We zijn terug uit de Verenigde Staten van Amerika. De 14e reis deze keer. Deze keer startte de reis in Chicago, Illinois om na een rit va 6933 kilometer te eindigen in Atlanta, Georgia. Helemaal van een leien dakje ging het deze keer niet. Te beginnen met de geannuleerde vlucht op de heenreis. Het automatisch geboekte alternatief was alles behalve naar onze zin. Gelukkig waren we al op Schiphol zodat we zelf nog een andere vlucht konden regelen.

De reis was ook een stuk minder doorspekt van extremen dan de reis van vorig jaar. Geen sneeuwballen gevecht deze keer. Niet lopen zweten in de woestijn. Wel heerlijk wandelen door de bossen. Minder watervallen gezien in de eerste weken dan we hadden gehoopt. Dat ik van de statistieken en lijstjes ben is wellicht niemand vreemd. Zo wist ik klakkeloos te melden wanneer we voor de 365 dag door de USA aan het reizen waren. Inmiddels staat de teller op 372 dagen.

Op dag 366 kregen we te maken met Helene. De orkaan die de oostkust van de VS teisterde. Eén grote ellende aldus de nieuwsberichten. We kregen er niets van mee. Goed, het regende wat meer. Maar evacuaties, overstromingen en stroomuitval? We hebben het niet meegemaakt de eerste dagen nadat de orkaan had toegeslagen. Hier en daar een ontwortelde boom zagen we.

Tot de laatste zondag. Onderweg zien we ontelbare ontwortelde bomen. Zoveel hadden we er nog nooit gezien. Als we bij het hotel arriveren komen we erachter dat het hotel simpelweg is geannuleerd en opnieuw verhuurd .Voor een veel hogere prijs. We zoeken een ander hotel en passen ons gewoon aan. Wel merken we dat er veel is gesloten. Om ons veel onnodige kilometers rijden te besparen dienen we van te voren uit te zoeken of hetgeen waar we heen willen gaan wel geopend is. Een dag later wederom hetzelfde. Hotel geannuleerd, al krijgen we nu wel een bericht van het hotel via de mail dat het is geannuleerd. We boeken een ander hotel voor twee nachten en passen onze plannen aan.

Als we op donderdag verder richting het westen rijden, zien we onderweg nog meer omgewaaide bomen dan we op de zondag ervoor en de dagen daarna hebben gezien. Er zijn meer bomen omgewaaid dan dat er nog overeind staan lijkt het wel. Nog steeds kunnen we dit niet bevatten.

Maar ondanks deze ’tegenslagen’ kunnen we enkel de conclusie trekken dat ook deze rondreis weer de moeite waard was, en dat we er alweer naar uitkijken om over een maand of 11 weer te mogen gaan.

Vandaag is het alweer tijd om alle spullen uit te sorteren en opnieuw in te pakken zodat we alles in één keer mee kunnen sjouwen. We hebben het idee dat we rond 15:30 vliegen. Als we online inchecken blijkt dat 5:30PM te zijn. Nog eens twee uurtjes later dus. We zullen het maar tijdverschil noemen in plaats van niet goed op de papieren kijken. Heel vroeg opstaan is dus niet nodig. We gaan eerst ontbijten en daarna is het een kwestie van alle spullen opnieuw inpakken en de auto inladen.

We dienen nog wel een stuk te rijden, maar dat is niet erg. We hebben meer dan tijd genoeg. Onderweg doen we nog enkele virtuals en stoppen we om een kopje cappuccino te drinken. Bij het vliegveld is het even goed zoeken waar we de auto in moeten leveren. We kunnen niet zeggen dat ze hier de cursus bewegwijzering voor gevor derden met goed gevolg hebben afgelegd. Eenmaal op het vliegveld komen we erachter dat het personeel bij de beveiliging niet heeft mogen deelnemen aan de cursus ‘glimlachen voor beginners’. Maar ach. Het is wat het is. Al met al hebben we toch weer een geslaagde dag gehad.

Het plan was om deze ochtend weer redelijk op tijd te vertrekken bij het hotel. We zitten immers een kleine 100 kilometer verder naar het zuiden van South Carolina dan dat we oorspronkelijk hebben bedacht. Helaas voor ons vond de Indiaan met een punt die het hotel runt zijn bed deze ochtend wel heel lekker liggen en werd het ontbijt een brunch. We rijden rond half acht aan richting het eerste doel van vandaag. Een geocache die is verstopt in december 2000. Iedereen die ons een klein beetje kent, weet dat we graag op zoek gaan naar oude geocaches. We rijden helemaal binnendoor richting de parkeerplaats. Hoe verder we naar het westen rijden des te meer omgevallen bomen zien we langs de kant van de weg. Bomen op stroomleidingen is meer regel dan uitzondering. We begrijpen nu heel goed dat mensen in deze regio al bijna een week zonder stroom zitten. Overal zie je mensen die aan het opruimen zijn. Heel bijzonder. Naarmate we dichter bij ons doel komen, krijgen we minder vertrouwen erin dat dit vandaag succesvol gaat zijn.

Als we de parkeerplaats op willen rijden, zien we dat deze helemaal is verspert door omgewaaide bomen. We doen of we gek zijn, en parkeren de auto in de berm. We klauteren over de boomstammen heen en als we bij het informatiebord van de trail staan, zie we dat er een kleine 100 meter verderop een andere toegang tot de parkeerplaats is, die helemaal vrij is. Ik ga de auto halen. Uiteraard ben ik zo verstandig om een klein stukje om te lopen in plaats van opnieuw over de boomstammen heen te klauteren.

Als de auto is geparkeerd, kijken we eens goed om ons heen. Waar we ook kijken, zien we omgewaaide bomen. Maar een begin van een pad? Helaas, we zien het gewoon niet. We hopen dat als we een beetje dieper in het bos zijn, dat er minder bomen omgewaaid zijn, en beginnen met klimmen en klauteren over de boomstammen heen, om vervolgens door de boomkruinen heen te zig-zaggen. Ondertussen is het natuurlijk wel uitkijken voor allerlei ongedierte zoals slangen en spinnen. Langzaam dalen we af, en op de GPSr houden we in de gaten waar het pad moet zijn. We vinden een brug. Wat opvalt is dat deze helemaal onder de modder zit. Dat betekent dus, dat deze brug vorige week helemaal onder het water heeft gestaan. Overal waar je kijkt, zie je dat alles onder een laag modder zit. We zig-zaggen, klauteren en ploeteren door. Na bij een uur zijn we 200 meter bij de auto vandaag, en zien dat het er niet beter op wordt. We besluiten verstandig te doen, en weer om te draaien. We volgen dezelfde weg terug en zijn behoorlijk moe als we weer bij de auto zijn. We komen even tot rust en rijden dan verder richting Georgia. We zijn niet heel ver meer van de grens van de laatste staat die we deze reis gaan bezoeken verwijderd. De hoeveelheid bomen die omgewaaid zijn, lijkt alleen maar groter te worden. Tikten we een paar dagen geleden dat we nog nooit zoveel omgewaaide bomen hebben gezien, wel, vandaag zijn het er nog meer. Al met al rijden we meer dan een uur over een weg, waar er langs de kant van de weg meer omgewaaide bomen zijn, dan bomen die nog overeind staan. We maken een paar filmpjes om het later nog eens terug te kunnen zien. Dit is haast niet te bevatten.



We rijden langzaam verder naar het westen en langzaamaan wordt de situatie langs de kant van de weg ook iets beter. We naderen de volgende stop van vandaag. Ocmulgee Mounds National Historic Site. Dit park staat op de nominatie om omgedoopt te worden tot National Park. Waarschijnlijk zal dat niet voor niets zijn, dus we zijn benieuwd.

Uiteraard gaan we niet geheel onvoorbereid hierheen. Hetgeen we er op voorhand over gelezen hebben, deed ons achter de oren krabben waarom dit een National Park zou worden. We weten ook dat een deel van het park is afgesloten in verband met overstromingen als gevolg van orkaan Helene. We gaan naar het bezoekerscentrum en bezoeken het museum om zo te leren over de mensen die hier al meer dan 12000 jaar wonen. Na het museumbezoek beginnen we te wandelen naar de mounds. Om heel eerlijk te zijn, valt het ons een beetje tegen. National Historic Site? Zeer zeker! National Monument? Zou heel goed kunnen. National Park? Waarom in hemelsnaam? Maar wie zijn wij om daar over te oordelen?

In het park is ook een virtual verstopt. Uiteraard ligt één van de punten die we dienen te bezoeken precies op de grens die is afgesloten. We besluiten dan ook om gewoon te kijken hoe ver we kunnen komen. Na een tijdje zien we een brug die is afgezet met hekken en linten. We laten deze netjes rechts liggen en wandelen verder rechtdoor. Mede omdat het punt dat we dienen te bezoeken ook rechtdoor ligt. Na een tijdje zien we een bord staan met daarop de tekst ‘Trail closed’. Net zoals we eerder vandaag hebben gezien zit alles onder de modder, wat aangeeft dat het water hier ook heel hoog heeft gestaan. We doen of onze brillen/contactlenzen plotseling zijn aangeslagen en laten het bord achter ons liggen. We komen op het punt waar we een vraag dienen te beantwoorden en wandelen verder. We passeren twee Park Rangers die ons vriendelijk groeten en verder niets zeggen over het feit dat we over een afgesloten pad wandelen. Even later komen we weer bij een bord met de tekst ‘Trail closed’. Ook deze passeren we zodanig alsof onze neus bloedt.

Een paar uur later hebben we nagenoeg ieder pad in het park bewandeld en gaan we richting het hotel. We besluiten naar een Mexicaans restaurant te gaan. Dit is de eerste keer dat we geen van beiden ons bordje netjes leegeten zoals het hoort. Het eten is zo lekker dat we meer dan 15% fooi geven. Nog geen €28,- armer gaan we nog een Spirit of Halloween winkel bezoeken en een Hobby Lobby. Bij Hobby Lobby komen we Enrico plotseling tegen. We geven hem een knuffel, nemen afscheid en gaan weer verder. We twijfelen nog even of we een Bob Ross broodrooster mee zullen nemen als souvenir, maar doen het toch maar niet. Dat zou wel heel erg stout zijn.

Het eerste dat we vanochtend deden is, tegen beter weten in, checken of de problemen van water en stroom inmiddels opgelost zijn in Congaree NP. Maar helaas hetzelfde bericht als gisteren staat nog op de website en op de facebookpagina. Op zijn vroegst gaat het park donderdag open, als alles gerepareerd is. Aan donderdag hebben wij dus helemaal niets. Dan zijn we hier al weer weg om richting Atlanta te gaan. Heel jammer, want we hadden ons zo verheugd op dit park. Dan moet er dus wederom een plan B uit de kast komen. We hebben de optie om een ander deel van Santee Wildlife Refuge te gaan bekijken. Santee State Park zou ook een optie kunnen zijn, want dat zou ook geopend moeten zijn. Paul vindt nog twee alternatieven, dus zouden we de dag wel door moeten kunnen komen.

Als eerste maar naar Santee Wildlife Refuge. Dat is ten slotte ook het dichtst bij het hotel. Gelukkig staan de slagbomen open en wordt er vermeld dat het park gesloten is voor jagen. Mooi, want dat waren we niet van plan om te gaan doen. We koesteren nog een beetje hoop om een verdwaalde alligator tegen te komen. We wachten het af. De paden zijn in een Wildlife Refuge minder goed zichtbaar en minder goed toegankelijk dan in een State Park of National Park. We vinden het begin van het pad en beginnen te lopen. We lopen op een bospad en naast ons ligt wat moeraswater. Maar nou niet dat je zegt van: wow. We zien wel weer de nodige reuzespinnen die gigantische webben hebben gemaakt. Wanneer Paul hiervan een foto gaat maken, krijg ik zowat een hartverzakking. Op een paar meter afstand hoor ik een gigantische plons. We schieten allebei van schrik achteruit en zien nog net een alligator het water in plonzen. Alles gaat te snel voor een foto. Jammer. Maar we hadden toch niet gedacht dat in dat beetje water zo'n beest zou zitten. We lopen verder op het pad. We komen vanaf nu ogen te kort. We moeten dus het water in de gaten houden voor alligators, het pad scannen op spinnenwebben met giftige spinnen, de voeten hoog uit het gras tillen vanwege slangen en oppassen voor losse takken op het pad. Want ook hier zijn wel wat takken van bomen gewaaid. En soms wordt het pad een echte uitdaging als er nog eens een boom overheen gevallen is. Ja, dan maar een klein stukje richting het water om er omheen te lopen, maar niet te ver want dan ontmoetten we misschien Ali de Alligator. Pfff, pfff. Tegen het einde van het pad ligt een erg grote boom over het pad. Erop klimmen gaat prima, maar we moeten er ook nog af. En de grond ligt bezaaid met grote takken. Als we gaan, dan gaan we samen. De grond is sneller dichterbij dan we dachten. Maar niets gebeurd, we gaan weer verder. Dit pad wordt zo toch wel een erg grote uitdaging en we besluiten het niet te verlengen met nog een lus. Voordat we bij de auto zijn, horen we achter het riet nog twee gigantische plonzen. Helaas zien we niets, maar gaan ervanuit dat ook hier één of twee alligators het hazenpad hebben gekozen toen wij voorbij liepen.

Even nadat we verder gereden zijn, zien we een bord met daarop Alligator Valley. Daar stonden we vanochtend al, maar konden met de auto niet verder vanwege een omgevallen boom op de weg. We willen het nu te voet proberen. We zagen al een pick-up rijden met achterin een hert. Foei, dachten we. Dat mag niet! Bij het pad aangekomen zie ik een man en een vrouw/meisje aankomen en het meisje sleept iets achter zich aan. Dichterbij kijken we in de ogen van Bambi. De hele aardige man en vrouw/meisje spreken ons aan en leggen uit dat het park een week gesloten is voor jagers. Precies, er mag dus niet gejaagd worden. Jawel, gesloten OM te jagen. Gesloten voor al het overige publiek. Tja, dit is weer typisch een kwestie van HOE je iets leest. We bedenken dat we beter niet verder gaan, als we niet als aangeschoten wild terug willen keren. De laatste kans op alligators vandaag is hiermee bekeken. Jammer.

We rijden maar het park uit en zien nu ook een extra bord dat er jagers actief zijn. Dat hing er in de vroege ochtend nog niet. Maar verder naar het volgende park. Onderweg checken we voor de zekerheid nog even of het open is. en wat blijkt, ook hier is de boardwalk niet toegankelijk waardoor er vermoedelijk weinig tot niets te doen is in het park. Jammer. Dan maar naar plan C. Santee State Park. Dat is niet te ver weg en we betalen een bescheiden entreeprijs van zes dollar en gaan het park in. We zien dat er een groot aantal caches verstopt zijn. Daar moeten we ons dan maar mee vermaken. We wandelen een groot aantal kilometers door een bos. Niet onaardig, maar het zou ook zou in Europa kunnen zijn. Daar gaan we toch eigenlijk niet de hele plas voor oversteken. Jammer. De stop aan het water maakt dan wel weer veel goed. En het Spaanse mos aan de bomen, kom je ook niet overal tegen. We lopen nog twee korte wandelingen in het park en zien dat het al weer tijd begint te worden om te gaan eten. We hebben ons vandaag prima vermaakt, maar hadden ons op voorhand van deze dag toch iets anders voorgesteld. Jammer.

We wisten gisteren al dat we onze plannen voor vandaag zouden aan moeten passen. Congaree National Park is namelijk door de orkaan gesloten. Heel jammer, want dat was één van de parken waar we beiden het meest naar uitkeken deze vakantie. We hebben gisterenavond niet echt een alternatief bedacht. Eerst slapen we deze ochtend uit en gaan we brunchen. Daarna zien we wel. We kijken wat op internet en Marieke komt op de proppen met Santee National Refugee Park. Het is open, dus de keuze is snel gemaakt. Het is een half uurtje rijden van het hotel, dus ook helemaal geen verkeerde afstand.

We hebben geen idee wat we van het park kunnen verwachten. Maakt ook niet uit. We willen gewoon lekker wandelen. Al snel staan we in het landschap wat we in Congaree NP hoopten te zien. Dat is dus een geluk bij een ongeluk. Even later staan we oog in oog met een Banana Spider van een centimeter of 7 groot. Dat is toch wel fors. We maken een paar foto's en wandelen verder om even later wederom oog in oog te staan met een nog grotere Banana Spider. Uiteraard maken we weer een paar foto's. We wandelen verder en genieten volop.

We rijden het park uit en stoppen nog een paar keer bij de lagune om wat foto's te maken. Daarna rijden we door naar de hoofdstad van South Carolina, Columbia. Veel verwachten we er niet van. We hebben een korte wandeling uitgestippeld en natuurlijk willen we het State Capitol bewonderen. Dat laatste valt tegen. Het is nagenoeg helemaal voor het publiek afgesloten. Eerlijk gezegd hebben we dat nog nooit eerder meegemaakt. We wandelen door naar een fontein waarvandaan we de bescheiden skyline van Columbia moeten kunnen zien. Als we bijna bij het park zijn, dan zien we dat het park compleet is verdwenen. Ook weer jammer, want de fontein an sich was ook de moeite waard. Het is wat het is, en we wandelen verder. Als we weer bij de auto zijn, kunnen we concluderen dat Columbia inderdaad niet heel bijzonder is. Toch hebben we ons prima vermaakt. En dat is wat het belangrijkste is. We zijn iets aan de vroege kant om te gaan eten. We besluiten om een paar winkels te bezoeken.

Terwijl Marieke een pashokje van binnen aan het bewonderen is, ontvang ik een mail. Het hotel voor de komende twee dagen is geannuleerd. Reden? Exact dezelfde als gisteren. Ik kijk voor online en kan het meteen opnieuw reserveren. Wel voor een hogere prijs dan waarvoor we oorspronkelijk geboekt hadden. We besluiten om verder te kijken, met in het achterhoofd dat het zeer waarschijnlijk is dat Congaree NP morgen ook nog gesloten is. We komen uit bij het hotel dat we deze ochtend hebben verlaten. We boeken en rijden het hele stuk weer naar het zuiden. Ach...

Eerlijk gezegd was het vandaag toch wel een beetje spannend hoe het allemaal zou gaan onderweg. Het eerste stuk door North Carolina zou niet zo heel veel problemen op leveren. We bleven precies buiten het gebied dat is afgesloten. In South Carolina was het allemaal wat onduidelijker over wat er wel of niet afgesloten zou zijn. De website waarvan we gisteren een foto hebben geplaatst is doorspekt met woorden als: ‘mogelijk’, ‘wellicht’, ‘eventueel’ en ‘misschien’. Niet echt duidelijk dus. We bedenken dat het verstandig is om over de snelweg te rijden. We verwachten dat die het eerste weer vrijgemaakt is, mochten er problemen zijn. We rijden op tijd bij het hotel weg.

De eerste stop van vandaag is na een goed uur rijden een kopje koffie halen. Valt dat even tegen. De winkel is gesloten omdat er onvoldoende voorraad is. Gelukkig zit er een stukje verderop nog een Starbucks. Ook hier hebben we geen geluk. Geen koffiebonen en enkel maar sojamelk. We krabben ons een keer achter de oren, halen onze schouders op en gaan verder. In de loop van de tijd hebben we geleerd om in Amerika geen opmerking te maken over het feit dat de schappen vol staat met pakken koffie voor de verkoop, en dat die best gebruikt kunnen worden in hun automaat. Leveren ze nog meer geld op. Maar ja, dit is Amerika. Dus niet doen is het devies.

Even later stoppen we bij een zogenaamde ‘Roadside Odity’. Een gigantische perzik op een paal. Uiteraard is dit ook een virtuele cache. We gaan verder naar het volgende doel. Het rijden gaat allemaal wat langzamer dan normaal gesproken het geval zou zijn. We besluiten onderweg om nog een keer te proberen om koffie te kopen. We hebben geluk en even later genieten we in de auto van onze cappuccino. Even later parkeren we de auto bij de universiteit van Clemson. Hier zijn twee webcamcaches. Niet veel zul je misschien zeggen, maar als je in je achterhoofd houdt dat er op dit moment nog maar 185 webcamcaches op de wereld zijn, betekent dat hier meer dan 1% van diezelfde webcamcaches zijn.

We gaan naar het punt om de eerste webcamfoto te maken. Dit blijkt nog lastiger te zijn dan gedacht. De coördinaten zijn niet heel nauwkeurig en alle gebouwen lijken op elkaar. Tel daarbij op dat de resolutie van de webcam uit 2003 is. Maar uiteindelijk hebben we geluk en vinden we de juiste locatie. We wandelen verder naar de locatie van de volgende webcam. Voor deze mogen we kiezen uit vijf verschillende camera’s op vijf verschillende locaties op de universiteit. Bij de locatie die we uitgezocht hebben, hebben we geen geluk. De webcam is uit de lucht voor onderhoud. We zoeken een andere camera uit en daar lukt het wel om een webcamfoto te maken.

De volgende stop is het stadion van de universiteit. Ook hier ligt een virtuele cache. We maken een foto en besluiten om even te lunchen op een bankje.

De volgende stop is er een die we gisterenavond hebben besloten om in te lassen. Rob & Tracy hebben het plan om te verhuizen niet heel ver van de universiteit vandaan. Ze weten niet wat de eventuele schade is aan het huis waar ze een bod op uit gaan brengen, en ook niet hoe de omgeving getroffen is. We weten dat we niet naar het huis kunnen omdat het een ‘Gated Community’ is, maar we kunnen wel zien hoe het onderweg is. Eerlijk gezegd vinden we het wel meevallen. We zien enkele tientallen bomen die ontworteld zijn, maar verder zien we geen huizen met schade. Ook de boten op het meer liggen er nog allemaal gewoon. Als we bij de poort zijn, draaien we om.

We gaan richting het zuiden. Doel is een Nationaal Monument te bezoeken. Op de website lazen we vanochtend vroeg dat het park niet open was, maar misschien hebben we geluk en gaat het vandaag open. Onderweg zien we steeds meer omgewaaide bomen. Het zijn er geen tientallen meer, maar honderden, misschien wel duizenden. Ook zien we regelmatig bomen die op huizen zijn gewaaid. Een groot drama voor de mensen hier. Gelukkig wel allemaal minder erg dan de beelden die we op TV hebben gezien.

Het rijden gaat niet zo vlot. En dan zien we iets nieuws. Winkels die donker zijn en waar de parkeerplaatsen leeg zijn. Benzinepompen waar geen benzineprijzen te zien zijn op de borden langs de weg. Bovendien staan er geen auto’s te tanken. Een tijd later zien we een benzinepomp die wel open is. De rijen met auto’s die willen tanken zijn enorm. We besluiten om eerst maar naar het hotel te gaan. Want wat als ze daar geen stroom hebben? Als we de parkeerplaats bij het hotel oprijden zien we een rij mensen staan om ijsblokken op te halen. Ook bijzonder. Zoiets hebben we ook nog nooit gezien.

De volgende verrassing krijgen we korte tijd later. Het hotel heeft gelukkig stoom, maar de Indiaan met een Punt heeft vanochtend geprobeerd om onze creditcard te belasten. Omdat hij onze pincode niet weet, lukte hem dat niet. Heel logisch lijkt ons. Omdat we volgens hem dus niet konden betalen, heeft hij onze kamer geannuleerd en opnieuw verhuurd. Voor minimaal drie keer de prijs. Dat dan weer wel.

Moeite doen om te protesteren heeft geen zin. Dat weten we inmiddels wel. Is enkel en alleen kostbare tijd, waarbij het eindresultaat is, dat we een klacht in kunnen dienen bij de manager die er over een dag of drie ‘mogelijk’, ‘wellicht’, ‘eventueel’ of ‘misschien’ weer is. We gaan in de auto zitten, en gaan op zoek naar een ander hotel. Het liefst voor een schappelijke prijs. Die vinden we vrij vlot. We dienen alleen nog 2 uur en een kwartier verder te rijden. Tja, soms zit het mee…

Het is een kwestie van zitten de cruise-control aanzetten, sturen en opletten en je komt er vrijwel vanzelf. Naarmate de tijd verstrijkt worden de ontwortelde bomen minder in getale. We zien geen politie meer het verkeer regelen bij die enkele benzinepomp die wel geopend is. Het is ook niet meer nodig om over een spoorwegovergang te slingeren waarvan de spoorbomen niet meer werken of zijn dubbelgevouwen door de wind. Weer even verder zien we een benzinepomp waar het niet druk is. Alhoewel onze tank nog halfvol is, besluiten we om voor de zekerheid toch maar te gaan tanken. Een kwartier later kunnen we weer verder. En weer een tijd later, kunnen we onze koffers in een hotelkamer neerzetten. Hier in de omgeving is alles eigenlijk weer normaal.

Gisterenavond hebben we (nogmaals) bekeken welke route we vandaag dienen te volgen en die te vergelijken met de kaart waarop aangegeven staat waar de wegen in North Carolina zijn afgesloten. Het ziet er naar uit dat we nergens last van zullen hebben. Heel simpel gezegd zijn alle wegen ten westen van Charlotte afgesloten. En dat is precies onze eindbestemming van vandaag. Uiteraard hebben we ook het weerbericht voor vandaag bekeken, en ook dat ziet er goed uit.

We gaan op tijd op pad, want je weet immers maar nooit of er nog iets verandert. De eerste stop is nabij een spoorwegmuseum. We bekijken het even en komen tot de conclusie dat het woord museum lichtelijk overdreven is. Het woord spoorwegsloperij zou beter passen in onze ogen. Ach, niet alles kan leuk zijn. We rijden vrolijk verder en laten zoals we meestal doen de snelweg links liggen. We stoppen zo nu en dan, en na iets meer dan drie uur rijden komen we in Charlotte aan. We parkeren de auto en gaan wandelen.

De eerste stop is het stadion van de North Carolina Panthers. We kunnen het enkel van een afstand bekijken, want er wordt vandaag een wedstrijd gespeeld. Wel staan we op de eerste rang als de drumband van de club een show weggeeft op straat. Leuk.

We wandelen verder en genieten volop. In de VS kijk je alleen je ogen al uit aan de bijzondere personen die je tegenkomt op straat. We gaan op een bankje zitten lunchen en bekijken alle mensen die richting het stadion gaan. Hoe dichter je je auto bij het stadion wilt parkeren, des te duurder de parkeerplaats is. De topper die we gezien hebben was $70,- voor een middagje parkeren.

We wandelen verder en genieten van de stad. Er staan stiekem toch behoorlijk wat fraaie beelden. Uiteraard bekijken we ook de skyline van de stad. Als we weer bij de auto zijn, schrikken we even van de prijs van het parkeren. $20,- waar we de helft hadden verwacht. Het is wat het is, en met betalen zijn we er vanaf.

We gaan verder richting het volgende doel van vandaag. Namelijk de oudste mystery-cache ter wereld. De puzzel hebben we al jaren geleden opgelost en nu zijn we toevallig in de buurt. Alhoewel... Helemaal toevallig is het natuurlijk niet. We parkeren de auto en beginnen aan de wandeling. Iets meer dan 5 minuten later krabbelen we onze naam in het logboek erbij. Na het vinden van de oudste traditional ter wereld, de oudste multi ter wereld hebben we nu derde oudste cachetype ter wereld gevonden. Dit vinden we zelf toch wel een beetje bijzonder. Misschien maar eens kijken of het ook mogelijk is om een vierde oudste cachetype ter wereld te vinden.

We checken in bij het hotel en gaan een hapje eten. Na het eten nog even winkelen en dan snel kijken hoe de situatie op de weg in South Carolina is voor morgen. Zoals het er naar uitziet, komt ook dat allemaal goed.

Vanochtend gaan we een tweede poging wagen om de Historic Yates Mill te kunnen bezoeken. Het is maar een klein stukje verwijderd van het hotel. Als we aankomen zien we dat de hek van de toegangsweg geopend is. Dit was gisteren wel anders. Dus dat belooft wel iets goeds. We lopen het pad op dat ons tot aan de molen moet brengen. Maar daar zijn bordjes in de grond gezet om aan te geven dat het pad naar de molen vanwege het slechte weer afgesloten is. Jammer, we kunnen er inderdaad niet via de korte weg komen. De enige optie lijkt om de hele weg om het meer te maken en zo aan de andere kant uit te komen. Net toen we wilde beslissen om dit al dan niet te doen, komt er een ranger aanlopen welke het pad gaat bestuderen en daarna gaat besluiten om het al dan niet open te doen. We wandelen geduldig met haar op en hopen dat ze een positief besluit neemt. En nadat ze zelf het pad bestudeert heeft, opent ze het hek. We volgen en komen bij de molen uit. We maken de nodige foto’s en gaan voldaan terug naar de auto. Het is nog net iets te vroeg om binnen te kunnen rijden in de parkeergarage, dus pikken we nog een virtual cache mee in het Pullenpark.

Rond de klok van half tien rijden we de parkeergarage binnen. We hebben een wandeling van ruim 10 kilometer uitgestippeld in Raleigh. We komen langs het State Capitol van Van North Carolina. We wisten dat we dit helaas niet van binnen konden zien, omdat er een renovatie plaats zou vinden. Maar de politieagent voor het gebouw vertelde ons dat ze om 10:00 uur open gingen en dan bezoekers konden ontvangen. Hebben wij even geluk. Even na de klok van 10 uur gaan we naar binnen. Kunnen we dit State Capitol ook weer afstrepen. Het is relatief klein en heeft ook niet meer de originele functie. Alleen de gouverneur heeft er nog een kamer. Verder is het meer ingericht als een museum. Maar zeker niet minder mooi.

Bij buitenkomst lopen we zo wat tegen het museum van de History of North Carolina aan. Het museum is gratis te bezoeken. Ach we hebben vandaag toch tijd genoeg, dus we gaan maar even naar binnen. Ook dit museum is weer hartstikke leuk van opzet. Eén van de hoogtepunten is wel het vliegtuig waarmee de gebroeders Wright hun eerste vlucht uitgevoerd hebben. We verbazen ons over de korte tijd die er tussen hun eerste vlucht zit en het gebruik van vliegtuigen voor passagiers en gevechtsvliegtuigen. In 1903 was hun eerste vlucht en in bijvoorbeeld de eerste wereld oorlog werden er al gevechtsvliegtuigen ingezet. Dat is maar 11 jaar later. Uiteraard is er in dit museum ook aandacht voor de slavernij en de burgeroorlog. Jammer genoeg zijn ze de derde verdieping met Nascar auto’s aan het renoveren.

Via diverse labcaches lopen we op ons gemak door Raleigh. We gunnen ons zelf twee keer, een voor ons uitgebreide, koffie stop. We merken op dat het in de middag toch wel wat drukker aan het worden is. Op het moment dat we de banieren zien van het Bluegrass festival snappen we waarom. Dit weekend is hier het grootste Bluegrass festival van de wereld. Nu we er toch zijn brengen we maar even een bezoek aan twee podia. De muziek die ten gehore werd gebracht op het eerste podium kon ons wel bekoren. Het tweede podium wat minder. We vonden het maar gepingel van drie dames op leeftijd. Maar het moet gezegd zijn, het was er goed druk.

We sluiten de dag af met een webcamcache en belanden pardoes op een tweede festival. Ditmaal met Mexicaanse muziek. We komen tot de conclusie dat deze muziek ons meer kan bekoren dan de bluegrass van eerder op de middag. Maar we mogen ons met recht festivalhoppers noemen. Wie had dat nu nog ooit gedacht?

Een groot voordeel van op reis zijn, is dat je niet veel meekrijgt van het wereldnieuws waar je schijnbaar middenin zit. Zo kregen we, vandaag exact 10 jaar geleden, niets mee van het feit dat IS aanslagen beraamde op de metro in New York. Pas na vragen van het thuisfront wisten we dat er iets aan de hand was.

Zo hebben we wel gehoord van de orkaan Helene die in Florida aan land zou komen. Maar wanneer precies???? Geen idee. En dat de orkaan nadien naar het noorden zou trekken???? Sorry, volledig onbekend bij ons. We hoorden gisteren wel iets van het feit dat in Noord Carolina mensen geëvacueerd diende te worden. Nadien eigenlijk alleen maar het weerbericht bekeken en dat zag er redelijk goed uit voor vandaag. Goed, wel wat regen. Maar niet overdreven veel. Niets om ons ongerust over te maken. Tot het moment dat we enkele minuten na de klok van elven een berichtje kregen vanaf de westkust van de VS. Of alles goed was met ons. We antwoorden dat het warm en benauwd was. En met benauwd, bedoelen we niet zomaar benauwd. Het tropische regenwoud in Burgers Bush is er niets bij. Het was niet meer gewoon zweten, maar het was alsof er een kraan was opengezet op het ganse lijf. Of zoals Marieke het noemt: “De Marieke-Falls”. Dat het de afgelopen dagen veel geregend heeft, hebben we ook gezien op de weersvoorspellingen. En vandaag zagen we dat ook met onze eigen ogen bij de eerste stop van vandaag, Medoc Mountain State Park.

Het water stond hoog en stroomde hard. En zoals gezegd, het was benauwd. Rond de klok van twaalf zou het behoorlijk gaan regenen. De geplande wandeling hebben we daarom ingekort, zodat we op tijd terug bij de auto zouden zijn. Op zich is dat ook niet zo heel erg, want voor vandaag staan er ook behoorlijk wat kilometers om te rijden op de agenda. Kort nadat we het park uitrijden begint het hard te regenen. Na iets meer dan een half uur rijden zetten we de auto aan de kant om wat te gaan eten. Geen lunch met uitzicht vandaag, maar gewoon in de auto op een parkeerplaats bij een benzinepomp. We rijden verder naar het park waar we vandaag het meeste naar uitkeken. Historic Yates Mill. Als we de parkeerplaats op willen rijden, zien we dat de slagboom de toegang tot de parkeerplaats verspert. Een bordje vermeldt dat het gesloten is vanwege het weer.

Het is wat het is denken we, en we besluiten om een kop koffie te gaan drinken en onderwijl te onderzoeken wat we gaan doen. We hebben nog een andere wandeling in een ander park op het programma staan. We hopen dat we morgenochtend de watermolen kunnen bezoeken, en dat we vanmiddag de wandeling kunnen doen die we voor morgenochtend bedacht hadden.

Zo gezegd, zo gedaan. We rijden naar het William B. Umtead State Park. Onderweg krijgen we vanuit het westen van de VS een bericht dat er een orkaan-waarschuwing is voor het gebied waar wij zitten. We besluiten om het voor de zekerheid aan de State Ranger in het park te vragen. Hij zoekt het meteen op, op zijn computer en vertelt ons dat we ons geen zorgen hoeven te maken. “We’re safe” zegt hij met een glimlach. We vragen ook of er iets is afgesloten voor de wandeling die wij hebben uitgezocht. Er is niets afgesloten zegt hij. Maar hij weet ook niet of dat alle paden begaanbaar zijn. Mogelijk dat ze overstroomd zijn.

Verder raadt hij ons aan om even bij het meer te gaan kijken. Het zal wel hoog staan na de enorme hoeveelheid regen van de afgelopen tijd, maar het is zeker de moeite waard. We gaan even kijken, en het staat inderdaad hoog. Op de brug zien we een schildpad wat rondkruipen. We maken wat foto’s en gaan verder. Als we wat relaxstoelen zien staan, gaan we even van het uitzicht genieten. We lopen terug over de brug. De schildpad zit er nog en duikt pardoes de rand van de brug over het water in. Wat de schildpad niet zag, is dat de overloop van het meer is opengezet en dat onder de brug een kolkende rivier begint. We kunnen enkel hopen dat Stoffel het overleefd heeft.

We beginnen aan de geplande wandeling, en het is nog steeds ontzettend warm en superbenauwd. Zo benauwd hebben we het in onze herinnering nog nooit meegemaakt. Binnen de kortste keren zijn onze kleren doorweekt. Niet van de regen, maar van het zweet. Desondanks genieten we wel van de wandeling door het bos. Overal zien we kleine riviertjes stromen. Ze lijken zomaar uit het niets te beginnen, om vervolgens in een grotere stroom te eindigen. Dat is dezelfde stroom die we over dienen te steken om bij een geocache te komen. Volgens de beschrijving kan het laatste stukje naar de cache een beetje drassig zijn. Maar dit vinden wij toch een beetje overdreven. Dit is gewoon een kolkende rivier.

We wandelen verder en als we bij de auto komen, gaan we richting de laatste wandeling voor vandaag in een stadspark. We bewonderen een heus carrousel en genieten van deze korte stop. Een blik op de klok leert ons dat het al weer laat wordt.

Hetgeen we vandaag kunnen concluderen is dat het ontzettend benauwd was. En dat was niet om de nasleep van de orkaan. Daar hebben we op wat hoog water en enkele omgewaaide bomen niets van meegekregen.

Heel stellig was ik begin 2006 toen ik zei dat ik 1 keer naar de VS zou gaan en dan niet meer. Alle hoogtepunten van het land diende in die ene reis van 28 dagen te zitten. Van de oost naar de westkust gingen we toen. Ruim 10.000 kilometers onderweg. Voor de eerste keer maken we een ‘achterkant’-foto. Het was een geweldige rit.

Inmiddels zijn we 18 jaar verder en zijn we bezig aan onze 14e reis door de Verenigde Staten. Vandaag is het de 365e dag dat we in dit enorm diverse land rondreizen. Onvergetelijke avonturen hebben we beleefd. Vele schitterende dingen gezien. Vaak verbaasd door hetgeen we meemaakten.

Vandaag was een dag zoals alle anderen als we op reis zijn. Op tijd opstaan. De ene douchen, terwijl de ander alvast wat spullen inpakt. Daarna vice versa. Onderweg naar het ontbijt al een koffer meenemen om die meteen in de auto te leggen. Dat scheelt weer een keertje lopen. Na het ontbijt de rest van de spullen in de auto leggen. Uitchecken en op weg. Maar toch niet helemaal zoals andere andere dagen, want vannacht heeft het enorm veel geregend. Hierdoor zijn er wat overstromingen in de regio, en dient de route aangepast te worden. Niet dramatisch en we zijn gewoon iets later op de plaats van bestemming.

Die bestemming is Richmond, de hoofdstad van Virginia. Aan de hand van labcaches en Virtuals hebben we een stadswandeling uitgestippeld. Net zoals veel andere steden in de VS is deze stad niet zo heel bijzonder. We lopen vanaf de rand van het stad richting het centrum. We zien veel armoede. Iets dat in dit land niet zo heel bijzonder is. Het is een land van uitersten. Qua natuur, maar ook zeker qua welvaartsniveau van de bewoners. Of extreem arm of extreem rijk. Je ziet het hier eigenlijk iedere dag. We zullen nooit de man vergeten die in Atlanta het parkeergeld van $20 dollar voor ons betaalde omdat we nog aan het uitvogelen waren hoe we moesten betalen omdat we een postcode van 5 cijfers in dienden te voeren om onze creditkaart te ontgrendelen (iets wat hier tot voor een paar jaar terug heel gewoon was, vandaag de dag kun je gewoon de pincode gebruiken). Toen we hem contant wilde betalen wuifde hij een keer en wenste ons veel plezier.

Onderweg naar het centrum zien we vele muurschilderingen. De ene nog mooier dan de andere. We lopen richting het State Capitol van Virginia en brengen een bezoekje eraan. Daarna lopen we de Canal Walk. Deze valt eerlijk gezegd wel een beetje tegen. Zeker met de Canal Walk die we vorig jaar in San Antonio maakten nog in het achterhoofd. We drinken een kop cappuccino in een koffiebar. We proeven en bedenken dat het personeel met een gerust hart een barista-cursus kan volgen. Geheid dat ze nadien een betere kop cappuccino kunnen zetten. We lopen verder en komen erachter dat we toch wel moe aan het worden zijn. Maar eerst nog even langs het oorlogsmonument. Want dat is iets dat we toch niet over kunnen slaan. We lopen naar de bushalte om de laatste paar kilometer met de bus te doen. Bij de halte staat een vrouw. We vragen haar hoe we de bus dienen te betalen. Ze vertelt dat dat niet mogelijk is, want door COVID is de bus sinds 2020 gratis. Sindsdien heeft de gemeente het niet meer terug gedraaid en is het nog steeds gratis. Hebben wij weer geluk.

Na het avondeten lopen we een dierenwinkel binnen. We zijn nieuwsgierig hoe duur de spullen voor een aquarium in de VS in vergelijking met Nederland zijn. Al snel weten we niet wat we zien. Vissen in een potje van, pak ‘m beet 300ml in een stelling. Goudvissen met zoveel in een bak dat ze nauwelijks kunnen zwemmen. Tropische vissen in fluor-roze, groen, geel of blauw. We zoeken het op en het blijken genetisch gemanipuleerde vissen te zijn. Allemaal dingen die bij ons verboden zijn. ’s Lands wijs, ’s lands eer zullen we dan maar denken. Ook al zijn we hierover op zijn zachts gezegd, verbaasd.

Dag 365 in de VS. Een dag zoals zovelen als we op reis zijn. Een dag om nooit te vergeten.

De eerste stop van vandaag is, zoals wel vaker het geval, de bekers laten vullen door een medewerker van Starbucks. Daarna is het nog een klein uurtje rijden naar de eerste virtuele cache. Dus tijd genoeg om de koffie op te drinken. We hadden deze wel verdiend vandaag, want het ontbijt was erg magertjes. Het brood was helemaal op. Toen we ernaar vroegen was het antwoord: ‘misschien dat we morgen weer brood hebben’. ‘Bij klachten moet je bij de manager zijn die is over ongeveer drie uur hier. Nou ja, op cornflakes kunnen we ook leven.

De tweede stop dus, bracht ons op een campus van een school. Een paar vragen beantwoordden bij een beeld en we hebben weer een puntje binnen. Vervolgens is het tijd om de Blue Ridge Parkway op te rijden. Een van de mooiste scenic byways van de USA. Gisteren hebben we al aan het begin gestaan, vandaag gaan we er een stukje overheen rijden. De herfstkleuren zijn in ieder geval prachtig. Maar het uitzicht, stelt net als gisteren teleur. Hoe hoger we komen hoe mistiger het wordt. Jammer. Slechts op een enkel uitzichtpunt kunnen we een glimp ontdekken van het moois dat we hadden moeten zien. Zelfs op de Big Spy overlook is niets te zien. De grote spion bespioneerd ons waarschijnlijk, maar wij hem vandaag niet.

Door naar Natural Bridge Statepark. Waar de voorgaande State Parks in West Virginia allemaal gratis toegankelijk waren, moeten we voor dit State Park in Virginia toch best wel diep in de buidel tasten. En de entreeprijs gaat niet, zoals gebruikelijk per voertuig, maar per persoon. We zijn 18 dollar armer als we aan het begin van de trail staan. De brug is wel indrukwekkend te noemen. Het is niet in te schatten hoe hoog dit natuurwonder is. Er staat een man voor, maar het valt niet te tellen hoe vaak hij in de hoogte in de brug past. We wandelen verder naar een waterval. Ook deze is de moeite. En of het komt doordat we de laatste dagen wat regen hebben gehad, weet ik niet. Maar de laatste watervallen die we gezien hebben, daar valt tenminste water naar beneden. Het viel ons op dat we zeker niet de enige waren die 9 dollar per persoon neergeteld hebben om naar de brug te mogen kijken. We telden meer dan 50 personen in het uurtje dat we rondgewandeld hebben. Niet slecht gezien het feit dat het een doordeweekse dag is met niet al te goed weer.

Het is nog vroeg op de dag en het regent al even niet meer. We besluiten om een extra stopje in te lassen in Roanoke. Niet heel bijzonder. Maar leuk om even rond te wandelen. We lopen via de Dr. Martin Luther King Jr. brug weer terug naar de auto, op naar de volgende stop. Het D-Day memorial. Hier hebben we lang aan getwijfeld of we dit wel in het programma op moesten nemen. Een entreeprijs van 15 dollar per persoon voor slechts één monument vonden wij zuinige Nederlanders best veel. Maar de foto’s die we ervan gezien hadden, haalden ons over om toch maar een bezoek te brengen. En heel veel alternatieven waren er ook niet voor handen. Onderweg passeren we al diverse borden die ons naar het monument leiden. In de verte zien we het al op doemen. Bij de kassa aangekomen betalen we het volle bedrag. We behoren namelijk niet tot de groep veteranen. Zij mogen met korting naar binnen. Veteranen die in de Tweede Wereldoorlog gediend hebben, mogen gratis naar binnen. Nu zullen die er niet meer heel veel zijn. We krijgen een plattegrond om ons keurig de weg te wijzen door het monument. Het is erg groot, maar niet onoverzichtelijk. Het middelpunt van het monument is een nabootsing van Operatie Overlord, de aankomst op het strand van Normandië. Het is fantastisch groots van opzet met mooie grote beelden, een brug en een waterval. En om het helemaal af te maken zijn er kogelinslagen in het water te horen en te zien. We hebben hier onze ogen uitgekeken. We maken de ronde af langs beelden en vlaggen. Ruim een uur en de nodige foto’s verder verlaten we het terrein weer.

Voor het eten nog even kort door Bedford gewandeld, een hapje eten en inchecken in het hotel. En zo zit er weer een leuke reisdag vol met bruggen op. We zijn geen brug te ver gegaan. We hielden het vandaag maar op drie.

Beiden lopen we al een paar dagen niet helemaal lekker als we omhoog of omlaag dienen te wandelen. In combinatie met de weersvoorspelling voor vandaag die niet veel goeds belooft, besluiten we om het programma van vandaag aan te passen. De eerste wandeling voor vandaag laten we zoals die was. De tweede wandeling korten we in, en de derde wandeling schrappen we helemaal en daarvoor in de plaats doen we twee hele korte wandelingen. En als klap op de vuurpijl slapen we vandaag ook nog eens uit.

Rond brunchtijd staan we op om even daarna onze magen een beetje te vullen. Als we onderweg zijn naar Shenandoah NP, begint het te regenen. Dat zal het vandaag nog wel meer doen. De eerste wandeling die we vandaag gaan doen, is naar Dark Hollow Falls. Een redelijk pittige wandeling. Zeker als alle rotsen ook nog eens glad zijn door de regen. Maar dat maakt de wandeling er niet minder fraai om. Het zorgt er alleen voor dat het allemaal wat langer duurt. De watervallen zijn schitterend. De bovenste watervallen zijn wat breder. De onderste watervallen zijn hoog en smal. Ondanks de regen genieten we volop.

De tweede wandeling voor vandaag, die we hebben ingekort, leidt ons naar een uitzichtpunt. Onderweg komen we een vrouw tegen. Ze roept hardop. “Hell of a View!!!, It’s a Hell of a View!!! It’s worth the effort of the hike! What a view!!! You’ve never seen such a view before!!! And you won’t see it today!” We zijn ervan overtuigd dat ze 100% gelijk heeft. Het is net als gisteren mistig en op ieder uitkijkpunt ben je meteen uitgekeken. Toch wandelen we stug door naar boven. Want…. Wie weet…..

Als we even boven staan te kijken bij het uitkijkpunt, lijkt het erop dat we toch slimmer zijn dan gedacht. Geluk hebben we namelijk niet, en het “Hell of a View!!!” blijft ook voor ons verborgen. We wandelen weer verder en korte tijd later valt de regen in toch wel hele serieuze hoeveelheden naar beneden. Hoe goed we ook onze best doen, het meeste blijft er toch naast vallen. Als we weer bij de auto zijn, zijn we doorweekt. We hangen de jassen achter in de auto op. De broeken zijn sneldrogend, dus dat is dan weer een gelukje.

We rijden naar het zuidelijkste puntje van de Skyline Drive. Onderweg doen we nog een paar korte wandelingen naar Virtuals en zien we enkele herten. Het einde van het de Skyline Drive is het begin van de Blue Ridge Parkway. Deze weg van 755 kilometer lengte verbindt Shenandoah NP met Great Smoky Mountains NP en wordt beschouwd als een van de mooiste wegen van de VS.

Misschien dat we die weg nog eens gaan rijden, maar vandaag verlaten we de weg op het moment dat we erop rijden om naar het hotel te gaan. Hoewel het de hele dag door heeft geregend, hebben we toch weer genoten van een geslaagde dag.

Vandaag verlaten we Washington DC. Na ruim een uur rijden, arriveren we in Manassas National Battlefield Park. Hier werd in 1861 de slag om Bull Run gevochten. Het bezoekerscentrum en, nog belangrijker, de toiletruimte zijn nog niet open. We wandelen eerst een ronde en leren zo het een en ander over de veldslag die hier heeft plaatsgevonden. Juist als we klaar zijn met de wandeling gaat het bezoekerscentrum en, nog belangrijker, de toiletruimte open.

Na de sanitaire stop, bekijken we nog een presentatie over het wel en wee van de veldslag. Kort nadat we wegrijden uit Manassas begint het te regenen. Eerlijk gezegd hadden we al veel eerder verwacht dat het zou gaan regenen. Het weer van de afgelopen weken is ons 100% meegevallen. We stoppen onderweg een paar keer voor een virtual en rijden dan Shenandoah National Park binnen. Een park dat behoorlijk onbekend is, maar ook een waar we na het zien van wat foto’s toch wel naar uitkijken.

En dat uitkijken is precies waar het in Shenandoah om draait. Het park ligt eigenlijk op de top van een bergketen. Het ene na het andere uitkijkpunt is er te vinden aan de kant van de weg. En als je dan zo nu en dan een wandeling kunt doen, dan kunnen we enkel spreken van een topdag. We laten onze Nationale Parkpas bij de ingang zien, en stoppen al snel op het eerste uitkijkpunt. We genieten volop van het uitzicht en rijden verder.

En dan beginnen de problemen. Of beter gezegd, de mist. Dichte mist liever gezegd. Zo nu en dan zie je geeneens de auto die voor je rijdt. We stoppen op een uitkijkpunt, maar eigenlijk zijn we er meteen uitgekeken, want er is behalve witte mist niets te zien. We maken een korte wandeling en genieten van de natuur. Onderweg houdt het op met regenen. Het eindpunt is bij een uitkijkpunt. Inderdaad, ook hier zijn we snel uitgekeken. We rijden verder. We overleggen wat we gaan doen. Eigenlijk hebben we nog een langere wandeling gepland staan. Eentje die we lukraak hebben gekozen omdat de wandeling a) een mooie lengte had en b) heel hoog gewaardeerd is op AllTrails. Maar als het zo mistig is, dan hebben we er eerlijk gezegd niet zo veel goesting in.

Maar alsof er een paar van bovenaf zitten te blazen, een paar minuten voor we bij de parkeerplaats arriveren, verdwijnt de mist als sneeuw voor de zon. We beginnen aan de wandeling en ontdekken al snel dat deze behoorlijk pittig is. Maar we genieten van het schitterende bos. En uitkijkpunten komen we niet tegen terwijl we omhoog lopen. We raken niet uitgekeken. Dan gaat de wandelroute weer bergafwaarts. We komen bij een uitkijkpunt en ook hier zijn we meteen uitgekeken. Maakt verder niet uit, want de wandeling is schitterend. We lopen gestaag verder en passeren nog een uitkijkpunt. Hier moeten we wel even goed uitkijken, want er heeft een aardverschuiving plaatsgevonden. In plaats van een pad, liggen er allemaal rotsblokken waar we overheen dienen te wandelen. We komen weer bij de auto aan, en rijden richting het hotel. De mist wisselt nu gestaag af met open stukken. Dat betekent dat het langer duur voordat we zijn uitgekeken op een uitkijkpunt. We rijden het park en de bergen uit, en de zon begint zelfs te schijnen. We eten in het stadje waar we slapen en nadat we zijn ingecheckt in het hotel gaan we eerst nog even tanken en boodschappen doen. De mensen hier blijven klagen over de hoge brandstofprijzen vandaag de dag. En wij? Wij raken niet uitgekeken op de prijs. Omgerekend EUR0,62 per liter….

Vandaag stond de tweede dag Washington DC op het programma. De weg erheen was dezelfde als gisteren, want de werkzaamheden aan het spoor waren ook deze zondag nog van toepassing. Dus met de metro, de shuttle bus en het laatste stukje weer met de metro. De bus reed wat harder door dan gisteren dus we waren er iets eerder.

De dag startte bij het gedeelte waar we gisteren toch echt te moe voor waren, na ruim 22 kilometer gewandeld te hebben, namelijk de tuinen van het Smithsonian. De tuinen waren nog uitgestorven dus we konden heerlijk genieten van de prachtige bloemen en het gefluit van de vogels op de vroege ochtend. We zagen onder andere een Indiaanse plant met naast groene bladeren ook aan het eind van iedere stengel een wit blad. We leren dat de Indiaanse naam van de plant verwijst naar de net gewassen was die aan de waslijn hangt, vanwege het witte blad. Heel bijzonder. We zien verder onder andere nog een lavendelplant, die nog niet misschien op onze lavendel lijkt maar wel hetzelfde ruikt. Na lekker gewandeld te hebben en nog wat labcaches te hebben gedaan, is het tijd voor het eerste museum van vandaag, het museum van African American History.

Toen we het museum gisteren passeerden, was het gesloten. Door een stroomstoring vertelde een bewaker. Tevens vertelde hij dat de gereserveerde kaarten voor zaterdag ook op zondag geldig zijn. Kaartjes??? Oeps… Dat hebben we gemist in de beperkte voorbereiding. We gaan op een bankje zitten en kijken online. De toegang is gratis, maar er dienen inderdaad kaartjes voor een tijdslot besteld te worden. We zien dat de kaarten voor vandaag tot 13:00 uur al zijn uitverkocht. We worden creatief met de regels en zien dat er voor de zaterdag laat in de middag nog wel kaarten beschikbaar zijn. Voor de zekerheid vragen we nog aan een bewaker of onze kaarten van zaterdagmiddag ook op de zondagochtend rond 10:00 uur gebruikt kunnen worden. Na een positief antwoord bestellen we snel de kaartjes voor zaterdagmiddag. Iets voor de klok van 10 uur arriveren we bij het museum. Er staat al een kleine wachtrij. Onze kaartjes van zaterdag worden gescand en we kunnen zonder problemen naar binnen.

We nemen de roltrap naar de bovenste verdieping. Verdieping drie en vier spreekt ons ook het meeste aan. Namelijk muziek, film en sport. We verbazen ons, net als gisteren, ook nu weer hoe prachtig en groots de opzet van het museum is. Een geluidsfragment hier, een muziekinstrument daar en een attribuut uit een film bijvoorbeeld. We zien onder andere het pak van Prince, de saxofoon van Louis Armstrong, de jas van Eddy Murphy gedragen in Beverly Hills Cop en de jurk van Operah Winfrey. En nog veel en veel meer.

Op de sportafdeling valt het ons op dat de beelden van de sporters niet echt gelijkend zijn. Dat is wel jammer. Maar dat maakt de olympische fakkel van Los Angeles, de polo van Tiger Woods en de Nike Airs van Michael Jordan meer dan goed.

We lopen nog door het donkere verleden van de slavernij, waarbij ik me bedenk dat de arbeidsuitbuiting welke ik regelmatig tegenkom eigenlijk een ‘moderne’ vorm van slavernij is. Ook in dit museum lopen we drie uur rond en is het al tijd om te gaan lunchen als we buiten komen.

Na het eten is het tijd om even langs het Capitool te gaan. Want ook al hebben we dit gebouw al eens van binnen gezien, we kunnen toch niet in Washington DC zijn geweest zonder hier even te stoppen. Het valt ons op dat het slecht zichtbaar is. Er staat een dubbel hek voor. Hoe anders was het de laatste keer dat we hier waren. Met onze gereserveerde kaartjes mochten we het gebouw van binnen bekijken en er zelfs van het toilet gebruik maken. Nu mochten we zelfs het grasveld niet eens betreden. Het is hoog tijd voor een sanitaire stop. Maar zelfs het bezoekerscentrum is vandaag gesloten. De dichtstbijzijnde wc is die in de Botanische tuin en als die niet open is, wordt het 2,5 kilometer doorlopen naar het Washington Monument. Ik hoop maar dat de tuinen open zijn, want voordat ik bij het monument aanbeland ben heb ik al een natte broek, denk ik. Gelukkig waren de tuinen open. En ach, ze stonden niet op de planning, maar nu we er toch zijn lopen we even rond. Ook hier zien we de meest prachtige bloemen. Met name de orchideeën zijn schitterend.

We lopen verder voor een kopje koffie. De temperatuur is al weer wat opgelopen, dus een drankje gaat er wel in. Na de koffie besluiten we om een bliksembezoek te brengen aan de museum van Indian American History. Dit spreekt ons eerlijk gezegd wat minder aan, dus het is niet zo erg om een kort bezoek te brengen. Na een drie kwartier staan we weer buiten. Maar ook hier staan de meest mooie planten in de bloembakken langs het museum af. We zien zelfs katoenplanten.

Moe maar voldaan gaan we weer richting metro om terug te keren naar het hotel. We stoppen nog even bij het stadion van de Washington Commanders. Altijd leuk, een stadion stop. Washington DC bevalt ons wel. We denken dat het voor de toekomst een mooi begin- of eindpunt van één van de volgende reizen kan zijn.

Vandaag dienen we alweer te brunchen. Iets wat de komende dagen ook nog wel zo zal blijven aangezien we een paar dagen in hetzelfde hotel verblijven. Is dat erg? Niet heel erg, maar 7 uur is toch eigenlijk net iets aan de late kant vinden wij. We staan keurig om 7 uur te wachten bij de ontbijtzaal, maar de deuren zijn gesloten. Na een minuut of vijf gaan de deuren open, en kunnen we ontbijten. Na het ontbijt gaan we naar de kamer om de rugzakken te pakken en kunnen we naar de Park & Ride gaan om vervolgens met de metro naar Washington DC te gaan.

Een stad waar we vandaag exact 10 jaar geleden voor het laatst waren. Op de P+R is het rustig. Omdat het weekend is, is het gratis. We lopen naar het metrostation en na even de automaat bestudeerd te hebben, lukt het ons om twee kaartjes te kopen. We lopen het perron op, en al na een paar minuten komt de metro. Als het goed is, dan doet de metro er iets meer dan 10 minuten over om naar het hart van The Mall te komen. Als het goed is…. Al na 1 minuut klinkt er een stem door de luidspreker die vertelt dat het volgende station het eindpunt van de trein is. Dit in verband met werkzaamheden aan het spoor. Vanaf het metrostation gaat er een gratis shuttlebus naar het Capitool. Van daaruit kunnen we verder met de metro.

Het zij zo. We lopen naar de shuttlebus en stappen in. We kijken even rond, en voelen ons dan net Duo Penotti. En dan niet het chocoladegedeelte zeg maar. En die witte pasta??? Laten we het erop houden dat die er niet zo heel veel in deze bus zit. Bijna een half uur later stappen we uit en kunnen we verder met de metro naar halte Smithsonian. We komen bij het Washington Monument naar boven en in de verte zie we het Lincoln Memorial liggen. Anderhalve kilometer verderop om precies te zijn. We draaien om, en zien het Capitool staan. Twee-en-een-halve kilometer verderop om precies te zijn. Van de ene kant naar de andere kant van The Mall is het dus vier kilometer. En dat is best ver. Zeker als je weet dat het helemaal vol staat met monumenten. Het ene nog mooier dan het andere.

Aangezien we de meeste monumenten al eens gezien hebben, bezoeken we er vandaag maar een paar. We hebben een route uitgestippeld en stoppen onder andere bij het Martin Luther King Jr. memorial, Korean War Memorial, WWII Memorial, Vietnam Memorial en natuurlijk bij het Lincoln Memorial. Dit zijn ze aan het renoveren, maar zoals altijd zit hij daar gewoon in zijn stoel. Abraham Lincoln. Nog steeds indrukwekkend groot te zijn. Neerkijkend op jou, waardoor je je heel klein voelt.

Het doel van vandaag is het Smithsonian National Museum of Natural History. We zijn hier al eens een keertje binnen geweest om een sanitaire stop te maken, maar meer ook niet. De entreehal maakt al een enorme indruk. We gaan als eerste de zaal die handelt over de dinosaurussen in. Het ene enorme skelet na het andere staat hier opgesteld. De zaal is zo groot, dat de mastodont geeneens heel groot lijkt. En de hoeveelheid informatie die hier wordt geboden is enorm. Je kunt hier binnengaan als niet-wetend persoon om vervolgens als paleontoloog de zaal weer te verlaten. De volgende zaal handelt over de ontstaansgeschiedenis van de mens in de afgelopen 3,6 miljoen jaar. Hier is het eigenlijk van hetzelfde laken een pak. Een enorme hoeveelheid informatie. Als je elk bordje wilt lezen heb je enkele dagen nodig om alle informatie in je op te nemen. Zo is er ook nog een enorme zaal die handelt over zoogdieren. Als we naar de tweede verdieping gaan, zien we exposities over het heelal, de mobiele telefoon, ertsen en mineralen en kunnen we een enorme verzameling edelstenen bewonderen. Waaronder de enorme ‘Hope-diamant’. Eén van de grootste diamanten ter wereld. We bekijken alles behoorlijk vluchtig en na een uurtje of drie verlaten we het museum weer.

We wandelen verder en genieten volop. is het niet van een prachtig gebouw of een fraai beeld dan is het wel van een kop cappuccino met daarnaast een grote beker ijskoud water. Onderweg loggen we nog voor de 60e keer een webcam-cache. Toch een klein mijlpaaltje voor ons. We zien ook hier dat Onze Lieve Heer er vreemde kostgangers op na houdt en zien voor de eerste keer een Tesla Cybertruck. Beiden zijn we het erover eens dat het een lelijke auto is. Het wordt al laat, en we merken dat we door de brunch en de shuttlebus vanochtend toch net iets te veel tijd hebben verloren. We wilden eigenlijk ook nog de tuinen van het Smithsonian Institute gaan bekijken. Maar we besluiten om toch maar terug richting het hotel te gaan. We moeten immers nog een redelijke reis afleggen met de Duo Penotti-bus.

Pas om 07:00 uur terecht kunnen bij het ontbijt. Persoonlijk noem ik eten op dat tijdstip liever een brunch, maar goed, ik kan er toch niets aan veranderen. We besluiten dus om eerst alles maar in te pakken, zodat we klokslag 7 voor 7 kunnen kijken of de brunchzaal al open is. Dat blijkt het geval te zijn. Scheelt toch weer iets. Na de brunch gaan we een kopje koffie halen, en dan gaan we op pad.

Een ritje van een goede anderhalf uur leidt ons naar Catoctin Mountain Park. Wat? Nog nooit van gehoord? Dat is niet erg, tot begin augustus was het voor ons ook volledig onbekend. We zochten nog iets op de route van vandaag en stuitten op dit park dat door NPS wordt beheerd. We zagen enkele foto’s ervan, en besloten dat het wel de moeite waard was om daar een korte wandeling te gaan doen. Op All Trail hebben we een wandeling uitgezocht die hoog werd gewaardeerd. Omstreeks negen uur arriveren we bij het bezoekerscentrum. We zijn nog niet als eerste hier, want er staan al enkele auto’s geparkeerd. We maken eerst een sanitaire stop, en beginnen dan aan de wandeling. Al snel blijkt dat we niet echt heel veel voorbereiding hebben gedaan, want de wandeling is pittiger dan dat we hadden verwacht. Toch gaat het voorspoedig en al snel staan we op Wolf Rock. Hier zijn spleten die smal maar ongelofelijk diep zijn. Voorzichtig lopen we verder. Korte tijd later arriveren we bij het volgende uitzichtpunt, Chimney Rock. Ook hier is het klimmen en klauteren om bij het uitzichtpunt te komen. De laatste drie rotsen laat ik maar voor wat het is. Ik vind de stap die genomen dient te worden om er te komen toch net iets te groot. Zeker in combinatie met de diepte die eronder is. Ik word een dagje ouder bedenk ik me. We lopen weer verder. Terug richting het bezoekerscentrum. Na een kleine drie uur klimmen, klauteren en wandelen arriveren we daar weer. We kletsen nog even met een paar Park Rangers en leggen hen uit waarom de Covered Bridges zijn overdekt. Althans, de reden die wij jaren geleden eens hebben gelezen. Ze hadden het nog nooit gehoord, maar vonden het erg logisch klinken.

We besluiten om vandaag eens geen lunch met een uitzicht te doen, maar in de auto te eten. We zijn immers al redelijk laat en hebben nog het een en ander op het programma staan. Als eerste gaan we naar de universiteit van Baltimore. Er is daar een webcamcache en die willen we natuurlijk niet laten schieten. Hierna gaan we door naar Fort McHenry NM. Een fort dat in 1814 door de Engelsen werd gebombardeerd. Na 25 uur staakten de Britten de bombardement. Francis Scott Key was bij dit bombardement aanwezig en zag continue een enorme Amerikaanse vlag wapperen. Hij schreef het gedicht ‘The defense of Fort McHenry’. Later werd dit omgedoopt tot ‘The Star Spangled-Banner’ en werd het bekend als het Amerikaanse volkslied. De entree tot het fort is maar liefst $15 per persoon. Gelukkig hebben we een jaarkaart en mogen we hiermee gratis naar binnen. We lopen wat rond en bekijken het niet al te grote museum. Eerlijk is eerlijk. Het geld is het niet waard. Een dollar of 5 per groep zou meer dan voldoende zijn. Maar dit is Amerika. En dan is de regel ‘óf het kost geen drol, óf het is strontduur’. We kijken naar het wisselen van de vlag, want door een presidentiële verordening dient hier 24 uur per dag de vlag te wapperen, en lopen verder. Het wordt al laat en het park gaat sluiten. Het is inmiddels behoorlijk druk op de weg, we besluiten onderweg een hapje te eten en hopen dat de files dan iets minder zijn. Dat blijkt het geval te zijn, en om klokslag 7 over 7 arriveren we bij het hotel.

Het plan was om vanmorgen rond de klok van 7 uur weg te rijden bij het hotel. Voor vandaag staan namelijk een heleboel stops op het programma. Maar liefst 13 zogenaamde Covered Bridges willen we gaan bezoeken. En daarnaast willen we ook nog enkele monumenten bezoeken. We lopen echter iets vertraging op in de ochtend en gaan pas iets voor half 8 weg bij het hotel. Ach, het zij zo. Tot op heden houden we toch telkens tijd over om nog iets extra te doen voordat we naar het hotel gaan.

We rijden bijna anderhalf uur binnendoor naar de eerste Covered Bridge. Als we parkeren blijkt hier ook een oorlogsmonument te zijn. Natuurlijk leggen we dat op de gevoelige kaart vast. Nadien maken we nog enkele foto’s van de brug. De volgende stop is een rozentuin. Deze is aangelegd ter nagedachtenis aan de 40 slachtoffers van Flight 93. Slachtoffers, die men hier liever helden noemt, omdat zij gezamenlijk de mensheid nog meer leed hebben bespaard.

Het officiële monument is heel dicht bij deze rozentuin, en dat is dan ook gelijk de volgende stop. Op voorhand hebben we geen idee hoe lang we hier zullen doorbrengen. Een half uur? Een uur? Vier? We weten het niet en laten het gewoon op ons af komen. De tentoonstelling is op zijn zachts gezegd indrukwekkend te noemen. Herinneringen aan 11 september 2001 komen weer naar boven. We worden er weer stil van. Zeker omdat hier ook de beelden worden getoond die nog op iedereen zijn netvlies staat gebrand.

Iedereen zijn netvlies? Nee. Als we naar buiten komen, horen we een stem bulderen over een schoolklas kinderen heen. Ze krijgen geschiedenisles over hetgeen hier in Pennsylvania is gebeurd op 11 september 2001. Nu 23 jaar en 8 dagen geleden. Zij waren toen nog niet geboren. Ze zijn pas een jaar of 11… Misschien 12. Er is maar één ding wat we hieruit kunnen afleiden. We worden oud. Ik denk terug aan de dag dat we bij de overblijfselen van het World Trade Center in New York stonden. En hoeveel indruk dat destijds op ons maakte. Inmiddels is dat ook al weer meer dan 18 jaar geleden.

Was de tentoonstelling binnen al indrukwekkend. Het monument is dat zeker ook. We hebben het al vaker gezegd, maar als er één ding is wat de Amerikanen kunnen dan is het het maken van enorme en indrukwekkende monumenten. Vonden we jaren geleden het Roosevelt Memorial in Washington DC al enorm. Vergeleken met het Flight 93 Memorial was dat ieniemienie. We wandelen het memorial rond. Een wandeling van iets meer dan 5 kilometer. Als we weer terug zijn bij de auto, rijden we naar het volgende gedeelte van dit memorial. De Tower of Voices is ook indrukwekkend. Helaas voor ons zijn de stemmen vandaag niet te horen. Daarvoor waait het niet hard genoeg.

Na ruim twee-en-een-half uur verlaten we het memorial en beginnen we aan het bezoek van de volgende 12 Covered Bridges. Allemaal zijn ze goed te vinden. Bij de tweede brug staat een bankje. Ideaal om even lekker te lunchen. Alles gaat voorspoedig, en ook vandaag hebben we weer tijd genoeg over. We besluiten om in Bedford een kop koffie te gaan drinken en daarna een stadswandeling te doen in dit kleine stadje. Op de telefoon zie ik nog een leuk plekje, hier niet al te ver weg voorbij komen. Dat wordt de laatste stop van vandaag alvorens we boodschappen gaan doen. Als we de winkel binnenwandelen komen we eerst langs de kledingafdeling. De prijzen zijn interessant te noemen. Gevolg? Passen en korte tijd later lopen we met een paar tasjes vol met broeken terug naar de auto. Daarna even een hapje eten en zo is het stiekem toch al weer laat voordat we bij het hotel zijn.

Vandaag staan we maar weer eens extra vroeg op. Onze planning geeft aan dat we ruim 360 kilometers moeten afleggen, waar we een kleine vijf uur mee zoet zijn. Omdat we uiteraard nog wat willen zien vandaag moeten we op tijd vertrekken om de planning rond te krijgen.

Het lijkt zo ontzettend ver 360 kilometer. Maar het is zoveel anders rijden hier dan dat we thuis gewend zijn. Honderd kilometers leg je af voordat je het weet. Maar we stoppen zeker wel bijtijds, omdat zitten nog altijd niet tot mijn favoriete bezigheden behoort. De eerste stop is al na een klein uurtje rijden. Deze stop brengt ons bij Babcock State Park. Eén van de meest fotogenieke plekjes van dit park is de Grist Mill. We nemen een paar foto’s en schommelen nog even in de Almost Heaven schommel. We zijn tevreden met de foto’s en vinden het inderdaad een fraai plekje. We lopen nog even kort het bezoekerscentrum binnen dat net na onze aankomst om 8:00 uur open gegaan is.

We maken ons op voor het langste stuk rijden van de dag. We vermijden al de hele reis de tolwegen, wat ons over de mooiste binnendoor wegen brengt. Soms moeten we daar wel wat extra kilometers voor afleggen, maar dat hebben we er graag voor over. We genieten volop van het uitzicht en met name van de prachtige herfstkleuren. Het lijkt wel of de bossen hier met de dag roder en geler worden. Dat dit al zo vroeg in het jaar gebeurt, belooft misschien wel een strenge winter te worden. We moeten maar zorgen dat we voor die tijd terug in Nederland zijn.

Voordat we het weten arriveren we bij Blackwater Falls State Park. We gaan nog maar eens proberen om een waterval te spotten. En jawel, Hier valt het water keurig naar beneden. En ditmaal geen miezerstraaltje, maar een echte straal.

We bedenken dat we nog maar één wandeling op het programma hebben staan voor vandaag. Dan zouden we toch wel wat tijd over houden, dus zoeken we via All-trails maar een extra wandeling uit. Deze valt wat tegen. Maar het is er wel heerlijk rustig en we spotten nog een paar herten.

De laatste wandeling in dit park zou ons naar een Balanced Rock moeten brengen. Onderweg komen we een ouder echtpaar tegen die al op de terugweg zijn van de wandeling. Zij vonden het een pittige wandeling, maar waren blij dat ze doorgezet hadden en de rots gezien hadden. Wij vonden het ook een best pittige wandeling en daar kwam nog bij dat het behoorlijk benauwd werd. Aangekomen bij Balanced Rock vonden we hem eigenlijk een beetje tegenvallen. We hebben mooiere balancerende rotsblokken gezien. Maar ach.

We verlaten het park en stoppen onderweg naar het hotel nog even om twee foto’s te maken van de welkoms-borden van West-Virginia en Maryland. Als extra mini stop houden we halt bij een bord dat ons vertelt dat de kleinste kerk van alle 48 staten van de USA zich hier bevindt. Hij is inderdaad aan de kleine kant, maar niet minder leuk. We pakken uiteraard nog even een cache mee en de dag voor vandaag zit er weer op. We vinden zelf dat we best veel gezien hebben voor een simpele reisdag.

Volgens de weersvoorspellingen zou het vandaag veel gaan regenen vanaf een uur of 9. We hebben diverse wandelingen uitgezocht voor vandaag, maar de wandeling die voor het laatste gepland stond, zou volgens de boekjes ook de zwaarste zijn vanwege een groot hoogteverschil. Het leek ons dus verstandiger om de volgorde van de wandelingen aan te passen. Hierdoor zouden we wel wat meer kilometers moeten maken, maar dat is niet zo erg.

Iets na de klok van half negen parkeren we de auto. Het is nog niet druk op de parkeerplaats. Onderweg heeft het al behoorlijk geregend, maar gelukkig voor ons, is het weer droog als we aan de wandeling beginnen. Het blijkt niet echt een wandeling te zijn. Veel trappen om af te dalen naar het uitzichtplatform van het visitekaartje van het park. De New River Gorge Bridge is de langste boogbrug van het Westelijk halfrond. Als we na een paar minuten op het uitzichtplatform aankomen, zien we helemaal niets.

Helemaal niets? Uiteraard is dat een beetje overdreven. Natuurlijk zien we wel iets. Laaghangende bewolking welteverstaan. De brug is volledig aan het zicht onttrokken. Misschien dat dit de reden is dat er verder helemaal niemand is. Maar het lijkt of men ons daarboven heeft gehoord en een beetje is gaan blazen, want plotseling wordt de brug zichtbaar. Niet dat we hem in volle glorie kunnen bewonderen, maar toch ruim voldoende om ons tevreden te stellen. We wandelen de 150 traptreden terug omhoog en gaan naar het bezoekerscentrum. Daar bekijken we een interessante film over de ontstaansgeschiedenis van het ravijn.

We bekijken de weersvoorspellingen en besluiten om de wandeling te gaan doen die als eerste voor vandaag gepland stond. Dat betekent dat we weer een stukje terug moeten rijden. Niet zo heel ver, een kilometer of 15. We parkeren de auto en beginnen aan de wandeling naar het punt waar men het mooiste uitzicht op de brug zou moeten hebben. We kunnen enkel hopen dat de laaghangende bewolking is verdwenen tegen de tijd dat we daar arriveren. We hebben geluk en kunnen nu de brug in volle glorie bewonderen. Als we alles klaar aan het zetten om één van onze beroemde achterkantfoto’s te maken, horen we plotseling iemand vragen: “Shall I take the picture for you?” Dat is natuurlijk wel fijn. Nadat de foto is genomen raken we aan de praat met de man. Hij kan ons een wandeling aanraden aan de overkant van het ravijn. Hij doet zijn best om uit te leggen hoe we er moeten komen. Het klinkt me bekend in de oren, en ik laat hem de kaart zien van een wandeling die we ook voor vandaag hebben uitgekozen. Het blijkt om dezelfde wandeling te gaan, alleen noemt de man hem anders dan dat de wandeling op All Trails staat vermeld. Ruim een kwartier later nemen we afscheid. Dan bedenk ik me dat ik nog een foto dien te maken voor een Virtual. Snel even doen voordat we weer terug naar de parkeerplaats wandelen. Onderweg zien we nog een kleine, maar daardoor niet minder mooie groene water-salamander.

We rijden de 15 kilometer weer terug om zo aan de derde wandeling te beginnen. Iets meer dan 6 kilometer is deze. Het is nog steeds droog en met de temperatuur is helemaal niets mis. Toch nemen we de jassen maar mee, want vertrouwen doen we het niet helemaal. De wandeling voert grotendeels door het bos, met zo nu en dan een mogelijkheid om een stukje naar de rand van de canyon te lopen en dan van het schitterende uitzicht te genieten. Rond de klok van half een besluiten we bij de rand te gaan zitten, om zo te genieten van een lunch-met-uitzicht. We wandelen verder en als we bijna aan het einde zijn, begint het toch echt te regenen. Maar goed dat we de jassen hebben meegenomen, bedenken we terwijl we deze aandoen.

Terug bij de auto gaan we op pad naar de laatste wandeling van vandaag. Een niet al te lange wandeling door het spookstadje Thurmont. Als we de auto parkeren is het inmiddels weer droog. We genieten van het ‘spookstadje’. Als we bijna terug bij de auto zijn, zien we een kleine foto van de Sandstone Waterfalls. Snel zoeken we deze op google maps op, en we zien dat het Nationale Park daar ook een bezoekerscentrum heeft. Het is een uur rijden daarheen. We zijn aan de vroege kant, dus besluiten we om erheen te gaan. Als we daar zijn, blijkt dat de watervallen niet in de buurt van het bezoekerscentrum zijn, maar dat het nog een uur op en neer rijden naar de watervallen is. Tja, dan wordt het plotseling toch wel heel laat als we daarna ook nog dienen te gaan eten. We besluiten om naar een uitzichtpunt te gaan en de watervallen van grote afstand te aanschouwen, alvorens we weer terug gaan de stad om te eten. Als we terugrijden naar het hotel zie ik plotseling een ‘historic marker’-bord langs de kant van de weg staan met daarop de naam Bill Withers. Onmiddellijk denk ik aan het weer van vandaag en één van zijn grootste hits: ‘Ain’t no sunshine’. We stoppen, want hier moet natuurlijk wel een cache liggen. Dat blijkt ook zo te zijn. We krabbelen onze naam in het logboekje en komen moe maar voldoen bij het hotel aan.

Vandaag is het weer een dag van een reizen gecombineerd met het bezoek aan een State Park. Op ongeveer een uurtje rijden van het hotel bevindt zich Hocking Hills State Park. De weg ernaartoe gaat inderdaad door een heuvelachtig landschap.

Het is nog wat aan de frisse kant als we de auto parkeren voor de eerste van de drie wandelingen welke we op voorhand bedacht hebben. Er staan toch al wel een paar auto’s meer op de parkeerplaats. We moeten natuurlijk niet vergeten dat het een zondag is, dus de meeste mensen hebben vrijaf om iets met het gezin te gaan ondernemen. De Buckeye trail zou ons naar een kleine waterval moeten brengen. We passeren iets dat de rivier voor moet stellen. Dir belooft niet veel goeds. Er is netjes een brug gemaakt, maar die zou niet eens nodig zijn. We zouden simpel door de rivierbedding kunnen wandelen. Maar we zijn uiteraard braaf, want overal staan er bordjes dat je niet van het pad mag afwijken. Het landschap is niet minder fraai zonder dat er water te zien is. We plakken er nog een korte wandeling achteraan en gaan verder naar de volgende parkeerplaats.

We maken een stop bij het bezoekerscentrum. Hier worden we gewaarschuwd dat er geen enkele waterval te zien is in deze tijd van het jaar. En dat is wel erg vroeg te noemen. De ranger achter de balie vertelt ons dat het dit jaar al halverwege de zomer het water niet meer naar beneden kletterde en de watervallen op waren. Dat was erg vroeg, normaal is dat pas aan het einde van de zomer het geval. We zijn hierin wel wat teleurgesteld. We wisten dat de watervallen niet met grote hoeveelheden water zouden geven, maar op een beetje water hadden we toch wel gerekend. En we hadden op voorhand ook op foto’s gezien welke in voorgaande jaren in september gemaakt zijn. We besluiten om nog een stukje door de canyon te lopen, vervolgens de wandeling door Ash cave om daarna naar een meer te gaan.

De canyon was nog lekker rustig en best wel fotogeniek. Op naar Ash Cave. We weten niet wat we zien als het grootste gedeelte van de parkeerplaats vol staat. We zijn diverse mensen uitstappen met een Afrikaanse trommel bij zich. ik dacht nog, ik neem ook altijd een trommel mee als ik een wandeling ga maken. Maar goed. De ene droeg een trommel met zich mee de andere een hoepel. Ook leuk, een work-out in een canyon. We volgen het pad en al gauw zien we meer en meer hippie-achtige figuren lopen. Het lijkt Woodstock 2024 wel. Naar mate we Ash Cave verder inlopen, zwelt het geluid van trommels aan. We denken nog even dat het maar een paar bongo’s zijn en dat de grot als klankkast dient. Maar eenmaal in de grot aangekomen, zijn het er toch meer dan gedacht. Het stikt er van de Bongo’s. Het lijkt wel of ze een potje Bongo Bingo willen gaan starten. Alleen het afroepen van de getallen ontbreekt. Langzaam zwelt het geluid nog verder aan. Minuten langen wordt er getrommeld en afgesloten met een applaus. Een foto van het prachtige natuurschoon zit er niet in, maar bijzonder is het wel. En de waterval, ach die is toch al lang opgedroogd.

We begeven ons verder naar het meer. Hier vinden we wel water. We maken een grote ronde rond het meer. En spotten verschillende vissen, vogels een schildpad en een waterslang. Hier is mooi om te zien dat de herfst zijn intrede al heeft gedaan. De eerste bomen zijn al rood gekleurd. Dat is ook een paar weken vroeger dan normaal. En dat levert wel weer prachtige foto’s op.

Voldaan rijden we via twee virtuals naar onze overnachtingshotel.

(De eerlijkheid gebied te zeggen, dat het volgens mij eigenlijk djembés zijn waar op getrommeld werd. Maar Djembé-Bingo bekt nu eenmaal net iets minder leuk dan Bongo-Bingo. En heel veel verschil zit er niet in tussen de trommel).

We hebben het al eerder getikt. Deze reis is in recordtijd ge-fine-tuned. Het oorspronkelijke plan zou ons vandaag (of gisteren) naar Cleveland brengen. Maar de behoefte om de kilometers per dag verder te beperken in combinatie met de prettige afwijking om een State Capitol te bezoeken, bracht ons vandaag naar Columbus.

Dat houdt niet in dat er plotseling niet veel gereden dient te worden. Er staan bijna 300 kilometers op de planning voor vandaag. De eerste stop is een webcamcache iets ten noorden van Columbus. Bijna twee uur rijden van het hotel deze ochtend. We parkeren de auto en maken de webcamfoto.


We rijden verder en besluiten om toch maar een extra plaspauze in te lassen. We stoppen bij een benzinepomp en lopen richting het toilet. Terwijl ik sta te wachten zie ik bij het rek met bier iets met Goose Island staan. Niet dat het mij verder iets interesseert, maar ik weet dat er in Nederland iemand is waarvan de oren gespitst worden en de ogen iets wijder open komen te staan, terwijl langzaam een mondhoek een beetje opent en het kwijl dan langzaam een beetje naar buiten sijpelt. We besluiten om maar wat mee te nemen. Bij de kassa wordt er om mijn identiteitsbewijs gevraagd. Zoals gewoonlijk, wordt er vreemd naar mijn rijbewijs gekeken. Maar waar normaliter de schouders worden opgehaald, wordt er nu nee geschud. Ik mag het bier niet kopen. Aangezien ik ervan overtuigd ben, dat ik niet te jong ben, zal de reden wel ‘of zo’ zijn. Het blijkt dat het niet mogelijk is om mijn rijbewijs te scannen. Ook een paspoort voldoet niet. Het bier mag niet aan mij verkocht worden. Jammer voor die Nederlander die nu zachtjes godverdomme zit te prevelen.

Een klein half uur later rijden we de parkeergarage in waar we met Spothero een plekje hebben gereserveerd. Als we aan komen rijden gaat de slagboom al open. We zoeken een plekje en parkeren de auto. In de stad hebben we een wandeling uitgestippeld. De eerste stop is het State Capitol. Bij binnenkomst wordt er gevraagd of we wapens bij hebben en worden onze tassen vluchtig gecontroleerd. We wandelen wat rond en bekijken het provinciehuis. Het is niet onaardig, maar we hebben mooiere gezien.

We wandelen verder aan de hand van labcaches en zijn aangenaam verrast door deze stad. We zien een paar hele leuke parken en wandelen door German Village. De huizen doen niet echt Duits aan, maar Europees toch zeker. Onderweg drinken we koffie in een koffiebar waar ze de koffiebonen rechtstreeks uit Yemen importeren. Wat we niet wisten is dat ze dat voor elke kop koffie apart doen, want het duurde wel heel lang voordat deze bereid was. We lopen richting de rivier en maken een foto van de skyline van Columbus. Ook zien we enkele beelden van herten. Heel leuk. We wandelen langs de rivier en gaan zo langzaam terug richting de auto. Ruim 15 kilometer hebben we gewandeld door deze verrassend leuke stad. En Cleveland. Misschien een volgende keer.

Ons hotel had een prima liggen ten opzichte van Cuyahoga National Park. Op een klein kwartiertje rijden staan we al bij de ingang van het park. Nou ja, ingang. We hebben hier geen echte toegangspoortjes gezien zoals vele andere Nationale Parken wel hebben. Daar is het de bedoeling dat je keurig entree betaald of je park pas laat zien. Misschien heeft het ermee te maken dat dit Nationaal Park in Ohio geen entreeprijs kent. Het is gratis toegankelijk. Er staan evenmin betaalpunten bij de parkeerplaatsen. Nee, dit park lijkt toch echt gratis te zijn. Iets anders dan de 25 dollar die betaald moest worden om het strand en de duinen van Indiana Dunes National Park te mogen bewonderen. Toch hangen we voor de zekerheid de hele dag onze pas aan de binnenspiegel. dan zitten we zeker safe.

Rond de klok van half negen parkeren we de auto bij de eerste wandeling van de dag. Deze hebben we met opzet als eerste ingepland, omdat we gelezen hebben dat dit een populaire waterval is waar het nogal druk kan zijn. Dat viel vandaag op deze vroege ochtend wel mee. Maar om de watervallen goed te kunnen bewonderen is er maar een klein plateau gemaakt. Dus heel druk mag het er ook niet zijn om niets meer te kunnen zien. We manoeuvreren langs een man welke met de hele familie opnames maakt voor zijn eigen You Tube kanaal. Onderweg naar het uitzichtplatform zijn we de rivier al gepasseerd. Dat stemt ons hoopvol, want er stroom immers water door de rivier. Het houdt niet over maar een waterval mag je het zeker noemen. We maken wat foto’s en gaan voldaan terug naar de auto. De eerste waterval van vandaag zit in de pocket. Op naar de volgende.

Om bij de tweede waterval te komen, moesten we een kleine vijf kilometer lopen. Deels door een bos, maar ook een stuk langs de weg af. Minder leuk, maar ach. Mijn oog viel op een stuk schors omgeven door stenen. Dat is vreemd die combinatie, dacht ik. ik vraag Paul of hier een geocache moest liggen. Maar nee, er kwam niets op de kaart te voorschijn. Toch besloot ik om de schors op te tillen en jawel hoor, zowaar zag ik een tupperware doosje met een geocache sticker erop. We schrijven onze naam in het logboekje en zullen later wel bekijken welke cache ik spontaan gevonden heb. Door naar de waterval. Hier kwam iets minder water naar beneden gevallen. We wilden ook deze straaltjes wel op de gevoelige plaat zetten en wachtten geduldig tot de man en vrouw met hond de waterval verlaten hebben.

De volgende wandeling bracht ons bij een heel ander soort landschap. Het doet een beetje Luxemburgs aan, maar dan vele malen groter. We hebben volop genoten van deze wandeling tussen de rotsblokken door. Het ene blok is nog hoger dan het andere. Ook hier wandelen we een kleine vijf kilometer door een prachtig landschap. En zo anders dan de watervallen. Voldaan kwamen we weer bij onze auto aan. We zijn nog even kort gestopt bij het bezoekerscentrum. We besloten vervolgens om van ons eigenlijke plan af te wijken en twee extra korte stops in te lassen. Als eerste een moerasgebied waar tussen de waterplanten bevers en otters zouden moeten zitten. Het is wederom een fraai stuk natuur. Maar we verbaasden ons nog het meest dat deze drie types landschap op een half uur rijden van elkaar zich bevonden. Dit is echt diversiteit ten top. We besloten om niet de hele wandeling dor het moerasgebied te maken, maar een impressie op te doen door een stukje te wandelen. Helaas geen otters of bevers gespot. Wel een oude man die de grond van dichtbij welke bekijken. Die hebben we maar even overeind geholpen. op naar de volgende snelle stop. Een leuk meer waar we even uitrusten op een bankje.

En zo werd het weer tijd voor de laatste twee korte wandelingen van vandaag. Helaas is de weg afgesloten waardoor we Bridal Veil Falls moeten laten schieten. Dan door de de laatste stop. Het bleek dat we de beste waterval tot het laatst bewaard hebben. Hier kwam volop water naar beneden gevallen. Voldaan verlaten we dit leuke park met zijn diverse landschapstypen.

Na het versterken van de inwendige mens brengen we nog een bliksembezoek aan een outlet center. We vinden deze reis niets van onze gading en keren moe maar voldaan terug naar het hotel.

vandaag heel veel kilometers gepland. Omdat we nadien bedacht hebben, om een dag eerder (gisteren dus) al behoorlijk wat kilometers te rijden, bleef er vandaag meer tijd over om leuke dingen te doen. Zo gezegd, zo ingepland. De eerste stop was op een kerkhof. Ik hoor velen nu al denken, maar dat is toch niet leuk? Dat klopt, maar het kan leuk zijn als er enkele Virtuals verstopt zijn, zoals hier het geval is. De eerste is bij een 9/11 memorial. We zijn nu eigenlijk een dag te laat, maar het monument is daardoor niet minder indrukwekkend. Er blijken ook nog wat labcaches bij te liggen, dus die beantwoorden we ook maar meteen. Daarna gaan we door naar de volgende virtual. Iets minder leuk, maar ook deze weten we te beantwoorden.

In 2018 hebben we dit stuk van de VS ook al eens bezocht. Toen gingen we bij Angola naar het noorden en vond ik het te ver om een foto te maken van het straatnaambordje van Telegraph Road. Over deze weg gaat de ruim 14 minuten durende klassieker van Dire Straits uit 1982. Top 2000 liefhebbers kennen het nummer gegarandeerd. Vandaag was het echter maar een paar kilometer extra rijden, en dan is het wel een grappig iets om te doen. Niet meer, niet minder. We rijden verder richting Maumbee Bay State Park. Onderweg stoppen we eerst nog bij een oude school welke nu is omgebouwd tot een museum. Hier is ook een virtual bij verstopt. Het is nog geen 9:00 uur als we daar arriveren. Als we de eerste drie van vier vragen hebben beantwoord, stopt er een auto. Zoals wel vaker gebeurt in de VS gaat het raampje naar beneden en komt er vriendelijk de vraag of we hulp nodig hebben. Aangezien we het Engelse woord voor paardenkastanje niet uit het hoofd weten, beantwoorden we de vraag positief en vragen we bij wat voor soort boom we staan. Een ‘buck eye tree’ krijgen we te horen. Ook ongeveer standaard voor de gemiddelde Amerikaan is de vraag: “Where are you two from?” We beantwoorden deze en zoals gewoonlijk ontstaat er dan een behoorlijk gesprek. Zo komen we te weten dat de vrouw in de auto Kitty heet en vrijwilligster is bij het museum. Ze vraagt of we even tijd hebben om binnen te komen kijken. Dat willen we natuurlijk wel, en als ze de deur opendoet, dan begint ze honderduit te vertellen. Over alles wat er te zien is. Het leukste is eigenlijk nog wel, dat ze letterlijk iedere zin afsluit met de woorden: “And That Kind of Stuff.” Als we het eerste gedeelte met boerenwerktuigen en winkelbenodigdheden hebben bewonderd vraagt ze of we ook het schilderij willen zien waar het museum het meest trots op is. We zijn niet onbeleefd en gaan mee naar het andere deel van het museum. Het schilderij is te bewonderen op de bovenverdieping. We krijgen de waarschuwing dat het een behoorlijke klim naar boven is. We vertellen dat we een paar dagen eerder in Starved Rock Stairs Park zijn geweest en dat het waarschijnlijk wel mee zal vallen. Ik zal niet zeggen dat onze conditie geweldig is, maar tegenover de conditie van Kitty zijn wij de helft van 4×400 meter gemengde estafette team van Nederland. Een paar minuten nadat ze boven is, staat ze nog na te hijgen van de klim omhoog. Het schilderij is inderdaad fraai. We gaan weer naar beneden en nemen afscheid van elkaar. We beantwoorden de laatste vraag en gaan verder naar Maumee Bay State Park.

Als we de auto geparkeerd hebben gaan we op pad. We hebben hier een wandeling gepland van bijna 4 kilometer. Deze gaat geheel over plankieren en lijkt ons de moeite waard. Helaas voor ons, is het grootste deel van de wandelroute afgesloten in verband met onderhoud. We kijken of we een andere parkeerplaats kunnen vinden, maar die is ook afgesloten. We rijden maar verder naar Ottawa National Wildlife Refugee. Hier hebben we een wandeling van een goede 5 kilometer uitgestippeld. Deze bevalt goed, en onderweg besluiten we om deze wandeling te verlengen. Alhoewel de vogels die we zien niet heel bijzonder zijn, genieten we volop.

We zijn iets later dan we hadden verwacht. We besluiten om maar in de auto te lunchen terwijl we naar Sheldon Marsh rijden voor de volgende wandeling van enkele kilometers. Vanaf vandaag is deze reis een beetje ‘in elkaar gerammeld’. Met andere woorden, we hebben wel wandelingen uitgestippeld, maar weten niet altijd helemaal wat we precies kunnen verwachten. Dat kan goed en dat kan slecht uitvallen. In het geval van Maumee Bay, hadden we anders wellicht op voorhand al geweten dat een deel van de wandeling niet toegankelijk is. In het geval van Sheldon Marsh werden we zeer aangenaam verrast. We zien meer moerasgebied net zoals we al eerder vandaag hebben gezien, maar de wandeling eindigt op het strand. Twee compleet verschillende natuurgebieden op slechts 150 meter van elkaar. Slechts gescheiden door een smalle weg. Heel bijzonder.

We rijden verder naar een vuurtoren. Als we die hebben bewonderd, is het toch echt tijd om richting het hotel te gaan. We besluiten om eerst te gaan eten. Als we in het hotel zijn, is het tijd om een beetje was te gaan doen. Al met al kunnen we toch wel van een zeer geslaagde dag spreken.

We staan vandaag niet zo heel vroeg op. Althans, dat was het plan. Ik was ruim een half uur en Marieke een kwartiertje voordat de wekker zou gaan wakker. Iets na de klok van zes uur zitten we dus al aan het ontbijt. Misschien maar goed ook, want vandaag is de dag dat we de op één na grootste afstand naar het volgende hotel dienen te overbruggen. En natuurlijk willen we ook nog wat dingen gaan doen vandaag. Als klap op de vuurpijl doorkruisen we vandaag een tijdzone waardoor er voor ons vandaag maar 23 uur in een dag zitten. Een kort dagje dus, welke we enkel langer kunnen maken door op tijd te vertrekken en laat in het volgende te arriveren.

De eerste stop van vandaag is Gary, Indiana. Bij sommigen zal er al een vonkje verschijnen. Als ik dan zeg dat we naar 2300 Jackson Street gaan, zal er misschien bij een enkeling een lichtje gaan branden. Dit is het adres waar het geboortehuis van Michael Jackson staat. En dat van zijn 8 broers en zussen natuurlijk. Uiteraard is dit geen stop die de moeite waard is, om heel ver voor om te rijden. Of je moet superfan van Michael Jackson zijn. Maar als je, net als wij dat niet zijn, maar wel in een hotel verblijft dat maar een paar kilometer omrijden naar een Nationaal Park is via deze stop. Tja, dan hoort het er natuurlijk wel bij. Zo gezegd, zo gedaan. We arriveren in een donkere een beetje vervallen wijk, zoals men dit vandaag de dag noemt. 15 jaar geleden zouden we gewoon zeggen dat deze wijk gewoon een teringzooi is, waar de armoede vanaf straalt. En dan staan er plotseling 2 huizen die keurig geverfd zijn. Waar het gras gemaaid en groen is. Waar het hek is geschilderd. Eén huis is het huis van de familie Jackson. We maken een paar foto’s en gaan verder.

Omdat het nog vroeg is, besluiten we om eerst boodschappen te gaan doen. Dan hoeven we dat vanavond niet meer te doen. We rijden verder naar Indiana Dunes National Park. Aangezien we gek zijn op Nationale Parken, en we hier nog nooit geweest zijn, is dit eigenlijk een must-see deze reis. Iets na half negen arriveren we bij het bezoekerscentrum en kopen we een Nationale Parkpas. Hiermee kunnen we alle Nationale Parken bezoeken die we deze (en de volgende reis in 2025) gaan bezoeken zonder entree te hoeven betalen. Ter illustratie. Een pas kost $80. De entree voor dit park is $25. Met het bezoeken van enkele parken is het dus al voordeliger om een pas te kopen.

De verwachtingen voor dit park zijn laag gespannen. Heel veel goeds hebben we er eerlijk gezegd niet over gelezen. Als we er dan bij vertellen dat we niet verzot zijn op duinen en water, is het logisch dat we hier maar een uurtje of zes hebben ingepland. We beginnen met een wandeling van ruim 7 kilometer. De eerste drie kilometer leidt ons door een bos. Op de achtergrond klinkt gemoedelijk het geluid van een snelweg, regelmatig overstemd door de claxon van een trein. Bovendien krijgen we zo nu en dan een toefje scheepshoorn begeleid door het storten van puin door vrachtwagens te horen. Kortom, dit park ligt in een gebied dat omringd is door industrie. We komen bij de duinen en maken een korte strandwandeling. Iets verderop zien we de fabrieken staan. Heel bijzonder eigenlijk wel weer. We wandelen terug naar de parkeerplaats door het bos. Op het eerste gezicht is dit een bos zoals zoveel bossen. Maar een nadere blik, laat zien dat de biodiversiteit hier toch wel heel erg groot is. Tussen al het kabaal van de industrie door, horen we ook nog wat vogels.

Als we terug zijn bij de auto, rijden we verder voor de volgende wandeling. We parkeren de auto en bezoeken een oude Zweedse nederzetting. Zeer interessant, en nog eens leuk ook. We genieten er volop van. De laatste wandeling die we vandaag hebben gepland is ook een korte wandeling. Wederom over het strand. Het weer is heerlijk vandaag, dus ik doe de schoenen en sokken uit en rits de pijpen af om lekker door het water te wandelen.

Dan is het toch echt tijd om richting het oosten te gaan. We dienen immers nog meer dan 300 kilometer te rijden naar het volgende hotel. We vermijden de snelwegen. Het gaat dus minder snel, maar we zien wel meer onderweg. Na een goede drie kwartier is het tijd om wat koffie te halen. Daarna nog anderhalf uur rijden naar Angola om daar te gaan genieten van een tweegangen diner bij Applebee’s. Onderweg naar Angola rijden we door het gebied van de Amish. In deze regio zijn we al vaker geweest en destijds hebben we enkele Amish gezien. Vandaag hebben we meer geluk. We zien met grote regelmaat paard en wagen over de vluchtstrook gaan. En wie denkt dat Amish stil zijn blijven staan in de tijd, die heeft het mis. We zien ook regelmatig Amisch op de fiets. Een elektrische fiets wel te verstaan.

Na het avondeten dienen we nog een goede anderhalf uur te rijden. Na een uur maken we een stop bij een 9/11-memorial. Voor vandaag wel heel toepasselijk denken wij. We maken wat foto’s en gaan verder. We checken in bij het hotel. De receptionist is een tijd geleden in Nederland geweest. In Eindhoven om precies te zijn, want zijn nicht ging trouwen. Of hij dat tegen iedere buitenlander vertelt die incheckt om zo een mooi verhaal te hebben, weten we niet. En eigenlijk maakt ons dat niet uit. Moe van een lang, korte dag. Maar zeker wel voldaan.

Deze ochtend stonden we behoorlijk op tijd naast ons bed. Zelfs voor onze doen. Half zes gaf de klok aan. Zouden we dan toch een dagje ouder beginnen te worden en voortaan langer last van een jetlag hebben? We ontbijten op het gemak, pakken alles weer in en gaan dan toch maar naar Starved Rock SP. Iets voor achten parkeren we de auto en beginnen we aan de wandeling. Alhoewel ik er van overtuigd was dat de SP in de naam van het park staat voor State Park, blijkt dat hier niet helemaal juist te zijn. SP staat hier voor Stairs Park, oftewel trappen. We gaan continue trap op en trap af. Op zich niet zo erg, maar deze treden zijn voor onze korte beentjes eigenlijk net iets te hoog, waardoor ze doodvermoeiend zijn. Vandaag gaan we enkele canyons bekijken. Het begint al goed, want French Canyon is afgesloten voor wandelaars. Deze canyon zou het hoogtepunt van het park moeten zijn. Ach, het is zoals het is denken we, en wandelen verder naar Wildcat Canyon. Onderweg zien we verschillende Geelborstvireo's een bad nemen. Hoewel de vogel niet bedreigd is, wordt hij toch maar weinig gezien. We lopen door naar de canyon. We genieten van deze kleine, maar zeker niet minder fraaie canyon en wandelen verder.

Zo zien we een stuk of vijf canyons tijdens deze wandeling. De ene nog fraaier dan de andere. Allemaal zijn ze te bereiken door middel van het nemen van heel veel trappen. Wat wel jammer is, is dat er in geen één van de canyons water staat. Een waterval kunnen we dus ook niet bewonderen. Daarvoor zullen we denk ik beter een keer in de lente terugkomen. We lopen een stuk langs de rivier en nemen wat te drinken als we bij het bezoekerscentrum zijn. We stappen in de auto en rijden een klein stukje naar de parkeerplaats van de volgende wandeling van vandaag. La Salle Canyon. Ook hier is er weer de ene trap na de andere. Een stuk van de route is afgesloten. Het wordt dus een op-en-neertje zoals wij dat noemen. Dit is misschien toch wel de fraaiste canyon van de dag. We gaan op een boomstronk zitten en genieten van het uitzicht. Ondertussen eten we de zelfgesmeerde boterham op. Er zijn minder leuke plekken om te lunchen.

We rijden richting het hotel. Iets minder dan 200 kilometer richting het Oosten. Onderweg stoppen we in het plaatsje Morris, waar we een korte wandeling maken en daarna een cappuccino gaan drinken. De volgende stop is in Joliet. Ook daar maken we een korte wandeling alvorens we het laatste stuk naar het hotel rijden.

Vandaag begint onze 14de reis door de Verenigde Staten van Amerika echt. We staan op tijd op, want we dienen een stukje te rijden. Einddoel van vandaag: Peru. Aangezien de kortste weg niet altijd de mooiste is, besluiten we via Noorwegen te gaan. We staan op tijd op. Eerst douchen, dan koffers inpakken. Daarna ontbijten en dan op weg. Kwart over zeven zitten we in de auto en gaan we koffie halen voor onderweg. De eerste stop is een Virtual in Yorkville. We maken een foto en gaan verder richting het zuiden. We stoppen in Norway bij een kerkhof. Ook hier is een Virtual. Als we de benodigde informatie hebben verzameld, zien we dat er ook een multi is. Deze doen we ook even voordat we verder gaan. Twee minuten later staan we bij het wrak van een vliegtuig dat in de jaren 80 van de vorige eeuw is neergestort. Ook dit is een virtual. We rijden weer verder. De volgende stop is de plek waar Charles Lindbergh in 1926 is neergestort. Voor eenieder die deze piloot niet kent. In 1927 vloog Charles Lindbergh als eerste non-stop over de Atlantische Oceaan van New York naar Parijs. Het monument is niet heel bijzonder. Zeker niet als we lezen dat Lindbergh niet hier is neergestort, maar 700 meter verderop. Wel zorgt het monument ervoor dat ik weer terugdenk aan de film over het leven van Charles Lindbergh die ik zag toen ik een jaar of zes was en destijds op mij een behoorlijke indruk maakte. Even googelen leert dat de film The Spirit of St Louis heet. Misschien over een tijdje nog maar eens een keer kijken.


We rijden verder naar het grote doel van vandaag. Mathiessen State Park. Hoe we hier terecht zijn gekomen, weet ik niet meer. Of we zijn een foto ergens tegengekomen, of iemand heeft het aangeraden. Hoe dan ook. De foto’s die we er van hebben gezien hebben ervoor gezorgd dat het op de kaart terecht is gekomen die we hebben gemaakt met allemaal ‘leuke plekjes in de VS’. Deze kaart is een ideaal hulpmiddel om een reis te plannen.

We parkeren de auto en beginnen aan de wandeling. We zouden door een canyon langs diverse watervallen moeten lopen. Inmiddels zijn we ervaren genoeg om te weten dat de meeste watervallen in september niet zo heel erg veel meer voorstellen, om de eenvoudige reden dat er niet zo veel water meer is. Ook hier blijkt de rivier inmiddels nagenoeg helemaal opgedroogd te zijn. We ontdekken dat het eerste punt waar we dienen af te slaan naar het volgende punt is afgesloten. We besluiten om de wandeling aan te passen en eerst het tweede deel van de wandeling te doen. We dalen via enkele trappen af in het ravijn en gaan op pad. Heel veel water staat er niet meer. Even later arriveren we bij de eerste waterval. Het stelt niet heel veel meer voor, maar er valt water naar beneden. Dus is het een waterval.

We wandelen verder. Onderweg zien we heel veel kikkers. Niet mijn meest favoriete dieren, maar goed. Ook zien we nog een paar schildpadden. We komen nog bij enkele watervallen meer, waar iets meer water naar beneden valt. We genieten volop. Als we het tweede deel van de wandeling af hebben, vinden we een ander pad naar het eerste deel.

Eerlijk is eerlijk. Heel veel is er aan dit deel van de wandeling niet aan. Niet dat het verveelt. We genieten van de bloemen die we zien, en het weer is geweldig. Wat wil een mens nog meer? Als we ruim 14 kilometer hebben gewandeld zijn we weer bij de auto.

Het is nog vroeg. We kijken op de kaart, en besluiten om naar Starved Rock State Park te gaan. Niet zo heel ver weg. Dit park staat ook op de kaart van ‘leuke plekjes in de VS’, en staat voor morgen op de agenda. Maar zoals gewoonlijk, zullen we tijd te kort komen om alle wandelingen te kunnen doen, dus als we vandaag tijd hebben, om een wandeling te doen die nog niet op de planning staat, dan is dat mooi meegenomen.

Deze waterval is mooier dan de anderen die we vandaag gezien hebben, en we genieten dan ook volop van deze leuke wandeling van 2½km. Na de wandeling besluiten we om nog even naar het bezoekerscentrum te gaan. We bezoeken het museum en maken een praatje met een vrijwilligster. Dan is het alweer tijd om naar het hotel te gaan. Even inchecken. Snel de spullen uitpakken en een hapje eten. Alles gaat vlot, zonder dat we een woord tegen elkaar hoeven te zeggen over hetgeen gedaan dient te worden. We kunnen het nog steeds. Morgen weer verder.

Graham Nash zong het al: kom naar Chicago. En jaren geleden bracht Chris Zeegers er voor het reisprogramma 3 op Reis al eens een bezoek. Niet lang nadat deze uitzending op TV was, hebben we inderdaad al eens een bezoek aan Chicago gebracht. Chris was enthousiast. Een mooie wandeling langs de rivier, wolkenkrabbers, een leuk uitgaansleven en een bezoek brengen aan een sportwedstrijd. Dit kan allemaal in Chicago. Wij waren ook te spreken over deze stad. Dit jaar moesten we een keuze maken om te acclimatiseren in Atlanta of in Chicago. Had lag er maar net aan wat we als begin- en wat we als eindpunt van deze reis wilden nemen. (En natuurlijk hebben we ook de vluchttijden en de vluchtprijzen naast elkaar gezet). De keuze viel op Chicago. Deze stad was ons meer bevallen dan Atlanta. En bovendien hoeft het ook niet spectaculair te zijn, het is enkel om van onze jetlag af te komen en rustig ergens te lanterfanten.

En lanterfanten wil bij ons natuurlijk niet zeggen, helemaal niets doen. Want aan het einde van de dag hadden we toch een kleine 20 kilometer op de wandelteller staan. Goed voorbereid als we zijn, rijden we iets over 9:00 uur de geboekte parkeergarage in. Prima in het centrum gelegen voor een prima prijs. En belangrijker nog, ze hebben op ons gerekend, dus er is plek. Want normaliter zijn we gewend dat de steden in de USA op zondag uitgestorven zijn. Het heeft er vaak alle schijn van dat zij enkel leven op het kantoorpersoneel dat doordeweeks in de stad is. Maar in Chicago was dit vandaag niet het geval en was het best druk te noemen. Ik had al snel veel shirtjes van de Chicago Bears gespot. Met name dat met rugnummer 54 is populair. Wat opvallend is aan American Footballshirts is dat ze zowel een rugnummer aan de voor- als aan de achterkant hebben. Op de achterkant staat naam en rugnummer, maar voor als je het vergeet staat er aan de voorkant nogmaals het rugnummer. Dat wordt dan denk ik het buiknummer genoemd. Een korte check op Google leert dat het nummer 54 niet meer gebruikt wordt door de Bears. Het behoort nog altijd toe aan de populaire Brian Urlacher die in 2012 gestopt is. Ik zag later op de avond ook dat ze het seizoen goed begonnen zijn met een overwinning op de Tennessee Titans. Kortom het was dus gezellig druk in de stad.

Opvallend was dat er maar weinig zwervers waren. Een fenomeen dat de laatste jaren flink toeneemt in de USA. Maar hier dus niet. Enkel een paar moeders met kinderen aan het einde van de dag, welke claimen alleenstaande moeder te zijn en dus geld van de medemens nodig hebben.

Het weer was prima. Een slordige 23 graden , een zonnetje en de hele dag droog. Heerlijk wandelweer. We starten de dag met een kopje koffie en nemen het schema nog even door. Het merendeel van de dag brengt ons langs verschillende labcaches. Het voordeel hiervan is dat je op leuke plekjes komt en je handen niet vuil hoeft te maken aan vieze cachecontainers. Ook die hebben we wel een paar gedaan en deze lagen allerminst op vieze plekjes. Prima. Eén van de caches bracht ons bij het Cultureel centrum. We herinnerden het ons nog van jaren geleden en wisten dat we hier ook even een sanitaire stop konden maken. Uiteraard hebben we ook even door het millennium park gelopen en een fotostop gemaakt bij de fontein met zijn twee gezichten. Daar werd het al drukker, dat beloofde dus wat voor de hoeveelheid mensen bij de Bean. De Bean zonder andere mensen op de foto zetten, lijkt een onmogelijke opgave. We hebben het idee dat er hier zelfs ’s nachts nog mensen zijn.

We verwonderen ons nogmaals aan het volledige wegennetwerk dat onder de grond ligt. En komen verder tot de conclusie dat de trambaan boven de grond over een rail door de stad wel eens de uitvindingen voor Eindhoven kan zijn. Vermoedelijk goedkoper dan het aanleggen van de metro en het brengt je snel van a naar b in en rond de stad. Het enige nadeel is dat hij wel een klere herrie maakt. Daar gaan vast en zeker heel wat mensen thuis over klagen. Het is misschien toch een minder goed idee dan het leek.

Na langs het beroemde Chicago Theater en langs de Nederlander gelopen te hebben, is het maar weer eens tijd om de inwendige mens met een warm drankje te verblijden. Daarna begint de laatste etappe langs de rivier. Dit is het mooiste stukje van Chicago. Met zijn wolkenkrabbers gelegen aan de rivier waar de boten tussen de hoge gebouwen doorvaren. Het heeft ook een perfecte sfeer met terrasjes en overal dezelfde muziek. Niet te hard, maar wel heel sfeervol. Voldaan lopen we terug naar de auto, want de voeten beginnen we zo onderhand wel te voelen. En dat is ook niet heel gek als we zien dat we bijna 20 kilometer erop hebben zitten. Maar dat is niet erg na de extra lange zit in het vliegtuig van gisteren. Het acclimatiseren zit erop. Chicago was daar prima voor geschikt.

Om 4:00 uur gaat dus deze morgen de wekker. En zoals gewoonlijk heb ik die eigenlijk helemaal niet nodig en lig ik gewoon te wachten tot deze het signaal geeft om op te staan. We springen onder de douche en gaan ontbijten. Het is er rustig. Ook niet helemaal gek om deze tijd. Acht minuten na de klok van vijf uur stappen we in de shuttlebus naar Schiphol. Nog geen kwartier later lopen we richting de incheckbalies. We zijn benieuwd of we het geluk hebben dat we naast elkaar mogen zien. Dat blijken we te hebben. We droppen de koffers en gaan door naar de beveiliging. Ook dit gaat vlot en even later staan we al bij de paspoortcontrole. Ook hier is alles goed, en van de marechaussee krijgen we nog een welgemeend ‘houdoe’ te horen. We pakken een kopje koffie en ondertussen tik ik het verhaal van gisteren.

Rond de klok van half acht mogen we aan boord van het vliegtuig. Zoals gewoonlijk vertrekt het vliegtuig te laat. Ruim 40 minuten deze keer. En eerlijk gezegd ben ik er dan niet helemaal meer gerust op dat het vandaag nog allemaal goed gaat komen. We hebben in Atlanta immers maar twee uur de tijd om eerst de bagage op te halen en weer in te leveren, daarna door de douane te gaan (waarvan we na 13 keer in de VS te zijn geweest weten dat het geen uitzondering is, als je daar anderhalf uur in de rij staat) en daarna met de metro naar de juiste gate te gaan.

Er is een kans dat de hen-vorm van een steward/stewardess dat ook heeft gemerkt en dat aan de piloot heeft verklapt. Hoe dan ook, er is iets meer gas gegeven, want de vertraging werd ingehaald en we stonden keurig op tijd op de luchthaven in Atlanta. Niet dat ik er helemaal gerust op was, maar een reële kans om het allemaal te kunnen halen zou er volgens mij toch wel in moeten kunnen zitten. Als eerste komen we bij de douane aan. Er staat een redelijke rij, maar als we aansluiten worden we verder gedirigeerd zodat het allemaal wat vlotter gaat. En dat is inderdaad het geval. Nog geen kwartier later lopen we richting de bagageband en halen we onze koffers op, om die vervolgens enkele tientallen meters verder weer in te leveren. Als we richting security lopen worden we tegengehouden. Of we willen volgen naar een andere rij. Hier is de wachttijd een half uur, en als we de jongedame volgen, zou het met een vijftal minuten gebeurd moeten kunnen zijn. En dat was inderdaad het geval. Binnen een uur nadat we geland zijn, hebben we alles achter de rug en staan we bij de gate.

We besluiten een kop koffie te gaan halen en ontdekken dat deze rij het langste duurt. We genieten van de koffie en gaan weer naar de gate. Dan hoor ik plotseling mijn naam door de speakers op de gate knallen. Of ik me even bij de balie wil melden. Gehoorzaam doe ik het, maar terwijl ik daarheen loop krijg ik twijfels of het dan toch allemaal wel goed gaat komen. De vrouw aan de balie vraagt of we naast elkaar willen zitten, want dat blijkt op deze vlucht niet zo te zijn. Ik beantwoord de vraag positief en mevrouw vertelt mij dat dat alles was. Als we gaan boarden, krijgen we nieuwe passen waarop staat vermeld dat we twee stoelen naast elkaar hebben.

Nog geen twee uur nadat we zijn opgestegen landen we in Chicago. Een twintigtal minuten later als we oorspronkelijk bedacht hadden. Wel hebben we ruim 4,5 uur langer over de reis gedaan. Dat is dus wel iets minder plezant. Net na de klok van drie uur halen we de huurauto op. Er staat maar één SUV. Een Mazda MX-5. Helemaal niets mis mee, maar als we de wagen staan de inspecteren komt er een Chevrolet Blazer aangereden. We vragen of we die ook mee mogen nemen. Geen probleem wordt er aan ons verteld. Dus weer een kwartiertje verder rijden we weg in een witte Chevrolet. Want eerlijk is eerlijk. Als we in de Verenigde Staten zijn, rijden we liever in een Amerikaans merk. We doen boodschappen bij Walmart en Dollar Tree en na een hapje gegeten te hebben, gaan we door naar het hotel. Moe, maar we moeten nog een paar uur. We willen immers zo snel mogelijk in het dagelijks ritme van hier komen. We moeten het tot een uur of negen volhouden van ons zelf. Pas dan kunnen ook wij zeggen: ‘Houdoe’.

Amsterdam… Al sinds jaar en dag vertoeven wij de eerste dag van onze reis daar. Op tijd thuis weg. Rond een uur of half negen de auto parkeren. Naar Schiphol en naar het hotel. Uiteraard Early Check-in geboekt. Dan weer terug naar Schiphol en met de trein naar het centrum van Amsterdam, zodat we vanaf een uur of tien ’s morgens lekker rond kunnen wandelen om nieuwe plekjes te ontdekken. Gewoon lekker ontspannen op reis gaan.

Dit bedenken we ook afgelopen januari. Rondreisje door de VS. Van Chicago naar Atlanta. De vluchten zijn uiteraard rechtstreeks, want dat heeft toch wel onze voorkeur. We boeken het hotel in Badhoevedorp en de huurauto, en dan kan het plannen van de rondreis gaan beginnen. Via Facebook vinden we een rondje dat eigenlijk precies is wat wij zoeken. Natuurlijk dient het één en ander ge-finetuned te worden, maar daar hebben we, op dat moment, ook nog 9 maanden voor. De weken, maanden gaan voorbij. We doen niets aan onze reis. Door omstandigheden die eenieder die ons een beetje kent wel weet. Of alles wel doorgaat is überhaupt onzeker. Als begin augustus duidelijk is dat we ook dit jaar weer voor vier weken naar de VS gaan, hebben we nog niets op papier staan. Het grote uitzoeken begint. Welke hotels. Welke wandelingen. Waar zitten er supermarkten. Enzovoorts. Nog helemaal niets weten we. Waar we normaal gesproken enkele avonden doen om een enkel dag uit te stippelen, doen we nu enkele dagen op één avond. Leuk detail. Afgelopen februari komen we er achter dat onze vrienden Kris & Evy precies hetzelfde hotel op dezelfde dag in Badhoevedorp hebben geboekt. We spreken dan al af om ’s avonds samen gezellig een hapje te eten.

Vandaag is het dan zover. Alles gaat zoals we hierboven al getikt hebben. We wandelen door Amsterdam. Doen wat geocaches. Drinken zo nu en dan een kopje koffie. Als we een kopje koffie zitten te drinken, dan valt het oog van Marieke op een boek van Martijn Neggers. Waarschijnlijk dat er niet veel mensen zijn die deze schrijver kennen, maar ik maak toch meteen een foto en stuur die door. Het boek van Martijn Neggers wordt geflankeerd door ‘The Origin of Species’, ‘Het Verboden Boek’ en ‘De Revolutie die niet doorging’. . De schrijver kennende vinden we dit wel grappig. We wandelen verder en rond kwart voor zeven zien we Kris en Evy. We kletsen wat. Een klein uurtje later ontmoeten we Dirk. De reisgenoot van Kris en Evy. Als we elkaar hebben voorgesteld eten we een hapje.

En dan zie ik plotseling een berichtje voorbijkomen op de telefoon. De vlucht naar Chicago is geannuleerd. Ik lach wel, maar vind het alles behalve grappig. Even later krijgen we bericht dat we geboekt zijn op een nieuwe vlucht naar Chicago. Maar dan wel via Frankfurt en een paar uur later. Dat betekent dat we pas ’s avonds laat in Chicago zullen arriveren. Niet echt leuk. Aangezien we toch op het vliegveld zitten te eten, besluiten we om een balie van KLM op te zoeken. We nemen afscheid van Kris, Evy en Dirk en gaan verder. We vinden niets. Marieke spreekt een stewardess aan, en die vindt zelf dat ze nog een te jong bloempje is, en dat allemaal niet weet. Haar advies is om een meer ervaren iemand aan te spreken. We gaan van het jonge bloempje dus naar een oude doos. Die helpt ons verder. Even later staan we bij de balie andere vluchten te bespreken. Rechtstreeks vliegen is er niet bij. We worden omgezet naar een vlucht naar Chicago via Atlanta. Inchecken lukt niet meer, dat kan pas op de luchthaven. Klein voordeel is dat we nu laat in de middag zullen arriveren in Chicago. Kan onze oorspronkelijke planning toch nog een klein beetje doorgaan. Nadeel is dat we nu wel vroeg vliegen. Even een avontuur tikken voor het slapen gaan, is er dus niet meer bij. Dus het programma van lekker uitslapen, ontbijten en dan op het gemak naar het vliegveld gaan, wordt getransformeerd naar: 4:00 uur opstaan, snel ontbijten en hup naar het vliegveld. Ach, uiteindelijk zal het allemaal wel goed komen. Het enige wat ik nog kan bedenken voor het slapengaan is ‘Lang leve de Koninklijke Luchtvaart Maatschappij!’