De 13e keer reis door de Verenigde Staten zit er weer op. Van Houston, Texas naar San Francisco, Californië. 8238 kilometers hadden we daar voor nodig, en gedurende al die kilometers kunnen we zeggen dat we heel veel afwisselende dingen hebben gezien en gedaan. Van de Space Shuttle tot oude Spaanse missiegebouwen. We hebben meer dan 200 meter onder de grond gewandeld, maar ook op ruim 3000 meter hoogte. We hebben lopen te zweten in de woestijn, maar konden ook sneeuwballen maken in de bergen. We tankten in Texas voor $3,14/gallon en in Californië voor $5,50/gallon

Het zweten hebben we veel gedaan, want we kunnen niet zeggen dat we slecht weer hebben gehad. Slechts vier dagen kwam het kwik onder de 30 graden. Gemiddeld was het overdag maar liefst 33,1 Celsius. En als je het liefst een temperatuur hebt van een graadje of 21, dan is dat een beetje warm. Gevolg daarvan is, is dat de flessen water haast niet aan te slepen waren. Meer dan 150 flesseen zijn er doorheen gegaan.

Ook fysiek ging het bij ons beiden stukken beter dan vorig jaar. Ik heb nagenoeg geen last gehad van mijn voet. De injectie daarin in combinatie met iedere dag mijn voet intapen heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen. Ook de injecties in Marieke haar rug en nek hebben haar duidelijk geen windeieren gelegd.

Het reizen naar de VS zijn we nog niet beu. Er valt nog meer dan genoeg voor ons te ontdekken en verwonderen in het land van de begrensde mogelijkheden. De eerste plannen voor een volgende reis zijn er al.

Vandaag is het alweer tijd om alle spullen uit te sorteren en opnieuw in te pakken zodat we alles in één keer mee kunnen sjouwen. We vliegen op de middag, dus heel vroeg opstaan is niet nodig. We kunnen niet ontbijten in het hotel, dus dat dienen we nog even zelf te maken. Een boterham met pindakaas of smeerkaas is prima. Daarna nog een yoghurtje. Gelukkig is er wel een koffiezetter op de kamer. Als we alle spullen opnieuw hebben ingepakt, laden we de auto in.

We hebben tijd genoeg,, dus eerst gaan we nog een oude geocache zoeken. Een goede 30 kilometer rijden verderop. We wandelen lekker, ondanks dat het alweer warm is. De geocache wordt vlot gevonden.

Na een wandeling van een kleine 3 kilometer staan we weer bij de auto. Nog steeds hebben we tijd genoeg. We besluiten om een kopje koffie te gaan drinken. Na de koffie nog even de auto aftanken en dan kunnen we die inleveren.

De douane gaat redelijk vlot, al duurt het wat langer dan in Nederland. Hier dient wel de gehele tas met camera's en andere elektronica uitgeladen te worden. Als we door de beveiliging zijn, dan is het gewoon een kwestie van wachten tot het moment dat we kunnen boarden.

Vandaag gaan we weer verder op reis. Dat betekent dat de wekker ons iets voor de klok van 6 wekt. Heel veel kilometers staan er vandaag niet op de planning. Toch willen we op tijd op pad, want het doel van vandaag is Point Reyes. Iets meer dan 10 jaar geleden hebben we deze landtong in de Grote Oceaan voor de eerste keer bezocht, en dat is ons toen uitermate goed bevallen.

Voor vandaag hebben we een paar wandelingen op het programma staan. Als we het park net in zijn gereden, besluiten we de planning overboord te gooien en gaan we eerst een andere wandeling doen. 10 jaar geleden hebben we de vuurtoren bewonderd die hier is. Destijds was die niet bereikbaar door de harde wind. Daar hebben we vandaag geen last van. Al vroeg tikt het kwik weer de 30 graden aan. We kunnen de vuurtoren van dichtbij bekijken. Daarvoor dienen we wel 313 traptreden af te dalen. Als we beneden zijn, maken we een paar foto's. Heel in de verte zien we nog walvissen. Maar met zien is ook alles gezegd. Op de gevoelige chip vastleggen is niet mogelijk. Ze zwemmen ongeveer anderhalve kilometer van de kust vandaan. Dus meer dan af en toe het omhoog spuiten van water is er niet te zien.

Als we bij de volgende parkeerplaats arriveren is het eigenlijk nog net te vroeg om te gaan picknicken. We passen de wandeling aan, en gaan eerst het laatste deel van de wandeling doen. We lopen naar een uitkijkpunt waar vaak zeehonden te vinden zijn. Jammer genoeg hebben we geen geluk vandaag. Als we teruglopen zie ik in de verte een vervallen gebouw in de baai staan. We besluiten om daarheen te wandelen om wat foto's te maken en de andere wandeling te laten voor wat die is.

Bij de pier aangekomen, hebben we wel degelijk geluk. Eerst komen er pelikanen voorbij gevlogen, en als ik onder de pier doorloop kijken twee ogen me aan. Een eenzame zeehond. Als we terug zijn bij de auto is het inmiddels al aan de late kant om te picknicken.

Na de lunch besluiten we om een extra wandeling te doen. Aan dit rondje hebben we nog goede herinneringen. We zien veel vogels, en genieten volop. Het is al snel laat en we dienen het park weer te verlaten.

Maar eerst stoppen we nog even bij een uitzichtpunt op de Golden Gate Brug. Ook hier kan ons geluk niet op. Het stuntvliegteam Blue Angels is aan het oefenen in de baai rondom de Golden Gate Bridge. We kijken en genieten van de manoeuvres die worden gemaakt. De tijd vliegt ook hier weer voorbij. Midden in de spits rijden we door San Francisco. Een stad die we 10 jaar geleden nog geweldig vonden, maar vandaag de dag mijden we die liever. We eten ten zuiden van de stad bij een Mexicaans restaurant en gaan naar het hotel.

https://www.youtube.com/watch?v=a1J78qetaKA

https://www.youtube.com/watch?v=Rbe7lYEuPkA

Wederom geen wekker die ons deze ochtend wekt. Want het is immers vakantie. Alweer is het iets na zevenen als ik wakker word. Geheel uit mezelf. Na ons opgefrist te hebben, zetten we koffie. Daarna een ontbijt. Een verrassend ontbijt mag ik wel zeggen, want Tracy heeft ervoor gezorgd dat er hagelslag is. Dat is toch alweer bijna een maand geleden dat we daarvan hebben kunnen genieten. Na het ontbijt gaan we met zijn tweeën een stukje wandelen door de Wetlands die bij Rob & Tracy om de hoek liggen. Om daar te kunnen wandelen, heb je een pas nodig om de toegangspoort te kunnen ontgrendelen. Als je er over nadenkt, dan is dat toch wel iets of wat aan de vreemde kant. Een afgesloten terrein op een afgesloten terrein. Maar ja, het blijkt nodig te zijn. We zien veel verschillende vogelsoorten. De meeste vogels zijn te snel voor ons om op de geheugenkaart vast te leggen. Of wij te langzaam. Wie zal het zeggen?

Als we terug zijn van de wandeling gaan we met zijn vieren naar Redding om daar wat te gaan wandelen in het Caldwell Park. Maar eerst maken we een stop bij Old West. Een heuse Pawn Shop zoals we van TV kennen. Nog nooit hebben we die één bezocht tijdens onze reizen door de Verenigde Staten, dus we weten niet echt wat we moeten verwachten. Als we binnenwandelen zie we hoofdzakelijk tweedehandsspullen. Van een elektrische step tot een boormachine. Van een twee dollarbiljet tot een viool. Niet echt iets bijzonders dus. Maar als we verder naar achter lopen zie we iets waar we toch nooit aan zullen wennen. Waar we ook kijken. Geweren en pistolen. Afgewisseld met messen en bogen, met tussendoor wat handboeien. Al snel zijn we erachter dat een Glock goedkoper is dan een tweedehandsviool. Eigenlijk bizar, want wat is er gebeurd met degene die geen viool kon spelen en die hier heeft verkocht? We weten het niet en zullen het ook nooit weten. En wat is gebeurd met de persoon die hier twee zilveren dwarsfluiten heeft verkocht. Zou die het pand hebben verlaten met een rose geweer dat niet zou misstaan in de handen van Barbie? We willen het geeneens weten.

Korte tijd later lopen we door het park. Het is nog niet al te warm, en er staat wat wind. Hierdoor is het een uiterst aangename wandeling door een alleraardigst park.

Als we weer bij de auto zijn, gaan we door naar het centrum van Redding. Eerst gaan we wat lunchen. We denken een kleine lunch te doen, maar dat valt tegen. Het is een enorme hoeveelheid die we voorgeschoteld krijgen. Aangezien we helemaal vol zitten van de lunch is het noodzakelijk om een korte wandeling door het centrum van Redding te maken.

Na deze korte wandeling gaan we terug naar Lake California. Het is tijd voor een bordspelletje. Alhoewel spelletje. Op de doos staat met grote letters expertspel. We bekijken een film met uitleg over het spel en gaan daarna spelen. Het expertgedeelte is in onze ogen een klein beetje overdreven. Oké, het is geen spel voor beginners of te spelen en het tegelijkertijd over koetjes en kalfjes te hebben. Dat laatste is waarschijnlijk ook de reden dat enige dieren die in dit spel voorkomen schapen zijn. Eigenlijk, speelt het spel heel vlot weg, en we genieten ervan. Als het spel ten einde is, wordt het toch alweer tijd om onze koffers te pakken.

Het kan immers niet altijd vakantie zijn en we moeten verder. Eerst gaan we met zijn vieren nog dineren buiten de deur. Al vragen we ons af of dat wel zo'n goed idee is omdat we alle vier nog meer dan genoeg gevuld zijn van de lunch van deze middag. Omdat we nog twee-en-een-half uur moeten rijden, lijkt het me niet onverstandig om ten minste iets te eten. Gelukkig kunnen we in het restaurant in Lake California de hele dag ontbijt bestellen. Zo gezegd zo gedaan, en na het ontbijt nemen we weer afscheid van Rob & Tracy. Vakantie voorbij. Verder met de reis. We kunnen niet wachten om ze weer te zien. Waar en wanneer? De tijd zal het leren....

Er is een wezenlijk verschil tussen op reis zijn en vakantie houden. Als je op reis bent, zeker zoals wij zijn, dan wil je zoveel mogelijk dingen zien. Dat betekent vroeg op staan en vroeg op pad gaan naar de volgende bestemming. Vakantie houden betekent uitslapen en wel zien waar het schip strandt. Na 25 dagen op reis te zijn, is het nu tijd voor een paar dagen vakantie bij Rob & Tracy.

Gisterenavond gearriveerd en het voelt als thuiskomen. Voor vandaag. Geen wekker die afgaat. Niets wat er in een of ander roadbook staat. Niets van dat alles. We zien wel hoe laat we wakker worden en wat de dag ons gaat brengen. Iets na de klok van zeven wordt ik wakker. Eenieder die mij een klein beetje kent, weet dat ik dat uitslapen noem. Welhaast tot extreem laat. Op het gemak wakker worden. Op het gemak ontbijten en kletsen. Bijpraten. Vorige week is Tracy naar de Eerste Hulp gegaan met enorme pijn in haar rug. Ze hebben niets gevonden en is weer naar huis gestuurd met pijnstillers. Daarbovenop is Rob een paar dagen geleden door zijn rug gegaan. We hebben zelfs overlegd of we onze plannen niet aan zouden passen, want ondanks dat het lijkt alsof we veel gepland hebben. We zijn nog steeds flexibel in onze plannen, en kunnen die altijd aanpassen. Bovendien willen we hun niet tot last zijn, als ze veel pijn hebben. Het aanpassen van onze plannen was uit de boze.

Na het ontbijt en kletsen was het tijd voor een wandeling. Rob & Tracy zouden kijken hoe het ging. Na een tijdje kreeg Rob teveel last van zijn rug, en is omgedraaid en terug naar huis gewandeld. Ongeveer halverwege het rondje was het ook voor Tracy genoeg, en besloot ze, heel verstandig, om de wandeling af te breken. Voordat we op pad gingen, heeft Rob ons een route laten zien, die iets verder ging dan het rondje om het meer. Als we die route zouden volgen, zouden we een fraai uitzicht over het meer hebben. Nu zullen er wellicht mensen zijn, die denken: "Waarom gaan jullie geen geocache zoeken?" Dat is heel eenvoudig, Lake California is een zogenaamd 'Gated community'. Dat betekent privéterrein. Het is niet toegestaan om daar een geocache te verstoppen, omdat die voor iedereen beschikbaar dient te zijn. Rob vertelde ons ook dat hij jaren geleden op het park een cache verstopte voor een vriendin die daar ook woont, en dat zij die ging zoeken en vervolgens ergens anders voor Rob verstopte. En zo verder en zo verder. Een privé-cache zeg maar. Wij gaan verder met de wandeling, en de wandeling is een behoorlijke klim omhoog. Maar zeer de moeite waard, want de vergezichten zijn schitterend. Op een bepaald punt zien we Mount Shasta in de verte. Even later kijken we over Lake California, de Sacramento-rivier en Mount Lassen uit. We genieten en wandelen verder. Als we bijna terug zijn op de harde weg, krijgen we een berichtje. Rob. Of we een privé-cache voor hem hebben verstopt. Niet aan gedacht, maar omdat we eigenlijk altijd wel een lege micro-container bij ons hebben, besluiten we om dat te doen. Nu vinden we zelf weinig aan een micro achter een verkeersbord. We besluiten dus om de heuvel weer op te wandelen en een plekje met een fraai uitzicht uit te kiezen om daar vervolgens de cache te verstoppen. Zo gezegd zo gedaan. Na een wandeling van bijna 10km zijn we weer terug.

We kletsen verder, kijken de wedstrijd van PSV (althans de 2e helft) en kijken daarna wat video's over Eindhoven. We zien dingen die voor ons heel herkenbaar zijn en kunnen er uitleg over geven. Ook kijken we enkele video's over gerechten die typisch Nederlands zijn. Wel, ik kan zeggen dat het ook voor ons leerzaam was en dat we dingen voorbij hebben zien komen, waarvan we geeneens wisten dat het typisch Nederlands was. Na een heerlijk diner kletsen we verder en kijken nog een late-night-show. De Amerikaanse versie van 'Dit was het nieuws'. Grappig, al weten we niet altijd waarover het gaat, omdat sommige items simpelweg geen wereldnieuws zijn. Morgen verder met vakantie houden. Dus uitslapen en..... We zullen wel zien.

Ook vandaag willen we weer vroeg vertrekken, omdat we een lange rit voor de boeg hebben en tussendoor nog alleraardigste stops ingebouwd hebben. Jammer voor ons, serveren ze in het hotel een ontbijt vanaf lunchtijd. We staan daarom maar rond half zeven bij de supermarkt om voor ons eigen ontbijt te zorgen, zodat we iets na zeven uur kunnen vertrekken.

Het is nog altijd een graadje of vier, maar als we de weersverwachting mogen geloven, is het in Cottonwood een graad of 27. Dat is al weer een stuk aangenamer en komt meer in de buurt van het weer dat we gewend waren.

We hebben deze reis al weer een grote variantie aan natuur mogen aanschouwen. Van woestijn tot bergen. Dat is het grote voordeel als je een behoorlijke afstand aflegt. We missen nog een strand. Zo gezegd, zo gedaan en voor de afwisseling brengt onze eerste stop ons bij een fantastisch strand. We zijn nog moederziel alleen, hoewel het bord ons toch echt beloofd had dat er nudisten aanwezig zouden zijn. Niettemin is het een fraai strand, met grote rotsblokken in het meer. Van een grotere afstand lijkt het water steeds groener te kleuren. We maken de nodige foto's, stappen de auto weer in, om even later weer een korte stop te maken.

We hadden gelezen dat we hier een bonsaiboom op een rots zouden kunnen zien. We wisten alleen niet of we wel dicht genoeg erbij zouden kunnen komen. Dat was op zich het probleem niet, ware het niet dat we de boom niet hebben kunnen vinden. Misschien is deze wel plotsklaps van de rots gevallen, wie weet.

Lake Tahoe is een ontzettend groot meer. We stopen een paar keer en maken dan enkele foto's, doen een virtual cache en rijden weer verder. We hebben ook vandaag weer een mooie route. De gehele reis hebben we maar weinig snelweg gezien en brengt onze planning ons over fraaie wegen, waardoor de kilometers goed opschieten omdat je onderweg genoeg te zien hebt.

De volgende stop? Jullie raden het al, een meer. Eigenlijk zijn het meerdere meren bij elkaar. We maken een wandeling van een kilometertje of twee en picknicken aan het prachtige meer Lake Sardine. Opvallend is de helderheid van de meren, een lust voor het oog. Na de picknick rijden we door naar de één na laatste stop van vandaag.

En dat is?? Jawel, een meer. Lake Amador. Niet echt spectaculair te noemen, maar wel leuk om even gezien te hebben. Van alle meren die we vandaag gezien hebben, heb ik even de watertemperatuur gevoeld. Bij alle drie was het water fris, maar zeker niet koud te noemen.

We hebben onderweg behoorlijk wat oponthoud van wegwerkzaamheden. De hele reis hebben we nog geen oranje borden en mannen of vrouwen met vlaggen mogen zien, maar hier meer dan één. Dat geeft direct extra vertraging, maar ja wat doe je eraan.

Rond de klok van vijf uur, arriveren we bij het laatste meer van vandaag, Lake California. Waar we hartelijk ontvangen worden door Rob en Tracy.

Kortom het was vandaag een dag meer.

Het begint wat saai te worden, maar ook voor vandaag staan er vele kilometertjes op de planning. Het is natuurlijk ook een hele reis, om van Houston naar San Francisco te rijden. Maar we wilden nu eenmaal een stop inbouwen in het door ons geliefde Cottonwood. En dat ligt nu eenmaal niet naast de deur.

Groot voordeel is wel, dat we nu eindelijk eens tijd kunnen maken om Mono Lake met een bezoekje te vereren. Iets dat al lang op ons wensenlijstje staat, maar er telkens om uiteenlopende reden bij in schiet.

Toen we vanochtend op stonden, was het nog altijd koud en wat regenachtig. Het is een hele overgang van 38 graden naar de 5 graden van gisteren. En van brandende zon naar regen. Maar goed, de auto is uitgerust met ruitenwissers, wat dan weer een meevaller is. Ik kan verklappen dat we de ruitenwissers vandaag goed gebruikt hebben. Het was een dag met vreemd weer. Van donkere wolken, tot een zonnetje, tot regenbuien.

De eerste stop brengt ons bij een heus ski gebied. We hebben allerminst de intentie op de latten onder te binden, maar het brengt ons hopelijk wel naar drie webcamcaches. Een aangezien die van een uitstervend ras zijn, willen we die graag meepakken. Mammoth Lakes is de plaats waar we na ruim twee uur rijden halt houden. In 2006 hebben we in deze plaats al eens geslapen. De eerste webcam is een makkie. Deze ligt in het dorp zelf en wordt snel door ons gespot en de foto gemaakt. Webcam twee en drie bevinden zich verder weg. Hiervoor zullen we of een kostbare rit met de kabelbaan moeten maken of de benenwagen moeten nemen. Voor het geld dat we uit zouden moeten geven voor de kabelbaan, had ik wel een luxe dichte gondel verwacht en niet een ouderwetse open stoeltjeslift. Zo één waarvan ik altijd bang ben dat als hij halt houdt je eruit kiepert. Volgens mij is me dat samen met oma al eens gebeurd in Coo. Maar we hoeven de keuze van de stoeltjeslift of de benenwagen niet zelf te maken. Om 9:15 uur als we aankomen, staat de stoeltjeslift roerloos voor zich uit te kijken. Bij de ticketverkoop lijkt ook nog niemand aanwezig. De benenwagen dus maar. Het zal een pittige klim worden. Het gebied is eigenlijk ook niet bedoeld als wandelgebied. Maar echt als skigebied en in de zomer geschikt voor mountainbikers. Vol goede moed beginnen we eraan. We zien dat het kwik gedurende de wandeling zakt naar 1 graad. We zijn wel uitgerust met lange mouwen en een jas. En hebben als het moet één paar handschoenen om te delen. Halverwege bedenk ik me dat de handschoenen overbodig zijn. Het is zo'n pittige gang bergopwaarts dat het zweet eerder uitbreekt dan dat handschoenen nodig zijn.

We komen langzaam aan dichter bij een wit goedje, dat ik liever niet zie. En al helemaal niet om doorheen te lopen met op sommige plaatsen stenen onder de sneeuw. Maar het is gelukkig wel droog. Dat dan weer wel. We vinden het ook wel weer iets hebben om een achterkant foto in de sneeuw te maken. Dat wordt nog een paar stapjes extra glibberen. Maar goed, het is voor een goed doel. Alleen het idee dat er thuis deze winter weer sneeuw en gladheid voor kan komen, doet een mens overwegen om naar een warm oord te gaan emigreren. Na een lange tocht zijn we heelhuids bovengekomen, zonder een glijpartij. Dat is al een compliment waard. Ook beide webcamcaches lijken geslaagd. Wat wil een mens nog meer? Misschien op het gemak naar beneden en genieten van een warm bakje koffie. Zo gezegd zo gedaan. We vonden dat we na de pittige klim en een wat snellere afdaling de koffie wel verdiend hadden. Etappe 1 van de dag is al weer geslaagd te noemen.

Op naar Mono Lake. Deze stop overtreft toch wel onze verwachtingen. De zogeheten Tufa's zijn een heel bijzonder gezicht. Midden in het meer komen er ineens kalktorentjes naar boven. En niet één, nee ze zijn met velen. Op de foto's die we gezien hebben zijn ze wel iets smaller dan de exemplaren welke wij vandaag gezien hebben. We maken een wandeling langs de kustlijn en aanschouwen de torentjes. We zien aan de bordjes die er geplaatst zijn dat het meer in de loop van de tijden steeds meer aan inhoud inboet. Het is schrikbarend te zien hoe veel meer meer er was eind jaren 50 dan dat er vandaag de dag is. Er wordt geprobeerd om het meer wat meer inhoud te geen, maar dat kost tijd. We merken op dat we lekker in het zonnetje kunnen wandelen en we zien dat het kwik hier gestegen is tot een aangename 12 graden. Dat voelt al weer een stuk beter aan. Na een groot aantal foto's gemaakt te hebben, gaan we verder. We hebben nog een hele rit voor ons.

De laatste rit brengt ons naar ons hotel in South Lake Tahoe. We besluiten om nog een extra stop in te lassen om naar een waterval te gaan kijken. De weg er naartoe is lang, maar niet saai te noemen. Het is een mooie route met een wisselend landschap. Net zo wisselend als het weer vandaag. Ik probeer vanuit de auto nog enkele foto's te maken die de landschappen in beeld zouden moeten brengen.

Het laatste stuk naar de parkeerplaats van de waterval is weliswaar geasfalteerd, maar daar is ook alles mee gezegd. We hebben zandpaden gehad die er beter aan toe waren. Het is slechts een wandeling van twee kilometer op en neer naar de waterval, maar het pad ligt bezaaid met lossen stenen en steentjes. Ook nu hebben we wel weer geluk dat we droog kunnen wandelen. Wel is de jas nog steeds nodig, want het kwik is weer gezakt naar 5 graden. De waterval is aardig, maar niet echt spectaculair te noemen. We zijn er nog niet uit of hij het omrijden wel waard was. We moesten nog een beetje doortippelen, wilden we niet in het donker komen te lopen, want het begint al vroeg te schemeren.

We zijn ook vandaag weer tevreden met hetgeen we gezien hebben. Ondanks de lange reisafstand is het gelukt om nog veel leuke dingen onderweg te doen.

Het was een korte nacht, en dat is iets wat niet heel vaak gebeurt als we op reis zijn. Als de wekker gaat, vind ik het toch nog wat aan de vroege kant. Langer blijven liggen is geen optie, want we hebben voor vandaag weer behoorlijk wat op de planning staan. Als we de weersvoorspellingen mogen geloven, dan wordt het de komende dagen wat koeler. Maar ja, dat zie ik al een paar weken bij het weerbericht en heel veel is daar niet van terechtgekomen. We gaan eerst tanken, want de mogelijkheden om onderweg te tanken zijn vandaag behoorlijk beperkt. Ook aan de brandstofprijzen kunnen we merken dat we niet meer in Texas zijn. Tankten we in Austin voor $3,14/gallon (ongeveer €0,79/liter) vandaag zijn we blij dat we met gasbuddy een pomp hebben gevonden waar een gallon 'slechts' $4,87 kost (€1,22/liter). Dat is voor onze begrippen nog steeds niet duur. De eerste stop van vandaag is Big Dune op bijna twee uur rijden ten noorden van Las Vegas. Als we rond de klok van 7 uur deze ochtend bij het hotel vertrekken is het 21 graden. Naarmate we verder naar het noorden komen, wordt het steeds koeler. Ook de lucht is niet meer blauw, maar grauwgrijs. We nemen de afslag naar Big Dune en waar google ons vertelt dat we rechtsaf dienen te slaan, is er niets. We kijken op de kaart en zien dat er een stukje verderop wel een dirtroad moet zijn. Dat klopt inderdaad. Het is een behoorlijk ruwe weg. Bovendien is het ook nog eens mul zand. Dat betekent dat de auto alle kant op glijdt tijdens het stuiteren over de bulten. We komen bij een picknickbank. Zullen we hier parkeren denken we? De parkeerplaats is nog een stuk verder. We rijden verder, maar het zand wordt steeds losser en losser. Als ik stil ga staan, voel je gewoon dat de auto langzaam wegzakt in het zand. Voorzichtig rijden we verder. Met wat moeite komt de Rav4 van zijn plek en rollen we weer. We keren om en gaan terug naar de picknickbank. Dan maar verder wandelen. We pakken de tassen. En de jassen, want het is inmiddels nog maar krap aan 18 graden, en eerlijk gezegd is dat een beetje aan de frisse kant voor ons. We lopen richting het duin en komen enkele motorcrossers tegen. Als we aan de voet van de grote duin staan, kijken we een keer rond, en zien dat de lucht steeds donkerder begint te worden. We besluiten om niet Big Dune op te lopen, maar terug te lopen naar de auto die we inmiddels een paar kilometer achter ons hebben gelaten. In dit woestijnlandschap zou je pardoes de verkeerde kant op kunnen lopen. Weer zo'n moment waarop we blij zijn dat we een GPSr bij ons hebben.

Terug bij de auto, merken dat we weer vooruitlopen op onze planning. Ik meen me te herinneren dat er op een 40 minuten extra reistijd een virtual cache is. Dat blijkt te kloppen en we besluiten om die te doen. Als opdracht dienen we op zoek te gaan naar een spoor dat een steen achter zich heeft gelaten. De stenen maken de sporen door een combinatie van wind en een heel dun laagje ijs dat onder de steen wordt gevormd tijdens koude nacht. Het is een redelijk zeldzaam verschijnsel, en we zijn dan ook verheugd dat we vrij vlot een steen met een spoor erachter vinden. Dit fenomeen op de foto vastleggen, is wat lastiger. Ach, we hebben het toch gezien. Het is inmiddels nog kouder geworden, en de grijze wolken duiden er duidelijk op dat er regen op komst is.

We rijden verder naar Goldfield. Wederom een anderhalf uur verder rijden naar het noorden. Al snel begint het te regenen onderweg. De temperatuur gaat nu snel omlaag. Bij het bezoekerscentrum maken we een sanitaire stop. Het is inmiddels serieus fris geworden. We lunchen in de auto en gaan dan door naar de toeristische attractie van dit 'spook'-stadje. Car Forest. Daar heeft men bij wijze van kunst-project sloopauto's rechtop in de grond gegraven. Vervolgens hebben ze zich uitgeleefd met spuitbussen. Bijzonder is het wel, maar eerlijk gezegd zie ik er de kunst-waarde niet zo van in.

Het plan was om na het bezoeken van het kunstproject te gaan wandelen in het dorpje. We halen longesleeves uit de tas en beginnen aan de wandeling. Het regent nog steeds. Het regent nog steeds behoorlijk en de temperatuur blijft maar verder dalen. Het is eigenlijk gewoon koud. We besluiten om de wandeling niet af te maken en verder te rijden naar het stadje waar het hotel is.

We hadden in Tonopah als 'reserve'-doel nog een museum op de lijst staan om te bezoeken. Aangezien we niet het idee hadden dat we tijd over zouden hebben, hebben we ons ook niet heel erg verdiept in het museum. Als we bij het museum arriveren, zien we dat het een openluchtmuseum is. Het regent nog steeds en inmiddels is het nog maar 5 graden. Dat is 33 graden kouder dan gisteren! We besluiten om te gaan kijken of we vroeg in kunnen checken bij het hotel. Dat is geen probleem en we gaan uitgebreid in bad voordat we gaan eten, om zo weer een beetje op temperatuur te komen.

Voor vandaag staat Avi Kwa Ame National Monument op het lijstje. Het zal maar bij weinigen bekend zijn. Dat is ook logisch, want het gebied is pas op 21 maart 2023 uitgeroepen tot National Monument. Vanaf het hotel is het iets meer dan een uur rijden naar de parkeerplaats. En daarna is het ook niet meer heel ver. Dat betekent dus dat we vandaag kunnen uitslapen. Pas om 7 uur gaat de wekker. We ontbijten op het gemak en vertrekken rond de klok van 8 uur. Onderweg bezoeken we eerst nog twee virtuele caches. We rijden verder naar het NM. Als we de auto parkeren, is het al behoorlijk warm. We zijn de enigen, dus het zal heerlijk rustig zijn. Wat we zien kan ons aangenaam bekoren. We pakken de tassen en gaan op pad. Na een klein kwartier lopen, staan we bij de eerste petroglyphen. Deze zijn zeer duidelijk te zien. Hierom staat dit gebied hoofdzakelijk bekend. We wandelen verder door een rivierbedding, en na een tijdje moeten we over de eerste stenen klauteren. Weer een stukje verder, wordt het klauteren toch serieus klimmen. Ik besluit om op verkenning uit te gaan, omdat het toch behoorlijk steil omhoog is, en omdat de stenen toch wel behoorlijk glad zijn. Een uitschuiver is dan zo gemaakt. Ik besluit dat het niet verantwoord is om verder te gaan. Hoe jammer het ook is, want het gebied is simpelweg schitterend.

Terug bij de auto, gaan we op weg naar de volgende stop. Onderweg stoppen we een paar keer om korte stukjes te wandelen en wat caches te doen. Als we bij Seven Magic Mountains aankomen, zien we dat we niet alleen zijn. Heel veel is hier niet te zien, behalve een kunstwerk dat gemaakt is door een Zwitsers en bestaat uit 7 pilaren die bestaan uit op elkaar gestapelde stenen en vervolgens fluorescerend zijn geschilderd. We eten hier onze lunch en begeven ons daarna tussen de 'menigte' om een paar foto's te maken.

Omdat we nog wat tijd over hebben, besluiten we om naar een outlet te gaan. Ook hier hebben ze niets van onze gading, en we gaan door de spits richting het hotel. We leggen de spullen op de kamer, en gaan eten. Na het eten gaan we met de monorail naar de strip, om van daaruit kris-kras over de strip terug te lopen naar het hotel. Vanaf de strip terug naar het hotel is het slechts een kwartiertje wandelen. Toch is de gehele wandeling over de strip die we maken, bijna 7 kilometer. Vanaf de hotelkamer hebben we prima zicht op de nieuwste attractie van Las Vegas, 'The Sphere'. Een gigantische bal van 112 meter hoog, die aan de buitenkant volledig is bedekt met LED-lampen. En met nieuw bedoelen we nieuw. De officiële opening van deze attractie is vandaag. We begrijpen meteen waarom de hotels vandaag zo aan de prijs waren in Las Vegas.

Gisteren was een redelijk zware dag qua wandelen voor ons. Omdat we eergisteren al een deel van het programma hebben gedaan, hadden we wat tijd over vandaag. Er zijn dan twee dingen die we zouden kunnen doen. 1 - uitslapen of 2 - iets anders erbij zoeken. Aangezien we beiden optie 1 niet zo zien zitten, wordt het optie 2. Voor de ochtend stippelen we een korte wandeling in Flagstaff uit langs verschillende muurschilderingen. In het dorp aangekomen duurt het even alvorens we de auto hebben geparkeerd. We waren in de veronderstelling dat we met SMS dienden te betalen. Dit bleek niet juist te zijn. Gewoon de creditcard in de automaat doen, en dan het kenteken invoeren en de tijd selecteren dat je wilt staan. We beginnen aan de korte wandeling en even voor de klok van negen zijn we klaar.

We rijden naar het bezoekerscentrum van Walnut Canyon National Monument. Dit hebben we nog niet bezocht. De wandeling in het park is niet lang, maar er zijn wel 736 traptreden die we onderweg tijdens de wandeling tegenkomen. We verwachten niet heel veel van dit park. We hebben al veel vaker cliff dwellings, oftewel rotswoningen gezien. Het blijft altijd wel leuk. Toch worden we hier meer dan aangenaam verrast. De hoeveelheid dwellings die hier zijn, is enorm. Overal waar je op de canyonwanden kijkt, zie je wel een dwelling zitten. Wat ook nog eens bijzonder is, is het feit dat aan de zonzijde van de canyon woestijnplanten groeien, terwijl de schaduwzijde vol staat met naaldbomen. Heel bijzonder om te zien. De tijd vliegt voorbij bij het zien en lezen van zoveel interessants.

We gaan verder. We besluiten om in Williams te stoppen om daar te gaan picknicken en te kijken of we een adventure lab nu wel kunnen oplossen. Vorig jaar lukte dat namelijk niet. We parkeren de auto en maken een korte wandeling. De adventure lab wordt zonder problemen opgelost. Niet omdat we vorig jaar blind waren, maar omdat er dit jaar een nieuwe vraag is gekomen, die heel gemakkelijk op te lossen was. Ik meen me te herinneren waar een picknickplaats is in het dorpje aan de oude Route 66. Het is heel rustig in Williams. Toch staat er op een terras iemand op te treden. Hij zingt een countrynummer dat we niet kennen. Aangezien nagenoeg iedereen op het terras het nummer uit volle borst meezingt en ook de voorbijgangers op de straat hetzelfde doen, voelen we ons een beetje een vreemde eend in de bijt. We luisteren goed, en zoeken nadien het nummer op. Wagon Wheel blijkt het te heten. Deels geschreven door Bob Dylan en opgenomen door tal van artiesten. De uitvoering van Darius Rucker is de meest succesvolle. We lopen verder en mijn geheugen aangaande de picknickplek blijkt te kloppen. We genieten van de picknick bij een aangename temperatuur van 27 graden. Helaas zal dat niet voor lang duren, want de voorspelling voor de volgende stop zijn gewoon temperaturen van om en nabij de 33 graden. Als we teruglopen naar de auto, zien we dat het plotseling wel heel druk geworden is langs de kant van de weg. Overal zitten kinderen en volwassenen. We hebben wel een paar 'platte karren' gezien met daarop kinderen gehuld in sporttenues. We denken dat er een heuse parade op komst is.

We besluiten om verder te rijden over de oude Route 66. Het is geen bijzondere route, dat wisten we inmiddels al. De naam roept meer op, dan het daadwerkelijk is. We maken een korte stop in Ash Fork en een iets langere stop bij Hackberry. Hier zijn we vorig jaar ook al geweest, en toen wisten we drie nieuwe kentekenplaten te scoren voor een schappelijke prijs. Vorig jaar was enkel de winkel open. Nu ook de terreinen eromheen. Eigenlijk is het niets meer dan een autokerkhof, maar toch wel leuk. Na wat rondgewandeld te hebben gaan we de winkel binnen. Ook dit jaar hebben we geluk en kunnen we twee kentekenplaten aan de collectie toevoegen.

De laatste stop is een wandeling die we gisterenavond van All Trails hebben geplukt. De route is niet zo heel lang en heeft de mooie naam Wagon Wheels. Waar hebben we dat eerder gehoord vandaag. De wandeling is niet heel erg zwaar, en is zeker de moeite waard. We merken dat de zon toch wel heel hard gaat zakken, en besluiten terug te lopen naar de auto. Jammer genoeg kunnen we de route daardoor net niet helemaal afmaken. Maar aangezien we weten dat het hier in krap 20 minuten van licht naar aardedonker kan gaan, is de keuze om de terugtocht te aanvaarden toch wel de beste.

De planning voor vandaag was snel gemaakt. Vorig jaar waren er namelijk drie wandelingen uitgezocht die we heel graag in Sedona wilden lopen. Helaas lukte dat toen niet. De wandelingen waren zwaarder dan we hadden verwacht. Bij iedere stap pijn in mijn voet. Bij iedere stap pijn in de rug van Marieke. Meer dan 1 van de uitgezochte wandelingen waren daardoor voor ons vorig jaar niet mogelijk. Eén bleef er dus over. Voor ooit… We dachten toen niet dat ooit zo snel zou komen.

De derde wandeling die hoog op het verlanglijstje stond in Sedona was dus vandaag het uitgangspunt. De Devils Bridge Trail. De parkeerplaats van de wandeling is op een uur rijden van het hotel vandaan. Onderweg zien we een waarschuwing staan voor rook. Een paar kilometer ten westen van de weg waar we overheen rijden is een bosbrand. Het zicht wordt inderdaad slechter en slechter. Ook is duidelijk de brandlucht te ruiken in de auto. Na een tijdje wordt het zicht weer beter, maar echt helder wordt het niet. Wellicht dat het bij het begin van de wandeling, een goede 20 kilometer verderop, de lucht is opgeklaard. We zullen wel zien. Of niet.

Na de ervaring van vorig jaar hebben we niet heel veel hoop dat we een plekje op de parkeerplaats zullen vinden en dat we een alternatief moeten zien te vinden. Wonder boven wonder zijn er meer dan genoeg vrije parkeerplaatsen (1 is genoeg). En dat terwijl het al acht uur is. We zorgen dat we meer dan voldoende water in de rugzak hebben, en gaan vol goede moed op pad. Het zicht is nog niet echt geweldig te noemen. Ook hier hangt er rook in de vallei. En ook hier ruiken we de brandlucht nog. Misschien klaart het op, als het warmer wordt denken we. Hoe dan ook, we genieten van de wandeling en de uitzichten. Zoals wel vaker bij wandelingen, zijn ook hier de laatste paar honderd meters het pittigste. We moeten een behoorlijk stuk omhoog wandelen, en het pad is smal. Hoewel het niet druk is, dienen we toch regelmatig te wachten op wandelaars die naar beneden komen. Gelukkig heeft iedereen hier geduld en wacht rustig op elkaar. Iedereen? Nagenoeg iedereen. Want altijd is er wel een renner. Iemand die zo bang is dat hetgeen er te zien is, de komende minuten plotseling van de aardbodem zal verdwijnen. Tja, wat dan? Ooops? Je hebt dan toch een mooie wandeling achter de rug denk ik dan maar. Vaak is het ook zo, dat diezelfde renner, een stukje verderop, diep voorovergebogen, met de handen op de knieën op adem staat te komen, terwijl wij op ons gemakje dan voorbij wandelen.

Devils Bridge is het doel van deze wandeling. Een rotsformatie. Niets meer. Je kunt er bovenop staan, wat op zich natuurlijk weer leuk is om een foto van te hebben. Net zoals vorig jaar in bij de Subway Cave, is er hier behoorlijk wat belangstelling van mensen die een dergelijke foto willen hebben. Ook hier hebben de mensen geduld, en er wordt keurig een rij gevormd. En de renner? Ook die sluit keurig achteraan en wacht op zijn beurt. Terwijl er wordt gewacht, wordt er gezellig gekletst. Er wordt aan elkaar gevraagd of men een foto wil maken als ze bovenop Devils Bridge staan. Niemand die dat weigert natuurlijk. Zo ook niet de jongen die bij zit te komen op een rotsblok. Als het bijna zover is, weet hij niet precies van wie hij een foto moet maken. Op de gok dan maar en dan misschien moeten zeggen: Ooops?

Ook wij vragen iemand of hij een foto van ons wil maken als we op Devils Bridge staan. Wie het is? Geen idee. De man lijkt op een met zonnebrand volgesmeerde Lebbis. Waarschijnlijk dacht hij toen hij de tube zonnebrandcreme leegkneep op zijn lijf: Ooops. Als we bovenop de Bridge staan, roept hij op een bepaald moment dat hij meer dan 20 foto’s heeft gemaakt. Ooops? Nee, niet echt. Het is toch allemaal digitaal. Hetgeen teveel is, kan ook weer worden verwijderd. We kletsen nog even en wandelen op het gemak weer naar beneden.

De rook is inmiddels verdwenen in deze vallei. Dat is toch een stuk fraaier om foto’s te maken. Terwijl we naar beneden wandelen zien we een vrouw uitgebreid een plant bestuderen. Deze plant hebben we al vaak gezien, maar we hebben geen idee hoe de plant heet. We weten enkel dat het niet fijn is om er een geocache onder te moeten zoeken, aangezien de takken van de plant vol met doornen zit. Maar het is vandaag onze geluksdag, want de vrouw roept tegen manlief dat de naam van de plant duidelijk wordt als je er tegenaan loopt. Namelijk: “Ooops.”

Glimlachend lopen we terug naar beneden. Ik moet terugdenken aan 2004, toen we een een wandeling deden met Skokkie de Bosjesman. Hij noemde een plant met doornen: Wacht-een-bietje. Na iets meer twee uur wandelen staan we weer bij de auto. Nog steeds zijn er parkeerplaatsen vrij. We gaan op weg naar de volgende wandeling, waarvan de parkeerplaats enkele kilometers verderop is.

Ook hier zijn meer dan voldoende vrije parkeerplaatsen. We beginnen aan de wandeling door Fay Canyon. Volgens All Trails zou dit een gemakkelijke wandeling moeten zijn. Fijn voor ons dus. Eerste doel is een geocache. Het pad naar deze cache toe is heel steil. Marieke wacht in de schaduw bij een rotsblok omdat de temperatuur inmiddels de 30 graden weer ruimschoots is gepasseerd. Het uitzicht boven is de moeite waard, en na het krabbelen van onze naam op een stukje papier klauter ik weer op rustig naar beneden. We vervolgen de wandeling. Halverwege zouden we een afslag naar een arch moeten maken. We zien de afslag niet, maar de arch in de verte wel. We kijken en besluiten dat de weg daarheen hoe dan ook veel te zwaar voor ons zal zijn. We maken een foto en wandelen verder door de opgedroogde rivierbedding. Langzaamaan komen er meer en steeds grotere stenen in bedding. Ook hier zijn de laatste paar honderd meter de zwaarste van de wandeling. We klimmen en klauteren door de over de stenen door de rivierbedding. Het tempo ligt niet heel erg hoog. Een meter of 10 per minuut. Oftewel 600 meter per uur. De laatste 10 meter is er nog een stukje pad. We komen op een stukje uit dat iets opener is, en genieten van het uitzicht dat verder niet heel bijzonder is. De wandeling noemen we zelfs alles behalve gemakkelijk. We rusten wat uit op een rotsblok en nemen een energiereep tot ons. We wandelen terug en zien onderweg enorm veel, grote vlinders. Helaas heeft er geen eentje het fatsoen om voor ons ergens te landen zodat we er een foto van kunnen nemen. Even later doet een klein broertje (of neefje) dat wel. We maken dan maar foto’s van deze vlinder. Minder fraai dan de grote exemplaren, maar soit. We komen iemand tegen en maken een praatje. Het blijkt een Canadees te zijn die voor het eerst in Arizona is. Hij is op weg naar Saguaro NP. We vertellen hem dat het westelijk deel van het park mooier is dan het oostelijke deel. Hij bedankt ons voor de tip en gaan elk onze eigen weg. Bijna drie uur later staan we op de parkeerplaats. Onze auto staat naast een camper waar een vrouw bij zit. Ze vraagt uit welk deel van Texas we komen. We vertellen dat we uit Nederland komen en kletsen wat met haar. Van origine blijkt ze uit Manchester te komen en heeft ze 16 jaar in Houston gewoond. Ze is nu samen met haar man en hond op weg naar een bruiloft in Californië, waar ze over een maand dienen te zijn.

We besluiten om naar een kerk te gaan. Niet zomaar een kerk, maar een kerk die gebouwd is op de rode rotsen van Sedona. Hier is het wel behoorlijk druk, maar ook hier zijn meer dan voldoende vrije parkeerplaatsen (1 is genoeg). We bewonderen de kerk van buiten en binnen en gaan dan naar een plek waar men ons niet snel zal vinden. McDonalds…. Ooops??? Nee, niet echt. We hebben wel zin in een ijsje en in Sedona is de enige McDonalds ter wereld waar geen gele M op de gevel prijkt. Hier doet men het met een turqoise M. Na het ijsje rijden we weer terug richting Flagstaff.

Na het witte zand en de 'echte' cactussen, staat er voor vandaag niet iets spectaculairs op het programma. Maar natuurlijk wel, zoals altijd, een nette planning, maar niet iets van wow. Zoals de laatste dagen vaker het geval, dienen we eerst een stukje te rijden.

Na een kleine anderhalf uur stoppen we bij het Desert Breeze park. Een leuk en net onderhouden park. Het is best druk, aangezien het nog maar net 8:30 uur is geweest. Wij schatten in dat het veelal vrouwen zijn die samen een ochtendwandeling maken, nu het kwik nog net de 30 graden niet aantikt. Of het zijn dames die net de kleinkinderen naar school gebracht hebben, dan kan ook. We treffen nog een fietser die onderweg is om de eendjes te gaan voeren en zo heeft iedereen wel een doel deze ochtend. Ons doel met deze korte wandeling door het park, is louter om even de benen te doen strekken. Toen dat gelukt was, hebben we de reis weer voortgezet.

We stoppen nog even bij een muurschildering om even later terecht te komen bij het heuse bezoekerscentrum van Aqua Fria NM. Daar hebben we zelf al de Badger Springs Trail uitgezocht maar zijn benieuwd of men hier nog tips voor ons heeft. Niet dus. Het wordt ons eigenlijk afgeraden om te gaan wandelen. Te warm en de weg er naartoe is slecht begaanbaar. Te warm, ach we zijn wat gewend te laatste dagen en slepen veel water met ons mee en dragen een hoofddeksel. En van de slecht begaanbare weg hebben we ook niets gelezen en bovendien weten we uit ervaring dat ons voertuig best wel wat aan slechte ondergrond kan hebben. We gaan er maar weer vandoor, nadat we netjes het register van onze naam voorzien hebben. Een hele bladzijde ter grootte van een A5 is gevuld met namen. We zien dat het normaal is dat er één iemand per dag langskomt. Nou, vandaag is het druk, want we zijn al de derde die in het boekje schrijven.

Op naar Badger Springs Trail. We hopen dat we wat water kunnen gaan ontdekken, dat zou het allemaal net wat mooier maken. Maar al snel komen we erachter dat ook hier de droogte toegeslagen heeft. We wandelen door de rivierbedding zonder natte voeten te halen. Desalniettemin is het een aardige wandeling, welke soms wat kruip door sluip door is omdat het pad wat overwoekert is. We vinden tussendoor nog wat caches en komen tot de constatering dat er op het einde van het pad toch nog een klein beetje water te zien is. En de weg naar de trail toe? Peanuts.

Het volgende dat op de planning staat is een virtual cache met de naam Future City. De opdracht is om een creatieve foto te maken. Als we op het nulpunt uitkomen, weten we eigenlijk niet wat we moeten zien. Tsja, er staan gebouwen met, als je creatief kijkt, een futuristische uitstraling. Het is eigenlijk de stop niet waard. We besluiten even te picknicken en te bedenken wat we het restant van de dag willen gaan doen. We zijn namelijk zo goed opgeschoten dat we al rond 14:30 uur bij het hotel aan zouden komen. Dat is onze eer te na.

We besluiten om nog maar 'een paar' extra kilometers toe te voegen. Bij het plannen hebben we Wupatki NM overgeslagen. We hadden niet het idee dat dit er nog ingepropt kon worden. We zullen daar enkele Pueblos kunnen gaan zien van de Hopi indianen. Niet dat we die nog nooit gezien hebben, maar het blijft altijd wel leuk om de primitieve huizen met zijn vindingrijkheid te zien. Dit park overtreft eigenlijk onze verwachtingen. Er staan mooie grote Pueblos in een mooie omgeving. De grootste Pueblo bestaat uit maar liefst 100 kamers. We troffen daar ook nog een gat in de grond met een rooster eroverheen. Toen we dichterbij kwamen, voelden we dat er koele lucht uitkwam. Mmm. Het bord leerde ons dat er een ondergrondse luchtstroom is. En even waanden we ons Hans Klok. We hebben het voor elkaar gekregen om onze petten te laten zweven. Dat was nog eens een staaltje Hocus Pocus!

Nog altijd hebben we wat tijd over. We kunnen overmorgen veel reistijd winnen, door nu alvast een bezoek te brengen aan Sunset Volcano NaM. Zo gezegd zo gedaan. Ook dit landschap met zijn grote lavastenen, is weer heel bijzonder te noemen. We wandelen op ons gemakje rond, maken foto's en genieten zoals altijd. we zien dat we op een keurige tijd bij het restaurant zullen arriveren.

Al met al weer een geslaagde dag, met aan het einde toch nog ruimte voor een wow-effect, het laten zweven van onze petten!

Voor vandaag staan er alweer veel kilometers op de planning. Klein voordeel voor ons vandaag is het feit dat ze in Arizona de wintertijd hanteren, waardoor we vandaag een uur winnen. Vandaag gaan er dus weer 25 uur in een dag. Een ander voordeel is dat het rijden hier toch echt wel vlot gaat. Na 3 uur en 10 minuten hebben we de eerste 337 kilometer van vandaag afgelegd. Inclusief plaspauze en onderweg koffie halen.

Het is dus pas kwart over negen als we bij het eerste doel van vandaag staan. Saguaro National Park. Vier jaar geleden hebben we het westelijke deel van het park bezocht. Vandaag besluiten we om het oostelijke deel van het park te bezoeken. Dat komt route technisch gezien ook beter uit. Als we het bezoekerscentrum bezoeken, wordt ons afgeraden om lange wandelingen te doen, want het wordt vandaag heel warm. Nu is lang een relatief begrip, maar ik denk dat de wandelingen die we voor vandaag hebben gepland, terecht in de categorie kort vallen. De langste wandeling die we in het park willen doen is 3,6 kilometer lang. We kunnen de dame die ons afraadde om lange wandeling doen, alleen maar gelijk geven, want al snel zijn we er achter dat het vandaag weer heel warm is. Desondanks genieten we volop van de 'echte' cactussen in het park. Ook de andere cactussen zijn meer dan de moeite waard. Een groot deel staat in bloei. Iets wat toch wel heel fraai is.

Na iets meer dan vier uur in het park, gaan we op weg naar het volgende doel van vandaag. Missiepost San Xavier del Bac. Van buiten is het al een bijzonder gezicht midden in de woestijn. Van binnen is het wellicht nog meer bijzonder. Zeker omdat we dit interieur niet verwacht hadden.

Al met al zijn we weer behoorlijk op tijd klaar met het eerste deel van de dag. We besluiten om op het gemak koffie te gaan drinken. Onderweg naar het hotel doen we nog een virtual. We willen op tijd eten vandaag, want we hebben nog een wandeling in het centrum van Tucson op de planning staan. Het is nog vroeger donker dan we hadden verwacht. Om half zeven is het al pikkedonker. We wandelen, maar kunnen minder foto's maken, dan we hadden gehoopt. Toch kunnen we weer terugkijken op een geslaagde dag.

Vandaag staan er behoorlijk wat kilometers op het programma. Dat betekent dus weer op tijd vertrekken. Om 7 uur zijn we al onderweg naar het plaatsje Artesia, een klein uurtje rijden vanaf het hotel. Door dit plaatsje hebben we een wandelrondje uitgestippeld langs verschillende bronzen beelden. Eerlijk is eerlijk, deze beelden overtroffen onze verwachtingen en we genieten dan ook volop.

Na de verrassend leuke wandeling gaan we even koffie halen voor onderweg, want het volgende stuk is een behoorlijk eindje rijden. Een deel ervan gaat door een bergachtig gebied. Dat gaat dus iets minder vlot, dan het deel door de woestijn. We stoppen bij een winkel om even de benen te strekken en een foto te maken van de mascotte. Daarna willen we nog een kort stukje gaan wandelen naar een waterval. Maar wat blijkt. Het wandelpad is afgesloten door een zo goed als nieuw stuk vangrail. Jammer, maar deze wandeling kan dus niet doorgaan. Vanaf de parkeerplaats, zien we in de verte al het volgende doel liggen.

White Sands National Park. Vandaag exact vier jaar geleden waren we ook al in dit park. Toen was het nog een National Monument. Vier jaar geleden was het heerlijk rustig. Dat in tegenstelling tot vandaag. Waarschijnlijk ligt dat aan het feit dat het weekend is. Dat mag de pret niet drukken. De witte zandduinen zijn nog steeds oogverblindend mooi. Het is enkel wat lastiger om een foto te maken zonder mensen of auto's erop. Ook hebben we het idee dat vandaag het zand minder los is dan het vier jaar geleden was.

Na meer dan vier uur in het park te zijn geweest, is het tijd om verder te gaan. De volgende stop is een Memorial Park in de plaats Las Cruces. We wandelen hier even rond en zijn ook hier onder de indruk. Het is allemaal wat beter gevlot dan we hadden gedacht. Aangezien het nog aan de vroege kant is om te gaan eten, brengen we een bezoekje aan Spirit of Halloween. Een winkel met veel angstaanjagende poppen voor in de tuin en heel veel kostuums. Als we een tijdje hebben rondgekeken is het tijd om te eten. Na het eten nog iets meer dan een uur rijden naar het hotel. Als we daar arriveren is het al weer bijna donker.

Vandaag staat er een route van 290 kilometertjes op het programma om vervolgens weer bij ons hotel uit te komen. Nu zou je denken, dat valt wel mee. Er zijn dagen bij dat het aantal te rijden kilometers dit aantal ruim te boven gaat. Dat is helemaal waar. Maar we weten op voorhand al dat we over deze 290 kilometer ruim 5 uur zullen gaan doen. Tel daar nog eens bij op dat we een totale wandelafstand van 12 kilometer gepland hebben, dan zal eenieder begrijpen dat we daar even de tijd voor nodig hebben. Want we kunnen niet heel hard rijden vandaag. Het zullen veelal gravel- en zandwegen zijn die op ons pad komen. En qua wandelen, zitten er ook pittige stukken bij waardoor de gemiddelde wandelsnelheid ook fors minder zal zijn. En uiteraard hebben we nog zoektijd ingeroosterd, want we komen ook weer een aantal geocaches op de route tegen.

Kortom vroeg uit de veren, ontbijten, lunch maken en vertrekken maar. De eerste stop brengt ons bij de Sitting Bull falls. Deze zijn slechts via één gravelweg bereikbaar. We rijden op ons gemakje ernaartoe. Onderweg komen we een aantal koeien tegen die aan de rand van de weg bivakkeren, op zoek naar nog een klein stukje groen in de woestijn. Zij lopen op een open ranch van zo’n 11 kilometer. We vragen ons onderweg af hoe de boer, bij slecht weer of brand, al het loslopende vee weet te vinden op dit forse stuk land. We fantaseren dat ze misschien wel een peilbaken aan de staart hebben hangen of een GPS hebben ingebouwd gekregen. Ze produceren vermoedelijk wel echte weidemelk, want ze zullen het grootste deel, zo niet het hele jaar buiten staan. Hoewel we de ondergrond nu niet echt als weiland inschatten, het is meer zandmelk te noemen.

Als we nog een aantal mijlen te gaan hebben, worden we verrast door een bruin bord met daarop de afstand en de openingstijden van de Sitting Bull Falls. O jee, we komen ruim een half uur te vroeg aan. Wat nu? Een paar geocaches zoeken dan maar. Er liggen er twee op de route, dus die besluiten we dan maar te gaan doen. Eén ervan vinden we niet, maar we genieten wel van het uitzicht.

We komen keurig iets na 8:30 uur aan bij de toegangspoort. Deze zou om 8:30 geopend moeten worden. Maar niets. We besluiten om nog even te wachten. Dit voorkomt dat we zo’n twee kilometers verder moeten lopen. Maar ook na 10 minuten wachten is er niemand te bekennen. We besluiten om de auto op de parkeerplaats te laten en te voet langs de poort te lopen en dan maar de gehele weg te voet af te leggen. Dat bleek achteraf maar goed ook. Want toen we rond 9:30 uur weer langs de poort liepen, kwamen we de ranger tegen die net de poort geopend had.

Maar het was zeker de moeite waard om extra te lopen. We hadden de hoop dat er wat water uit de waterval zou komen, want gezien het warme weer zou het zomaar kunnen zijn dat er geen water te zien is. Maar dat viel reuze mee. De waterval was niet gigantisch, maar op foto’s welke we van maart gezien hebben, was hij niet veel groter. Deze stop kon ons prima bekoren. Door naar Big Canyon, via een aantal caches.

Voor de Big Canyon trail hebben we twee parkeerplaatsen uitgezocht. We hopen bij parkeerplaats twee uit te kunnen komen, dat scheelt ruim drie kilometer wandelen, maar dan moet ons vehikel wel bestand zijn tegen de slechte ondergrond en de vele stenen op de weg. Maar ach, we hebben niet voor niets een SUV gehuurd. We gaan het maar eens bekijken. Bij de eerste parkeerplaats aangekomen, bekijken we de weg die voor ons ligt. Die ziet er zeker niet al te slecht uit en we hebben vorig jaar echt veel slechtere wegen gehad waar de auto ons ook heelhuids overheen bracht. Met wat stuurmanskunst en rug besparende maatregelen, was het prima te doen. We bereiken veilig de tweede parkeerplaats. Daarna worden de stenen forser en nemen we de benenwagen. Die heeft het hier af en toe ook best zwaar. Het pad laat zich goed lopen met alle losse stenen. Maar we hebben de tijd. Na een uur lopen worden we beloond met een fantastisch uitzicht over de canyon. We maken de nodige foto’s, voordat we een cache in de directe omgeving gaan zoeken. De cache had een terreinwaardering van 5 sterren. We bedenken dat dit mogelijk gedaan is omdat je over het juiste vervoermiddel dient te beschikken om er te kunnen geraken. De cache wordt snel gespot. En wat blijkt? We vinden cash in de cache. En niet zomaar cash. Maar toch 22 dollar. 4 kwartjes, een biljet van 1 dollar en een biljet van 20 dollar. We bestuderen het briefgeld. Dit lijkt vergaan dan wel verbrand te zijn. Als we het vastpakken valt het uit elkaar. Onze cash ging in rook op. We stoppen het terug en nemen genoegen met de vier kwartjes.

Met alle kwartjes die we deze reis in een cache hebben gevonden, hebben we maar mooi de auto kunnen schoonspuiten. En dat was gezien de wegen die we vandaag gehad hebben, geen overbodige luxe.

Dertig dagen geleden om 9 uur ’s ochtends gingen de inschrijvingen open voor een een rondleiding door King’s Palace. Een kamer in de grot van Carslbad Caverns National Park. En we dienden er snel bij te zijn, want er zijn maar 12 plaatsen voor 2 personen beschikbaar per rondleiding. Dus maximaal 24 personen mogen de grot per rondleiding bekijken. Per dag zijn er 2 rondleidingen. Allemaal vrij beperkt dus. We hebben het voordeel dat we in Nederland 8 uur eerder leven, dus vrijdagmiddag klokslag 5 uur zitten we klaar om in te loggen en twee kaartjes te bestellen. Het lukt ons, maar we zijn niet eens de eersten die boeken. Als we geboekt hebben, vinden we het prima en kijken niet meer of het echt nodig is om zo snel te boeken. Dat laatste hebben we zojuist wel even gecontroleerd. Het is nodig. Voor de komende 30 dagen zijn alle rondleidingen volgeboekt.

Klein nadeel van de rondleidingen is dat ze pas laat beginnen. We kiezen daarom voor de eerste rondleiding die om 10:15 begint. We dienen ons drie kwartier van te voren te melden. Aangezien het park op maar iets meer dan een half uur rijden van het hotel is, hebben we ruim de tijd. Uiteraard willen we onderweg naar het park een foto van het National Park bord maken, en ook nog enkele caches doen. Dat betekent dus uitslapen vandaag. Om 7 uur gaat de wekker en gaan we op het gemak ontbijten. De parkeerplaats bij het hotel is leeg. Dat komt omdat deze gisteren opnieuw is geasfalteerd en belijnd. In geen enkel hotel waar we de afgelopen weken zijn geweest is het druk, maar een parkeerplaats bij een hotel waar maar één auto staat, is toch wel een heel vreemd gezicht.

Tien minuten voor half tien melden we ons aan de balie in het park. We krijgen een groen bonnetje, waarop met rode stift het tijdstip van aanmelden, het aantal reserveringen en het tijdstip van de tour wordt geschreven. We dienen dit goed te bewaren. En al snel weten we waarom. Dit is namelijk niet zomaar een groen bonnetje. Het is het groen bonnetje der groene bonnetjes. Ik zou haast gaan denken dat het een heilig bonnetje is. Wat we vandaag ook willen gaan bekijken onder de grond. Dit groene bonnetje zal ons moeten begeleiden. Als we denken dat we zover zijn om met de lift naar beneden te gaan. Zwaaien met het groene bonnetje. Dan zal een ranger het lint voor ons openmaken, zodat we voor de lift kunnen wachten. Eenmaal beneden dienen we ons te melden bij de ranger met de strooien hoed. Uiteraard dienen we te zwaaien met het groene bonnetje. Als de rondleiding 10 minuten later begint. Zwaaien met het groene bonnetje. We dienen dan keurig als groep te volgen. Vooraan loopt een ranger, en de rij wordt afgesloten door een andere ranger. Als we dan bij het hek van de desbetreffende kamer in de grot komen, dienen we te zwaaien met het groene bonnetje. En als je denkt dat er met een half oog naar het groene bonnetje wordt gekeken, dan heb je het mis. Minutieus worden alle rode kladsels bestudeerd voordat je verder mag lopen.

Maar het is het allemaal waard. Al snel staan we in King’s Palace. Een enorme ruimte in de grot. We hebben alle tijd van de wereld om foto’s te maken en er wordt veel uitgelegd over het ontstaan van de grot. Uitleg die we al vaak hebben gehoord in de grotten die we hiervoor hebben bezocht. En toch… Hier is het anders. Minder statisch en klinisch. Kortom een stuk leuker. Het verhaal is hetzelfde, de toon anders. Anderhalf uur later is het gedaan met de rondleiding en kunnen we verder met ons programma van de dag.

Dat programma houdt een bezoek aan de Big Room in. Hier mogen we vrij rondlopen op ons eigen tempo. Maar ook hier diende een reservering voor gemaakt te worden. En ook hier zouden we weer dienen te zwaaien met het groene bonnetje. Wel, we hebben ons wezenloos gezwaaid, maar geen haan die er naar kraaide. Geen hond die het ook maar iets interesseerde. Kort gezegd, ze lieten ons links liggen. Gevolg is dat we in het duister tasten en gewoon aan de wandeling van de Big Room beginnen. Als we daar arriveren, dan weten we niet wat we zien. Big Room is geen understatement. Het is groot. Ruim 33.000 vierkante meter groot om precies te zijn. We proberen foto’s te maken waarop te zien is hoe gigantisch groot de ruimte is. We betwijfelen of het gaat lukken. De wandeling door deze ruimte is 2,5 kilometer lang. Wellicht dat dat een idee geeft over de grootsheid. We genieten volop en maken enorm veel foto’s. In de hoop dat er een paar lukken.

Iets voor de klok van half twee zijn we klaar om weer naar boven te gaan. Met de lift. Deze brengt ons in een minuut naar het 229 meter hoger gelegen bezoekerscentrum. Naar het groene bonnetje wordt niet meer gevraagd. We gaan naar een picknickplaats en lunchen. Het is warm. Zeker vergeleken met de aangename temperatuur van 13 graden in de grot, is de 38 graden die het buiten is toch echt warm. Na de lunch beginnen we aan een wandeling van een paar kilometer. Heel bijzonder is deze niet, maar ach, het loopt wel lekker door.

We komen bij de natuurlijke ingang van de grot. Het groene bonnetje dat we nog steeds als een klein heiligdom beschermen geeft ons ook toegang tot de natuurlijk ingang. Eerder hadden we bedacht dat we inmiddels wel voldoende grot hadden gezien, maar het is zo ontzettend warm dat we besluiten om toch maar de grot weer in te gaan via de natuurlijke ingang. Naar de heerlijke koelte. Iets na het begin van de afdaling staat dat er een ticket nodig is om de wandeling te vervolgen. Voorzichtig leggen we onze hand iets vaster op ons groene bonnetje. Een wandeling van twee kilometer zal ons naar beneden brengen waar de Big Room is en de liften zijn. Het lijkt wel of er geen einde aan komt. Continue dalen we verder af in Moeder Aarde. Een uur later zijn we beneden. Klaar om weer omhoog te gaan. Naar het groene bonnetje taalt niemand.

Ook op het programma stonden een scenic drive en een wandeling door Slaughter Canyon. Bij het reserveren lazen we dat deze laat in de zomer weer open zouden gaan. Toen we deze ochtend het begin van de scenic drive passeerden zagen we dat deze afgesloten was. Navraag leerde ons dat deze inderdaad niet open was. Verder zagen we nergens staan dat er iets niet open was. Op weg naar de parkeerplaats van Slaughter Canyon. 200 meter voordat we er zijn, is de weg afgesloten. Het lijkt ons niet verstandig om de auto langs de smalle weg te parkeren en we besluiten om een paar caches te doen voordat we gaan eten. Delen van deze spontane route zijn onverhard en, ondanks dat het landschap niet heel bijzonder is, genieten we volop.

Na het eten zoeken we op hoe het nu precies zit met het feit dat we de laatste wandeling van vandaag niet konden doen. We zien een update over de afsluitingen van eind augustus. Vorig jaar is het park overstroomd, en de reparaties aan de wegen en wandelpaden zitten heel erg tegen. Alles gaat nu pas in de lente of zomer van 2024 open. Jammer dat men dit niet gewoon in het bezoekerscentrum heeft aangegeven. Iets wat ze in alle andere Nationale Parken wel doen. Het groene bonnetje ligt inmiddels links van het toetsenbord. Aangezien het een stuk minder heilig is als dat we dachten, zou ik wel een heel heilig boontje zijn als ik zou zeggen dat het nooit daar zal belanden waar uiteindelijk vele bonnetjes terechtkomen. Inderdaad, de prullenbak.

Texas kent twee nationale parken. Big Bend in het zuiden & Guadalupe Mountains in het noordwesten. Beide parken stonden op ons lijstje om te gaan bezoeken. En van beide parken konden we ook niet echt een goed beeld krijgen. Net zoals bij Big Bend zoeken we middels de site alltrails enkele wandelingen uit. De wandeling die met stip op 1 staat, is de wandeling Devil’s Hall. We bekijken foto’s en kunnen beamen dat het wel fraai is. Klein nadeel, de wandeling staat te boek als zwaar.

Als we meer foto’s bekijken, is ons al snel duidelijk dat het voor ons fysiek niet te doen is om de wandeling helemaal tot het einde te voltooien. Ongeveer 150 meter voor het einde van de route bevindt zich namelijk Hiker’s Staircase. Een obstakel waar we waarschijnlijk nog wel heelhuids op kunnen klimmen, maar weer heelhuids naar beneden lijkt ons net iets té voor ons. En aangezien dit een op-en-neertje is, dienen we de trap ook weer af te klauteren. We besluiten dan ook om de wandeling te doen tot aan het punt waar het voor ons op zal houden. De lengte van de route die wij zullen afleggen is maar 6,8 kilometer. Maar door het terrein denken we er toch 3,5 uur voor nodig te hebben.

Vroeg vertrekken dus, want voordat we naar het Nationale Park gaan, willen we ook nog een korte omweg maken naar de zoutvlakte van Texas. En als we daar dan toch zijn, kunnen we net zo goed een klein stukje verder rijden naar een oud, verlaten café. Een korte omweg en een klein stukje verder rijden betekent hier een kilometer of 70. Een afstand waar we thuis niet over zouden piekeren om die even extra te rijden, maar hier stelt het niet zo heel veel voor. Een half uurtje. Max. Zo gezegd, zo gedaan. Als we deze ochtend wegrijden bij het hotel, valt het op dat het bewolkt is. Zou het vandaag dan iets minder warm worden dan het de afgelopen tijd is geweest. Als we bij de zoutvlakte staan, is het inderdaad nog aan de frisse kant. Het is nog maar net 22 graden, en dat terwijl het toch al iets na de klok van acht is. We rijden verder naar het café, vinden een cache en maken een foto. We keren om en rijden naar Guadalupe Mountains NP. We gaan naar het bezoekerscentrum en korte tijd later beginnen we aan de wandeling.

We bedenken dat het helemaal niet erg is, dat het bewolkt is, en niet zo heel warm. Wel lekker eigenlijk. Zeker met een zware wandeling in het vooruitzicht. We lopen lekker en genieten van het uitzicht op de bergen. Al snel zijn de wolken verdwenen, en wordt het weer warm. Na bijna 2,5 kilometer over een relatief vlak pad te hebben gewandeld, zien we een bordje staan dat ons vertelt dat de route verder gaat door de rivierbedding.

De rivierbedding ligt bezaaid met kiezelstenen. Meer grote dan kleine. Dat betekent dat het al snel een klauterpartij wordt, en dat we onze weg tussen de manshoge kiezelstenen dienen te zoeken. De blauwe lucht is inmiddels weer ingewisseld voor bewolking. Ook de temperatuur is weer wat gedaald. Al merken we daar eerlijk gezegd weinig van. We vorderen langzaam maar gestaag. Bovendien moeten we tijd nemen om van de omgeving te genieten. Na een uurtje te hebben gezwoegd, staan we aan de voet van Hiker’s Staircase. We genieten volop. Nog even ga ik kijken of het voor ons te doen is om naar boven te gaan en dan de laatste 150 meter af te leggen. Na 10 stappen is het duidelijk. Hier moeten we niet aan beginnen.

We rusten even uit, genieten van een mueslireep, wat water en het uitzicht, en beginnen dan aan de reis terug. Klimmen, klauteren, zwoegen en zweten. Want ondanks dat het vandaag een stuk minder warm is, zweten we volop. Dat is op zich ook niet zo heel vreemd, want het kwik is inmiddels gewoon ruimschoots de 30 graden gepasseerd. Na 3,5 uur staan we weer bij de auto. We besluiten om meteen te gaan lunchen. Net zo gemakkelijk, want er is bij de parkeerplaats ook een picknickplek.

Na de lunch gaan we verder met de volgende wandeling. Een korte dit keer, maar ook de moeite waard. Als we deze wandeling ten einde hebben, zien we dat we aan de vroege kant zijn. Dat we vroeg zijn, heeft waarschijnlijk ook te maken met het feit dat we inmiddels in een andere tijdzone zitten en een uurtje gewonnen hebben. We besluiten om nog een wandeling van iets minder dan 2 kilometer te gaan maken.

Als die voltooid is, rijden we richting het hotel. Een rit van anderhalf uur. We splitsen die op in 2 delen. Onderweg doen we nog een korte wandeling en een cache. We checken in bij het hotel, en dan is het tijd om de was te gaan doen.

Ook deze dag bleef lang een gapend leeg gat in onze planning. Want ook hier kregen we eigenlijk niets gevonden. Totdat we het boek van de Nationale Parken van de VS eens goed gingen doorbladeren. Ons oog viel op Fort Davis National Historic Site. Als we het boek mogen geloven is het het best bewaarde militaire post van het zuidwesten. Het beleefde zijn hoogtijdagen in de periode van 1854 tot en met 1891. De gemiddelde bezoeker brengt er zo'n twee uur door, dus dat is al een begin van de planning. Even later komen we ook nog een State Park in de buurt tegen. Maar om ze beiden te bezoeken lijkt wat veel. Het Roy Orbison museum dan? Tsja, dat wordt meer dan een uur omrijden. Een scenic drive? Dat kan ons ook altijd wel bekoren. Want tussen het wandelen door is het goed om even te rusten. Maar we willen natuurlijk wel dingen blijven zien. Een scenic drive is dan perfect. We rijden wat rond, stoppen voor wat caches en kunnen genieten van het uitzicht. die gaat op de planning erbij.

Jaren geleden hebben we al eens een foto voorbij zien komen van een grote etalage van Prada, midden in de woestijn. Daar zouden we nog eens een fotostop van moeten maken, bedachten we toen. En zo gezegd, zo gedaan. Ook deze stop komt op de planning van vandaag. En zie daar, de dag is weer ruimschoots gevuld met kleine en grotere stops.

Hoe pakte het dan in de praktijk uit? Nu, zoals zo vaak, precies volgens planning. We zijn een half uurtje later weggereden dan we normaal doen. Dit kon ook gemakkelijk want Fort Davis ligt op nog geen drie kwartier rijden en gaat pas om 8:00 uur open. Op de planning daaraan voorafgaande staan slechts twee geocaches. Alle tijd van de wereld dus vandaag. Als we bij het fort aankomen, zien we dat het park gesloten is, terwijl het toch al 8:00 uur geweest is. Wat nu? Voor ons staat nog een auto voor het gesloten hek. Ik maar denken: 'die vangt net als wij ook mooi bot'. Maar niets is minder waar, het was gewoon de ietwat verlate park-ranger die het hek kwam openen en daarna snel haar post op het bezoekerscentrum in ging nemen. Hebben wij weer even geluk. Het fort bestond deels uit ruïnes zoals vroeger de gebouwen eruit zagen, en gedeeltelijk waren de gebouwen opgetrokken naar het origineel. Wij zagen nog commerciële kansen, om een gedeelte van de militaire woningen om te bouwen in hotelkamers/ appartementen er wat authentiek uitziende spullen in te zetten en 200 dollar per nacht gaan vragen voor een originele overnachting. Maar niets van dit alles. We konden wel onder andere de oude officierenwoning bewonderen en het ziekenhuis. Het ziekenhuis lag afgelegen van de overige gebouwen en de barakken. Waarschijnlijk om de ziektes zo ver mogelijk buiten de deur te houden. Want als we één ding geleerd hebben vandaag dan is het wel dat er meer militairen dood gingen aan ziektes dan dat er omkwamen op het slagveld. Ikzelf kan altijd erg genieten van zo'n openluchtmuseum. En we zijn er dan ook ruim twee uur zoet geweest.

We hebben niet alleen de gebouwen bekeken, maar ook nog een leuke wandeling over redelijk zwaar terrein gemaakt. Waarbij we vanaf het hoogste punt uitzicht hadden op het fort en zijn gebouwen.

Tevreden met onze eerste stop gaan we verder naar een aantal caches om daarna te beginnen aan de scenic drive. Maar voordat we dat doen, is het tijd om even een warme drank te scoren. de Starbucks is in dit deel met een vergrootglas nog niet te vinden. Dan maar een stop bij een supermarkt om te bezien of ze daar iets hebben. De koffie smaakt er prima. En de prijs? Daar kan de Starbucks nog wat van leren. Onze grote to go bekers werden samen gevuld voor het luttele bedrag van 1,49 dollar. De vrouw achter de kassa haalde haar schouders op en vertelde dat ze de bekers als refill zag en daar ook de prijs voor berekende. Hebben wij even geluk dat de scenic drive hier ook weer terugkomt, dan proberen we het nog eens voor dat geld!.

De scenic drive bracht ons door een prachtig en afwisselend landschap. We waanden ons soms alleen op de wereld. In de verste verte waren er geen andere voertuigen te bekennen. We vonden het dan ook best kunnen om snel even midden op de weg een achterkant foto te maken. We genieten van het landschap, stoppen nog bij een observatorium en picknicken in een fraai stenen landschap. Voldaan maken we de weg af en belanden zo maar weer bij de alleraardigste mevrouw van de refill. We rekenen weer voor een spotprijs de koffie af en krijgen een verhaal te horen over haar stiefdochter die juist vandaag naar Amsterdam gevlogen is met haar man en kinderen. Dat weten we dan ook weer.

We gaan weer verder met onze planning. Want alvorens we bij Prada aan gaan belanden, staan er nog een paar labcaches in Marfa op de planning, Die stellen niet veel voor. Het is een stil vervallen plaatste met een paar inwoners.

Prada dan? Dat is toch wel een bijzondere aanblik. Midden in de woestijn een etalage vinden met zes tassen van het wereldberoemde dure merkt en een slordige 30 damesschoenen. Ik heb er natuurlijk niets aan, want een handtas heb ik nooit bij me en op die hakken breek ik mijn enkels. Het was dan ook niet erg dat deze etage bedoeld is als window-shopping. Want kopen kun je er niets. Uiteraard is de etalage wel bewaakt met een camera, want is is natuurlijk wel echte Prada!

Toen we Big Bend National Park in de route van dit jaar opnamen, hadden we geen idee wat we van dit park dienden te verwachten. Avonden hebben we gekeken. Het was allemaal wel aardig, maar niet echt iets waarbij we dachten wauw! Goed, dat we de oversteek naar Mexico wilden maken, was al snel duidelijk. Dat dat behoorlijk wat tijd zou gaan kosten ook. Het leek ons dan ook niet verstandig om een park met een oppervlakte vergelijkbaar met de provincie Overijssel in 1 dag proberen te bekijken. Zeker omdat we er geen wauw bij kregen, leek ons twee dagen ook wel het maximum. Ook al is dat voor zo’n oppervlakte niet al te veel. Aangezien het twee uur rijden naar het park is, rijden we weer op tijd bij het hotel weg. Het is nog donker als we met 130 kilometer over de weg naar het park rijden. Na een uur rijden zijn we bij de rand van het park. De maximum snelheid is dan nog maar 70 kilometer per uur.

Omdat we geen idee bij het park konden krijgen, besloten we om met behulp van de site alltrails enkele korte wandelingen uit te zoeken met een divers karakter. Een windows opstartscherm had Marieke al gewezen op Balanced Rock. Deze wandeling is niet al te lang. Zo komen er nog vier wandelingen op de dagplanning erbij. Ook passen we nog een scenic drive in de route in. Al met al een redelijk volle dag dus. Iets voor de klok van negen nemen we de afslag naar de parkeerplaats van Balanced Rock. Het blijkt een onverharde weg te zijn. Niet al te slecht. Althans in het begin niet. Al snel wordt de weg slechter en is het meer hult dan bult (voor de niet Brabantse lezers: zeer hobbelig). Gelukkig is de weg maar iets meer dan 10 kilometer lang. Af en toe heeft de auto het zwaar te verduren, maar goed, dan had hij maar geen auto moeten worden. Als we de auto geparkeerd hebben is het inmiddels al ruim 28 graden. Dat wordt weer puffen dus vandaag. Maar ondanks dat het zo warm is, is het wel meer dan de moeite waard. De wandeling leidt ons door een zeer mooie omgeving, en al snel beginnen we aan de steile klim omhoog naar Balanced Rock. Als we de nodige foto’s hebben gemaakt, gaan we weer terug richting de auto.

De volgende wandeling van vandaag is de Lower Burro Mesa Pouroff trail. Ook een korte wandeling en bovendien behoorlijk vlak. Deze wandeling leidt ons door een rivierbedding naar een steile rotswand aan het einde van de wandeling. Of hier het water hier bij hoog water middels een waterval naar beneden valt is ons niet duidelijk. Ook de informatieborden die er staan geven geen informatie over waarom de rivier plotseling ophoudt (of begint). Het is een aardige wandeling. Leuk als je toch in Big Bend bent, maar meer ook niet.

Het is al tijd om te gaan picknicken. De dichtstbijzijnde picknickplaats is voorbij de derde wandeling die we op het lijstje hebben staan. Aangezien we na wandeling vier toch het hele stuk weer terug moeten rijden, besluiten we om wandeling drie en vier om te draaien. Het wordt dus eerst de Santa Elena Canyon Trail. Bij de ingang van het park stond dat deze route afgesloten zou zijn. Voor de zekerheid zijn we deze ochtend even bij het bezoekerscentrum binnengewandeld om te vragen of er vergelijkbare alternatieven zijn. De ranger wist ons te vertellen dat de trail sinds vandaag weer open was. Meteen kregen we de vraag of we haar zouden willen vertellen, als we toevallig weer bij het bezoekerscentrum zouden komen, of de wandeling al te doen was. We wisten wel over welk punt ze het had. Maar om een lang verhaal kort te maken, we hadden dus geluk. Want ook deze wandeling stond hoog op het lijstje om vandaag te doen. Na de picknick gaan we op weg naar de parkeerplaats. We zien dat de hele weg is ondergelopen. Tja, wat nu. Marieke ziet iets boven het water uitkomen dat op de bovenkant van een pion lijkt. Waarschijnlijk is het dus niet al te diep. Onder het mom van, dan had hij maar geen auto moeten worden, geven we gas en rijden het water in.

Zonder problemen en met droge voeten halen we de overkant van het water. We parkeren de auto en al snel staan we bij het punt waar de ranger het over had. De oversteek door de beek. De oevers zagen er een beetje modderig uit. Ik begin te lopen en zak een klein beetje weg. Geen probleem, al is het een beetje glibberen en glijden bij elke stap. Voorzichtig lopen dus. Net als Marieke mij wil beginnen te volgen, zak ik tot over mijn enkels weg in de modder. Onmiddellijk worden mijn schoenen vastgezogen door de modder. Niet fijn…. Met moeite krijg ik mijn voeten, inclusief schoen uit de modder en maak een volgende stap. Het resultaat is hetzelfde. Omdraaien dus en teruglopen. Met veel moeite maak ik nog een stap. Maar dan gebeurt het. Mijn schoen wil niet meer mee. Balancerend op één been, wat op zich goed te doen is omdat de modder voor behoorlijk wat stabiliteit zorgt, trek ik mijn sok uit en laat mijn schoen achter. Mijn andere schoen wil wel mee, maar ik besluit om geen risico te nemen. Ook die schoen en sok gaat uit. Het lopen op blote voeten gaat een stuk beter. Als ik alles op het droge heb, ga ik terug. Er is immers nog een schoen van me daar. Als ik er ben, graaf ik de schoen uit. Als ik weer op het droge ben, heb ik twee schoenen die volledig onder de modder zitten. Ik neem ze mee naar de rivier de Rio Grande die een 30-tal meter verderop ligt, en ik ga mijn schoenen zuiver maken. Al met al kost het ons bijna een uur en zijn we erachter dat de wandeling vandaag nog niet te doen is.

Met doorweekte schoenen rijden we naar de parkeerplaats van de volgende wandeling. Ook niet al te lang, maar met een behoorlijk hoogteverschil. Deze wandeling leidt ons langs een ouder boerderij en enkele oude, vervallen huizen. Ook deze wandeling valt in het kader van leuk als je in Big Bend bent.

Terug in de auto, gaan de schoenen uit en achter op het afdekzeil in de kofferbak. Met een temperatuur van 39 graden kunnen ze mooi onder het glas drogen tijdens de rit van een uur naar de parkeerplaats van de volgende wandeling. We beginnen aan de wandeling van bijna drie kilometer en puffen behoorlijk. Het is warm. Heel warm. Schaduw is er nergens te bekennen. Toch genieten we ook hier weer van een volledig ander landschap.

Terug bij de auto beginnen we aan de rit terug richting het hotel. Maar eerst even stoppen bij Border Patrol. Of we geen Mexicaantjes ergens in de auto verstopt hebben. De beambte herkent ons van gisteren en we mogen meteen doorrijden. Terug in het hotel kunnen we terugkijken op een geslaagde dag. En het wauw!-gevoel. Dat heb ik toch wel gekregen toen ik ontdekte dat mijn schoenen na een uur op een afdekzeil te hebben gelegen, compleet droog waren.

Aangezien ons hotel niet voorziet in een ontbijt, hebben we vanochtend zelf voor het ontbijt gezorgd en dit verorberd aan een picknicktafel voor onze kamer. De temperatuur was met een 19 graden heerlijk te noemen. Dat het nog donker was , ach een kniesoor die daar op let.

De ontbijtboel opruimen en op tijd de auto in. Het is een kleine twee uur rijden, voordat we bij de attractie van vandaag aanbelanden. Jawel, vandaag is het tijd om de grens over te steken. En wel de grens met Mexico. Onderweg stoppen we eerst nog om enkele foto’s van herten te maken.

We merken al gauw dat de grens oversteken aan de Amerikaanse kant uiterst serieus genomen wordt. Daar staat een bewapende officier die vraagt of we van plan zijn om de grens over te steken. Dat zijn we zeker. We moeten dan wel in het bezit zijn van een geldig paspoort, maar dat is geen probleem. Hij vertelt dat we door het kantoortje lopen naar de boot. Deze zal ons, na betaling, overzetten. Vervolgens hebben we de keuze om het stukje naar het dorpje te voet af te leggen, dat gratis is. Met een ezel voor 10 dollar per persoon of te paard voor 15 dollar per persoon. Als we het dorpje bereikt hebben moeten we ons gaan melden bij de douane in Mexico en daar ook weer wat geld achterlaten. Zo gezegd, zo gedaan. Voor ons wordt nog druk onderhandeld over koopwaar dat de oversteek moet gaan maken. Als deze mensen de overkant bereikt hebben is het aan ons de beurt. We worden veilig overgezet. De roeier moet nog behoorlijk zijn best doen om tegen de stroming in te roeien. Het is maar een klein stukje en hij wordt er toch vorstelijk voor betaald, 10 dollar.

In 2020 had ik me al voorgenomen om de weg naar het dorpje af te leggen op een ezel. Maar eenieder zal begrijpen waarom daar toen niets van gekomen is. Wat blijkt is dat ook hier de inflatie toegeslagen is. Ik meen me te herinneren dat de prijs in 2020 op 5 dollar per persoon lag. Die prijs is nu dus verdubbeld. Even twijfel ik om te voet te gaan. Maar ik wil voor één keer geen pin zijn en vertel de roeier dat we graag op een ezel naar het dorpje willen gaan. Na afgerekend te hebben krijgen we een gids toegewezen die ons zal vergezellen bij de ezeltaxi. Na erop geklauterd te zijn kan de reis beginnen. Een kwartiertje zullen we door de woestijn vertoeven op deze ‘Donkey’s with no name’. Uiteraard kennen ze feilloos de weg. Geven even gas bij het bergje omhoog lopen en houden keurig wat in bij het naar beneden gaan. Toch is het zaak om je goed vast te houden, zeker omdat ik maar ternauwernood met mijn voeten in de zakken kan die dienen als stijgbeugel. Ik voel de spierpijn in liezen en bovenbenen al opkomen. Het gaat allemaal niet in een hoog tempo want de gids moet het te voet ook nog bij kunnen houden. Af en toe wordt de ezel met een zweepje aangespoord. Maar ach, ook voor deze beesten is de temperatuur al aardig aan het oplopen.

Na er weer afgeklauterd te zijn, denken we de gids te bedanken en zelf verder te gaan. Het doel is namelijk om twee caches in Mexico te vinden. Maar niets is minder waar. We lopen eerst langs een soort van douane. Het was gewoon een mevrouw van de VVV, die onze paspoorten niet hoefde te zien, als we maar 7 dollar betaalden en het polsbandje het gehele bezoek om zouden houden. Terug naar de gids, die keurig op ons stond te wachten, klaar om ons de rest van het commerciële deel van het dorpje te laten zien, we hebben immers voor een gids betaald en die gaat ons rondleiden door het dorpje. We hebben al snel door waarom. Bij ieder kraampje met koopwaar houden we even stil en moeten we de kinderen trotseren die met waar aan onze voeten komen staan. Ook het restaurant wordt door de gids aanbevolen. We lopen nog even een kort stukje met hem mee naar de kerk en maken hem dan toch echt duidelijk dat we alleen verder willen. Dit levert een discussie op. We zeggen hem dat we voor de ezels betaald hebben en niet voor een gids en dat we uitermate tevreden zijn met datgene dat hij al gedaan heeft, maar dat we nu toch echt zelf verder willen. We geven aan dat we over een uurtje terug zijn en hem dan graag weer ontmoeten om met de ezels weer terug te gaan. Al mokkend blijft hij achter en loopt richting restaurant. Nu moeten we nog haast maken om de twee caches in een uur te doen, want de tweede is best een eindje tippelen in de alsmaar oplopende temperaturen. We zijn benieuwd of we de gids nog terug gaan zien.

Wonder boven wonder vinden we hem na een uur nog in hetzelfde restaurant. We beginnen aan de terugtocht. Bij terugkomst geven we hem een kleine fooi. We hebben immers al een klein kapitaal uitgegeven om twee caches in Mexico te kunnen vinden. Daar was hij zienderogen niet tevreden mee. Jammer dan. Op naar de boot om weer terug te keren naar de Amerikaanse douanier. Daar hebben we wel een heuse controle. We zijn vergeten om naast onze paspoorten ook de papieren esta-formulieren mee te nemen. Hij denkt dat het geen probleem is. We worden via een videochat verbonden met een Amerikaanse dame, die na bestudering van onze digitaal ingevulde formulieren ons een fijne dag wenst en we mogen weer terug naar Amerikaans grondgebied. Dat bevalt ons toch echt beter.

Na de lunch hebben we nog twee wandelingen op het programma staan alvorens we weer richting hotel rijden. De afstanden in het park laten zich goed rijden, maar je mag wel doorrijden. Dat is in de parken vaak wel anders. We zien onderweg nog enkele renkoekoeken en we genieten van het veranderende landschap. Het gaat van bruin naar groen. Het uitzicht bij window-view is fantastisch mooi te noemen. We nemen dan ook veel foto’s. Er zullen er toch wel enkele van gelukt zijn.

Het voordeel van een bezoek aan een afgelegen park is dat het er alles behalve druk is. Genoeg plaats op de parkeerplaatsen, geen wachtenden voor ons bij het bezoekerscentrum, niets van dit alles. Dat zal tegenwoordig in de populaire parken wel anders zijn. Wat zijn we blij dat we die voor het grootste gedeelte al van ons lijstje af hebben kunnen strepen. Zo nu ook Big Bend. Maar morgen hebben we nog een volle dag in dit park. Met wederom een lange aanrijtijd.

Een van de hoofddoelen van deze reis is Big Bend NP. Dit park wordt niet vaak bezocht door toeristen. Niet omdat het niet de moeite waard zou zijn. Integendeel zelfs, als we de reisgidsen mogen geloven. Als ik zeg dat het behoorlijk afgelegen is, dan is dat met iets of wat een gevoel voor understatement. Onze reis naar dit park begon namelijk gisteren al. Toen reden we 393 kilometer. Goed, het had iets korter gekund, maar we willen ook nog graag iets doen onderweg. Vandaag was het weer een behoorlijk eindje rijden, naar het volgende hotel. Iets meer dan 400 kilometers dienden er afgelegd te worden. En die route kon niet veel korter. Heel veel is er op de route niet te zien. Onderweg komen we 5 stadjes tegen. Alhoewel stadjes wel een groot woord is, want de inwonersaantallen liggen tussen de 12 en 831 mensen.

Gelukkig hebben wij niet heel veel nodig om ons te vermaken. We besluiten om te stoppen bij nagenoeg iedere geocache die we passeren. Aan het einde van de dag willen we ook nog wat kleren wassen, dus als we redelijk op tijd in het hotel zijn, dan is dat helemaal niet erg. Als we in Langtry zijn, bezoeken we spontaan het museum van Judge Roy Bean. Als we het museum een uur later verlaten, hebben we geleerd dat de benaming rechter wel heel veel eer was voor deze man. Hij bezat een kroeg in het dorp, en iedereen die iets wilde doen in het dorp, diende hem toestemming te vragen. Zijn wil was wet. Meest frappante was, dat als hij iemand veroordeelde de boete vaak uit twee delen bestond. Het eerste deel was een rondje voor iedereen te besteden in zijn kroeg, en het tweede deel was een geldbedrag dat ten goede kwam aan de gemeenschap. Uiteraard diende het eerste deel van de boete als eerste te worden voldaan. Als er geen geld meer was voor het tweede deel, dan had de gemeenschap pech. Hij vertelde ook aan iedereen die het al dan niet wilde horen dat hij degene was die de stad naar de mooiste vrouw ter wereld had vernoemd. Wie de dame in kwestie was? Lilly Langtry, een Britse actrice. Roy & Lilly hielden er een drukke briefwisseling op na. Toen Lilly eindelijk besloot om Roy in levende lijve te ontmoeten, was het te laat. Judge Roy Bean overleed korte tijd voordat Lilly, Langtry bezocht.

We rijden verder en genieten van de korte stops die we maken. Van een spookstadje tot een korte wandeling. We genieten ervan. We zien veel kleine beestjes. Van een vlinder tot een duizendpoot. Van een roodkopgier tot een renkoekoek. We genieten ervan. Voordat we het weten zijn we in Alpine. Een grote stad voor deze contreien. Meer dan 6000 inwoners telt deze metropool. Morgen gaan we naar Big Bend NP. Iets meer dan twee uur rijden vanaf hier. Zoals ik in de titel al aangeef, tisunent.

Vandaag is de eerste echte rij-dag aangebroken. De dagen dat we in de stad vertoefd hebben, zijn het maar enkele kilometers welke we per dag hoeven af te leggen, maar om in een kleine maand met een omweg naar San Francisco te komen zullen we wel wat kilometertjes op de teller gaan verzamelen. Dat komt mooi uit, want onze auto had er maar 1200 op staan toen we in Houston vertrokken. Ik kan nu al verklappen dat we al meer dan het dubbele op de kilometerteller hebben gehaald. Maar degenen die ons een beetje kennen, die weten al dat we vandaag niet enkel kilometers vreten, maar uiteraard ook weer leuke dingen gaan zien.

En niets was minder waar. We hebben een grotere diversiteit van dingen mogen aanschouwen vandaag. Onze eerste stop bracht ons bij een multicache gelegd in de maand september. Helaas voor ons hebben we deze niet kunnen vinden, maar we hebben wel het veteranenmonument gezien.

Op naar de volgende stop. Deze is iets verder weg en brengt ons bij het plaatsje Luckenbach. Ooit telde dit dorpje 492 inwoners. Vandaag de dag zijn dat er nog drie. Het wordt nu voornamelijk gebruikt als uitgaansgelegenheid. Er is plaats om te genieten van live muziek onder het genot van een (alcoholisch) drankje. Voor beiden was het nog te vroeg, maar de muziek die uit de speakers kwam kon ons zeker bekoren. We lopen er op ons gemakje rond, maken wat foto’s en doen een paar labcaches en we vervolgen onze route weer. We dienen namelijk wel een beetje op tijd ons hotel bereiken dat bijna 400 kilometer verwijderd is van het hotel waar we vanochtend vertrokken zijn.

We rijden nu wat verder en komen uit in Fredrickburg. Dit klinkt heel Duits zou je zeggen. Dat is het ook. We wandelen langs bordjes met Wilkommen erop en Danke. Langs een Biergarten en een Vereinskirche. We hebben de neiging om Duits te gaan praten en ik heb de neiging om in de Biergarten te gaan vragen naar een currywurst mit pommes und salat. Het is nog aan de vroege kant, dus ik zie er toch maar van af. Bijzonder is het wel. Het doet een beetje denken aan Solvang. Een Deens plaatsje in de USA waar we 10 jaar geleden geweest zijn. We hebben nog even een bezoek gebracht aan de herfstmarkt, waar het niet heel druk was. Om daarna onze route weer te vervolgen.

We verplaatsen ons weer een veertig kilometer om uit te komen in Kerville. Dit plaatsje is niet heel bijzonder. We zien daar wel bomen in een soort van swamp, want ze staan met hun voeten in het water. Dat blijft toch wel een leuk gezicht. Als we even verderop een cache gaan zoeken, komen we heel veel herten tegen. Deze zijn niet bang uitgevallen, maar eerder nieuwsgierig.

Ook Kerville laten we achter ons, om op zoek te gaan naar Stonehenge. De echte Stonehenge hebben we nog altijd niet gezien, maar al wel enkele replica’s. Ook deze mag er zijn en wordt ook nog eens omgeven door een Maui beeld. Ook hier maken we enkele foto’s en de karavaan trekt weer verder.

Dit maal voor het langste stuk van de dag. Een kleine twee uur rijden is het nog naar het hotel. Uiteraard maken we nog een enkele kleine stop, om het aan één stuk te moeten zitten te beperken. Rond 17:15 uur komen we bij het door ons uitgezochte restaurant aan. De planning voor vandaag paste weer keurig.

Eenieder die denkt dat onze voorbereiding van een nieuwe ’28 days in the USA’ uitgebreid is, die heeft gelijk. We laten niet graag tijd verloren gaan aan zaken als zoeken waar we zullen gaan eten, of kijken waar we boodschappen gaan doen. Eenieder die denkt dat er daardoor geen flexibiliteit meer in de route is, die heeft ongelijk. Het jaar rond zitten we boeken te lezen en internet af te struinen naar leuke, grappige of interessante plekjes om kortere of langere tijd te stoppen. De voorbereidingen voor ’28 days in the USA 2024′ zijn al in gang gezet. En dat terwijl nog nog maar net aan de versie van dit jaar zijn begonnen. Zo kwamen we enkele dagen geleden een foto tegen van een benzinestation. Verder kijken, leerde ons dat we er deze ochtend precies langs zouden rijden. Inplannen dus…

Huh, een benzinestation zul je misschien wel denken. Wel het is niet zo maar een benzinepomp, maar het grootste benzinestation van Texas. Als je in je achterhoofd houdt, dat een gemiddeld pompstation in Nederland 6 pompen heeft, en dat het grootste benzinestation van Europa 51 pompen telt, dan kun je jezelf misschien een voorstelling maken hoe grote het benzinestation in Luxemburg is. Wel het benzinestation van Buc-Ee’s in Texas telt maar liefst 120 pompen. Meer dan 1 keer zo groot dus dan het benzinestation in Luxemburg. Aangezien we gisteren de auto al hebben volgetankt, is het niet nodig dat we hier gaan tanken. Maar goed ook, want de benzine is hier maar liefst €0,90 per liter. Gisteren betaalden we €0,78 per liter. We besluiten om even een sanitaire stop te maken en even wat drinken voor onderweg te halen. We lopen de pompwinkel binnen en weten niet waar we moeten kijken. De AH XL op de Limburglaan is kleiner. We lopen rond, en vinden een nieuwe pet voor ondergetekende. Maar goed ook, want mijn andere ben ik gisteren verloren. Ook kopen we nog een koeltas. Maar het drinken voor onderweg wordt toch een probleem. Aangezien slootwater over het algemeen beter smaakt dan de koffie bij een benzinestation in de VS, nemen we liever thee of warme chocolademelk voor onderweg. Maar helaas, beide producten worden niet verkocht.

We rijden door naar Mission Concepción in San Antonio. Een van de missieposten die er nog zijn in deze stad. We lopen hier nagenoeg alleen rond, en genieten van de historie van de plek.

Dan rijden we door naar downtown San Antiono. Het parkeertarief is hier €10,- per uur. Maar goed dat we ook nu vooraf een parkeerplaats hebben besproken, zodat we ‘maar’ €25,- kwijt zijn in plaats van €70,- We beginnen aan de Riverwalk. We zijn aangenaam verrast door hetgeen we zien, en genieten volop. We zien vele leuke kleine plekjes.

We verlaten de Riverwalk en lopen richting de enorme Tower of the Americas. Onderweg komen we door een klein parkje waar we een potje Cornhol spelen. Tower of the Americas is een leuke stop met een leuk parkje erbij.

Weer terug om verder langs de rivier te lopen. Ook nu zien we weer leuke dingen. We belanden in een winkelcentrum en kopen een speldje. Korte tijd later maken we een koffiestop.

Na de koffie gaan we op weg naar Mission Alamo. Hét hoogtepunt van San Antiono. Al snel zijn we erachter dat men hier dol is op werkverschaffing. We dienen een ticket te gaan halen bij de kassa een goede 100 meter verderop. De tickets zijn overigens gratis. Vervolgens gaan we weer terug en worden onze tickets gescand en mogen we in de rij gaan staan wachten om de kerk in te gaan. Aan het einde van de rij staan vervolgens weer mensen die heel graag onze tickets willen zien. Als we eenmaal binnen zijn, ontdekken we dat het hier drukte van jewelste is. Er is in een ruimte een tentoonstelling waarvoor je in de rij dient te gaan staan. Waar die tentoonstelling over gaat? We hebben eerlijk gezegd geen idee, aangezien deze nog maar korte tijd open is. Na een half uur mogen we de ruimte in. We krijgen een film te zien die op een muur wordt geprojecteerd over de geschiedenis van de fresco’s die hier ooit eens aanwezig waren. Nog geen vijf minuten later zijn we weer buiten.

We wandelen verder. Niet meer langs de rivier, maar door de stad. Ook hier genieten we volop, en al snel staan we op de markt. De Mexicaanse markt om precies te zijn. We kijken wat rond en wandelen naar de laatste stop van vandaag. De kathedraal. Hier kunnen we helaas niet naar binnen omdat er een dienst aan de gang is. We wandelen op het gemak terug naar de auto en gaan naar het hotel. Al met al hoeven we maar één ding te zeggen om deze dag samen te vatten. Missie geslaagd.

Vandaag gaan we terug naar Austin om het tweede deel te bekijken van hetgeen we uitgezocht hebben. Op zich is er niet bijzonder veel te zien in deze stad, maar alles bij elkaar zou het toch goed zijn voor een wandeling van meer dan twintig kilometer. En dat is teveel om op één dag te bezichtigen en ook nog een paar geocaches te zoeken. Gisteren het zuidelijke rondje gedaan, en vandaag dus het noordelijke rondje. We parkeren de auto weer in dezelfde parkeergarage als waar we gisteren geparkeerd stonden. De parkeerplaats hebben we een paar maanden geleden gereserveerd middels de website spothero voor iets meer dan $12,- voor een hele dag. Als we de parkeergarage inrijden zien we dat het reguliere tarief $9,- per uur is. Dat scheelt dus nogal wat!

Afgelopen nacht heeft het de hele nacht geregend en geonweerd. Gevolg is dat het vandaag nog benauwder is dan dat het gisteren was. Rond kwart voor negen beginnen we aan het noordelijke rondje, en het is dan alweer meer dan 25 graden. We maken als eerste een stop om koffie te drinken. Na de tegenvallende koffie van gisteren, maken we nu veilige keuze voor Starbucks. Geen bijzondere koffie, maar helemaal niets mis mee. Na de koffie wandelen we verder. Het eerste stuk van de wandeling, zat ook al in het rondje van gisteren. Dat schiet dus behoorlijk op.

De eerste stop is het State Capitol. Hoeveel van deze provinciehuizen we inmiddels in de VS bezocht hebben, weten we niet precies, maar het zijn er zeker een stuk of 20 denken we. Misschien dat we dat eens op een rijtje moeten gaan zetten als we weer terug zijn in Nederland. De voorzijde van het gebouw wordt bijna compleet aan het zicht onttrokken door de bomen die langs het voetpad staan. Jammer, want het gebouw oogt zo wel een stuk minder imposant.

Als we door de beveiliging heen zijn, kunnen we vrij rondlopen, zoals in alle provinciehuizen in de VS. We hebben al eens in het kantoor van de gouverneur gestaan. Welke staat dat was? Ik heb geen idee meer. Ook dat moeten we maar eens uitzoeken. We zien dat er ook een giftshop is, en besluiten om te kijken of ze daar ook een speldje verkopen van het State Capitol. Als we in de souvenirwinkel zijn, zien we een stuk of 9 militairen staan in de winkel. Aan de vlag op hun uniform te zien, komen ze uit Tsjechië. Allemaal willen ze iets kopen, en de man aan de kassa heeft het er maar druk mee. Wij zoeken op het gemak een speldje uit, en wachten keurig tot we aan de beurt zijn. Net als de laatste soldaat de winkel verlaat, komt de collega van de man die aan de kassa staat terug van pauze of zo. “Ben je daar eindelijk!’, zucht de man, “Ik heb zojuist het complete Tsjechische leger in de winkel gehad!” We moeten lachen om deze opmerking, en hopen dat het Tsjechische leger toch wel iets groter is dan deze groep van een stuk of 9 militairen.

We wandelen verder richting de universiteit van Texas. Oftewel UT. Op het terrein zijn veel beelden en musea te bewonderen. Dat doen we dan ook graag. Inmiddels is het kwik de 30 graden ruimschoots gepasseerd, en doordat het zo ontzettend benauwd is, hebben we beiden een persoonlijke warmwatervoorziening. Oftewel het zweet gutst van onze lijven af. We besluiten om een veilige koffiepauze in te bouwen. Starbucks dus. Met behulp van google maps zoeken we er eentje in de buurt op, en wandelen daarheen. Als we binnenstappen schrikken we. Het is er enorm druk. We besluiten om verder te wandelen en wel te zien waar we gaan pauzeren om een beetje af te koelen.

We zien nog veel, en de plakkaten die bij de beelden staan, maken ons weer een stukje wijzer. In het routeboekje van vandaag is nog een koffiepunt op het universiteitsterrein opgenomen. We besluiten om daar koffie te gaan drinken. Als we de deur open willen maken, zien we dat het gebouw enkel toegankelijk is voor studenten, medewerkers en mensen die zijn uitgenodigd op de universiteit. Dan hebben we toch weer geluk dat we tot de laatste groep behoren. Want ook al is het alweer bijna negen jaar geleden dat we zijn uitgenodigd op de universiteit van Yale, op het bordje wordt geen tijdsbestek van de uitnodiging genoemd, noch voor welke universiteit je dient te zijn uitgenodigd. En als ze ons onverhoopt aanspreken op het feit dat we er niet mogen zijn, dan is er altijd nog Plan B, “Nederlands praten, schouders ophalen, dom kijken en doorlopen.’ Werkt altijd.

Maar het is allemaal niet nodig. Als ik koffie heb besteld, dan wordt er om mijn studentenpas gevraagd om de korting te kunnen geven. Nu weet ik dat ik er ontzettend goed uitzie voor mijn leeftijd, maar iemand die mij inschat voor iemand van een studentikoze leeftijd, dien toch even een bezoekje aan de opticien te brengen. Als de koffie op is, wandelen we verder naar de laatste grote stop van vandaag.

Het Texas State Cemetery. Hier liggen veel bekende Texanen begraven. Waaronder Stephen F. Austin & Barbara Jordan. We stoppen bij vele graven en monumenten die er op dit kerkhof zijn. Als we bij een van de laatste monumenten zijn, schrikken we toch we even. Het is een monument ter herdenking van het complete Tsjechische leger. Oftewel “The nine men of Praha”.

Austin, Texas. Het zegt me niet heel veel. Als ik aan deze plaats denk, dan komt direct een stukje songtekst van Björn van der Doelen in me op. Hij is onder andere in Austin, Texas gewest, heeft er tot diep in de nacht in een café vertoefd en een wilde nacht gehad. Nu, dat zal het voor ons niet worden in Austin. En op Van der Doelen en Jack Engelen na, ken ik niemand die deze stad ooit met een bezoek vereerd heeft. We gaan dus zelf maar op onderzoek uit.

De parkeerplaats hebben we van te voren geboekt en de QR code blijkt prima te werken. We stallen ons voertuig en gaan beginnen aan de stadswandeling deel 1 welke we uitgestippeld hebben. het zal een kleine 11 kilometer zijn in totaal. We hebben twee dagen in deze stad en hebben een noord- en een zuidlus gemaakt. Wat direct opvalt is dat Austin, zoals veel Amerikaanse steden, uitgestorven is. Ze worden in onze beleving voornamelijk gebruikt om op kantoor te gaan werken, een lunch te halen, verder gaan met werken om vervolgens aan het einde van de dag weer naar huis terug te keren. Maar voor ons geen straf, dan hebben we rustig de tijd om wat foto’s te maken.

Hoewel Austin bekend staat om zijn muurschilderingen, vonden we deze in Houston toch mooier. Maar we hebben ook vandaag weer verscheidene leuke schilderingen gezien, dat wel. We hebben ook fraaie beelden gezien, onder andere van Willie Nelson en van Stevie Ray Vaughn. Ik had nog nooit van de beste man gehoord, maar Paul wel. Hij heeft een prachtig plaatsje aan het water gekregen als eerbetoon aan de muziek die hij uitgebracht heeft.

Toen we vanochtend buiten stapte, zagen we iets dat we de afgelopen dagen nog niet gezien hadden: regen. Mmm. Dat wordt een bijzondere dag regen om 8 uur in de ochtend en toch al een graadje of 25 op dit tijdstip. We maken een keuze om toch de jassen maar in de auto achter te laten. En dat is maar goed ook, want al snel hield het op met regen en liep ook het kwik op. Jammer dat het niet alleen warm werd, maar ook steeds benauwder.

Nadat we diverse leuke plekjes bezocht hebben en daar uiteraard ook enkele caches gevonden hebben, is het tijd om voor een kopje koffie. De keuze viel op Jo’s Coffee. Een kleine koffiebar in een hippe wijk van Austin. Het is er al best druk voor de vroege ochtend. Een bordje: ‘Best coffee in Town’, legt de lat hoog voor hetgeen onze smaakpupillen gaan beleven. De groep dames aan een tafeltje naast ons, zijn er al van gaan schaterlachen en produceren een groot aantal decibellen om ons heen. Ik krijg spontaan medelijden met de enige man in hun midden.

Ik heb al een idee waarom dit tentje zo populair is. Paul heeft me dat namelijk ingefluisterd. Jo’s Coffee is gestart door een jong stel. Kort na de opening kreeg het stel ruzie, en Jo ging kwaad weg. Manlief bleef beduusd achter. Hij kreeg al snel spijt van de ruzie en maakte voor Jo een schildering op de muur van het koffietentje. Jo kwam terug en het stel is tot op de dag van vandaag nog bij elkaar. En de koffie? Die was op zijn zachts gezegd niet onze smaak. Geef ons maar de Tjipke koffie van onze vrienden uit Friesland. Maar het verhaal achter dit koffietentje is dan wel weer leuk.

We wandelen rustig verder en komen erachter dat de skyline van Austin toch wel indrukwekkender is dan die van Houston. Daarin wint Austin het dus wel van zijn broer. Enkele caches verder merken we dat het tijd wordt om even op adem te komen in een air conditioneerde omgeving. We kiezen ditmaal veilig voor Starbucks koffie. Die is altijd goed. Wat ons opvalt aan deze Starbucks is dat er bijzondere mensen werken en er bijzondere klanten komen. De regenboogvlag is uitermate goed vertegenwoordigd zeg maar. Wij vallen echt uit de toon.

Tegen een uur of drie zijn we aan het einde gekomen van onze wandeling. We besluiten om Austin voor vandaag achter ons te laten en gaan nog een aantal geocaches zoeken waarmee we ons D/T grid verder kunnen vullen. Het zal menigeen van jullie niets zeggen, maar een enkeling misschien wel. Het is ons gelukt om de gaten in het grid te vullen en na een kleine twee uur rondtoeren en stoppen hebben we het grid tweemaal weten te vullen. Voldaan gaan we onze inwendige mens maar eens versterken.

Voor vandaag staat de eerste reisdag op het programma. En het is meteen een behoorlijke rit van meer dan 400 kilometer naar Austin. Aangezien we niet in de VS zijn om alleen maar te rijden, maar ook nog iets of wat te zien, betekent dat een beetje op tijd opstaan. Om kwart voor zes gaat de wekker dus gewoon. Niet dat het nodig was, want om vijf uur was ik er al uit. Waarschijnlijk heb ik toch nog niet helemaal het juiste ritme te pakken, want vijf uur is zelfs voor mij aan de vroege kant. We ontbijten en gaan op pad. Eerst even een korte stop maken bij Walmart is de planning. Het zit al gelijk tegen. Vanaf het hotel zou het ongeveer een kwartier rijden zijn. Dat lukte niet helemaal aangezien er een woud van omleidingen en wegafzettingen waren, duurt het meer dan een half uur alvorens we onze auto bij de supermarkt parkeren.

Na de boodschappen is het tijd voor de volgende stop. En dat is gelijk de langste stop van vandaag. We hebben in Brazos Bend State Park een wandeling uitgestippeld. De reis hierheen verloopt wel vlot en drie kwartier later hebben we de auto geparkeerd bij het bezoekerscentrum. We kunnen nog niet naar binnen, want het gaat pas om 9 uur open.

We gaan eerst wandelen. Alhoewel het vroeg is, is het al warm. Wordt er in Nederland geklaagd over de hitte. Deze ochtend was het 27 graden. Om 7 uur welteverstaan. Als we iets voor negenen aan de wandeling beginnen, is het kwik al ruimschoots de 30 graden gepasseerd. Om 10 uur is het een aangename 38 graden. Ach, het is warm. En aangezien klagen niets helpt, wandelen we lekker door. Dit park is vooral bekend om de grote hoeveelheid vogelsoorten die hier leven. Leuk, maar eerlijk gezegd, komen we hier meer voor het feit dat in dit park ook het grootste Amerikaanse roofdier leeft. De alligator. De wandeling die we hebben uitgestippeld zal ons langs vier verschillende meren leiden. Althans, dat is de bedoeling. Want ook in dit deel van de wereld staat het water laag. Twee van de eerste drie meren die we passeren zijn volledig opgedroogd. De natuur is mooi, maar gebrek aan water zorgt er ook voor dat er niet zo heel veel vogels te zien zijn. Laat staan dat we een alligator ontdekken.

Onze hoop is gevestigd op het deel van de wandeling waar aan beide zijden van het pad water zou moeten zijn. Hier staat wel wat water, al is het niet heel veel. Maar genoeg om veel verschillende vogels te ontdekken.

Plotseling denken we geluk te hebben. Maar het is net te ver weg om het met zekerheid te zeggen. We classificeren hetgeen we gespot hebben, maar als een stuk hout. Korte tijd later hebben we meer geluk en zien we een alligator zwemmen.

We wandelen verder en zien nog een paar van deze bijzondere dieren. We genieten volop. Het laatste deel van de wandeling is niet zo interessant. Een lang recht pad door de bossen. Na meer dan 2 kilometer is het een keer linksaf slaan, en dan weer ruim een kilometer door naar de parkeerplaats.

We gaan verder. De volgende stop is een zogenaamde Lost Place. Een kerk. We maken een korte stop, en kijken even binnen. Leuk, maar niet heel bijzonder. Gelukkig was het niet noodzakelijk om er ver voor om te rijden.

We rijden verder. Een behoorlijk stuk rijden nu. De volgende stop is in het plaatsje Bastrop. Bekend uit de film Texas Chainsaw Massacre. Niet dat we die ooit gezien hebben, maar dat terzijde. We bekijken het monument dat hier is neergezet ter nagedachtenis aan de overleden mensen die aan de film hebben meegewerkt en maken een paar foto’s.

Dan is het tijd om te gaan winkelen bij de outlet. Het laatste stuk is het druk op de weg. In de outlet is het allesbehalve druk. We vinden niet wat we zoeken (al heb ik geen idee wat we zochten) en verlaten de outlet in dezelfde staat als we gearriveerd zijn.

Het is inmiddels tijd om te gaan eten. We hebben wel zin in Mexicaans. De navigatie wordt ingesteld op het Mexicaans restaurant dat we lang geleden hebben uitgezocht. Voldaan gaan we verder. We stoppen even bij de supermarkt om wat drinken te halen. We zien dat de benzine hier behoorlijk goedkoop is. We tanken dus gelijk even de auto vol voordat we naar het hotel gaan.

We hebben toch wel even getwijfeld van te voren of we een behoorlijke som geld uit wilden geven, voor iets dat ons eigenlijk helemaal niets zegt. En ja, ik weet het. We hebben ook veel geld uitgegeven voor Elvis en Prince, terwijl we niet tot de grootste fans behoren. Maar ruimtevaart, dat is voor ons beiden wel erg abstract. En een voorkeur voor techniek hebben we ook al niet. Want maakt het dat we dan toch een paar paar dollars hebben gespendeerd om een aantal uren rond te mogen lopen in het NASA Space centrum? Dat is heel simpel, we zijn beiden wel gevoelig om iets te zien dat een grote impact heeft gehad op de wereldgeschiedenis. En daar mag je de maanlanding van de Apollo 11 op 16 juli 1969 wel toe rekenen. Wij zijn te jong om het ons te herinneren, maar ik weet bijna zeker dat de oudere generatie de TV beelden nog voor de geest kan halen van de eerste menselijke voetstap op de maan.

Dus hebben we een aantal maanden geleden tickets geboekt en worden we om 10:00 uur verwacht en mogen we om 11:20 uur door naar de controlekamer daar waar de legendarische woorden: “Houston, we’ve had a problem” (over het algemeen denkt men dat de zin was: “Houston we have a problem”, maar dat is niet juist) gehoord werden en het probleem vakkundig opgelost werd. Om de controlekamer te mogen bezoeken, dien je een apart kaartje bij te boeken.

Zoals gezegd worden we ‘pas’ om 10:00 uur verwacht, dus hebben we nog wel even tijd om van te voren een korte wandeling te gaan doen.

Gisteren heeft Paul een rondje met labcaches uitgezocht in een klein natuurgebied. Het leek ons de moeite om hier de zonsopgang te kunnen aanschouwen. Op tijd uit de veren en richting het rondje. Jammer voor ons, het natuurgebied is momenteel afgesloten. Dan maar een plan B bedenken. Gelukkig voor ons liggen er overal genoeg (lab) caches om ons te kunnen vermaken. De keuze valt op een rondje door historisch League City. Nou valt dat historisch hier doorgaans wel mee, maar we vermaken ons toch prima. We merken bovendien op dat het op de vroege ochtend voor 9 uur al flink warm is. Dat belooft weer wat voor de temperatuur die de dag ons nog brengt.

Na een bakje koffie in een lucht geconditioneerde ruimte, kunnen we er weer tegenaan en melden we ons keurig op tijd bij de ingang. We lopen op het gemakje door de centrale hal en merken op dat ons hart er toch echt niet sneller van gaat kloppen van al wat er met ruimtevaart van doen heeft. Geef ons liever de ruimte buiten. Maar nu we er toch zijn maken we wat foto’s en vliegt de tijd om.

We melden ons weer op tijd voor de tour richting de controleruimte. Een tram brengt ons keurig naar de plek van bestemming. Maar niet zonder allerlei restricties. Op je stoel blijven zitten, kinderen plaatsen tussen de ouders in en niet uit de tram hangen. Niets naar buiten laten vallen, want er kan absoluut niet gestopt worden op plaatsen waar de tram normaal niet stopt. We houden elkaar stevig vast, zodat geen van ons uit de tram kan vallen. Stel je voor dat we één van ons achter zou moeten blijven in afwachting tot de beveiliging komt. Want er kan immers absoluut niet gestopt worden, onthoud dat goed.

Aangekomen bij de meest beroemde controlekamer ter wereld, worden we verzocht muisstil te zijn. Anders moet je terug naar de tram en mag je niet mee naar binnen. We lopen op onze tenen de trappen omhoog en nemen plaats op authentiek meubilair. In 20 minuten worden we mee teruggenomen in de tijd. Eerlijk is eerlijk, je voelt aan alles dat dit uniek is. We hebben echt het gevoel een stukje geschiedenis te hebben herbeleefd. (En let vooral op de volle asbakken op de werkplekken).

We bezoeken daarna nog het rocketpark, waar een replica van de Saturn V ligt. Je kunt je vooraf geen voorstelling maken hoe groot zo’n ding is. Ik kan iedereen vertellen, heel groot!

Als laatste bezoeken we nog de spaceshuttle welke op een Boeiing gemonteerd is en zo van de ene kant van de VS naar de andere kant van de VS werd gebracht. Al met al is de dag omgevlogen en hebben we er zeker geen spijt van. En hebben allebei het gevoel iets unieks te hebben mogen aanschouwen.

We hebben voor het eten nog even tijd voor een korte wandeling langs een paar grappige beelden van pelikanen alvorens we met een volle buik terugkeren naar het hotel.

Houston, de stad van! Ja, waarvan eigenlijk. is het de stad die iemand opbelt als hij onderweg is naar de maan om te zeggen dat er een probleempje is? Wellicht, maar heel veel zegt het ons eigenlijk niet. Wat dan wel? We hebben totaal geen idee. En om heel eerlijk te zijn, vinden we dat ook helemaal niet erg. Een stad die niet heel bijzonder is, is ideaal om een dagje te vertoeven om op die manier een beetje te acclimatiseren. En dat is wel nodig. Ondergetekende stond vanochtend om kwart voor vijf op. Niet omdat het nodig was, maar puur omdat de biologische wekker het de hoogste tijd vond. Een kleine drie kwartier later was ook Marieke van de partij. Dus maar douchen en daarna ontbijten. We besluiten om alvast wat boodschappen te gaan halen, die we over een paar dagen nodig hebben. Het is dan 7 uur. Gelukkig zijn hier de winkels dan al gewoon open. Bovendien kunnen we dan meteen genieten van een fraaie zonsopkomst.


Als we de boodschappen in het hotel hebben achtergelaten, gaan we op weg naar downtown Houston. In januari hebben we al een wandeling door deze stad uitgestippeld. En ook de parkeerplaats hebben we daarbij natuurlijk uitgezocht. Jammer, maar helaas. Vandaag is de parkeergarage gesloten in verband met een evenement. Wat nu? We rijden verder en parkeren de auto aan de kant van de weg. We zoeken met spothero een betaalbare parkeerplaats op, en boeken die. Een paar minuten later stoppen we met de auto voor de slagboom van de parkeergarage en hopen dat de boeking is doorgekomen. We houden de QR-code die we in de mail hebben ontvangen voor de camera en de slagboom en de roldeur gaan open.

We besluiten om onze wandeling door Houston te laten beginnen op het punt dat we oorspronkelijk al startpunt hadden uitgezocht. Klein nadeel is wel dat het in totaal een paar kilometer verder wandelen zal zijn dan we hadden bedacht. En hoewel het nog maar net 9 uur is geweest, is het toch al behoorlijk warm. We zoeken de eerste geocache voor vandaag. Het duurt eventjes, maar uiteindelijk hebben we de goed verstopte cache gevonden.

Dan wandelen we verder naar de volgende locatie. Tijdens het uitstippelen van de wandelroute in januari heb ik een plek gevonden die bekend staat als Skyline View. Dit is een brug over een snelweg, waarvan het hek volhangt met hangsloten. Tussen de hangsloten door heeft men een goed uitzicht op de skyline van Houston. Met behulp van streetview ontdekte ik een gat in het hek. De locatie gepind en de coördinaten opgeslagen. Als dan blijkt dat het bepalen van de juiste locatie gelukt is tot op 2 meter vanachter een computertje 8160 kilometer verderop, dan geeft dat wel een voldaan gevoel. Dat het uitzicht op de skyline dan een beetje tegenvalt, dan is dan maar zo.

We wandelen verder en krijgen te horen dat het in Zoutelande vandaag veel te warm is om te fietsen. Wel, we zouden natuurlijk kunnen antwoorden dat het hier ook warm is en ook wij niet onderweg zijn op de fiets. We besluiten wijselijk om niet te antwoorden, maar maken gewoon de stappen wat kleiner en wandelen verder naar Tranquillity Park. Dit park is opgedragen aan de geschiedenis van de ruimtevaart. En juist in dit park is een klein monument dat ik graag wil zien. Namelijk een kopie van de voetafdruk die Neil Amstrong in 1969 op de maan zette.

We wandelen verder. Het wordt warmer en warmer, en onze stappen worden vanzelf kleiner. Onderweg valt ons het grote aantal muurschilderingen op. We genieten van deze kunst en wandelen verder en verder. Onderweg drinken we een paar keer een kop koffie. Warm is het toch al.

De laatste grote stop van de wandeling is een beeld van Fab 4, oftewel The Beatles. Een eindje weg van de binnenstad op een plekje waar eigenlijk niemand komt staan vier enorme beelden van John, Paul, Ringo & George. We maken foto’s en gaan terug naar de parkeergarage. Dit is nog wel een behoorlijk eind lopen, en door de hoge temperatuur, hebben we warm stromend water op onze ruggen.

Wat ons opvalt is dat Houston verrijkt is met behoorlijk wat kunst. We genieten ervan. Als we bij de auto zijn, hebben we nog enkele korte stops in de planning zitten. De eerste zijn de Presidential Heads. De naam zegt genoeg. In de tuin van een kunstenaar staan enorme hoofden van voormalige presidenten van de VS. Het was oorspronkelijk de bedoeling dat deze in een themapark in South Dakota zouden komen te staan, maar dat project is nooit van de grond gekomen. Gelukkig voor ons, want deze plek is leuk genoeg om er een stukje voor om te rijden en enkele foto’s te maken.

De laatste stop van vandaag is een kunstmatige waterval in het Gerald D. Hines Waterwall Park. Parkeren is er nagenoeg onmogelijk. Dus alarmlichten aan en een paar foto’s maken. Een leuke stop voor een paar minuten, maar meer ook niet. We besluiten om wat te gaan eten, want langzaam aan beginnen we toch wel honger te krijgen. We zijn nog niet helemaal geacclimatiseerd, maar dat is niet erg. Ook daar zijn kleine stapjes voor nodig.

In 2011 zijn we al eens in Texas geweest, maar daar was ook alles mee gezegd. Veel verder dan een meter of 25 zijn we destijds niet verder in de staat geweest. Dus om nu te zeggen dat we ‘echt’ in deze staat zijn geweest. Nou, nee.

Zoals de meesten wel weten, ontstaat bij ons het idee voor een roadtrip vaak tijdens het maken van een roadtrip. Veel trips stonden in het teken van het vinden van oude geocaches, om op die manier de Jasmer tabel vier maal te kunnen vullen. In 2019 maakten we een roadtrip van Portland naar Denver. Het zou de laatste roadtrip zijn die in het teken van Jasmer stond, omdat aan het eind van die reis onze persoonlijke queeste voltooid zou zijn. Op die manier ontsproot het idee om een roadtrip te maken door Texas. Eenmaal thuis werd er een route in elkaar gezet en enkele maanden later werden de tickets geboekt.

COVID-19 gooide roet in de plannen, en de reis kon niet doorgaan. Een jaar later werd het ook niets. Toen het weer wel kon in 2022, besloten we om weer een rondreis te maken door het westen van de VS, om het door ons zo geliefde ‘rood’ te bezoeken. Uiteraard afgewisseld met behoorlijk wat groen. Het werd een reis om nooit te vergeten.

Texas lag dus nog steeds op de plank. Voor 2023… De route die we bedacht hadden zou het niet gaan worden. Er was teveel veranderd in de wereld. Een belangrijk ding dat was veranderd waren de vliegreizen. Graag vliegen wij de heenreis rechtstreeks om zo de kans op het kwijtraken van bagage te verkleinen. Ook zijn we niet verzot op het feit dat we in de VS zelf de bagage naar het ander vliegtuig dienen te brengen en eerst door de douane dienen te gaan alvorens te kunnen overstappen. Te veel stress die niet noodzakelijk is in onze optiek.

We besloten om de route opnieuw in elkaar te zetten. Eenmaal dat gedaan, was het een kwestie van het boeken van tickets en een huurauto. Dat de prijzen inmiddels fors hoger zijn, dat weten we, maar toch blijft het schrikken als je meer dan het dubbele dient te betalen voor een huurauto dan voor COVID-19. De uitgestippelde route werd totaal anders dan we in 2019 hebben bedacht. Ook omdat het gevoel bij Texas inmiddels totaal anders is dan dat het was in 2019. We zijn ouder geworden denk ik.

De vliegreis brengt ons naar Houston. Hoe vaak ik in gedachten al de titel: “Houston, we have a problem.”, heb getypt, dat weet ik niet meer. Maar stiekem hoopte ik dat we 0,0 reden zouden krijgen om überhaupt deze titel te kunnen gebruiken. Want als er iets is, waar we niet op zitten te wachten, dan is het wel op een probleem.

Om de reis in alle rust te kunnen laten beginnen starten we deze reis ook weer met een dagje Amsterdam, om vervolgens in een hotel bij Schiphol te overnachten. Minder reistijd op de dag van de vliegreis, dus minder stress in onze optiek. Uiteraard is het wel gewoon vroeg opstaan. Om 6:50 dienen we op het vliegveld te zijn. Drie uur voor vertrek. Zoals wordt geadviseerd bij intercontinentale vluchten. Als we opstaan, gaan we eerst op het gemak ontbijten. Daarna kijken we hoe laat de shuttlebus naar Schiphol komt. We zien dat we nog 13 minuten hebben om onze spullen te pakken. Dat is een beetje aan de krappe kant denken we, maar 20 minuten later komt er weer een bus. Dan nemen we die maar, besluiten we. Iets na de klok van 7 op het vliegveld zijn, zal ook geen probleem zijn.

We pakken de koffers in en lopen naar beneden. Daar staat de bus nog klaar. We stappen in, en de bus vertrekt nagenoeg onmiddellijk. Even later staan we te kijken bij welke balie we ons dienen te melden. We wandelen erheen, en bij de eerste controle vertelt de stewardess ons, dat ze op de middelbare school een vriendje had, met dezelfde achternaam als Marieke. Bijzonder, want zo heel vaak komt die naam nu ook weer niet voor. Ook wel weer fijn, dat de stewardess wat jeugdherinneringen op kan halen, want eerlijk gezegd is het niet heel erg druk op het vliegveld.

We laten onze koffers achter en gaan richting security control. Waar we bij de balie al niet dienden te wachten (we hadden geeneens tijd om de paspoorten uit de tas te halen voordat we aan de beurt waren), was het hier eigenlijk van het laken eenzelfde pak. Verbaasd lopen we richting de bakken om onze spullen in te leggen. We maken een kort praatje met de beveiligingsmedewerken, lopen door de scanstraat en halen onze spullen op. Nog even door de paspoortcontrole en we kunnen koffie gaan halen.

Daar is de wachtrij eigenlijk nog het langste. 49 minuten nadat we in het hotel in de bus stapten, zitten we op Schiphol aan de koffie. Dat moet haast een nieuw record zijn denken we.

Dan kom ik tot de ontdekking dat ik vergeten ben om de geocaches op de laptop te zetten. Zou ik dan toch die gedroomde titel kunnen gebruiken? Jammer, maar ik heb al snel enkele oplossingen bedacht. De eerste is om gewoon even in te loggen op het netwerk thuis, om zo de backup aan te spreken. Het inloggen is geen enkel probleem. Het aanspreken van een backup van 9,8GB blijkt wat lang te duren met de internetverbinding die we hebben. Tijd voor Plan B. Iets wat ik nog nooit geprobeerd heb, maar in mijn ogen zou het moeten werken. Ik koppel de GPS aan de laptop en open het bestand waarin de caches staan op de GPS. Dit blijkt te werken en korte tijd later is de laptop gevuld met de caches die we in de VS kunnen gaan zoeken. No problem dus.

Als de koffie op is, besluiten we om naar de gate te wandelen. We doen een spelletje en het valt ons op dat het rustig is in de gate. Wonder boven wonder begint het boarden vervolgens ook nog eens op tijd. Het moet allemaal niet gekker worden. De volgende verbazing is dat het boarden ontzettend soepel gaat. Geen mensen die staan te dringen om als eerste in het vliegtuig te zijn waar we toch allemaal in dienen te stappen, dus waarom zo’n haast. We lopen door de gangen van het vliegtuig. In alle rust. Geen dringende mensen. Geen mensen die staan te mopperen omdat ze hun handbagage niet kwijt kunnen. Niets.

We maken een praatje met de stewardess en als we al een tijdje aan boord zijn, maken we de opmerking dat het vliegtuig wel aan de lege kant is. Er blijkt een vlucht vertraagd te zijn, en daardoor kunnen de mensen de overstap niet halen. Als het vliegtuig is opgestegen, mogen we kiezen waar we willen gaan zitten. Van de 118 stoelen in het gedeelte van het vliegtuig waar we zitten, zijn er slechts 21 bezet. De eerste twee rijen staan volledig tot onze beschikking.

Onderweg kletsen we gezellig met de stewardessen. Als we ruim 10 uur vliegen later in Houston, Texas zijn geland, wensen ze ons een prettige reis. Aangezien we toch nog even dienen te wachten alvorens we het vliegtuig uit kunnen, kletsen we vrolijk verder. We zeggen dat we blij zijn als we binnen drie uur na de landing onze huurauto hebben. We bedanken de dames en gaan richting de douane. Maar eerst nog even een plaspauze, want uit ervaring weten we dat de rij bij de douane in de VS lang kan zijn.

Ook dat verhaal blijkt hier weer niet op te gaan. Slechts twee mensen staan er voor ons in de rij bij de douane. Er zijn drie balies beschikbaar. Helaas mogen we de balie niet zelf uitkiezen. Zo luxe is het ook weer niet. Maar ik weet zeker dat men het ook hier ten stelligste ontkent dat er aan etnisch profileren wordt gedaan. Uiteraard geloven we meteen dat het puur toeval is, dat de rij waarin wij staan te wachten langer duurt, dan de andere twee rijen. Maar goed, ons hoor je niet klagen, want binnen een vloek en een zucht zijn we ook hier de door de douane.

Nu nog hopen dat we niet al te lang hoeven te wachten voordat de koffers op de band komen, en dat onze koffers er überhaupt bij zitten. Hier hebben we zelfs geen tijd om te zuchten en te vloeken, want voordat we er erg in hebben, staan we met de koffers in de hand gereed om op weg te gaan om de huurauto op te halen.

Zou het hier dan weer redelijk normaal gaan. Nee hoor, als we bij het verhuurbedrijf arriveren, zijn we meteen aan de beurt. Rijbewijs laten zien. Wat papieren invullen en de creditcard even gebruiken. Een goede vijf minuten later staan we een auto uit te zoeken. Zoals gewoonlijk kiezen we een compacte middenklasser uit. Net zoals vorig jaar een SUV. Geen vehikel van Amerikaanse makelij dit keer, maar een Toyota. Ook deze hebben we voor het uitkiezen. Zo veel staan er. We besluiten om degene met de minste mijlen op de teller te nemen. Het wordt een bordeauxrode Toyota RAV-4 van een maandje oud met iets meer dan 1300 kilometer op teller.

Het is tijd om boodschappen te gaan doen. Nog geen 75 minuten nadat we geland zijn, rijden we naar het zuiden van Houston. Wonder boven wonder is het niet druk op de weg,. Het is een behoorlijk stuk rijden, maar toch leggen we de 90 kilometer af in een kleine drie kwartier. Het blijft ieder jaar weer een vreemde gewaarwording om zulke afstanden binnen een en dezelfde stad te kunnen rijden. We parkeren de auto bij een winkelcentrum. Eerst kopen we een sim-kaart en daarna gaan we naar de Walmart voor wat drinken. Ook dit gaat allemaal voorspoedig. De sim-kaart duurt nog geen 10 minuten en het drinken is ook geen probleem. Na snel een hapje te hebben gegeten, gaan we naar het hotel.

Vooraf was ik bang dat vandaag alles fout zou lopen, maar het tegengestelde bleek waar. Enkel en alleen luxe-problemen kwamen we tegen op onze weg vandaag. Tja, en dan kan ik toch nog die droomtitel gebruiken. Zij het in aangepaste vorm.

Het is weer de eerste vrijdag na 5 september. Hoog tijd dus om een dagje te gaan wandelen in het Amsterdamse. Zoals gewoonlijk hebben we een hele wandeling uitgestippeld. We parkeren de auto op Lang Parkeren, gaan met de shuttle naar Schiphol, om van daaruit de shuttle naar het hotel te nemen. Na de spullen op onze kamer te hebben achtergelaten, gaan we met de shuttlebus terug naar Schiphol om verder te gaan met de trein naar Amsterdam CS. Al met al staan we na iets meer dan drie uur nadat we thuis zijn vertrokken in het centrum van Amsterdam om aan onze wandeling te beginnen.

Al snel krijgen we de eerste tegenvaller te verduren. De geheugenkaart van het fototoestel is namelijk kapot. Hoe het kan? Geen idee. Afgelopen zondag was er nog niets mee aan de hand. We gaan verder naar de eerste cache van vandaag. Meteen krijgen we de volgende tegenvaller te verwerken. De cache is er namelijk niet meer. Ach. Het zij zo. Vrolijk gaan we verder. Ondanks dat het al behoorlijk warm is.

We wandelen verder en we krijgen toch wel goesting in koffie. Uiteraard hebben we een paar koffie-adressen in de route opgenomen. Deze adressen hebben we gehaald uit het boek met de spannende titel ‘Koffie!’ dat we in 2020 hebben gekocht. Hierin staan volgens de auteurs de beste locaties om koffie te drinken. Maar eerst passeren we een oude boekwinkel. En wat we daar in de etalage zien. Bertjes!!!

Nu hebben we beiden niet het idee dat er ook maar iemand op deze planeet is die weet wat Bertjes zijn. Bert was een glasblazer die op 14 september 2016 op 85-jarige leeftijd is overleden. Hij huurde tot zijn dood een stuk van een hal op het werk, waar hij dagelijks werkte. Elk jaar kregen we iets wat hij zelf gemaakt had. Het allereerste dat we kregen, was een kunstige glazen bol, waarin een paar metalen plaatjes ronddraaien door het zonlicht. Heel kunstig. Hoe het echt heet? De radiometer van Crookes. Wij hebben het altijd Bertje genoemd. Soms is de herinnering aan iets, een pak mooier dan de werkelijkheid. Geen idee wie Crookes is. Maar Bert… die vergeet ik nooit.

Mijmerend over de geweldig man, wandelen we verder. Op weg naar de koffie. Op weg naar koffiehuis Toki. Al snel blijkt dat Toki hip is. Slechte stoelen, krukjes die dienen als tafels. Een interieur waarbij je je na het aanschouwen ervan afvraagt, wanneer komen ze alles schilderen en inrichten. Een toilet waar een lamp met blote stroomdraden de boel verlicht. Kortom de place-to-be. Maar de koffie is lekker. Al is het iets of wat aan de zware kant.

Na de koffie wandelen we verder. Na de teleurstellingen eerder op de dag, gaat alles voorspoedig en vlot. We lopen dik voor op ons ‘schema’. We gaan nog een keer koffie drinken. We pauzeren bij Screaming Beans. Iets minder hip, en dat is duidelijk te zien. Er zijn tafels en fatsoenlijke stoelen. Het houtwerk is overal geschilderd. De koffie is hier heerlijk. Na een lange stop, wandelen we weer verder. Nog steeds zijn we aan de vroege kant. We breidden de route uit met een kleine twee kilometer. Onderweg lopen we nog maar een keer een supermarkt binnen om wat drinken te kopen. Want veel drinken is een must bij deze temperaturen. We hebben het nog niet eerder meegemaakt de eerste dag van onze reis. Wel regen en kou. Maar temperaturen van boven de 30 graden. Nee, dat nog niet. Ach we moeten niet zeuren. Het zal nog wel warmer worden de komende tijd.