent annex brouwerij. Hier hangt een bijzondere sfeer en de bestelde hamburger smaakt meer dan voortreffelijk. Als we na de maaltijd terug gaan, kunnen we terugkijken op een meer dan geslaagde dag en zachtjes neuriën: “We’re so hippie ehm….. happy”.

Het weer blijft hier prima. Al een paar dagen stijgt het kwik zo richting de 30 graden Celsius. Doorgaans weinig bewolking en veel zon. Gisteren begon het tegen de avond te regenen en later kwam er zelfs onweer. Paul wist zich te herinneren dat het weer enkele jaren geleden ook ineens omsloeg toen we hier waren. Op de plek waar nu een grote benzinepomp staat, stond toen nog een kleiner exemplaar. We hebben een foto met daarop de benzinepomp en een hele donkere lucht erboven. Dat was dus gisteren niet anders. De regen kletterde tegen de hotelkamer aan. Ach misschien wordt de auto hier ook weer een beetje schoner van.

Toen we vanochtend opstonden, was de regen verdwenen. De lucht was weer aardig blauw geworden. Zoals gebruikelijk ging de wekker weer op tijd. Vandaag staat de op één na langste reisdag op het programma, maar uiteraard willen we niet alleen asfalt zien, dus zorgen we ervoor dat we rond de klok van 11:00 uur de meeste kilometers van de dag al weer achter ons hebben gelaten.
Door de vele kilometers staat er voor vandaag maar één wandeling op het programma. De Cooney Canyon in het Gila National Forest. Een wandeling van een kleine 9 kilometer, door, zoals de naam al doet vermoeden een canyon. Als we de foto's moeten geloven is deze canyon weer totaal anders dan degene die we gisteren hebben mogen aanschouwen.

We beginnen vol goede moed aan de wandeling. Al snel komen we erachter dat dit niet de meest populaire trail in het Gila National Forest is. Het pad is bezaaid met planten, waar al lang niemand meer gelopen heeft. Ik vind het een lastige wandeling, waarbij er weer met regelmaat over grote stenen gestapt moest worden en enkele keren de rivier doorkruist moest worden. Aangezien we al drie weken onderweg zijn, begint ook de fysieke kracht wat af te nemen en kost het stappen over de stenen wat meer moeite dan het de eerste dagen kostte. We lopen echter rustig verder. Onderweg komen we pootafdrukken tegen in het zand, waarbij we denken dat deze best eens van een kleine beer kunnen zijn. En nee, Alfred is niet uit de rugzak ontsnapt. We komen later andere wandelaars tegen en die gaven aan dat er eerder op het pad berensporen te zien waren. Wij waren dat deel al gepasseerd en hebben dus inderdaad berenstappen gezien. Vlakbij de berenstappen herkenden we een menselijke voetafdruk. Met een beetje fantasie zou je er een heel spannend verhaal van kunnen maken dat er een mens achterna gezeten werd door een beer op het pad dat wij nu volgen...

Na nog enkele malen de rivier te zijn doorkruist, vond ik het wel welletjes. We hebben de wandeling niet voltooid, maar wat we hebben gezien was de moeite waard. Nu hebben we nog wel wat tijd over en we besluiten om te gaan kijken of de wandeling welke morgen op de planning staat wel open is. Deze behoort namelijk tot de Nationale Park Service en zoals gezegd liggen de overheidsdiensten nog altijd stil. Maar aan de hoeveelheid auto's op de parkeerplaats te zien gaan we ervanuit dat de trail gewoon open is. We besluiten om de planning aan te passen en vandaag de catwalktrail te gaan lopen. Deze is vermoedelijk iets minder zwaar en ook wat korter. We betalen de gevraagde 5 dollar entree, checken even of de wc's ook gewoon open zijn en gaan op weg.

Het grootste gedeelte van het pad is keurig aangelegd middels stalen trappen en overlopen. We hebben geluk dat er nog wel water in de canyon staat, dat maakt het geheel een stuk mooier. Als het water na de sneeuwval nog wat hoger staat, zal het een heel imposant gezicht zijn. We lopen keurig over de catwalk en voelen ons modekoning en modekoningin. Ik vind het in ieder geval een stuk beter lopen dan de vorige wandeling. Maar ook hier moeten we enkele keren de rivier oversteken. Tot aan de laatste 200 meter gaat het prima. Daarna is het pad voor ons net iets te uitdagend en we besluiten om het laatste stukje voor gezien te houden.

inmiddels is het weer tijd geworden om het laatste gedeelte van vandaag naar het eindpunt, Silver City, te gaan volbrengen. Inchecken in het hotel en een hapje eten. We hadden gedacht om nog tijd over te houden om een paar labcaches in de oude stad te kunnen doen, maar de Mexicaan deed er zo lang over om ons eten op tafel te krijgen, dat dat er niet meer in zat. Die bewaren we maar voor morgen. Daar hebben we nu ook tijd over, doordat we vandaag de catwalk al betreden hebben.

Vandaag gaan we erachter komen of we veel last zullen hebben van de shutdown in de VS die momenteel gaande is. Kortweg gezegd is het gevolg van de shutdown dat alle rijksambtenaren niet meer werken. Met uitzondering van hulpdiensten. De National Park Service (NPS) valt ook onder het rijksapparaat, dus die mensen werken ook niet meer. En laat de NPS nou net precies hetgeen zijn, waar wij behoorlijk wat gebruik van maken. Gisteren zochten we op wat de shutdown betekent voor Canyon de Chelly NM. Veel konden we er niet over ontdekken, behalve dat men alles in het werk zou stellen om de parken voor de mensen toegankelijk te houden indien dat mogelijk is. Tja, word je niet echt veel wijzer van. Bellen is ook geen optie, want de telefoon wordt niet bemand. Evenals de bezoekerscentra.

We besluiten om het maar te gaan ondervinden. We zullen er niet dommer van worden. Canyon de Chelly NM staat al lang op ons lijstje met plaatsen die de moeite van het bezoeken waard zijn, maar het ligt overal een behoorlijk eindje vandaan. Een van de dichtstbijzijnde plaatsen van betekenis is Gallup. Dit ligt op iets meer dan 2 uur (168 kilometer) rijden van de ingang van het park. We verblijven in een motel aan Route 66. In deze plaats zijn we al enkele keren meer geweest, en die keren hebben we hetgeen bezocht wat iets dichter langs de deur ligt. Mooie gelegenheid dus om dan eindelijk Canyon de Chelly NM in de route op te nemen.

De eerste stop van vandaag is Hubbel Trading Post. Dit is ook een onderdeel van NPS. Als we arriveren is de poort gesloten. 'Closed due to shutdown' prijkt er op een blaadje dat op de poort is geplakt. We kijken even, maar behalve wat prariehondjes is er echt niemand thuis. We zijn bijna halverwege, dus we rijden maar door. Als we bij de ingang van Canyon de Chelly komen, kunnen we gewoon doorrijden. Het bezoekerscentrum is gesloten, maar dat hadden we wel verwacht. We rijden door naar het laatste uitzichtpunt aan de South Rim. Hier staat Spider Rock, wat het bekendste punt van het park is. We rijden daar als eerste naar toe, omdat de ervaring ons leert, dat locaties als deze vaak meer van hetzelfde zijn. We parkeren de auto en wandelen naar het uitzichtpunt. Het landschap dat we zien, geeft ons weer een WOW-gevoel. We genieten volop en maken veel foto's. Heel druk is het niet. Dat is ook wel fijn. Als we genoeg hebben gezien, gaan we verder met onze planning van de dag.

Die is een beetje lastig. Het park bestaat namelijk uit 12 uitzichtpunten. Er is maar 1 noemenswaardige wandeling, White House genaamd, maar volgens de site is die voor onbepaalde tijd gesloten. In de planning van vandaag zitten dus alle 12 uitzichtpunten. Als we die allemaal bezoeken, hebben we stiekem ook een behoorlijk eindje gewandeld, maar het liefste zouden we gewoon die ene wandeling doen. Die hebben we maanden geleden dus voor de zekerheid maar gewoon in het dagrouteboekje opgenomen.

Maar gisteren lazen we op de site nog, dat de wandeling nog steeds gesloten was. We gaan dus 1 voor 1 de uitzichtpunten af, en genieten van deze fraaie canyon. Maar zoals gezegd. Het wordt al snel veel van hetzelfde. Als we bij White House Overlook zijn, zien we een bord staan dat wegwijzert naar het begin van de wandeling die we zo graag willen doen. Nergens staat vermeld dat deze gesloten is. We houden ons van de domme en lopen terug naar de auto om de rugzakken en het lunchpakketje te pakken.

Het bordje dat wegwijzert geeft te lezen dat de wandeling 1½ mijl enkele weg is. Geen probleem. We beginnen aan de wandeling, en nog geen 40 meter verder staat een bord dat de wandeling 2½ mijl in totaal is. Nu wil ik niet zeggen dat ik de winnaar van de slimste mens zou worden, maar volgens mij is er met mijn hoofdrekening nog maar weinig mis. We weten dat het een korte, maar pittige wandeling is. We dienen namelijk meer dan 200 meter af te dalen op ongeveer net iets meer dan 2 kilometer wandelen. Dat is dus een dalingspercentage van 10%. En hetzelfde pad moeten we ook weer omhoog. Maar we kunnen in elk geval in de canyon afdalen en oude ruïnes bezoeken. Halverwege de afdaling weet ik het plotseling. Onze Donald heeft gewoon nieuwe rekenregels ingevoerd en die zijn natuurlijk meteen geldig. Vandaag de dag is 2x 1,5 gewoon 2,5. Hoe dom kunnen we zijn?

We arriveren op de bodem van de canyon en wandelen richting de ruïnes van White House. Dit is aan de andere kant van de kloof, en niet zo heel erg ver. Vlak bij de ruïnes zitten Navajo's snuisterijen te verkopen waar we geen behoefte aan hebben. We lopen er dan ook gewoon aan voorbij. We maken wat foto's van de ruïnes en wandelen terug. Onderweg naar boven genieten we van onze lunch en het uitzicht. Na een wandeling van twee uur staan we weer terug bij de auto.

De volgende twee uitzichtpunten slaan we over. We gaan eerst naar een trading post, om te kijken of ze daar misschien een speldje voor onze verzameling hebben. Helaas, we hebben pech. We gaan terug via de uitzichtpunten van de North Rim. Als we in totaal 10 uitzichtpunten hebben bezocht, wordt het tijd om de reis van twee uur naar Gallup te aanvaarden. Onderweg stoppen we nog bij Window Rock. Hier zijn we drie jaar geleden ook al geweest, maar het is een leuke stop om even de benen te strekken.

Al met al, moeten we zeggen dat we niet heel veel last hebben van de shutdown. De bezoekerscentra zijn gesloten, en dat is jammer. Maar ook niet meer dan dat. Er staan voor de komende tijd nog wel verschillende NPS locaties op de planning. Maar we moeten er gewoon voor zorgen dat we de dag voordat we er heen gaan, iets minder dom worden over de actuele status.

Vandaag zou het een behoorlijk pittige dag worden qua rijden. Niet zozeer de afstand die groot is, al is 384 kilometer ook weer niet echt heel weinig te noemen, maar wel het feit dat we meer dan 100 kilometer off-road dienen te rijden. Een behoorlijk gedeelte van de route is niet bekend bij een navigatiesysteem. Hoe de conditie van de weg is, is dan ook niet op voorhand in te schatten.

De eerste stop van vandaag is de Hoodoo Trail in de Ojito Wilderness Area. Met name één fotootje van dit gebied heeft onze aandacht weten te trekken. Het eerste dat we ontdekten erover, was dat het vanaf het pad niet zichtbaar was, maar dat het daar niet heel ver vandaag zou zijn. Maanden geleden gingen we aan de slag met satellietbeelden om zo de locatie te achterhalen. Als je dan aan het wandelen gaat, is het toch wel spannend om te kijken of het ook daadwerkelijk gelukt is. Wel niet helemaal. Het pinnetje op de kaart zat er toch een meter of 2 naast. Maar goed. We waren meer dan happy toen we deze bijzondere rotsformatie zagen. Prachtige golven in het gesteente in verschillende kleuren. We genieten volop. Als we voldoende foto’s hebben gemaakt, wandelen we verder. Want dit is immers de Hoodoo Trail, en we hebben nog geen Hoodoo gezien. Na een tijdje zien we een stuk of 5 Hoodoo’s staan. We maken wat foto’s en wandelen verder. Het is zo nu en dan een behoorlijke klimpartij. We zien verder geen Hoodoo’s en na een tijdje wordt het pad voor ons toch te gevaarlijk. Het eindpunt van de wandeling is nog zo’n 250 meter verder, maar we doen verstandig en draaien om en wandelen terug naar de auto.

Vanaf de parkeerplaats gaat het nog een paar kilometer over goed begaanbare weg. Op het moment dat we rechtsaf dienen te slaan, begint het grote onbekende voor ons. Het eerste stuk is goed te doen, maar dan dienen we toch echt langzaam te gaan rijden. In de weg zitten grote gaten, en met een gangetje van soms niet meer dan 5 kilometer per uur vorderen we richting het volgende doel. Het meest slechte stuk van de route blijkt achteraf zo’n 17 kilometer te zijn, en daar doen we ongeveer anderhalf uur over. De andere 40 kilometer van de route is best goed te doen, als is het wel heel goed opletten, want soms zijn er gewoon hele stukken van de weg weggespoeld door het water, en blijft er maar een weg over van een meter of 2½ breed. Uiteindelijk parkeren we de auto bij de Guadalupe Ruins.

We lunchen eerst wat en beginnen dan aan de wandeling. Op zich hebben we niet zo heel veel met ruïnes, maar dit lijkt ons toch wel een leuke aanvulling op de route van vandaag. Het is een stevige klim naar boven, en ook hier dienen we regelmatig flink te klauteren om verder te geraken. Als we boven zijn, zien we de ruïnes. Over twee delen is een dak gemaakt. Bij één ervan is een trap naar beneden. Het dak is best laag boven de trap, en het geheel vraagt erom, om flink je hoofd te stoten. Ik zie een mogelijk om langs de trap af naar beneden te gaan, dus ik besluit om dat te doen. Als ik bijna beneden ben, hoor ik plotseling het overbekende geluid van een ratelslang. Ik maak een sprong en sta meteen in de Kiva. De ratelslang zie ik achter de trap zitten. Wat ben ik blij dat ik niet via de trap naar beneden ben gegaan. De slang is niet zo heel erg groot, een goede 50 cm, maar ik zit er niet op te wachten om erdoor gebeten te worden. Gelukkig is hij net zo van mij geschrokken als ik van hem en hij kruipt weg. Ik maak snel een foto van de slang en een foto van de Kiva. Vervolgens maak ik dat ik weer boven kom.

We wandelen nog een stukje verder om van het schitterende uitzicht te genieten., maar echt fijn lopen doet het niet meer. We gaan terug naar de auto. Dat valt nog niet mee, want het pad is niet zichtbaar. Uiteindelijk vinden we de plek waar we naar beneden dienen te klauteren om op het pad te komen. Als we bij de auto zijn, rijden we verder naar het spookstadje Guadalupe. We maken een paar foto’s en gaan door naar de volgende stop. Een uitzichtpunt over de canyon. We genieten hier van het uitzicht en bedenken dat de Mesa’s die we hier zien eigenlijk niet onderdoen voor het veel bekendere Monument Valley. We vinden een cache die al enkele jaren niet is gevonden. Iets wat in deze contreien niet heel bijzonder is. We rijden verder naar het punt waar het zand weer overgaat in asfalt. De teller van onverhard hobbelen staat dan op 112 kilometer. Alles in de auto is behoorlijk stoffig. We zijn dan ook blij dat we altijd een extra kleed over ons hebben en houden leggen. Ten eerste om het een beetje beter uit het zicht van onwelwillenden te houden, maar zeker ook om het allemaal wat beter stofvrij te houden.

Als we weer op de harde weg zijn, is het nog bijna 230 kilometer rijden naar het hotel. Ruim 2½ uur. De weg is simpelweg saai te noemen. Onderweg komen we geen dorpje of niets tegen, laat staan een benzinepomp waar we een sanitaire stop kunnen maken en wat koffie kunnen tanken. Ook caches komen we geen enkele tegen op dit stuk door New Mexico.

Na bijna drie weken in de natuur te hebben vertoefd, zijn we eerlijk gezegd wel toe aan een dagje stad. Oorspronkelijk stond Santa Fe op de lijst, maar toen bedachten we dat we daar al verschillende keren geweest zijn. Albuquerque was routetechnisch zelfs iets voordeliger in het totaalplaatje en volgens horen zeggen, zou het ook een leuke stad zijn. Albuquerque dus. We maken een planning door het oude deel van de stad en een stukje daarbuiten aan de hand van geocaches.

Uit ervaring weten we inmiddels dat dat een prima manier is om een stad te verkennen. Op voorhand zoeken we een parkeerplaats uit nabij het oude centrum. Misschien wel iets duurder, maar ook een stuk voordeliger voor de wandeling. We hebben een route van ruim 14 kilometer uitgestippeld, zonder de extra meters die wellicht nodig zijn voor de multi-caches die we in de route hebben opgenomen. Rond de klok van half negen parkeren we de auto. We komen erachter dat het parkeertarief per 1 oktober van dit jaar met 20% omhoog is gegaan. Maar het is nog steeds niet interessant om de auto op de rug mee te nemen om $12,- te besparen. Dus betalen we maar netjes.

We wandelen eerst een stukje door Old Town, en zien dat alles nog gesloten is. Het meeste gaat pas om half twaalf open. Dat is in onze ogen wel heel erg laat, maar het is wat het is. Het is er verder niet minder fraai om. Dat alles nog gesloten is, is volgens ons dan ook de reden dat we hier en daar nog een zwerver zien liggen. Als we nabij het oude marktplein komen, wordt het aantal zwervers ook meer. Ze zijn niet vervelend, op de uitzondering die de regel bevestigd na dan, maar echt comfortabel voelen we ons er toch niet bij. We vervolgen onze route, en op weg naar het natuurhistorisch museum zien we dat een weg is afgesloten. Hierdoor moeten we een kilometer omlopen. Uiteindelijk komen we na wat extra caches die niet op de planning stonden, maar nu wel dichtbij waren, bij het museum uit. Wat verder opvalt, is dat het extreem rustig is in de stad. Zoals wel vaker het geval is in Amerikaanse steden. Waar dat aan ligt? Geen idee, maar het zorgt er wel voor dat een stad niet echt gezellig is.

En de mensen die we wel zien? 1 op de 5 is een zwerver. De ene stinkt nog harder dan de andere, maar ze vallen ons niet lastig, dus we wandelen vrolijk verder en loggen de ene na de andere cache. We maken een sanitaire stop en genieten nadien van een kopje cappuccino. En dan met de nadruk op -je. De beker waarin het geserveerd wordt, komt wel keurig overeen met de naam van het koffietentje. Little Bear. Dat de beker klein is, is niet zo heel erg. Wat wel jammer is, is dat het geeneens lekker is. Maar zoals we wel vaker zeggen: "Het is wat het is en het komt zoals het komt."

We wandelen verder en eten onderweg onze boterham op. Voor een uitgebreide lunch hebben we geen tijd, want op de route liggen 72 punten die we dienen te bezoeken in de stad. En zoals Marieke het gisteren al zei: "We zijn niet op vakantie, maar op reis." Als we weer een stuk hebben gelopen, bewonderd en geschreven, zien we plotseling een man lopen. Strak in het pak. Een meter of 10 erachter loopt een zwerver. We bekijken hem, en bedenken meteen dat dit het opperhoofd van de zwervers moet zijn. Een groter contrast is er bijna niet.

We lopen verder en zoeken nog meer caches. Met name de Adventure Labs bevallen ons in een stad uitermate goed. Geen vieze plekjes of iets dergelijks. Gewoon observeren en een vraag in een app beantwoorden en weer verder. Zo leer je toch iets over de omgeving waar je bent en zie je ook nog eens dingen waar je anders overheen zou kijken.

Even later zien we het opperhoofd weer. Hij loopt dezelfde kant op als wij. Alhoewel lopen niet helemaal juist is. Ik zou zeggen: "Hij loopt op zijn Josékes." Oftewel hij loopt behoorlijk langzaam. En dan denken we plotseling aan het bekende spreekwoord: "Hij stinkt een uur tegen de wind in." Dat is een tikkeltje overdreven, maar we weten beiden zeker dat hij de 10 minuten toch wel haalt. En als we het dan toch over spreekwoorden hebben. Zijn broek hing niet op "half elf", maar zeker op een half uur later. Het opperhoofd liep zodanig met zijn broek op zijn enkels, dat hij eigenlijk gewoon in zijn blote kont door de stad slenterde. We merken dat we in het centrum der zwervers zijn. Hun aantal neemt met de minuut toe. Maar zoals gezegd, we hebben er geen last van, en we lopen immers allemaal onder dezelfde zon. Welke overigens vandaag weer uitermate goed zijn best doet om ons in kreeftjes te veranderen.

We vinden de ene na de andere cache, en sommige niet. We zien veel muurschilderingen en vorderen gestaag in onze route. Als deze ten einde is, lopen we nog een kort rondje door Old Town. De winkels zijn nu wel open, en we willen nog een speldje kopen voor bij de verzameling. Op elk speldje dat we zien, staan luchtballonen. Deze hebben we deze ochtend wel een stuk of 8 gezien in de lucht toen we naar de stad reden, maar in onze ogen was het toch een stuk logischer geweest als er boven de naam van de stad een paar zwervers stonden afgebeeld.

Je bent op reis of niet, dus de wekker maakte ons weer op tijd wakker vandaag. Er staan weer een groot aantal te overbruggen kilometers op het programma. En natuurlijk is het niet enkel rijden, maar willen we ook nog wat zien. Want je bent op reis of niet. Het is geen vakantie.

De eerste stop bracht ons vandaag bij de Gilman Tunnels. We hebben bij het plannen getwijfeld of we deze stop wel op zouden nemen in het programma. Maar we konden bij de tunnels een kleine twee kilometer wandelen, dus heeft hij de planning toch gehaald. Het was een bijzonder gezicht een aantal tunnels achter elkaar in immense bergen. Jammer genoeg konden we geen bovenaanzicht krijgen, omdat er geen pad omhoog liep. Dan maar een stuk op en neer door de tunnels en de nodige foto's maken. De grootse reisafstand voor vandaag zat er bij de eerste stop al op. Na een uur rijden hadden we al 120 van de eerste 247 kilometers overbrugd, dus dat schoot goed op.

De tweede stop van vandaag zou ons naar Paliza Goblin Colony brengen. We zouden hier grote geërodeerde vulkanische zuilen met veel gaten kunnen zien, die, als ze goed bekeken worden, op griezelige gezichten kunnen lijken. Voor zo'n stukje natuurschoon zijn we altijd in. Maar toen we aan de wandeling begonnen, hadden we nu niet het idee dat we ze ook zouden gaan zien. We liepen door een mooi bosgebied, waar je eerder een beer tegen zou kunnen komen dan goblins. Maar ons doorzettingsvermogen werd beloond. Na een stevige wandeling bergopwaarts, stonden ze daar uit het niets. Het was in verhouding maar een klein gebied waar ze stonden, maar niet minder mooi en verrassend.

We rijden tevreden weer een stuk verder en lunchen in de auto. Zo hebben we meer tijd over om straks nog even een wasje te draaien in het hotel. De laatste stop van vandaag zou ons petrogliefen laten zijn in Petroglyph National Monument. Het bezoekerscentrum is tot 16:30 uur open dus we waren nog ruim op tijd om even een speldje te scoren om aan de collectie toe te voegen. Het is een bezoekerscentrum dat totaal anders is dan we van de nationale parken en monumenten gewend zijn. Er is een klein hokje waar een ranger keurig uitlegt wat er in het park te zien is. We kunnen kiezen uit drie verschillende rondwandelingen van verschillende lengte. Degene die eigenlijk op de planning stond, is het toch niet geworden. Om daar de pertrogliefen te kunnen zien, was het raadzaam om een verrekijker bij de hand te hebben. En aangezien we toch al niet snel de tekeningen ontdekken, hebben we maar voor de populairste wandeling gekozen waar we ruim 400 pertrogliefen zouden kunnen zien. Met een lengte van een kleine 3,5 kilometer ook prima te doen. We zien er op de route inderdaad best veel. Maar ze kunnen toch zeker niet tippen aan degene welke we eerder in Dinosaur NM hebben gezien. In Dinosaur NM hebben we geleerd dat de mensen in die tijd gelukkig waren als ze alles op orde hadden en tijd over hadden om zichzelf creatief te uitten, onder andere in het maken van muurschilderingen. Nou aan de hoeveelheid in dit park te zien, woonden hier de gelukkigste mensen op aarde. Toen was geluk nog heel gewoon...

Het is niet altijd rozengeur & maneschijn. Dat is eenieder wel bekend. Gisterenavond (afgelopen nacht in NL), kregen we het nieuws dat Semke ziek was. Enkele uren later kregen we te horen dat Semke zo ziek was, dat hem in laten slapen de enige optie was. Allemaal heel snel dus. Afscheid hebben we al van hem genomen voordat we aan deze reis begonnen. Hij was oud, en dat het niet lang meer zou duren, wisten we allemaal. Toch komt zulk nieuws altijd snel en onverwacht. Geen High Five meer voor een koekje……

Zo werd er afgelopen nacht toch iets minder geslapen dan normaal, maar dat is in zo’n geval ook wel weer normaal. Het doel van vandaag, is opnieuw een poging wagen om bij King of Wings te geraken. Vandaag zes jaar en 1 dag geleden lukte het ons niet. Toen bleven we op 900 meter steken. Intussen hebben we een andere route gevonden, die misschien wel meer succes zou brengen. De weg erheen is bekend. Vanuit het hotel is het iets meer dan een uur rijden naar de afslag. We draaien de zandweg op en rijden 16 kilometer rechtuit. Dan rechtsaf slaan en parkeren bij de windmolen. Tot zover niets nieuws. We volgen het pad dat op de GPSr staat aangegeven, en zien dat we heel langzaam steeds verder afwijken van de route die we in 2019 volgden. We dalen de rivierbedding af en wandelen een stukje erdoorheen. Gelukkig is de rivier drooggevallen, anders zou het wel een stuk lastiger zijn. Een 50 tal meters verderop vinden we een plek waar we weer omhoog kunnen zonder problemen. Keurig op het lijntje dat op de GPSr staat.

Zo kunnen we ook de eerste canyon zonder problemen oversteken. De tweede canyon is ook geen probleem. Canyon nummer drie is een stuk lastiger. We dienen een meter of 7 naar beneden te gaan over een behoorlijk steile helling. En we moeten niet vergeten dat we straks ook weer terug moeten. Stapje voor stapje komen we dichter bij het einddoel. We klimmen een zandduin over. Lopen een stuk door de Badlands en gaan weer door een canyon heen. En dan, plotseling zien we de bijzondere rotsformatie waar we naar op zoek zijn. King of Wings.

We maken de nodige foto’s van deze zwaartekracht teisterende rotsformatie en beginnen aan de wandeling terug. Keurig het lijntje op de GPSr volgend. Zonder zou onmogelijk zijn. Alles lijkt op elkaar. We zijn moe, maar voldaan als we weer terug bij de auto zijn. En stiekem ook wel een beetje trots op onszelf. Wat doe je dan? Juist. High Five, maar geen koekje.

We rijden terug naar de zandweg. Maar we slaan niet linksaf naar de zandweg, maar rechtsaf. Verder de zandweg op. Door naar de volgende bestemming. Het is meer dan 50 kilometer rijden, waarvan slechts 6 kilometer of een verharde weg gaat. Na 10 kilometer rijden dienen we rechtsaf te slaan. De weg wordt meteen een stuk slechter en het tempo gaat meteen een stuk omlaag. Grootste nadeel van deze weg is dat er behoorlijk diepe sporen in de weg zijn. En het andere deel van de weg, is eigenlijk alleen maar modder. Dat komt natuurlijk door de regen van de afgelopen dagen, dat is logisch, maar heel comfortabel rijden doet het niet eerlijk gezegd. Na 7 kilometer zijn we bij het volgende kruispunt. Ik kijk, en zie dat de weg rechtdoor nog slechter is. Rechtsaf is de weg wel goed begaanbaar. Een korte blik op de kaart leert ons dat we er dan ook komen. Het is wel iets verder, maar dat maakt niets uit.

We rijden weer vlot door en moeten stoppen omdat er wilde paarden de weg oversteken. Na anderhalf uur zijn we op de parkeerplaats van Lybrook Fairyland. Een gebied dat we per toeval op de kaart hebben ontdekt. Nadien foto’s opgezocht en het aan onze lijst toegevoegd. Ook hiervoor geldt hetzelfde als voor King of Wings. Er zijn geen paden. We zoeken voorzichtig onze weg, en na een tijdje klimmen en klauteren staan we bij de eerste hoodoo’s. We wandelen verder en genieten volop van dit bijzonder stukje natuur. Ook hier is het op sommige stukken modderig door de regenval van de afgelopen dagen. Als we denken alles te hebben gezien, beginnen we aan de weg terug naar de auto. Dat betekent nu klauteren en afdalen. Op het gemakje. Dat wel. Als we terug zijn bij de auto, zijn we weer een beetje trots op onszelf. En wat doe je dan? Juist. High Five, maar geen koekje.

Als we deze morgen de auto inladen, regent het. Dat zat niet helemaal in de planning, maar goed. We kunnen er ook niets aan doen. De eerste stop van vandaag is in Ironton. Een spookstadje dat ligt tussen Ouray, waar we gisteren hebben gewandeld, en Silverton. We gaan van de weg af, en lopen er even rond. Heel veel stelt het niet voor. Een stuk of vijf oude, half ingestorte gebouwen in het bos aan een rivier. Maar wel een authentiek spookstadje, en dat is ook wel iets waard. We rijden de Million Dollar Highway weer op richting de volgende stop. De South Mineral Creek Falls. Hiervan hebben we een foto voorbij zien komen op internet, en vervolgens hebben we een paar avonden gespendeerd om de exacte locatie te achterhalen.

Lang? Misschien wel, maar men moet in het achterhoofd houden dat deze waterval niet aan een pad ligt, maar midden in het bos. De totale wandeling is niet heel erg lang, maar het is wel goed zoeken. Tot op een gegeven moment je op je gehoor af kunt gaan. Maar als je eenmaal aan de waterval bent, wordt je getrakteerd op een fantastisch mooie waterval, met water dat zo blauw is, zoals je nog maar zelden hebt gezien. We genieten volop van dit fantastisch stukje natuur. De weg richting de waterval is onverhard. In combinatie met de regen, betekent dit, dat de weg een behoorlijke modderboel is geworden. Dit heeft zijn weerslag op de auto.

We rijden weer terug naar de Million Dollar Highway en gaan naar het stadje Silverton. Net als Ouray, is dit een toeristische trekpleister van jewelste. Hoogtepunt is de stoomtrein van Silverton naar Durango. Een kaartje enkele reis is beschikbaar vanaf slecht $128,50. Wij laten dat maar aan ons voorbijgaan. We hebben andere dingen op de planning staan voor vandaag. Als we teruglopen naar de auto, zien we net de stoomtrein aan komen rijden. Afgeladen vol met mensen, maar wel een fraai gezicht.

We rijden verder en maken een korte stop bij de Pinkerton Hot Springs. Hier zijn we wel eens vaker geweest, maar het blijft toch een bijzonder gezicht zo langs de rand van de weg. We maken daarna een korte wandeling langs een rivier in Durango en gaan op zoek naar een nieuwe cache. Tot op heden heeft niemand die nog gevonden. En na een minuut of 10 zoeken, kunnen we zeggen. Wij ook niet.

We rijden verder naar de laatste stop van vandaag. Lake Nighthorse. We hebben hier enkele foto’s van gezien, en vonden dit toch wel heel apart. Lake Nighthorse is een stuwmeer dat pas in deze eeuw is aangelegd. In 2011 was het volledig gevuld. Aan de rand van het meer, staan nog bomen die niet zijn omgekapt. De toppen van de bomen komen nog boven het water uit. Wel zijn de bomen inmiddels gestorven, waardoor er enkel nog de stammen met de takken staan. In combinatie met het behoorlijk blauwe water, geeft dit toch wel een enigszins spookachtige uitstraling. Al met al heel bijzonder om te zien. Over 15 jaar zullen de bomen waarschijnlijk wel zijn weggerot en blijft er niets anders over dan een gewoon recreatiemeer.

We rijden naar het hotel in New Mexico. In het hotel zijn we al twee keer eerder geweest, maar eigenlijk weten we niet meer of het is bevallen of niet. Het blijkt een prima hotel te zijn. We lopen naar het restaurant, en na het eten gaan we even snel de auto wassen en daarna downtown in, om een korte wandeling te maken. We zien een paar fraaie beelden en fraaie muurschilderingen. Het wordt al snel donker, dus de hoogste tijd om weer terug naar het hotel te gaan.

Een wandeling die al enkele jaren hoog op ons verlanglijstje staat is de wandeling naar Blue Lakes op Mount Sneffels. De route van dit jaar is voor een deel rondom deze wandeling gepland. Begin juli lazen we dat deze route afgesloten was. Waarschijnlijk tot eind september. Maar misschien nog wel langer. Dit in verband met wegwerkzaamheden aan de toegangsweg, en aan de parkeerplaats van waarvandaan de wandeling begint. Eigenlijk waren we er meteen van overtuigd dat het ‘misschien nog wel langer’ zou worden. Maar ja. Er is altijd die ‘waarschijnlijk’. Wat te doen. De hele route omgooien, of ervan uitgaan dat we gewoon naar de Blue Lakes zouden kunnen lopen en voor de zekerheid maar een alternatieve route uitstippelen? We kozen voor de optie die het minste werk was. Dus een alternatieve route erbij. Het alternatief werd de Ouray Perimeter Trail.

Eergisteren hebben we voor het laatst gekeken wat de status van de Blue Lakes Trail was. Het ‘misschien nog wel langer’ blijkt nu tot minstens december te duren. De keuze was dus gemakkelijk en het wordt ‘Het alternatief’.

Een wandeling van iets meer dan 9 kilometer (zonder de omwegen voor de geocaches onderweg), maar wel met 457 meters bergop. Een gemiddeld stijgingspercentage dus van 19%. Dat is op zijn minst behoorlijk pittig te noemen. Omdat Ouray een behoorlijk toeristisch dorpje te noemen is, besloten we om bijtijds op pad te gaan. We gaan op weg naar de parkeerplaats en dan gebeurt er iets dat niet heel vaak gebeurt als we op reis zijn. Ik heb de parkeerplaats niet goed ‘gepind’ op de kaart.

Als we de routes thuis uitstippelen, wordt alles met behulp van topografische kaarten en google maps uitgestippeld. Meestal lukt het me om de ‘pinnetjes’ op de kaart met een afwijking van maximaal 2 meter te plaatsen. Maar de parkeerplaats voor deze ochtend is geeneens in de buurt van waar de navigatie ons heen brengt. Gelukkig is er niets mis met onze ogen en verstand, en we vinden al snel de parkeerplaats waarvandaan de wandeling begint. Om half negen beginnen we aan de wandeling. Langs de Hot Spings en een trailerpark. Op het trailerpark zien we een oude Studebacker Champ uit 1961 staan. Hierna gaat het eigenlijk al meteen omhoog. Het pad is smal, maar behoorlijk goed begaanbaar. Het is allemaal behoorlijk pittig en we dienen regelmatig op adem te komen. Dat is ook niet heel gek, want we lopen op ongeveer 2500 meter hoogte. En dan een behoorlijk stijgingspercentage. Maar dat is allemaal een goed excuus om een paar foto’s te maken.

We lopen en we genieten volop. De wandeling is meer dan de moeite waard. De snelheid is niet hoog, maar we hebben de hele dag. Iets voor de klok van 13:00 uur komen we een bankje tegen. We genieten er van onze lunch. Het laatste stuk van de wandeling brengt ons langs de Cascade Falls. Op de foto’s niet zo heel bijzonder. In het echt zeker wel. Het laatste stuk van de wandeling is misschien nog wel het zwaarste van de hele ronde. Het pad is soms maar een goede 30 centimeter breed, en bestaat hoofdzakelijk uit losse stenen. Maar na vijfeneenhalf uur wandelen zijn we weer terug bij de auto.

We besluiten om naar het stadje te gaan. Onze auto staat een stukje buiten Ouray geparkeerd, maar we gaan toch maar gewoon lopen. In het stadje vinden we een terrasje en we genieten daar van een Latte. Als we weer terug bij de auto zijn, hebben we toch een goede 17 kilometer gewandeld. Al met al was het alternatief meer dan de moeite waard.

Toen we deze ochtend de deur van de motel-kamer openden ontdekten we een paar dingen. 1 - we waren niet één van de weinige bezoekers in het hotel, maar we waren de enige bezoekers in het hotel & 2 - het water dat buiten op de grond lag, was hard geworden. Oftewel het heeft afgelopen nacht gevroren. Het motel waar we verblijven biedt geen ontbijt, en heeft ook geen koffie in de aanbieding. Logisch, want er is niemand. We laden de auto in, hangen onze kamersleutel in het sleutelkastje en gaan naar het dorp een kilometer of vijf verderop om koffie te halen voor onderweg.

Als we in de winkel bij de benzinepomp zijn, valt ons meteen iets op. Op nagenoeg elk apparaat dat er binnen staat, hangt namelijk een kaartje met de veelzeggende tekst 'Out of Order'. Nagenoeg met nadruk, want één apparaat werkt wel. Het koffiezetapparaat. De koffie pruttelt volop, dus we gaan geduldig staan te wachten tot de koffie is doorgelopen. Ondertussen vermaken we ons met het kijken naar een ventje van hooguit 14 jaar dat de rotzooi bij de andere apparaten staat op de ruimen met servetjes. En dan gebeurt het. Onder het koffiezetapparaat verschijnt een warme, donkerbruine vloeistof. De rook komt ervan af. Het ventje ziet het ook, en kijkt half in paniek om zich heen en weet niet wat hij moet doen. Wij hebben het al meteen door, en gaan niet staan te wachten op het volgende kaartje op het allerlaatste apparaat met daarop de tekst 'Out of Order'. Terwijl we richting de uitgang lopen, krijgt het ventje een geniale ingeving. Hij zet het koffiezetapparaat uit.

Jammer, maar geen koffie dus. We rijden verder. Voor vandaag staat de Bachelor Historic Loop op het programma. Dit is een 35 kilometer lange, off-road autoroute langs oude mijnen en spookstadjes uit de tijd van de zilverkoorts net iets ten noorden van het dorpje Creede. Als we de asfaltweg verlaten, zien we al meteen een bordje '4x4 recomended'. We hebben AWD dus dat is geen enkel probleem. De eerste stop is bij een rivier. Het uitzicht op de bergen is adembenemend. We rijden verder en zien meteen hét hoogtepunt van deze route. Een enorm houten mijngebouw. We parkeren de auto verderop, zodat deze niet voor het gebouw staat. Wel zo leuk voor de foto's denken we. We maken de nodige foto's en genieten volop. Iets als dit hebben we nog nooit eerder gezien.

De volgende stop is bij een oud huis en schuur die wel iets meer dan alleen een likje verf kunnen gebruiken. Een stukje verderop staat een ander oud mijngebouw. Het is nog steeds koud, maar de lucht is fantastisch blauw. We genieten volop. En zo gaat het door. De ene stop na de andere. De weg is goed te rijden. Hier en daar moeten we stapvoets omdat de weg wat ruw is, maar het is allemaal heel goed te doen. Het water dat op de weg ligt is op de meeste plaatsen nog steeds hard. Toch geeft de thermometer in de auto aan dat het al 6 graden boven nul is. Dan arriveren we bij The Last Chance Mine. Daar is het plotseling behoorlijk druk. We dienen op strikte aanwijzingen te parkeren, en als we goed en wel de auto uitgestapt zijn, wordt er een verhaaltje opgedreund over de geschiedenis van de mijn, en vooral waar we ter plaatse ons geld aan kunnen uitgeven. En dat alles zonder enige vorm van intonatie. Het is duidelijk. Hier draait het maar om één ding. Geld. Op zich heb ik daar geen moeite mee, maar het is wel plezierig als men zodanig kan acteren dat ze het zelf leuk vinden. En dat is hier zeker niet het geval. We maken een paar foto's, laten de 15 minuten durende tour van $20,- p.p. aan ons voorbijgaan en rijden verder. Even verderop maken we een korte wandeling en genieten van de schitterende herfstkleuren die we al enige dagen voorgeschoteld krijgen.

Als we de route helemaal hebben afgelegd, zien we dat we dat sneller gedaan hebben, dan dat we dat hadden bedacht. We hebben nog enkele uren over. Even nadenken, en we weten al iets. We kijken hoe ver het omrijden is naar Black Canyon of the Gunnison National Park. Slechts een half uurtje. Prima te doen dus. Dit park hebben we in 2022 al uitgebreid bezocht en is zeker de moeite waard om een paar uitzichtpunten te bezoeken, net zoals we anderhalve week geleden bij Bryce Canyon NP hebben gedaan. De entree is $30,- maar die wordt keurig gedekt door onze Nationale Parkpas die we vorig jaar hebben gekocht en nu nog 4 dagen geldig is. We maken een stop bij het bezoekerscentrum en doen dan meteen maar onze shirts met lange mouwen uit, want inmiddels is het wel weer behoorlijk warm geworden. We maken een paar hele korte wandelingen en genieten volop van het uitzicht. Het blijft ongelooflijk dat het water dat we beneden zien stromen, 685 meter lager ligt. We hebben helemaal niet het idee dat het zo hoog is.

Vandaag dienen er weer bijna 400 kilometers afgelegd worden in ons zwarte vehikel. De kilometers van vandaag zitten voornamelijk in het laatste deel van de route. Dat maakte dat we voor het eerst het gevoel hadden deze reis dat we veel gereden hebben. Terwijl we toch al wat kilometertjes over het zand en over het asfalt afgelegd hebben.

Het had vandaag niet veel nut om heel vroeg de wekker te zetten. Het park dat we vandaag gaan bezoeken, gaat pas om 9:00 uur open en ligt op een uurtje rijden van het hotel. Rustig opstaan, inpakken, ontbijten, koffie halen voor onderweg en op weg. We arriveren keurig een paar minuten voor 9 bij de ingang van Florissant Fossil Beds NM. De toegangsweg is nog afgesloten, maar even na de klok van 9 komt er een Ranger aangelopen en opent de poort. We lopen als eerste het bezoekerscentrum binnen, tonen onze nationale parkpas en bekijken wat fossielen die in de vitrines uitgestald liggen. Fossielen van bladeren, kevers en wespen zijn voor ons iets gemakkelijker te herkennen dan de fossielen van de pootafdrukken van dinosaurussen. Dit spreekt ons ook meer aan. En bovendien hebben we met dit bezoek weer één van de Nationale Parken/Monumenten af kunnen strepen welke de VS rijk is. Opvallend is dat we het echtpaar dat we ontmoet hebben in Dinosaur NM, ook hier weer tegenkomen, 1000 kilometer verderop.

We beginnen aan de wandeling welke we van te voren uitgestippeld hebben. Deze brengt ons als eerste langs versteende Redwoodbomen. Dat de Redwoods groot kunnen worden, dat wisten we al vanaf het moment dat we dit park jaren geleden al eens bezocht hebben. Hier waren enkel nog stammen van de bomen te aanschouwen. Maar deze stammen zijn dermate oud dat ze ondertussen versteend zijn. Dat is een heel bijzonder gezicht. En door het zicht op alleen de stam is pas goed te zien hoe immens de doorsnede van zo’n boom is. We maken de nodige foto’s en vervolgen onze route. De route is verrassend leuk. Met prima begaanbare paden en prachtige uitzichten op de (besneeuwde) bergtoppen. Na ons een paar uurtjes vermaakt te hebben, werd het tijd om onze weg te vervolgen. Via een korte stop voor een earthcache brengt een onverhard pad ons naar het spookstadje St. Elmo. We hebben gelezen dat het hier of heel druk is, of uitgestorven. Dat laatste is natuurlijk niet vreemd voor een spookstadje. Vandaag is het echter redelijk druk. Jammer dat ze er niet voor gezorgd hebben dat alle auto’s buiten het stadje geparkeerd dienen te worden. Nu wordt het zicht op de oude gebouwen soms te niet gedaan door een auto. Het is een wat commercieel gebeuren en je mag maar een enkel gebouw van binnen bekijken, toch vinden we deze stop meer dan de moeite waard. Zeker nu de weg erheen ons door een schitterend herfstkleuren pallet leidt.

En weer door. Want we moeten nog een twee uur rijden voordat we bij het hotel aankomen. 120 kilometer komen we niets tegen. Zelfs geen bezinepomp. Wat beesten langs de weg, zoals een nieuwsgierig prairiehondje en een paar Pronghorns, dat was het dan. Desondanks schiet het goed op en arriveren we iets na vijf uur bij het hotel. De receptie is gesloten, maar opeens zien we een enveloppe aan een paperclip met daarop ‘important’. Op de enveloppe staat onze naam geschreven en in de enveloppe vinden we de sleutel van kamer 22. We lijken één van de weinige bezoekers van het hotel te zijn.

Vandaag mochten we uitslapen. In plaats van dat de wekker, zoals de afgelopen twee dagen om 5:00 uur afliep, ging de wekker vandaag pas om 6:15 uur. We laten de Rocky Mountains achter ons en hopen dat het weer wat beter wordt dan gisteren het geval was. Toen we buiten keken vanochtend zagen we dat er boven op de berg weer meer sneeuw gevallen was. De overige gasten aan het ontbijt, waren er door verrast. Gelukkig hoeven we niet de berg op, dacht ik bij mezelf. Wij gaan ons weer verplaatsen, in totaal iets meer dan 300 kilometer verder.

De eerste twee stops van vandaag zijn twee virtual caches. Een daarvan is bij een kinderopvang, waar we een getal moeten zoeken op de gevel. We lopen om het volledige gebouw heen, maar kunnen geen nummer ontdekken. Ons zoeken had de aandacht getrokken van een medewerkster, welke vroeg of ze ons kon helpen. Aan haar reactie te merken had ze wel ooit van geocachen gehoord, maar wist niet dat er een virtual cache zou moeten zijn. We vertellen haar dat deze al een tijdje bestaat, vanaf 2002. Ik bedenk me dat deze dame toen waarschijnlijk nog niet eens geboren was. We worden oud… We vinden tenslotte een getal en daar doen we het mee.

We gaan verder richting Paint Mines. Onderweg zien we nog enkele Ponghorns op de graslanden grazen en springen. De Paint Mines bestaande uit zand en klei hebben we enkele jaren geleden al eens kort bezocht. Ik ben het destijds in een foldertje tegengekomen en we besloten toen om er direct een kijkje te gaan nemen. Het was destijds alleen wat verder dan gedacht, dus bleef het bij een bliksembezoek. Maar we vonden het toen wel de moeite waard. Dus vandaag terug om het park eens wat uitgebreider te gaan zien. De gekleurde bergen waren nog net zo mooi als in onze herinnering. Iets deed me denken aan de kleur van schuimblokken. (Welke ik overigens niet lekker vond en ik ze richting ons pap schoof. Die at ze wel op). Wat ons wel opviel was dat er veel paden afgesloten waren en niet meer toegankelijk zijn voor het publiek voor het behoud van het natuurschoon. Toen we er de vorige keer waren speelden er kinderen op de bergen, niet echt bevorderlijk voor de toch al fragiele structuur. We hebben een behoorlijke wandeling gemaakt door het niet al te grote park.

We hoeven nu niet meer zo heel ver te rijden naar het volgende hotel en daarom hadden we nog een stop ingepland in Palmers Park. Het leek in eerste instantie een niet onaardig park, meer ook niet. Totdat we op de route kwamen welke we eigenlijk uitgestippeld hadden. We werden getrakteerd om een mooi landschap met onder andere hoodoos. Omdat we nog wat tijd over hadden doen we ook nog maar even een challenge cache alvorens we een hapje gaan eten bij de Cracker Barrel.

Het eerste wat ik doe als deze ochtend de wekker gaat, is mijn ogen openen. Vervolgens wordt de wekker uitgezet, ga uit bed en loop ik naar het raam. Ik open de gordijnen en kijk naar buiten. En wat zie ik? Helemaal niets. Het is namelijk aardedonker buiten. Op de parkeerplaats van het hotel staat geen lantaarnpaal. Althans geen die het doet. Jammer, want ik was wel nieuwsgierig naar hoe het weer eruit zag. De voorspelling voor vandaag was namelijk niet bijster goed voor Rocky Mountains National Park. Ongeveer 3 inch sneeuw zou er vallen in de nacht. In de loop van de dag zou het gaan regenen. Maar ja. Het park is ongeveer net zo groot als de provincie Utrecht. En als het in Rhenen regent, betekent dat niet automatisch dat het ook regent in Woerden. We zullen wel zien als we er zijn.

De trouwe lezer weet dat we ook vandaag om '5 AM-ai da’s vroeg' zijn opgestaan om weer naar het park te gaan. We hebben de geplande wandelingen van gisteren en vandaag omgedraaid, omdat de wandeling gisteren hoger op ons verlanglijstje stond en de moeilijkheidsgraad van die wandeling bovendien een stuk hoger was. We vertrekken en het heeft behoorlijk geregend afgelopen nacht. Sneeuw zien we niet, maar de ingang van Rocky Mountains NP ligt ruim 45 kilometer verderop en 800 meter hoger in de bergen. Er kan dan veel veranderen qua weer. De start van de wandeling ligt nog eens 400 meter hoger dan de ingang en het eindpunt van de wandeling ligt nog eens 325 meter hoger.

We merken bij de ingang wel dat het weer minder is, want de file voor de ingang is nu maar 4 auto's lang. We zien dat er op de bergen in de verte inderdaad sneeuw ligt. Waar wij zijn gelukkig nog niet. Voor vandaag staat er een wederom behoorlijke wandeling op het programma. Onderweg naar de parkeerplaats zien we veel Wapiti's liggen en grazen. Een staat er wel heel dicht langs de weg. We maken de nodige foto's en genieten van het beeld. We rijden verder naar de parkeerplaats van Cub Lake. Het eerste deel van de wandeling leidt ons over de vlakte waar de Wapiti's leven. Dan gaat het plotseling bergop over een behoorlijk smal pad vol met rotsen. Soms is het pad zo smal, dat je mag hopen dat er niemand van de andere kant aankomt. Een mogelijkheid om aan de kant te gaan is er namelijk niet. En dan zijn we plotseling bij Cub Lake. Ook dit is een fraai meer. Dat het minder populair is, snappen we wel. Het is namelijk maar op 1 of 2 plaatsen mogelijk om aan de rand van het meer te komen.

We gaan even naar beneden en maken wat foto's. Dan lopen we verder richting Fern Falls. Als we aan het einde van het meer zijn, begint het te regenen. De capuchons gaan op en we wandelen verder. We genieten van de uitzichten onderweg. Wel dienen we wat beter uit te kijken waar we onze voeten neerzetten, want door de regen worden de rotsen waar we overheen wandelen wel redelijk glad. Heel hard regenen doet het eigenlijk niet, maar langzaam aan worden we toch wel nat. Gelukkig is de kleding waterdicht of sneldrogend. We lopen, of nee beter gezegd, klimmen richting de waterval die voor vandaag op het programma staat. Als we daar arriveren, wordt het droog. Perfect, want dan kunnen de camera's weer uit de tas en kunnen we een paar foto's maken. Als we klaar zijn, draaien we om en gaan we weer naar beneden. Ook op dat moment begint het gewoon weer met regenen. Dan zullen we maar denken dat die papa's ervoor gezorgd hebben dat het even droog was zodat we foto's konden maken. Onderweg komen we een paar rangers tegen die met een stuk of 8 paarden de berg op gaan. We gaan zo goed mogelijk aan de kant staan op het smalle pad en laten hen passeren.

Nog geen 100 stappen verder springt Marieke haar contactlens uit haar oog. Ze denkt dat ze hem opgevangen heeft en dat de lens in de mouw van haar jas zit. Van de rugzak maken we een tafeltje en voorzichtig schudt Marieke met haar mouw. De lens valt inderdaad op het tafeltje. Met een dopje van een fles en wat water maken we de lens zuiver en met wat moeite krijgt Marieke de lens weer in. We kunnen weer verder. Als we weer aan de splitsing zijn beneden, kunnen we aan het laatste deel van de wandeling beginnen. Ook dit deel is weer redelijk vlak. Wel is het nog 4 kilometer naar de parkeerplaats waar de auto staat. Langzaamaan begint het waterdichte deel van de kleding het te begeven. Het mag de pret niet drukken. Regen of geen regen, we genieten toch wel.

We zijn wel blij als we weer bij de auto zijn. We zijn inmiddels doorweekt en hebben het behoorlijk koud. Onder een afdakje staat een man te wachten op de bus. Zijn auto staat een stuk verderop en hij wil met de bus naar de parkeerplaats. We vertellen hem dat het nog 40 minuten duurt voordat de bus er is, en bieden hem een lift aan. Dit aanbod slaat hij af. De natuur is mooi genoeg om van te genieten, en 40 minuten is dan geen enkel probleem. Ook goed.

We besluiten om de tweede geplande wandeling voor vandaag te laten voor wat die is, en gaan een kop warme chocolademelk drinken in Estes Park. Het dichtstbijzijnde stadje. Dan is het nog een uurtje rijden naar het hotel. Na een warme douche zijn we weer helemaal bij zinnen en kunnen we er weer volop tegenaan.

Voor iedereen die problemen heeft met het onthouden van het verschil tussen AM & PM heb ik van onze Belgische vrienden jaren geleden een heel gemakkelijk ezelsbruggetje geleerd. AM is ’s morgens, want het is afkomstig van ‘AMai. Da’s vroeg!’

Nu vind ik het niet heel erg vaak vroeg, maar toen deze ochtend de wekker om 5 uur ging, dacht ik meteen ‘Amai! Tis vroeg!’. En dat de wekker zo vroeg gaat, is geheel onze eigen schuld. Want toen we op 1 augustus om 4PM (dat is dus ’s middags, want je kunt er geen ‘Amai, Da’s vroeg!’ van maken), kaartjes voor Rocky Mountain National Park gingen reserveren, hadden we op voorhand goed uitgezocht wat we aan dienden te klikken. Want we wisten dat de kaartjes snel verkochten. Gisteren hadden we een kaartje nodig voor de algemene weg in het park. Voor vandaag én voor morgen wilden we graag kaartjes voor de nóg populairdere Bear Lake Road. Om snel te kunnen zijn hadden we bedacht: ‘datum selecteren’, ’tweede blok aanklikken’, ‘in het winkelmandje doen’, en door naar de volgende dag. Zo ging dag 1, 2 en als laatste dag 3 in het mandje. We hadden geluk, want we hadden voor alle drie de dagen een kaartje weten te bemachtigen. Waar we echter niet opgemerkt hadden, was het feit dat de tijdsblokken voor de Bear Lake Road anders liepen dan de tijdsblokken voor de algemene weg door het park. Toen de bevestiging binnenkwamen zagen we dat ons tijdsblok voor vandaag en morgen om ‘6 AM-ai, da’s vroeg!’ open ging. Ons hotel was op 2 uur rijden van het park. We hadden zelf bedacht dat het park rond 9 uur inrijden prima was. Toch maar een ander, betaalbaar hotel gezocht en gevonden. Op slechts een uurtje rijden van de ingang. Nu hoeven we niet perse om 6 uur naar binnen, want dan is het toch nog donker, maar rond de klok van 7 dienen we ons toch wel aan de ingang van het park te melden.

Dus dat betekent vroeg opstaan. Heel vroeg. We ontbijten op de kamer en maken de lunch. Dan springen we in de auto en gaan koffie halen voor onderweg. Na een uurtje rijden zijn we bij de ingang van het park. Er is een kleine file voor ons van een 20-tal auto’s. We krijgen een voorgedrukte post-it die we op de binnenzijde van de voorruit dienen te plakken als bewijs dat we zijn toegelaten tot Bear Lake Road. We hebben twee wandelingen uitgezocht die aan deze weg liggen. Een die ons leuk lijkt en een die ons heel leuk lijkt. Die hele leuke hebben we op dinsdag gezet, want dan zijn er minder mensen vrij denken we. Maar de voorspellingen voor dinsdag zijn niet bijster goed. Er wordt zelfs sneeuw voorspeld. We besluiten om de wandelingen om te draaien en die hele leuke vandaag te doen. We rijden naar de parkeerplaats. Iets na ‘7 AM-ai, da’s vroeg!’ arriveren we op de gigantische grote parkeerplaats. En we zijn beiden verbaasd. De parkeerplaats is nagenoeg vol. Nagenoeg is nog steeds niet helemaal, maar er zijn dus nog veel meer malloten die zo idioot vroeg uit bed gaan om een stukje te gaan wandelen.

De wandeling die we hebben uitgezocht draagt de naam Four Lakes Loop Trail. Oftewel een rondwandeling langs vier meren. Een van de meren is turquoise van kleur en draagt de naam Lake Haiyaha. De kleur komt door een lawine die in het meer is terechtgekomen. Daardoor zijn er mineralen in terecht gekomen die het water turquoise kleuren. De mineralen, en dus ook de kleur, verdwijnen langzaam weer uit het water. Hoe lang dit gaat duren, weet niemand. Dit is een van de redenen dat deze wandeling hoog op ons lijstje stond. De wandeling staat gemarkeerd als middelzwaar, maar we hebben heel de dag. En voor het geval dat het toch te zwaar zou zijn, hebben we nog een paar wandelingen op de reservelijst staan.

We beginnen aan de wandeling en we vinden het best druk. Het is niet zo dat we in file moeten lopen, maar het is nu ook weer niet zo dat we in alle rust kunnen lopen. Het wandelpad verandert al vrij snel in een pad vol met stenen en rotsblokken. Heel comfortabel loopt het niet, en bovendien gaat het ook nog eens vrij steil omhoog. Het tempo ligt dus niet al te hoog, maar dat kun je ook niet anders verwachten van twee kneusjes. Veel sneller dan een kilometer of 2,5 per uur halen we niet. Dat komt natuurlijk ook omdat we veel foto’s maken. Het ene uitzichtpunt is nog fraaier dan het andere. En als men dan bedenkt dat er zo nu en dan ook nog een waterval op de route ligt, nou dan kan men ook wel raden dat dit het tempo ook omlaag brengt.

Naarmate we dichter bij Lake Haiyaha komen, wordt het pad slechter en slechter. De laatste 150 meter naar het meer bestaat uitsluitend uit het klauteren over en tussen rotsblokken door. Maar dan is het zover. Een eerste blik op Lake Haiyaha. En zoals wel vaker het geval is bij iets waarvan je wat verwacht. Het valt tegen. Het is mooi, maar om nu te zeggen dat het water turquoise is. Nee, niet echt. We maken wat foto’s en vangen de weg terug weer aan. Klauterend over en tussen de rotsblokken door. Richting een enigszins normaal pad dat ons naar het volgende meer brengt. Het is een behoorlijk stuk wandelen, maar uiteindelijk arriveren we bij Dream Lake. Hier zijn we 8 jaar geleden ook al eens geweest, en toen kon het ons erg charmeren. En dat is ook vandaag weer het geval. Al is het in onze beleving wel een stuk drukker dan het destijds was. We lopen verder richting Lake Emerald. Het pad is behoorlijk steil, maar zeer goed begaanbaar. Ook hier genieten we volop van de prachtige ligging van het meer. We keren om terug richting de auto. Onderweg passeren we nog Nymph Lake. Een klein, maar zeker niet minder mooi meer. Als we bijna bij de auto zijn, besluiten we om nog een korte omweg te maken via Bear Lake en zo een vijfde meer aan de wandeling toe te voegen. Al moeten we eigenlijk zeggen, dat dit het zesde meer is op de rondwandeling, want op weg naar Lake Haiyaha passeerden we nog een klein meer dat niet op de kaart stond.

Als we bij de auto zijn, hebben we bijna 17 kilometer gewandeld en hebben we bijna 500 meter omhoog en omlaag gewandeld en geklauterd. Zes uur hebben we over de wandeling gedaan. We besluiten om langzaam terug te gaan richting het hotel. Onderweg stoppen we nog een paar keer voor een zeer korte wandeling, en we gaan op een terras koffie drinken. Moe, maar voldaan arriveren we in het hotel. Vandaag op tijd naar bed, want morgen is het weer ‘5 AM-ai, da’s vroeg!’

(de foto’s voegen we over enkele dagen toe. Want het internet in het hotel is een drama. En ook het 5G netwerk in deze stad is voor ons van de categorie dat we alles zelf moeten aanzwengelen.)

Het was maar een kort nachtje. Want net zoals gisteren dienen we vandaag op uur en tijd ergens te zijn. Namelijk bij de ingang van Rocky Mountains National Park. Op 1 augustus 2025 kwamen om 16:00 uur Nederlandse tijd de tickets voor de maand september beschikbaar. We hebben toen snel tickets voor drie dagen gereserveerd, zodat we op tijd naar binnen zouden kunnen. En dat was maar goed ook, want om 16:05 uur waren alle tickets voor de maand september uitverkocht.

Maar goed, aangezien het ruim anderhalf uur rijden was naar de ingang van het park, en er in het hotel enkel een brunch wordt aangeboden vanaf 7:00 uur is het allemaal wat aan de krappe kant. We dienen er dus voor te zorgen dat de auto al geladen staat voordat we gaan brunchen. Na de brunch gaan we koffie halen voor onderweg en iets na half acht gaan we op weg naar de ingang van het Nationale Park. Rond kwart over negen rijden we de file in bij de ingang van het park. Al is file misschien wel iets of wat overdreven. Alle toegangsbewijzen voor de dag dienen gescand te worden. Daarbij dien je je algemene entreebewijs te laten zien, of toegang te betalen. En vervolgens willen ze ook nog eens heel graag je identiteitsbewijs bekijken. Zoiets kost nu eenmaal tijd.

We hebben voor vandaag bovendien ook nog eens een druk programma. We hebben drie wandelingen uitgezocht en we willen ook nog eens op tijd in het volgende hotel zijn, want de kleren dienen weer gewassen te worden. We beginnen aan de eerste wandeling en genieten van de natuur. Behalve een kleine eekhoorn, zien we geen wild. Maar dat maakt het niet minder fraai. Wat we wel merken is dat het heel druk is in het park. We besluiten om de tweede wandeling die we gepland hebben in te ruilen voor een andere kortere wandeling.

Alhoewel de nieuwe wandeling een stuk korter is, is deze zeker niet minder pittig. Op een afstand van 550 meter dienen we namelijk 78 meter omhoog te lopen. Een klimpercentage van gemiddeld 7% dus. Klein detail. De wandeling begint op een hoogte van 3581 meter en het eindpunt.... Tja, eigenlijk zouden jullie dat zelf maar uit moeten rekenen, maar vooruit. Het eindpunt ligt dus op 3659 meter hoogte. Op deze hoogte is de lucht een heel stuk ijler. Met name het eerste stuk is behoorlijk zwaar, omdat dit stuk steiler is dan het tweede stuk. Al snel lijkt het of je scheermesjes inademt als je een keer diep lucht wil inhaleren. Ach. Je moet er iets voor over hebben om een Virtual te loggen. Het is overigens niet de hoogste cache die we ooit gevonden hebben. Die lag op 4290 meter hoogte. Als we boven zijn, genieten we bij een temperatuur van 3°C van het uitzicht.

We wandelen weer naar beneden en rijden verder naar het startpunt van de volgende wandeling. Als we daar arriveren, gaan we eerst even een bammetje eten. Deze wandeling draagt de naam Hidden Valley. Zoals wel vaker het geval is met naamstellingen als deze, is bij het arriveren al meteen duidelijk dat er weinig verborgens aan deze vallei is. Er kunnen namelijk een goede 150 auto's parkeren. Ook dit is een niet al te lange wandeling. Slechts 3,5 kilometer. Maar het gemiddelde stijgingspercentage is 10,2%. De start ligt op een hoogte van 2816 meter. Een stuk lager dus dan de vorige. Vol goede moed beginnen we aan de wandeling. Het eerste stuk gaat zonder problemen. Het tweede deel wordt al wat zwaarder en we dienen regelmatig even op adem te komen. Maar het derde, en laatste, stuk kent een stijgingspercentage van iets meer dan 14%. En dat is vandaag iets teveel van het goede. We doen verstandig en we keren op drie kwart van de wandeling om en gaan terug naar de parkeerplaats.

Dan is het nog ruim een uur rijden naar het hotel. Er zijn maar enkele kleerhangers. We rijden dus even naar de Dollar Tree om meer kleerhangers te kopen. Daarna worden er twee machines was gedraaid, en al snel hangt de kamer vol met wasgoed dat dient te drogen.

In 2014 hadden we al eens concertkaartjes gekocht voor Big Head Todd & the Monsters. Destijds werd het concert in Atlantic City geannuleerd omdat de concertzaal failliet ging. Sindsdien kijken we elk jaar of deze band, die we in 2009 per toeval ontdekten door een in een geocache gevonden CD, ergens optreedt in de buurt van waar wij zijn. Vorig jaar waren ze in Amsterdam voor een optreden. Perfect zou je zeggen, ware het niet dat wij die dag in Chicago arriveerden.

Ook dit jaar hadden we weer pech. Tot Marieke een paar maanden geleden een aankondiging van een nieuw concert zag. Het zou plaatsvinden in Dillon, Colorado. De vraag van Marieke aan mij was of we daar in de buurt kwamen.

Tja…. Wat is in de buurt? We hadden een hotel geboekt op slechts 2 uur rijden. Een dag later zouden we door het plaatsje van het concert rijden. We kopen kaartjes, annuleren het oorspronkelijk geboekte hotel en boeken een nieuw, strontduur, hotel op nog geen 200 meter van de plek waar het concert plaatsvindt. In het achterhoofd houden we dat er de avond van het concert waarschijnlijk eventparking geldt. Uit ervaring weten we dat eventparking een dure grap is.

Deze ochtend vertrekken we bijtijds. We moeten vandaag ruim 4,5 uur rijden. Onderweg maken we een stop bij Riffle Falls State Park. Een leuk stopje voor tussendoor hebben we gelezen. Wel, dat bericht was niet helemaal waar. Dit park is meer dan een leuk stopje tussendoor. Wellicht dat het klopt als je enkel de eerste waterval gaat bekijken, maar als je, zoals wij, een wandeling door dit park maakt, dan kom je nog bij twee watervallen meer uit. Samen zorgen ze ervoor dat dit een park is dat meer dan de moeite waard is.

Helaas hadden we geen tijd om meer te ontdekken in dit park. En dat is meteen het nadeel van ergens op uur en tijd moeten zijn. Je bent je vrijheid kwijt. Maar ja kunt niet alles hebben, denken we dan maar.
























Eergisteren kregen we een mail van de concertorganisator. Tijdens het concert zou er eventparking van toepassing zijn. Of we een parkeerplaats wilden reserveren. Kwanta Kosta? Vanaf $52,50. Halen we dat van de prijs van de hotelovernachting af, dan gaat deze van strontduur naar meer dan we normaal gesproken voor een overnachting zouden betalen

We checken in, leggen onze spullen in de kamer en gaan een hapje eten bij een Mexicaan. Om half zes gaat het theater open. Het openluchttheater beter gezegd. We hopen dat het droog blijft. Vandaag hebben we al enkele druppels gehad en ook op de weg hierheen hebben we ook al enkele druppels gevoeld. Om half zeven begint het voorprogramma met de Freddy Jones Band.

Marieke staat meteen stijf van de bas waar het optreden mee begint. We hebben nog nooit van de band gehoord, maar het is alles behalve verkeerd moeten we zeggen. Hun optreden duurt een uur en een kwartier. Dat wij ze niet kennen wil niet zeggen dat ze onbekend zijn. De mensen die in onze omgeving staan zingen ieder woord mee.

Als het podium is omgebouwd is het tijd voor de hoofdact van vanavond. Het is al donker als het optreden begint. Gelukkig is het tot nu toe droog gebleven. Het is wel fris, maar dat mag de pret niet drukken. Als Todd Park Mohr opkomt en begint te spelen, begint voor ons een feest van herkenning. Halverwege het eerste nummer voegen The Monster zich toe, en dan gaat het echt los. Big Head Todd & the Monsters staan erom bekend dat ze nagenoeg ieder optreden andere nummers spelen om zichzelf te behoeden voor routine. Veel bekende nummers komen voorbij. Van het allereerste nummer van het eerste album uit 1989 tot het laatste nummer van het laatste studioalbum uit 2025. En tussendoor worden nog vele hoogtepunten gespeeld zoals Black Beehive en Sister Sweetly.

En gelukkig voor ons werd ook een nummer van John Lee Hooker gespeeld. Opgenomen in 1997 met John Lee Hooker zelf, en volgens ons tot in de puntjes geperfectioneerd. Boom boom.

Voor vandaag staat een bezoek aan Dinosaur National Monument op de planning. De naam van het park heeft er zeker toe bijgedragen dat het nog nooit eerder door ons is ingepland. Want we hebben helemaal niets met dinosaurussen en aanverwante zaken. Bovendien ligt het ook nog eens behoorlijk uit de richting voor de gemiddelde route. En toch. Telkens bleef dit park terugkomen bij dingen die we wilden bezoeken.

Dit jaar moest het er dan toch maar van komen. We hebben ervoor gekozen om gisteren al een stuk richting het park te gaan en daar een hotel te zoeken. Dat viel nog niet mee, want dit deel van Utah is niet heel erg populair te noemen. Maar het is gelukt en zorgde ervoor dat we deze ochtend maar iets meer dan anderhalf uur naar de ingang van het park dienden te rijden in plaats van 4 uur.

Dat was maar goed ook, want we zouden onze tijd hard nodig hebben vandaag. Want naast de fossielen van dinosaurussen zijn er ook nog eens tientallen petroglyphen in het park te zien. De fossielen van de dinosaurussen zijn te bewonderen in de groeve. Alleen daar zouden we al twee tot drie uur nodig hebben, als we de berichten mochten geloven. Ondanks dat het niet onze keuze is, keken we er stiekem toch wel naar uit.

We draaien de weg naar het bezoekerscentrum op en zien dat er door wegwerkzaamheden maar 1 rijbaan beschikbaar is. Dat betekent dat we er gewoon iets langer over doen. Even later zien we een bord waar we minder vrolijk van worden. De groeve is gesloten tot en met 21 oktober. En om eerlijk te zijn, de groeve is eigenlijk wel de reden waarom we naar dit park wilden. Als we bij het bezoekerscentrum zijn, parkeren we de auto op aanwijzen van de wegwerkers. ‘Sorry voor de rommel’, grapt er eentje. We lopen het bezoekerscentrum binnen, en de gemiddelde bezoeker is niet heel vrolijk. Iedereen komt hier eigenlijk voor het bezoeken van de groeve. Tja, we hebben het al vaker gezegd. Het is wat het is. Meer dan het beste ervan maken kunnen we niet.

We wandelen een korte ronde over de Fossil Trail. De enige wandeling in het park waar fossielen te zien zijn. We lopen het rondje en genieten van het landschap. En de fossielen? Eerlijk gezegd. Wij zien het niet. Er staan bordjes met informatie en foto’s. Maar als we voorbij het bordje kijken, zien we enkel stenen.

Nog meer teleurgesteld dan dat we al waren gaan we verder met de rest van ons programma. We stoppen bij de Lizard Petroglyphs en de teleurstelling verdwijnt al snel. We wandelen een stukje en gaan verder naar het volgende punt. De natuur is hier heel afwisselend. Als we in dit deel van het park alles hebben bezocht gaan we verder naar het westelijke deel van het park. Daar zijn de namelijk de McKee Petroglyphs te zien. We rijden het park uit en slaan meteen rechtsaf. Een onverharde weg op. Slechts 24 kilometer lang is deze tot aan de petroglyphen. Het is al snel hotsen en knotsen in de auto. De weg is behoorlijk ruw. Na een paar kilometer staan we aan een gesloten poort. Oei denken we. Private Property, dat wordt omdraaien en een andere (langere) route zoeken. Echter was dat niet het geval. In plaats daarvan hangt er een bordje op het hek met het verzoek om het hek te sluiten als je er doorheen bent gereden. Zo gezegd, zo gedaan.

We stuiteren vrolijk verder in een laag tempo. Korte tijd later staan we weer voor een hek. Hetzelfde verhaal. Hek achter je reet sluiten. Na 9 kilometer dienen we rechts af te slaan. De weg wordt nu een stuk beter en we rijden vlot verder. We stoppen bij de parkeerplaats en wandelen naar de petroglyphen. Ook deze zijn zeer bijzonder te noemen. En bovendien hebben ze de tand des tijds goed doorstaan. We wandelen een stukje verder en genieten van het zeer fraaie landschap. De teleurstelling is inmiddels helemaal verdwenen. Als we niet meer verder kunnen, keren we om en wandelen terug naar de auto. Omdat we aan de vroege kant zijn, kijken we op de kaart of er nog iets te zien is in dit deel van het park. We rijden naar een uitzichtpunt en hebben hier een schitterend uitzicht over Green River. Ook hier wandelen we een stukje en genieten volop.

We besluiten om richting het hotel te gaan. Omdat we ergens anders het park uitgaan dienen we nu 30 kilometer onverhard te rijden. Onderweg stoppen we om een geocache te gaan zoeken, en dan gebeurt plotseling iets waardoor we waarschijnlijk geschiedenis gaan schrijven. Althans dat denken we toch. Want als we de auto geparkeerd hebben zien we plotseling een grote schedel. We beginnen al te fantaseren hoe we deze nieuwe dino-soort moeten gaan noemen. Waarschijnlijk wordt het de ZaNaBoZaurus. En dan eindigt de dag zoals die begon. In een teleurstelling. Het was namelijk gewoon een schedel van een of ander rund.

Ook vandaag dienden we een behoorlijke afstand te overbruggen, zoals gisteren en eergisteren ook het geval was. Dat wisten we van te voren en dat hebben we ook bewust gedaan. We wilden graag snel richting Colorado, voordat de sneeuwval daar zijn intrede doet. Hopelijk zijn we nog op tijd, want eenieder die mij een beetje kent, weet dat ik een bloedhekel heb aan sneeuw. Dan durf ik geen stap meer te zetten.

De eerste stop voor vandaag is bij een Vietnam Memorial. Hoewel we al veel van deze monumenten hebben gezien, staan we telkens versteld hoe groot het allemaal is. Een muur van bijna 200 meter aan namen van slachtoffers is hier niet bijzonder groot. Het blijft altijd weer een indrukwekkend gezicht. Na een cache gelogd te hebben en foto’s te hebben gemaakt gaan we weer verder op pad. De volgende stop brengt ons bij één van de twee webcamcaches die vandaag op de planning staan. Gelukkig heeft Paul gisteren nog een andere site gevonden, zodat we vandaag op de webcamfoto komen te staan en weer een webcamcache af mogen strepen. We rijden er altijd graag een stukje voor om, omdat er nog maar 181 van zijn op de wereld. We rijden we naar een vliegtuigmuseum om een Virtual te loggen. Daar maken we een kort praatje met een vrijwilliger die net aan komt lopen. Na het museum gaan we door naar de tweede webcam van vandaag. Dan nog even snel brood en wat andere dingen halen bij Walmart.

Het wordt hoog tijd om een stukje te gaan wandelen vinden we. Dat doen we vandaag in Iced Box Canyon. We verwachtten hier niet heel veel van, maar iets meer dan vijf kilometer lopen tussen het rijden door is altijd welkom. We hebben geluk, want de herfst heeft hier al zijn intrede gedaan en dat maakt dat de bladeren al een prachtige kleur hebben. Het werd een aangename en mooie wandeling. We hebben tussendoor ook nog even een cache gelogd waarbij we geld verdiend hebben. In de oudste cache van de county had iemand een biljet van vijf dollar achtergelaten. Dat hebben we maar even omgeruild voor een Travelbug.

Na de wandeling is het tijd om het laatste stuk voor vandaag te rijden naar het hotel. Gelukkig vandaag geen file en de twee uur durende rit schiet goed op. Het is ook weer een prachtige weg om te rijden. Volop herfstkleuren, schapen op de weg, een rustig kabbelende rivier naast ons en tal van vlinders die soms zo dom zijn om de ruit van de auto te kussen. We stoppen nog enkele keren om een cache te doen en onze benen te strekken. Onder andere bij de glijbaan van de duivel. Een gespleten rotsformatie, waaraan je zonder geocache voorbij zou rijden. Zonde, want het was een bijzonder gezicht.

Voordat we het weten komen we aan bij het hotel. Het is een piepklein hotel, waarbij we de eigenaar eerst moeten bellen. Als dat niet zou lukken, dienden we maar bij de buren te vragen of die even wilden bellen. Zo gezegd zo gedaan. De deur van onze kamer bleek al open. Een piepkleine maar loepzuivere kamer. Na een hapje te hebben gegeten in één van de twee restaurants in het dorp die vandaag open zijn, sluiten we de dag al weer af.

Deze ochtend zijn we al op tijd wakker. Ten eerste omdat we vandaag redelijk wat kilometers voor de boeg hebben. Ten tweede omdat we vandaag uit onze comfortzone gaan treden. We gaan namelijk naar warmwaterbronnen die, als we de diverse sites mogen geloven, behoorlijk populair zijn. Vroeg arriveren is een must als je een parkeerplekje wil hebben. Is die er niet meer, dan wordt de wandeling naar de bronnen verlengd met 6,5 kilometer.

Op tijd vertrekken dus, want het is toch meer dan twee uur rijden om er te komen. Dat is natuurlijk te lang om in 1 keer te doen. Zodoende kiezen we ervoor om onderweg een stop te maken bij een oude watermolen. Iets wat je aan deze kant van de VS niet zo heel vaak tegenkomt. We maken een korte wandeling en een paar foto's en rijden verder. Als we op de parkeerplaats arriveren, zien we al snel dat we geen minuut later in het hotel hadden moeten vertrekken. We parkeren de auto namelijk op de laatst vrije parkeerplaats. Of zoals men ook wel eens zegt: "Geluk is met de dommen." Wij zelf zeggen liever: "Iedereen is de smid van zijn eigen geluk." Maar dat terzijde. Dat de parkeerplaats zo snel vol is komt waarschijnlijk ook door het feit dat er nog geen 20 auto's kunnen parkeren.

We pakken de spullen en zien bij de betaalautomaat dat de Nationale Parkpas hier ook geldig is. Dat scheelt ons toch weer $10,- entreegeld. We beginnen aan de wandeling die als behoorlijk pittig te boek staat. De afstand is maar 7,2 kilometer. Maar door het stijgingspercentage dient men er minimaal 2,5 uur voor uit te trekken. Omdat het nog maar 11 graden Celsius is, staan we te twijfelen of we een jas aan zullen trekken. We bedenken dat we het waarschijnlijk heel snel warm zullen hebben. De jas blijft dus in de auto en wij gaan op pad. Na ongeveer anderhalf uur genieten van een prachtige wandeling arriveren we bij de Hot Springs.

Het is niet druk. Er zitten twee jongedames in een pool gezellig te keuvelen. Kort na ons arriveert een man. En dat is het. Meer mensen zijn er niet. We voelen aan het water en het is heerlijk warm. We doen de schoenen uit en de broekspijpen omhoog. De zwemkleding zit namelijk gewoon in de koffers. We gaan op een rots zitten en genieten van het schitterende uitzicht terwijl we met onze benen in het water bungelen.

We maken een praatje met de man die net na ons is gearriveerd. Er komen twee vrouwen uit de andere richting aangewandeld dan waar wij vandaan komen. Zij vertellen dat het water boven veel warmer is. We doen onze schoenen weer aan en wandelen verder. We zien een waterval en verschillende bronnen van waaruit het water omhoog komt. We voelen en dit is inderdaad veel warmer. Zo warm, dat je haast je hand er niet in kunt houden. Later lezen we dat het water hier 44 graden Celsius is.

Ook hier gaan de schoenen weer uit en bungelen we met onze voeten in het heerlijk warme water, terwijl we genieten van het uitzicht op de waterval pal voor onze neus. Dit is heerlijk ontspannen. Als we bang zijn dat we over-relaxed raken, gaan we er weer uit. Drogen de voeten af en doen de schoenen weer aan. We gaan aan de rand zitten genieten van het uitzicht en de lunch. Daarna begint de wandeling terug naar de auto. Onderweg komen we twee keer een slang tegen. We schrikken er geeneens van. Zo ontspannen zijn we. Na iets meer dan een uur wandelen zijn we terug op de parkeerplaats.

We bedenken dat we nog wel wat tijd over hebben. Misschien dat we nog een wandeling kunnen doen, want het is maar iets meer dan een uur rijden naar de volgende stop. Een webcamcache die we drie jaar geleden al wilden doen, maar toen was de webcam kapot. Omdat we tot nu toe nog geen snelweg hebben gehad, kijken we of er een route is zonder snelweg. Die is er inderdaad, maar die is ruim 2,5 uur rijden. We kiezen voor de snellere variant en gaan op pad. Onderweg gaan we een kopje koffie drinken om te kijken of we nog iets meer kunnen doen. Maar voordat we bij de koffie zijn, begint de navigatie op tilt te slaan. De snelweg is in verband met een ongeval afgesloten. We dienen dus om te rijden, maar ook op die route zijn verschillende ongevallen gebeurd. De koffiestop maken we gewoon. Na de koffie rijden we verder. En iedere minuut die we rijden zien we de reistijd verder oplopen. Ruim vier uur nadat we de parkeerplaats van Fifth Water Hot Springs hebben verlaten, arriveren we op de parkeerplaats van de webcam. Meer dan drie uur vertraging dus. Van het risico om over-relaxed te raken is niets meer over, dit was gewoon een koude douche.

Na een paar dagen met behoorlijk intensieve wandelingen, is het vandaag tijd om iets rustiger aan te doen. We hebben voor vandaag dan ook maar enkele korte wandelingen gepland, en een rit over een van de mooiste autoroutes in de Verenigde Staten. De US-12 in Utah. In 2022 hebben we deze weg al eens gereden, en genoten van de schitterende uitzichtpunten.

We vertrekken op tijd bij het hotel. De zon is nog maar nauwelijks op, en het kwik komt niet verder dan 1 graad Celsius. De eerste stop is ruim anderhalf uur rijden verderop. Onderweg krijgen we een melding dat de ruitenwisservloeistof bijna op is. Behoorlijk slordig van de autoverhuurder vinden wij. We stoppen bij een benzinepomp en ontdekken dat een fles van 2 liter ruitenwisservloeistof $25 kost. Een beetje veel vinden we. Omdat we toch iedere dag de ramen zuiver maken, en we overdag de sproeier enkel gebruiken om het stof van de ramen te halen, besluiten we om het gewoon bij te vullen met wat water. Zodat we in elk geval de melding kwijt zijn. Als we bij binnenkort bij Dollar Tree zijn, kijken we wel even wat die daar kost. Vast een stuk minder, aangezien dit de VS-versie van onze eigen Action is. We vullen onze bekers met koffie en rekenen af. $3,68 voor twee halve liters koffie.

We rijden verder en nemen de laatste afslag richting de eerste wandeling van vandaag. Al snel dienen we weer off-road te gaan rijden. Hier en daar is het behoorlijk smal en soms zijn er plotseling diepe geulen, maar eigenlijk is het allemaal geen probleem. We parkeren de auto in de berm en beginnen aan de eerste wandeling. Het kwik is inmiddels gestegen naar 20 graden Celsius. Het is een korte wandeling naar Covered Wagon Natural Bridge. Kort maar zeker niet minder pittig. Al snel parelen de eerste zweetdruppels van vandaag op ons voorhoofd. We bewonderen dit natuurschoon en gaan terug naar de auto. Op weg naar de volgende tussenstop. Deze is niet zo heel ver rijden. Hier parkeren we de auto aan de rand van de canyon. We weten niet heel goed wat we van deze wandeling moeten verwachten. De berichten die we hierover hebben gelezen zijn namelijk nogal wisselend. De ene roept over een niet al te lastige wandeling naar Cedar Wash Arch, terwijl een ander roept dat de wandeling zo zwaar is, en dat het eigenlijk de moeite niet waard is. Onder het mom van we zien wel, gaan we op weg.

Al snel blijkt dat de route behoorlijk pittig is. Al snel besluiten we om het maar te doen met het uitzicht op de arch van grote afstand. We zien dat er nog een geocache een stuk verder op ligt die de naam van de arch draagt. We overleggen kort en gaan erheen. Dit is een heerlijke wandeling over de rand aan de bovenzijde van de canyon. Hier en daar genieten we van het uitzicht. Als we de geocache hebben gevonden en ons omdraaien, worden we getrakteerd op een heel fraai uitzicht op de arch. Al met al hebben we genoten van deze wandeling. Als we terug bij de auto zijn, wacht ons nog een rit van 24 kilometer over onverharde weg. Na korte tijd staan we bij een bord met de woorden ‘Private Property’. Eronder staat te lezen dat men over de weg mag rijden, maar de weg niet mag verlaten. We rijden verder en al snel wordt de conditie van de weg slechter en slechter. De kuilen zijn soms zo diep, dat we blij zijn dat onze auto hoog op zijn hoeven staat. Als we stapvoets rijden gaat het allemaal goed. Maar we weten wel meteen weer waarom wij niet met een camper een reis als deze willen doen.

Als we weer op de verharde weg zijn, is het een rit van twee uur naar de parkeerplaats van de volgende wandeling. We stoppen een paar keer en genieten van de fenomenale vergezichten. Op de parkeerplaats aangekomen, genieten we eerst van onze lunch op een muurtje. We lopen richting de Sulfur Creek Waterfall. Ook dit is een niet al te lange wandeling. Wel dienen we 8 keer de rivier te doorwaden. Niet heel spectaculair, want het water is niet zo heel diep aan het einde van de zomer. We zijn al lang blij dat er überhaupt water in de rivier staat. Dat betekent dat de waterval ook niet opgedroogd is. Dat hebben we wel eens anders gezien in deze tijd van het jaar. We bewonderen de waterval en gaan weer terug naar de auto.

Een paar dagen geleden heb ik in deze regio (op slechts 80 kilometer rijden van de parkeerplaats van de waterval) enkele nieuwe caches online zien komen. Acht daarvan waren tot deze ochtend nog niet gevonden. De puzzels om achter de coördinaten te komen, waren niet zo heel moeilijk. Op eentje na, die lukte niet. Als we vandaag tijd over zouden hebben, was het wellicht wel leuk om te gaan kijken of we deze caches konden vinden. En tijd hadden we vandaag wel over. We gaan dus richting de eerste geocache, en als we de auto parkeren, vinden we snel de cache. Het logrolletje is nog steeds leeg. Een FTF dus voor ons. En dat een week nadat de cache is gepubliceerd. We gaan naar de volgende, en deze is wel een stuk lastiger verstopt, maar ook deze vinden we als eerste. De derde blijft verborgen voor ons, en we rijden nadien pardoes de parkeerplaats van nummer vier voorbij. Ach die doen we op de terugweg. Nummer 5 laat zich ook vinden na even goed zoeken. Hetzelfde geldt voor de nummers 6 & 7. We rijden terug naar nummer 4, maar deze blijft ook verborgen voor ons. Ach, we mogen best tevreden zijn. 5 FTF’s is wel heel veel voor ons. De overige 345 geocaches uit deze serie zijn al gevonden, dus die laten we maar voor wat het is.

Via 7 Virtual Caches rijden we richting het hotel. We genieten van deze leuke plekjes en als we aankomen bij het hotel, zie ik dat we maar 10,5 kilometer hebben gewandeld. Een rustig dagje dus. Maar zeker niet minder genoten.

Zion National Park is een park waar we in het verleden drie keer zijn geweest, en waaraan we goede herinneringen hebben. En jaren hebben we gedroomd om de wandeling Angel’s Landing een keert te lopen. Waarschijnlijk een van de meest iconische, gevaarlijkste en engste wandeling in de Verenigde Staten. Deze wandeling is met 8,7 km niet al te lang, maar gaat meer dan 400 meter omhoog. Bovendien eindigt de wandeling op een zeer smal pad met aan beide zeiden een loodrechte afgrond. Aangezien we inmiddels ook iets ouder zijn geworden, durven we wel te zeggen, dat we deze wandeling nooit zullen gaan doen. Te gevaarlijk en te eng voor ons. Gisteren waren we in de buurt van Zion National Park. Samen met Yellowstone National Park in onze ogen een van de mooiste parken van Amerika. Toch hebben we het gisteren rechts laten liggen. Want ook in dit park dien je vandaag de dag te reserveren, en dien je op uur en tijd het park binnen te gaan. Reden daarvoor is om de enorme drukte een beetje in goede banen te leiden.

Ook Bryce Canyon National Park kent het systeem van op voorhand reserveren om naar binnen te kunnen. Vandaar dat we deze ochtend Bryce Canyon ook rechts hebben laten liggen en dat we verder zijn gereden naar een ander park. Kodachrome Basin State Park. In dit park komen per jaar ongeveer 70.000 bezoekers. Ter vergelijking in Bryce Canyon komen jaarlijks 2½ miljoen bezoekers. Heel groot is het park niet, maar hetgeen wij ervan gezien hebben, is meer dan de moeite waard. We hebben twee wandelingen uitgezocht. Een lange van iets meer dan 10 kilometer en een korte van iets minder dan 3 kilometer.

Naar aanleiding van de temperaturen van de afgelopen dagen, hebben we besloten om als eerste de langere wandeling te doen. We rijden twee uur van het hotel naar het park en beginnen dan aan de wandeling. Het is nog niet zo heel warm, maar toch warm genoeg om ervoor te zorgen dat de eerste zweetdruppels al snel verschijnen. We genieten van de vele, fraai gekleurde, monolithische zandstenen pilaren die dit park rijk is en waar het om bekend is. Aan de kleuren heeft het park zijn naam te danken. Het is inderdaad genoemd naar de bekende kleurenfilm van Kodak. We maken een omweg via Secret Passage. Alhoewel die niet heel erg geheim is, want de weg erheen staat gewoon aangegeven met een bordje.

Daarna nemen we de afslag naar Cool Cave. Een wandeling van ruim 3 kilometer extra. De wandeling is niet heel zwaar en rond het middaguur weten we waarom de grot deze naam draagt. Het is heerlijk koel in de niet al te grote grot. Maar het zicht naar buiten is fenomenaal. Onder de juiste hoek gefotografeerd lijkt het of in de grot een gigantische berg a la Matterhorn staat. We wandelen terug naar de auto en gaan picknicken.

Na de lunch gaan we naar de 2e wandeling van vandaag. Niet al te lang en redelijk steil. De wandeling eindigt op een smal pad met aan beide zeiden een loodrechte afgrond. Als men weet dat de wandelroute de naam Angel’s Palace heeft meegekregen, kan men begrijpen waarom we deze hebben uitgezocht. We genieten van de korte wandeling. Hoewel deze niet heel erg spectaculair is, zijn we toch blij dat we onze eigen Angel’s Landing hebben kunnen volbrengen.

We hebben nog tijd over en het park dat we deze ochtend rechts hebben laten liggen, ligt op weg naar het hotel links. Na 15:00 uur is een reservering niet meer nodig en kan men vrij het park in. Het is nog wel ontzettend druk. We rijden naar het uitzichtpunt helemaal achteraan in het park en genieten van het schitterende uitzicht. Een wandeling doen we niet meer. Daar is het te laat voor en bovendien zijn we toch wel iets of wat vermoeid. We bezoeken nog een uitzichtpunt en gaan daarna naar het hotel.

Na gisteren Little Finland te hebben aangedaan, is het vandaag ook weer tijd voor roodgesteente. Daar kunnen we eigenlijk geen genoeg van krijgen. In de loop van de jaren hebben we al veel mooie ‘rode’ natuur gezien, maar toch blijft het ons trekken.

Vanochtend was het buiten aanganaam toen we de deur van de hotelkamer openden. 21 graden. Ik moet er wel even bij vermelden dat de klok net 7 uur geslagen had. Dus dat beloofde wat voor de rest van de dag. En ik kan alvast verklappen, het werd ontzettend warm vandaag. De tweede stop van vandaag bracht ons bij Yant Flats. Toen we daar aankwamen hadden we al direct een uur verloren. En niet omdat we zo getreuzeld hadden, maar omdat de klok verzet moest worden. Nu scheelt het nog maar 8 uur met Nederland.

De temperatuur was nog altijd aangenaam om te wandelen. En we genieten dan ook van de wandeling naar de Yant Flats. Daar aangekomen zien we een schitterend schouwspel van gekleurde golven. Het lijken allemaal lagen, maar het is een groot gesteente geweest dat uitgesleten is. Paul daalt het pad verder af naar beneden en maakt nog een paar foto’s van dichtbij. Hoewel het geen al te lange afdaling was, is het poppetje beneden best wel klein ten opzichte van de golven. Voldaan lopen we weer terug richting auto om verder onverhard koers te zetten naar de volgende attractie van vandaag, de Babylon Arch.

Het zijn geen van alle toeristische trekpleisters te noemen, maar kleine schitterende parken die door het grote publiek overgeslagen worden. En ik snap dat aan de ene kant ook wel, met bijvoorbeeld Zion NP om de hoek liggend. We zien dan ook maar heel weinig mensen. Maar nog altijd meer dan gisteren, want waar hebben we in het Kleine Vinland geen andere wandelaars mogen aanschouwen. De mensen die we vandaag zien, zijn Amerikanen die in eigen land een korte vakantie hebben. We hebben een tijdje in de schaduw staan kletsen met een stel uit Idaho. Die schaduw was zeer wenselijk, want het kwik steeg tot ruim 36 graden. Idaho, dat kennen we wel. Van het blauwe gras in Boise tot aan de beroemde Idaho Potatoes. Maar de Idaho Potatoes waren nog wel ruim 200 kilometer van de woonplaats van deze mensen vandaan. Ze vonden het bijzonder dat wij de Amerikanen zo vriendelijk en behulpzaam vonden. We nemen weer afscheid en ieder vervolgt zijn eigen weg.

Vanwege de warmte hadden we al besloten om de wandeling flink in te korten. Bovendien viel het niet mee op op het juiste pad te blijven. Telkens waren we het pad kwijt. Er stonden wel een paar borden, maar niet teveel. Je moest je eigen weg maar vinden. Dit was ook al zo bij de Yant Flats van vanochtend, ook daar raakten we soms van het padje. Zonder GPSr zijn deze routes eigenlijk niet te doen. We waren blij dat we uitkwamen bij een rivier. We hebben daar even de broodnodige verkoeling gezocht alvorens we weer verder konden gaan. Door in de rivier te gaan staan, zagen we wel nog even een mooie arch, die we vanaf de kant niet gezien hadden. Na de verkoeling en het praatje met het stel uit Idaho volgende een heuse beproeving. Het pad ging steil omhoog door het losse zand. Als we even uitgerust hadden, hadden we na 30 meter verder gelopen te hebben al niet meer het idee dat we zojuist gerust hadden. Ik heb gedacht dat het me niet zou lukken om boven te komen, maar een andere weg terug naar de auto was er niet. Maar uiteindelijk is het prima gelukt, anders kon ik nu het verhaaltje niet zitten te typen. Maar het was een zware kluif. De combinatie hitte en los zand is geen gemakkelijke. Het landschap is wel meer dan de moeite waard. Moe maar voldaan, gaan we via een virtual cache van een standbeeldje richting het hotel. Nog een hapje eten en de dag is weer omgevlogen.

We besluiten om vandaag toch maar een klein beetje uit te slapen. Zodoende gaat pas om half zeven de wekker. Het hotel heeft geen ontbijt, dus maken we dat zelf. Sinds COVID-19 is dit steeds gebruikelijker dat er in hotels in de VS geen ontbijt meer geserveerd wordt. Net zoals het feit dat het niet heel bijzonder is dat het zwembad wegens COVID-maatregelen gesloten is.

Na het ontbijt gaan we op pad. Doel van vandaag is Little Finland. Een gebied dat we al lang geleden hebben ontdekt, maar waar we nooit zijn geweest door de, toch wel, afschrikkende berichten die we erover lazen. Zo lazen we over het gebied: "Onherbergzaam! Nagenoeg ontoegankelijk! Uitsluitend bereikbaar met een 4WD! En dan nog met moeite!" Maar de afgelopen jaren hebben we ontdekt dat deze kreten behoorlijk overdreven zijn. Voor dit jaar planden we dit gebied dus in. En als toetje voegden we Seven Hole Canyon er aan toe.

We halen koffie en gaan op weg. Na 20 kilometer dienen we linksaf te slaan, en wordt de weg onverhard voor de volgende 65 kilometer. Alhoewel.... Echt onverhard kunnen we het niet noemen. In het verleden is de weg ooit geasfalteerd. We denken wel dat dat in de tijd was dat de bejaarden nog jong waren en men koe met een lange oe schreef, want de volledig toplaag is verdwenen en op veel plaatsen is er ook geen asfalt meer. Maar het is goed te rijden.

Als we bijna 30 kilometer op deze weg rijden, zie ik plotseling een melding verschijnen op het dashboard: 'Tire pressure low'. We stoppen de auto, en als ik ga kijken, hoor ik al voordat ik bij het rechterachterwiel ben, hoe laat het is. De band loopt snel leeg. Gelukkig hebben we de reserveband en de krik gecontroleerd toen we de auto ophaalden, dus dat is geen probleem bedenken we. Ik haal het reservewiel uit de kofferbak en nadien de krik. Maar...... geen wielmoersleutel. Waar we ook kijken, we kunnen hem niet vinden. Probleem.....

Aangezien we toch wel ver van de bewoonde wereld af zijn, dient er snel gehandeld te worden. Een heel eind terug heb ik twee campers zien staan, en hoe dichter we daar bij zijn, hoe gemakkelijker het is om hulp te krijgen. Ik gooi de krik en het reservewiel terug in de kofferbak, en we springen in de auto., Snel keren we om en gaan rijden. Zo snel mogelijk. Toen ik naar de achterband ging kijken, was de bandendruk nog twee bar. Toen we weer vertrokken, was die nog 1,5 bar. Dan zie ik in de verte een auto aankomen. De bandendruk is op dat moment nog 0,3 bar. Niet al te veel dus. Ik sein met mijn lichten en wuif als de auto dichtbij is. Uiteraard stopt de andere automobilist. Ik leg hem het verhaal uit, en hij kan ons wel helpen met een wielsleutel. Ondertussen zijn er nog vrienden van de man gestopt. Eén van hem heeft een elektrische momentsleutel bij zich en een doppenset. Nu komt men gezamenlijk in actie. De auto wordt omhoog gekrikt, het wiel eraf gehaald en het reservewiel wordt erop gezet. Dan de krik weer naar beneden en we kunnen verder. En dat allemaal in een tijd waar de pit-crew van Ferrari nog iets van kan leren. Het heeft allemaal maar een paar minuten geduurd.

We bedanken de heren en rijden terug naar het stadje waar we zitten. We zoeken een bandenreparatiebedrijf op en rijden daarheen. Als we daar arriveren gaat het ook allemaal behoorlijk snel. De band wordt gemaakt en weer op de auto gemonteerd. Ook dit duurt al met al een minuut of 20. Ze kunnen geen rekening maken, maar als we een fooi van ongeveer $15,- willen geven is het ook prima zegt men.

Nog geen twee uur later zijn we op de plek van bestemming. Ondertussen is er twee keer een wiel gewisseld, is er een band gerepareerd en hebben we bijna 100 kilometer gereden, waarvan 60 kilometer onverhard. Al met al niet slecht vinden we zelf.

We bezoeken een virtual en gaan dan op naar Little Finland. De weg wordt snel slechter. De afstand van de virtual naar de parkeerplaats van Little Finland is nog geen 15 kilometer. Toch doen we daar bijna een uur over. We parkeren de auto en gaan op pad. We genieten volop van de bijzondere rotsformaties die hier te zien zijn. Op het eerste oog is het heel erg ruig allemaal, maar als je iets beter kijkt, zie je al snel hoe fragiel het allemaal is. We genieten onderweg van de lunch en wandelen weer verder. Helaas lukt het ons niet om bij de bekendste rotsformatie van dit gebied te komen. Te gevaarlijk voor ons vinden we zelf.

We gaan op weg naar Seven Hole Canyon. Slechts 5 kilometer, maar de weg erheen is nog slechter. We zijn blij met onze All Wheel Drive. Na een half uurtje parkeren we de auto en beginnen we aan de wandeling. Al snel zijn we bij de slotcanyon, en worden we zeer aangenaam verrast. Dit is gewoon schitterend. Al zal het ook wel te maken hebben met het feit dat niet de bestemming is die het hem doet, maar de reis erheen hetgeen is dat de bestemming onvergetelijk maakt..

Als we uitgekeken zijn, gaan we toch nog een poging wagen om de bekende rotsformatie bij Little Finland te bezoeken. We vertrekken nu vanaf een andere parkeerplaats. We weten tot op 34 meter te komen, maar we kunnen geen pad vinden die ons 50 meter hoger leidt. Jammer maar helaas. We hebben genoten van de dag en beginnen aan de terugreis van bijna twee uur.

Elk jaar begint onze reis door de Verenigde Staten met een dagje rond hobbelen door Amsterdam. Onze playlist van Spotify begint dan ook al jaren met het nummer ‘Amsterdam’ van de band ‘Wild Rivers’. Een heerlijk nummer dat begint met de woorden ‘It’s always Amsterdam’.

Maar dit jaar is het anders. Geen dagje relaxed rond hobbelen in Amsterdam. In plaats daarvan rijden we naar Schiphol, parkeren we de auto en gaan we meteen met de bus naar het vliegveld. Een klein uur nadat we de auto hebben geparkeerd, gaan we zitten bij Starbucks om een cappuccino op het gemak te drinken. We zijn namelijk vroeg. Het advies voor vliegen naar de VS is al jaren om minimaal 3 uur voor vertrek van de vlucht aanwezig te zijn op het vliegveld. Dat zijn we vandaag dan ook. Ook kregen we de waarschuwing vanuit KLM om rekening te houden met vertraging in verband met de staking van het grondpersoneel van eergisteren.

We zijn dus op het ergste voorbereid. Maar als we uit de shuttle-bus stappen blijkt al snel dat het tegendeel het geval is. Het is helemaal niet druk. Bij de incheck-balie (het blijft toch raar dat je moet inchecken als je al online bent ingecheckt), staat niemand. We deponeren de bagage en gaan richting security. Het is dat de dame van de beveiliging het heel belangrijk vond om te gaan staan te kletsen met de dame voor ons, anders waren we daar ook meteen aan de beurt geweest. Binnen een uur nadat we de auto hebben geparkeerd zitten we te genieten van een cappuccino bij Starbucks. We dienen dus een behoorlijke tijd te overbruggen. We spelen een paar spelletjes en ik begin aan het tikken van dit relaas. Je kunt het begin en de titel toch alvast maar bedacht hebben toch?

We vliegen op Las Vegas. Een rechtstreekse vlucht naar een stad in de woestijn van Nevada, waar we eigenlijk niets mee hebben. Het is geen stad om overdag lekker relaxed rond te hobbelen. En dat is precies hetgeen we normaal gesproken de eerste dag altijd doen, om een beetje te acclimatiseren. Dit jaar is het anders.

Maanden geleden hebben we dan ook besloten om meteen weer weg te gaan in Las Vegas. Aangezien we pas om 18:30 landen, hebben we daar wel goed over nagedacht. Want de ervaring leert ons, dat de controle aan de douane zomaar eens een paar uur kan duren. Dan nog de auto ophalen en een hapje eten. Voordat je het weet is het dan zomaar een uur of negen, voordat je aan de rit van iets meer dan 150 kilometer kunt beginnen. En dat na een lange dag.

De vlucht verloopt vrij rustig. Zo nu en dan wat turbulentie en iets voor de klok voor half zeven landt het vliegtuig. We gaan in de rij bij de douane. Na iets meer dan een uur zijn we daar doorheen. Vrij vlot dus. De bagage cirkelt al rond op de bagageband. Dan gaan we in de rij staan bij de shuttlebus richting de autoverhuurbedrijven. We wachten bijna een haf uur voordat we in kunnen stappen. Het ophalen van de auto gaat dan weer boven verwachting snel. We hebben een zwarte Ford Escape uitgezocht. AWD prijkt er op de kofferbak. Dat gaat zeker van pas komen. We rijden naar Panda Express en eten daar snel een hapje Chinees. Niets bijzonders, maar eigenlijk altijd wel goed. Dan beginnen we aan de rit richting de supermarkt en het hotel. Al snel rijden we de woestijn in. Het is drukker dan ik had verwacht. Dat is maar goed ook, want de vermoeidheid begint toch wel een beetje toe te slaan. Gelukkig heb ik in het vliegtuig bijna een uur kunnen slapen, dus dat scheelt wel iets.

We doen boodschappen bij Walmart en rijden door naar het hotel. Daar worden we verwelkomt aan de balie. Ze zijn blij dat we er zijn, want er heeft iemand gewacht die een beetje Nederlands spreekt voor het geval we geen Engels spreken. Engels spreken is voor ons geen enkel probleem. We checken in en maken dit verhaaltje snel af. Want het is toch echt tijd om een beetje te gaan slapen. Morgen is het weer een gewone reisdag.