Het is alweer tijd om de koffers in te pakken. We vliegen pas om half zeven vanavond dus we hebben nog meer dan voldoende tijd om iets te gaan doen. Marieke wil graag een keer naar Wembley, dus dat hebben we voor vandaag op het programma gezet.

Met de bus is het vanuit het hotel maar een kleine 20 minuten reizen. We zijn er dus behoorlijk op tijd. We bewonderen het stadion en het beeld van Bobbie Moore. Ik heb geen idee wie dat is, maar dat terzijde.

Ook onze eigen Fanny Blankers-Koen wordt hier geëerd. In 1948 won ze op de Olympische Spelen hier, 4 gouden medailles. Dat is ook omdat men maar aan maximaal vier onderdelen mocht deelnemen. Fanny wilde eigenlijk met 6 onderdelen meedoen. Misschien had ze dan wel 6 gouden medailles gewonnen. Hoe dan ook, ze is nog steeds de eerste vrouw die vier gouden medailles heeft gewonnen op de Olympische Spelen.

Het is weer koud deze morgen, we besluiten om onszelf op te gaan warmen bij Starbucks tegenover het stadion. We hebben een route uitgestippeld van 8 kilometer terug naar het hotel via verschillende geocaches. De meeste van de locaties zijn alles behalve de moeite waard om te bekijken, laat staan om iets te zoeken. We zijn behoorlijk vroeg, dus we kijken op de kaart en besluiten de bus naar de wijk Ealing te nemen om daar een oorlogsmonument te bewonderen. We maken een leuke korte wandeling en drinken nog een kopje koffie. Dan is het tijd om de koffers op te gaan halen in het hotel. Het was een fijn hotel. Ruime, zuivere kamers. Goed ontbijt en heel vriendelijk personeel.

We lopen naar het metrostation en gaan op pad naar Paddington Station. Daarvandaan nemen we de National Express bus naar Stansted. De rit duurt ruim 2.5 uur. Op het vliegveld gaat het allemaal vlot. Met een beetje vertraging (3 minuten) beginnen we aan de terugvlucht naar Eindhoven.

We kunnen niet anders zeggen dan dat we beiden genoten hebben van 7 dagen Londen.

Feestdagen…. Eigenlijk denken we er nooit over na als we op reis gaan. Goed, we weten dat 1 mei overal ter wereld, behalve in Nederland een feestdag is. Maar 5 mei? Dat is toch nergens een feestdag, behalve in Nederland? Maar om nu te bedenken dat er ergens in de wereld de eerste maandag van mei een feestdag is. Mmmm, nee. Daar denken we niet over na. Maar dat is dus wel het geval in het Verenigd Koninkrijk. En of dat nog niet alles is, hebben ze bevrijdingsdag (dat in het VK normaliter op 8 mei valt), gecombineerd met de 1e maandag van mei. Zodat de festiviteiten nóg groter kunnen zijn. Zeker dit jaar, want dan is het 80 jaar geleden dat WOII eindigde. Zo vertelde Alan Myatt (de stadsomroeper waar we gisteren mee hebben staan te praten), dat er een gigantische parade gehouden zou worden in het centrum waar meer dan 500 paarden in mee zouden lopen en vele vliegtuigen die zouden overvliegen. Hebben wij weer, denken we bij onszelf.

Want voor vandaag hebben we een wandeling door het oostelijke deel van centraal Londen gepland staan. Door ons omgedoopt, tot London Icons Walk 2. Ach, we zien wel. We lopen het hotel uit richting de bushalte. Nog geen uur later staan we op de plaats van bestemming en beginnen we aan de wandeling. Het is koud en grijs vandaag. En het is eigenlijk helemaal niet druk. Op het gemak wandelen we langs verschillende toeristische trekpleisters. De fietsen laten we vandaag links staan. Via de Tower Bridge steken we de Theems over om via de Tower verder te wandelen. Om 11:15 dienen we bij Sky Garden te zijn. We hebben daar kaartjes voor. Helaas dien je op de hele wereld vandaag de dag op uur en tijd te reserveren als je ergens naar binnen wilt. Een overschot van COVID19 denken we. We gaan naar binnen en met de lift 35 verdiepingen omhoog. Want het doel is het uitzicht vanaf hier. Dat is de moeite waard en we genieten van deze bijzondere, overdekte tuin op het dak van deze wolkenkrabber.

We wandelen verder, en het is alles behalve druk. Nadeel is wel, dat de meeste gelegenheden om iets te drinken of te eten ook gesloten zijn vandaag. Het enorme contrast tussen oude en moderne gebouwen in dit deel van Londen valt ons op. Het heeft wel iets vinden we.

Rond de klok van 2 uur, komt er plotseling een vliegtuig heel laag overgevlogen. We schrikken behoorlijk. Een goede minuut later komen er weer twee vliegtuigen ontzettend laag overgevlogen. Eerlijk gezegd vind ik het op de een of andere manier beangstigend. Dan denken we aan Alan, en het feit dat hij vertelde dat er aan het einde van de parade vliegtuigen zouden overvliegen. Korte tijd later scheren er 13 straaljagers over, gekleurde rook achterlatend


Nadat we dit spektakel hebben aanschouwd, wandelen we gestaag verder. Voordat we er goed en wel erg in hebben, zijn we aan het einde van onze ronde en hebben we een goede 22 kilometer gewandeld. We kunnen wederom terugkijken op een geslaagde dag.

Hot Chocolate, Soul II Soul, Madness en Amy Winehouse hebben gemeen dat ze allemaal uit de wijk Camden in Londen komen. Laatstgenoemde is waarschijnlijk de bekendste, wellicht door het feit dat ze lid is van de Club van 27. Persoonlijk ben ik van mening dat ze een beetje overgewaardeerd is. Niet dat ze slechte muziek maakte. Integendeel zelfs, maar om haar nu een icoon van de popmuziek te noemen?

Maar goed, dat allemaal terzijde. Deze morgen reisden we met de bus, trein en metro af naar de wijk Camden in Noord Londen. Als we arriveren gaan we op zoek naar een fiets. Inderdaad, alweer fietsen. We lopen beiden liever, maar soms dient men verstandig te zijn en naar het lichaam te luisteren. De eerste stop is bij een kerk. Hier vinden we enkele graven van bekende schrijvers en het graf waarop het ontwerp van de beroemde rode Britse telefooncel is gebaseerd. Bovendien hebben The Beatles een tijd doorgebracht in dit park tijdens hun 'Mad Day Out' in 1968. We fietsen verder en belanden op één van de vele markt die Camden rijk is. Eigenlijk is het een aaneenschakeling van de ene na de andere markt. We parkeren de fiets, en wandelen verder, want het wordt toch wel erg druk. Hier zien we de ene vreemde kostganger van Onze Lieve Heer na de andere. We gaan op zoek naar het levensgrootte standbeeld van Amy Winehouse. Eerlijk gezegd vinden we het maar een lelijk beeld. We komen langs Cyberdog. Zowel van buiten als van binnen een zeer bijzondere winkel. Het lijkt wel of de tijd hier heeft stilgestaan sinds medio jaren 90 van de vorige eeuw. Een stompende technobeat knalt door de hele winkel. We wandelen verder en komen door een steegje waar veel street-art te zien is. We zien ook een graffiti waarop Amy Winehouse is afgebeeld die geheel uit steekwoorden is opgebouwd. Korte tijd later wandelen we naar een levensgroot graffiti stuk op de zijgevel van wat eens haar favoriete kroeg was.

We wandelen terug richting de fiets en maken een praatje met Alan Myatt, de stadsomroeper van Camden. Deze mijnheer kan behoorlijk hard roepen. Zo hard zelfs dat hij met een schreeuw van 112,8 decibel in het Guinness Book of World Records staat. We fietsen verder en zien weer van alles. We wandelen een heuvel op, waarvandaan je in de verte het centrum van Londen kunt zien liggen. Het wordt tijd om verder te gaan naar het volgende doel van vandaag.

Want door de werkzaamheden aan de metro, duurt het reizen dit weekend van de ene naar de andere wijk iets langer dan normaal gesproken het geval is. Niet leuk, maar we zullen het ermee moeten doen. We gaan zover we kunnen met de metro. Als we uitstappen, dienen we verder te gaan met de bus. We hebben 'geluk', want het is een heuse Londense dubbeldekker. We gaan boven zitten en genieten van het uitzicht. Al lijkt het wel of de chauffeur overal heel dicht langs af rijdt. We stappen uit bij Island Gardens, en wandelen via de voetgangerstunnel onder de Theems door naar Greenwich.

Ook dit is weer een deel van Londen dat een compleet andere sfeer heeft. En bij geocachers is Greenwich ook bekend omdat daar de 0-meridiaan doorheen gaat. Dus op het ene moment sta je in het westen en op het andere moment sta je op in het oosten. Er is zelfs een observatorium waar je voor GPB24,- op de 0-meridiaan kunt gaan staan. Saillant detail is wel dat de door hun genoemde meridiaan niet op het nulpunt ligt. Dat ligt een stukje buiten het observatorium. Maar daar is niets te zien. Dan maar een foto maken met behulp van de GPSr.

Het wordt al snel laat, en we dienen helemaal naar het Westen van Londen te gaan. Met het openbaar vervoer duurt het vandaag volgens Dr. Google ongeveer twee uur voordat we weer bij het hotel zijn. We wandelen naar de bushalte en beginnen aan de terugreis. Iets minder dan twee uur nadat we in de bus zijn gestapt, zijn we weer bij het hotel. Eerst een bus, daarna een metro, gevolgd door een trein en wederom een bus. En nergens hebben we meer dan 5 minuten dienen te wachten. En dan zijn die twee uurtjes eigenlijk ook zo voorbij.

Voor het weekend hebben we bedacht om de meest toeristische locaties in deze stad over te slaan. We nemen de metro naar Kings Cross en daar is meteen de eerste stop van vandaag. Namelijk platform 9 3/4. Natuurlijk bekend bij iedereen die ooit Harry Potter heeft gelezen of gekeken. We zien in de verte een rij staan. De wachttijd blijkt meer dan anderhalf uur te zijn. Nu hebben we niet de behoefte om met de koffers van Harry op de foto te gaan. We maken een foto aan de zijkant van de lijn van hetgeen we willen zien. Dit tot ongenoegen van een vrouwelijke beveiligster die pretendeert dat een stationshal verboden terrein is en dat we de deuren niet mogen blokkeren. Er is ruimte genoeg voor eenieder die door die deur wil in onze ogen. Maar de foto die we willen hebben, is gemaakt. We verlaten het station en gaan pop zoek naar een huurfiets. Marieke heeft nog steeds last van haar voet, dus hebben we besloten dat het minder verstandig is om wederom een grote wandeling te maken.

Het is vandaag weer lekker weer. De jassen hebben we in het hotel achtergelaten. We kiezen ieder een fiets en beginnen aan de route van vandaag. Van geocache naar geocache. We genieten volop en de tijd vliegt voorbij. We parkeren met grote regelmaat de fiets even in een stalling, zodat we ergens een foto van kunnen maken of dat we een kopje koffie kunnen drinken. We komen terug bij het station en nemen de metro naar de volgende wijk van Londen. Shoreditch. Deze wijk is vooral bekend om zijn street-art. Eerlijk is eerlijk qua sfeer is het een compleet andere wijk dan Notting Hill. Dit lijkt meer op St-Pauli in Hamburg. In deze wijk is er ook nog een graffiti van Bansky. We vinden deze en maken een foto. Zo komen we langzaam uit in Whitechapel. De wijk die vooral bekend staat om de moorden die daar zijn gepleegd door Jack the Ripper. Inmiddels is het weer omgeslagen, en is het nog maar een graadje of 14 in plaats van de 21 graden die het eerder op de middag was. Gelukkig is het wel droog, en ziet het er ook niet naar uit dat het gaat regenen vandaag. Morgen toch maar de jassen in de rugzak doen.

Het wordt al snel laat en we willen nog een bezoekje brengen aan een event in Londen. We nemen de metro, maar krijgen al snel last van de werkzaamheden die er dit weekend aan de metro gedaan worden. Metro’s rijden dan niet de gehele route. In plaats van een rechtstreekse rit hebben we er nu eentje met drie keer overstappen. De tijd begint te dringen, want het event loopt haast ten einde. Het is vandaag niet mogelijk om bij het Westminster station te komen. Een station eerder stappen we uit en nemen weer een fiets. Als we op de event locatie arriveren is al bijna alles opgeruimd en bijna iedereen is al weg. We maken een kort praatje met iemand van de organisatie en gaan verder. Op zoek naar het restaurant waar we een paar dagen geleden ook hebben gegeten.

Daarna weer terug naar het hotel. Met een korte omweg en een andere lijn dan gewoonlijk arriveren we daar en kunnen we terugkijken op een geslaagde dag.

Vanochtend weer op tijd op pad. Want we willen natuurlijk ook vandaag veel kleine en grote hoogtepunten gaan bezoeken die de stad rijk is. De eerste stop van vandaag brengt ons bij een blauwe deur. Een blauwe deur? Ja, die uit Notting Hill. Niet echt spectaculair, maar wel leuk als je er toch bent. We hebben voordat we gingen nog even de film beken. En ja, de deur komt overeen. We lopen over Potobello Market. We vinden het bijzonder dat er gewoon auto's over de markt mogen rijden. We maken niet, net als in de film, alle seizoenen mee op de markt. We hebben enkel de zomer. We hebben weer prachtig weer. Prima temperatuur en droog. We lopen via enkele muurschilderingen verder. Notting Hill heeft weer een heel andere uitstraling dan het Londen waar we gisteren waren. Dit voelt meer als een dorp in de stad.

Sherlock Holmes is ook rijkelijk aanwezig in Londen. De gehele dag komen we hem wel tegen. Is het niet bij het museum op Bakerstreet dan wel bij zijn standbeeld.

Een ander beroemd figuur welke we deze dagen al regelmatig zijn tegengekomen is beertje Paddington. Alfred vindt het super stoer als hij weer eens met hem op de foto mag.

We wisselen de drukte van de stad af met enkele mooie parken. Welke rust brengen in de stad. Waar wij in Nederland nog iets van kunnen leren, zijn de vele nette openbare toiletten. Met je telefoon of pinpas in de hand, kun je voor €0,24 een sanitaire stop maken.

Omdat de voetjes de vele kilometers al merken, zijn we even overgestapt op de fiets. Het is wel even wennen om aan de linkerkant van de weg te fietsen. Zeker als we een rotonde oversteken is het even opletten. Maar we komen net even wat sneller op de plek van bestemming en de voetjes krijgen wat rust.

We leveren de fiets bij de standplaats nabij een museum in, en bezoeken het Victoria & Albert Museum. Hier zijn heel veel kopieën te zien van wereldberoemde beelden. Heel indrukwekkend is het om De David van Michelangelo te zien, al hebben we dat beeld natuurlijk ook al gezien toen we in Florence waren. We verlaten het museum en lopen het laatste stukje naar het South Kensington metrostation. Van hieruit gaan we met de metro naar de start van de volgende wandeling.

Als we het metrostation verlaten is het eerst tijd voor een kop koffie. We lopen kris-kras door deze wijk in Londen die vooral bekend staat om een zebrapad. We hebben geluk dat de webcam op Abbey Road het al weer doet. Dus we kunnen weer een puntje erbij zetten. Abbey Road is wel een belevenis op zich. Natuurlijk, je hebt voorrang op een zebrapad. Maar het is toch niet nodig om twee keer of meer op en neer te gaan lopen. De file van auto's werd alleen maar langer. En maar claxonneren. Wij hebben er voor gekozen om het schouwspel aan te zien en zelf niet op en neer te lopen en vragen onszelf ondertussen af of The Beatles in 1969 beseften wat voor heisa ze meer dan 55 jaar later creëerden toen ze destijds het zebrapad overstaken voor de hoes van Abbey Road.

We laten de hectiek achter ons en lopen verder. Een halve kilometer verderop pakken we bij een standplaats weer een fiets en gaan richting Regent's Park enkele kilometers verderop. We laten de fiets achter en beginnen aan de wandeling door het park. Een schitterend park, al is dat natuurlijk wel te danken aan het feit dat er momenteel zo veel in bloei staat. En het zonnetje helpt natuurlijk ook een handje mee. Na het bezoek wandelen we nog even over Baker Street.

Het werd al later en de inwendige mens dient ook aandacht te krijgen. Moe maar voldaan van ruim 16 kilometer wandelen en een kilometer of vijf, zes fietsen stappen we de metro weer in. Omdat de bus net aan komt rijden besluiten we om in te stappen om zo het laatste stukje naar het hotel te overbruggen.

“Om in Londen alles te zien heb je genoeg aan een dag”, werd ons korte tijd geleden verteld. Tja, dat ligt natuurlijk ook het feit wat je onder de noemer alles schaart. Als dat alles de Big Ben, Westminster Abbey en de Tower Bridge is, dan is het geen enkel probleem om alles in één dag te bewonderen. Maar als je ook die blauwe deur in Notting Hill wilt zien. Je wilt staan op de 0-meridiaan in Greenwich. Je Perron 9 3/4 wilt bekijken. Je de vele standbeelden van bekende figuren wilt zien op Leicester Square. Je aangenaam verrast wilt worden door een verborgen kerkje, pleintje of anderszins.

Tja, dan kom je aan een dag toch wel te kort. Voor ons is het dan ook duidelijk dat we aan een dag te kort komen. Voor vandaag hebben we een wandeling van een kleine 20 kilometer uitgestippeld. Zelf noemen we deze wandeling “London Icons 1”. De Big Ben, House of Parliments, Downingstreet Street en Westminster Abbey zitten er natuurlijk in. Maar ook vele kleine andere dingen die ons de moeite waard lijken.

We beginnen de dag met een simpel Engels ontbijt. Daarna gaan we downtown en kunnen we gaan wandelen. Het weer is weer super en we genieten volop. Lunchen doen we op een bankje op Trafalgar Square. We gaan naast een ouder stel zitten. Ze begroeten ons met een overduidelijk Amerikaans accent. We vragen of ze Amerikaans zijn. Ze beantwoorden bevestigend, maar zeggen dat ze ook wel Canadees genoemd willen worden. Ze wonen namelijk dicht bij de Canadeense grens en Amerikanen zijn niet meer zo geliefd vertellen ze ons. We maken een kort praatje en vinden het best sneu voor het stel dat ze zo op hun qui vive moeten zijn.

We wandelen verder en genieten nog meer. Het wordt al snel tijd om te gaan eten. We stappen de metro in, en twee haltes verder stappen we weer uit. Toch gemakkelijk zo’n weekkaart voor de metro. Na het diner gaan we terug naar het hotel. We twijfelen of we het laatste stuk met de bus doen, maar als we zien dat we een kwartier moeten wachten, besluiten we dat we net zo goed nog 1,5 kilometer aan het dag totaal kunnen toevoegen. Dat eindigt op iets meer dan 22 kilometer.

Het is lang geleden dat we in het voorjaar een weekje op vakantie zijn geweest. Alhoewel echt voorjaar is het niet te noemen. Het is immers bijna mei. Begin dit jaar bedachten we dat we deze traditie wel weer eens nieuw leven in konden blazen.

Het een en ander bekeken en uiteindelijk viel de keuze op een stedentrip naar Londen. Iets heel anders dan Corfu of Malta maar zeker leuk. Marieke is al twee keer in deze stad geweest (de laatste keer begin van deze eeuw) en ik 1 keer (al was dat maar 1 dag).

Genoeg dus voor ons beiden om te zien. We gaan op zoek naar tickets. Het oorspronkelijke plan was om met de trein te gaan, maar treinkaartjes waren een stuk duurder dan vliegtickets, dus toch maar voor vliegtickets gekozen. We zitten natuurlijk wel in de luxe positie dat we maar 10 minuutjes van het vliegveld vandaan wonen, dus dat is ook wel gemakkelijk. De vluchttijden zijn ook nog eens ideaal. In de ochtend vliegen we heen, en in de avond vliegen we terug. Meteen kopen we de kaartjes voor de bus om van het vliegveld naar het hotel te komen.

Het hotel ligt aan de rand in het westen van de stad. Ongeveer 30 minuten is het met de metro van het centrum naar het metrostation bij het hotel. Daarvandaan is het nog een kwartiertje lopen naar het hotel. Prima te doen dus. Dit was ook een van de weinige betaalbare hotels die we konden vinden. Want als we één ding op voorhand al hebben ontdekt, dan is het het feit dat Londen duur is. Héél duur. Maar ach, we leven maar één keer en de kachel brandt toch wel, dus waarom zouden we het laten?

We maken een kaart aan met bezienswaardigheden die we willen zien en aan de hand daarvan stippelen we wandelroutes uit.

De laatste route die we uitstippelen is die van vandaag. Op ons lijstje met bezienswaardigheden staat nog 1 icoontje. Battersea Park in Chelsea. We stippelen een niet al te lange route uit, want we weten dat we niet de hele dag de tijd hebben om te wandelen. We moeten het doen met een rondje van iets meer dan 11 kilometer.

Anderhalve maand geleden bedenk ik dat het bekijken van een musical op West End eigenlijk wel verplichte kost is bij een bezoek aan Londen.

We kiezen de musical Wicked uit en bestellen de laatste twee beschikbare kaartjes naast elkaar.

Vandaag is het dan zover. Als we zijn opgestegen, is het 45 minuten vliegen naar Stansted. Alles gaat vlot en om 10:15 zitten we in de bus naar Paddington Station. Na een uur en drie kwartier arriveren we daar. We zoeken een kaartjesautomaat en kopen een OV-kaart voor 7 dagen. Vijf minuten later zitten we in de metro en na 8 haltes mogen we uitstappen. We lopen richting het hotel en nog voor de klok van 1 zijn we daar. We kunnen de koffers al op de kamer kwijt, dus dat is ook weer een fijne meevaller.

We gaan terug naar het metrostation en gaan richting Chelsea. Het weer is fantastisch vandaag. Ik kan heerlijk in een korte broek rondwandelen en genieten van al het moois dat er te zien is. Battersea Park is meer dan de moeite van een wandeling waard. We lopen via het oude woonhuis van Mick Jagger naar het restaurant dat we hebben uitgezocht. Dan is het alweer tijd om naar het Apollo Theatre te gaan om Wicked te gaan bekijken.

Om half zeven gaat de zaal open. Een uurtje later begint de show. Half zeven vinden we wel een beetje aan de vroege kant, dus gaan we eerst koffie drinken op Victoria Station. De show zal een lange zit voor ons gaan worden denken we. Het begint om half acht en zal tot 22:15 duren. Tussendoor een kwartiertje pauze. De show begint, en eerlijk gezegd vind ik het niet onaardig. En dat wil toch wel iets zeggen voor iemand die alles behalve een liefhebber van musicals is. Het blijkt inderdaad een lange zit te zijn, want na iets meer dan een half uur vindt mijn rug het toch wel genoeg. En die van Marieke ook. We zitten op de achterste rij, dus we vragen of we mogen gaan staan in het gangpad. Dat is geen probleem en na de pauze genieten we verder van de show. Nu we beiden staan, vliegt de tijd voorbij. Na de show gaan we terug naar het hotel. Alletwee hebben we geen spijt van het bezoeken van de musical. De terugreis duurt nog drie kwartier. Het voordeel daarvan is wel, dat ik onderweg een verhaaltje kan tikken.