Het zit er weer op. Onze jaarlijkse vakantie. We pakken alles in en iets na negen uur nemen we afscheid van Oma. We geven ons huis weer terug en gaan op weg naar huis. Een behoorlijke rit, die de afgelopen jaren telkens één groot drama was. File na file. En vertragingen van twee uur of meer waren telkens vrij normaal. 

We besluiten dan ook om maar te kijken waar het schip strandt en wat we gaan doen onderweg. Kortom, we hebben helemaal niets gepland. En dan komt er meteen een uniek vermogen van ons bovendrijven. We zijn namelijk heer en meester in het uitzoeken van plaatsjes waar nagenoeg helemaal niets te beleven of te zien valt. 

Het gaat allemaal vrij voorspoedig en we besluiten om een kop koffie te gaan drinken. Terwijl we de koffie zitten te drinken, zoeken we een stop uit om een stukje te gaan wandelen. Op de kaart zien we het plaatsje Bergheim. Er liggen verschillende caches volgens de kaart en er is nog geen enkele smiley te zien op diezelfde kaart. Dat betekent dat we er nog niet eerder zijn geweest. Na iets meer dan anderhalf uur rijden parkeren we de auto. Het ziet er in elk geval veelbelovend uit. Een oude stadspoort flankeert de toegang tot de stad. We maken een foto en lopen onder de poort door.

Rechtstreeks een bouwput in. Het stadje ligt namelijk open. Waarschijnlijk voor een herinrichting van het gebied. Feit is, dat er zo niet bijster veel aan is. Ach. Maakt eigenlijk ook niets uit. We doen de Adventure Labs en gaan een kop koffie drinken. Het  is heerlijk op het terras. 

Op het terras zit ook een vrouw die al behoorlijk op leeftijd is. Ze zit alleen aan een tafel, maar heeft het grootste woord met haar buurman en buurvrouw. Ook een stel dat al behoorlijk op leeftijd is. De ober kletst en lacht vrolijk mee. Ze zegt dat ze nog altijd op jacht is naar jonge mannen.

Oei, dan moet ik uitkijken. Want in haar ogen ben ik nog steeds een jonge God bedenk ik me. Ik ga snel naar het toilet. Als ik terugkom, heeft iedereen nog steeds de grootste lol. De vrouw roept: "Van lachen word je knap, kijk maar naar mij!" Snel rekenen we af en gaan we terug naar de auto.

Rond de klok van drie uur rijden we Nederland binnen. We hebben onderweg slechts 1 korte file gehad, waar we een minuut of vijf vertraging door hebben opgelopen. Gelukkig maar. Zoals getikt, is dat de laatste jaren wel eens anders geweest.

We hebben de afgelopen tijd weer behoorlijk wat gezien. Maar een wandeling langs de kersenbomen hebben we nog niet gedaan. En dat kan natuurlijk niet. Want Marieke moet natuurlijk wel een paar Schwarzwalder Kirschen hebben geproefd.

Al is 'moet' dan wel weer een groot woord. Want wat niet is, dat is niet. Twee weken geleden zag het er in onze ogen ook naar uit dat het dit jaar niets zou worden. Het zou niet voor het eerst zijn, maar toch wel behoorlijk uniek. Maar het zonnetje van de laatste paar dagen heeft blijkbaar veel goeds gedaan. Eergisteren zagen we al de eerste rode exemplaren aan de bomen hangen.

Dus misschien heeft ze geluk. Gisterenmiddag hebben we een wandeling uitgestippeld. Het eerste rondje met gewone caches tijdens deze vakantie.

Maar eerst ga ik deze ochtend naar de bakker. En…. Halleluja! Hallepee! Geprezen is de dag! De krant bellen lijkt me overbodig, maar nadat er “Sieben Spitzwecken” in de papieren zak zijn verdwenen, wordt in een enkele vloeiende beweging de pinautomaat geactiveerd. Morgen maar even afscheid nemen en zeggen dat ik er volgend jaar met Hemelvaart gewoon weer ben. 

Nadat we de auto hebben geparkeerd beginnen we aan de wandeling. Na korte tijd passeren we de eerste kersenbomen. En wat blijkt? Vandaag is onze dag! Ik zie Marieke denken: “Jackpot, snoep aan de bomen!”

Er wordt een kers geplukt. Vervolgens gaat die voorzichtig in haar mond. De spanning is haast te snijden. Zelfs de boom zegt helemaal niets, alsof Marieke zometeen de boom al dan niet gaat belonen met een Bib Kirschmand. Beter bekend als de Bib Gourmand voor kersenbomen.

Het blijft ijzingwekkend stil, maar dan komt het oordeel. 1 pit. De vogels kwetteren het uit. Dat belooft wat voor hen de komende tijd als het zonnetje blijft schijnen.

We wandelen verder. Al snel zijn we erachter dat we geluk hebben aan het begin van de wandeling. De meeste kersen zijn nog niet zo donkerrood dat ze haast zwart lijken. Dat is er maar een enkeling. De meeste zijn groen-gele bolletjes. Sommige bomen hebben een rode gloed over zich. Marieke velt nog een paar oordelen, maar kan er nog niet heel enthousiast over worden.

Op de kaart zie ik dat er in Önsbach heel veel Adventure Labs liggen. Die vinden wij over het algemeen wel leuk. We besluiten om een ommetje te maken door dit dorpje. Een paar kilometer meer is niet erg. We zien veel informatiebordjes, en bij ieder bordje beantwoorden we een vraag. We genieten volop. Het weer werkt natuurlijk ook heel erg mee. Al is het om half elf 's ochtends voor ons eigenlijk al te warm. We mogen klagen over het weer. We zijn en blijven immers Nederlanders. Na iets meer dan een uur wandelen we het dorp weer uit.

Stiekem hadden we de hoop dat we ergens iets zouden kunnen drinken. Maar helaas. In het dorp zit werkelijk helemaal niets. De bakker trok  op 1 maart 2024 de deur voor de allerlaatste keer achter zich dicht. En het restaurant dat tegenover de oude bakker zit? Waarschijnlijk zat het er, en is het al jaren eerder gesloten dan de bakker. Althans zo ziet het pand eruit.

We wandelen weer tussen de kersen- en andere fruitbomen door en genieten van het uitzicht. We zien een uitspanning waar we koffie kunnen drinken. Alles is zelfbediening. Voor drie Euro moet ik zelf op een knopje drukken en ervoor zorgen dat de Latte Macchiato in een beker verdwijnt. Een glas ervoor is er niet. We gaan op het terras zitten en genieten in het zonnetje van onze Latte's. Alhoewel genieten is een groot woord. Eigenlijk is het gewoon niet te zuipen. Er zitten zoveel conserveringsmiddelen in de melk, dat het haast lijkt of er een suikerbietenbal plaats vindt onder in het kopje.

Ach, we hebben iets te drinken gehad. We wandelen verder en na iets meer dan 13 kilometer staan we weer bij de auto. We besluiten om onze planning aan te passen en eerst een ijsje te gaan eten bij ons favoriete ijssalon van het Zwarte Woud.

Na de ijsjesplicht is het tijd om de laatste cache voor vandaag te doen. Een multi-cache. Die doen we het liefste. Deze multi is niet al te lang. Slechts twee kilometer. Dus te kort om er een serieuze wandeling van te maken. En te lang om er 'even' tussendoor te doen. En om deze nu 's avonds na het eten te doen, is ook niet echt ons ding. Dan willen we lekker uitgebreid in bad liggen. Een boek lezen. Van deze onzinnige tiksels tikken. En meer van dat soort ongein.

Maar nu paste het perfect. Anders zouden we te vroeg thuis zijn om iets van die ongein uit te halen, maar te laat om ergens anders aan te beginnen, Deze multi gaat over Emil. Wie Emil is? Geen flauw idee. We zullen het wellicht wel te weten komen. Op het eerste punt staan we bij het herdenkingsmonument van Emil.  Vrij vertaald staat er te lezen:

“Ter herinnering aan soldaat Emil Allgeier, die hier tijdens het laden van hout om het leven kwam. Geboren 3 april 1883”

We dienen twee antwoorden te geven. Eén is het jaar op het monument. Het andere is de hoogte waarop het monument zich bevindt. Dat laatste zien we niet. Ook het jaartal is lastig te lezen. Dat wordt dus een klimpartijtje naar het monument. Als ik daar ben zie ik duidelijk dat het jaar 1883 moet zijn. Onder de begroeiing zie ik een wit stuk plastic liggen. Ik pak het op en draai het om. Emilstein 225 m.ü. M. staat er op. Mooi, dan is de tweede vraag ook beantwoord. We rekenen de eindlocatie uit en gaan op pad.

Onderweg blijven we denken aan Emil. Soldaat.. Maar uit de tekst blijkt dat hij niet tijdens zijn diensttijd is overleden. Want dan zou er wel staan 'gevallen'. 's Avonds, na de ongein, ga ik op onderzoek uit. Er is werkelijk helemaal niets over Emil Allgeier te vinden. Het is gewoon een sukkelaar die tijdens zijn werk door een noodlottig ongeval om het leven is gekomen. Triest. Arme Emil. Meteen begrijpen we waarom de cache zo heet.

"Sieben Spitzwecken?", vraagt de dame achter de balie vriendelijk als ik aan de beurt ben bij de bakker. Ik antwoord bevestigend. Ik kan alleen maar denken dat het misschien toch nog eens goed gaat komen bij de bakker hier. Misschien dat ze me over een jaartje of vier, misschien vijf, wel weer verwelkomen als ik de winkel na een jaar weer binnen kom stappen. "Ach, da sind Sie wieder! Wie geht's?" Maar de dame moet nog veel leren. Het feit dat ze weet dat ik 7 broodjes wil is al heel wat, Misschien dat ze morgen weet dat ik altijd met de pinpas wil betalen. Laten we het hopen. Het begin is er in elk geval.

Drie dagen geleden waren we in Zell am Harmersbach om wat te drinken. We vonden het een leuk plaatsje. Net zoiets als Gengenbach, maar dan zonder de busladingen toeristen. We zagen dat er nog een korte wandeling in het dorpje was. 's Middags waren we echter te moe om die nog te doen. Dan maar een keer terug besloten we. Het is immers maar 36 kilometer rijden.

Aan zelfkennis hebben we geen gebrek. Zodoende wisten we dat we die korte wandeling nog deze vakantie zouden moeten doen, aangezien we over een jaar met de beste wil van de wereld niet meer weten hoe dat leuke plaatsje ook al weer heette. Of waar het in de buurt was. Zo gezegd, zo gedaan. We hebben buiten de kleine wandeling, nog een langere wandeling uitgezocht voor vandaag. 

Die slechts 36 kilometers is wel een uur rijden vanaf Oma. Als eerste moeten we weer over een smalle weg naar de andere kant van de berg, naar Lautenbach. Dan linksaf. Die weg is gewoon normaal en prima te rijden. Maar na een paar kilometer moeten we dan alweer rechtsaf. De volgende berg over. En dan heb je snelheden die vaak laag zijn. Maar het uitzicht is simpelweg schitterend. We kunnen dan ook intens genieten van zulke wegen.

We parkeren de auto op de wandelaarsparkeerplaats en lopen terug naar het dorp om iets te gaan drinken. De zon schijnt al volop, dus gaan we in het zonnetje op het terras zitten. Als ik naar het toilet ga, zie ik een foto met de tekst Prada, Marfa hangen. Eronder staat vermeld dat het 1837 mijl is. De foto hangt er, alsof ze er iets heel bijzonders hebben hangen. Dat valt wel mee denk ik. We hebben er namelijk gewoon voor de deur gestaan. Een gesloten deur. Uiteraard hebben we toen een foto gemaakt. Met ons daarop in de welbekende pose. Die foto is vervolgens de wereld overgegaan.  

En dan is er nog die afstand. 1837 mijl. Een vermelding die voor geen mijl klopt. 5592 mijl klopt beter. Ach denk ik. De grap is beter als die enkel voor ons tweeën is. We besluiten om eerst de korte wandeling te gaan doen. We wandelen door dit leuke dorpje vol met vakwerkhuizen en genieten ervan. Daarna lopen we terug naar de parkeerplaats en beginnen we aan de wandeling. Een panorama rondweg. Een naam voor een wandeling die ons als muziek in de oren klinkt. 

En inderdaad, we krijgen met grote regelmaat fraai uitzichten te zien. We zien bankjes waar de gemiddelde dendrofiel kwijlend op zou gaan zitten. Wij niet. Wij zouden enkel denken dat het uitzicht verpest wordt door de bomen die voor het bankje staan. We laten die bankjes dan ook gewoon achter ons. Een paar minuten over half een treffen we een bankje waar het uitzicht wel zeer fraai is. Ideaal dus voor een 'lunch with a view'. Na de lunch wandelen we verder. We genieten volop. Iets na de klok van twee uur zijn we weer bij de auto. We kunnen terugkijken op een geslaagde dag. Warm, maar geslaagd. 

We rijden naar Offenburg om een aquariumzaak te bezoeken. We hebben namelijk nog wat spullen nodig voor de aquaria thuis. Vaak zijn deze spullen in Duitsland veel goedkoper dan dat ze dat in Nederland zijn. In deze winkel is dat helaas niet het geval. We gaan richting Kappelrodeck om wat boodschappen te doen voor het avondeten.

Als we thuis zijn, is het eerst genieten van een kopje koffie op het terras. Ondertussen stippelen we een wandeling voor morgen uit. Ook het eten doen we vandaag buiten. De eerste keer deze vakantie. Maar eerlijk gezegd. Allebei hebben we liever dat we 's avonds op buienradar dienen te kijken waar het morgen droog is en een graadje of 15, dan dat het 25 graden of warmer is. Om te wandelen in de bergen vinden wij dat een beetje aan de warme kant.

Hij is er nog steeds als ik deze ochtend opsta. De strompelpas. Eerlijk gezegd word ik daar niet erg vrolijk van. Aan de andere kant. Ik heb er ook serieus rekening mee gehouden dat hij er nog wel even zal zijn. Voor de planning van vandaag hebben we er al rekening mee gehouden. Twee geocaches staan er op het programma.

Het zijn ook nog eens twee lastige geocaches. De eerste cache hebben we vorig jaar al geprobeerd tot een goed einde te brengen. Dat mislukte toen faliekant. Maar het was verder wel een hele mooie cache. We besloten om vandaag nog eens een poging te wagen.

De puzzels gaan over het associëren van omschrijvingen met kleuren. Uiteraard zijn die puzzels in het Duits. En om het allemaal nog wat moeilijker te maken, is er in het gebied heel slecht telefonisch bereik. Dus het internet is ook t-r-a-a-a-a-a-a-g.

De puzzels zijn relatief eenvoudig. Je hebt een doosje met vier vakjes. In elk vakje liggen vijf kraaltjes van een bepaalde kleur. Groen, Geel, Blauw & Rood. In die volgorde. Dan krijg je de opdrachten.

New York: Een taxi rijdt naar Central Park
London: Een dubbeldekker rijdt de Theems in
Berlijn: Twee tuinmannen laten zich omscholen tot loodgieter
Sesamstraat: Pino bezoekt het koekiemonster
Amsterdam: Een plakje kaas wordt in de salade gedaan
De bedoeling is dat je dan kleuren gaat associëren met de opdrachten. Dus een Taxi in New York is geel. En die rijdt naar Central Park (dat is groen). Als je alle opdrachten hebt gedaan, dan ga je de kraaltjes in de vakjes tellen. Hier komen we dan op 5-2-9-4. Althans, als het goed is. Want dat is iets dat je niet weet. Zo krijg je voor alle dagen van de week puzzels voorgeschoteld.

Al met al een hele kluif. Het kost ons dan ook enkele uren om de wandeling tot een goed einde te brengen. Maar we hebben volop genoten. Als we klaar zijn met de eerste cache, dan beginnen we aan de volgende.

Deze is van dezelfde legger. De parkeerplaats is hetzelfde. Ook hier halen we op het eerste punt hulpmiddelen op. Hier is dat een stempelkussen. We gaan ermee aan de wandel en op het volgende punt vinden we een kokertje met daarin een stempel. We hebben deze ochtend een stempelkaart gemaakt volgens het voorbeeld in de omschrijving. De eerste stempel toont ons een vos. Hier krijgen we twee vragen bij die we dienen te beantwoorden.

Hoe heet het dier in de fabel? Neem hier de woordwaarde van. Dat is A.
Wat heeft het dier in het lied gestolen en zou het weer moeten teruggeven? Neem de woordwaarde van het gestolen goed. Dat is B.
Ook dit is natuurlijk in het Duits. Dus ook de antwoorden moeten hier in het Duits zijn. Gelukkig voor ons is het bereik in dit deel van het bos een stuk beter. En zo komen we tot de antwoorden Reinart (A=93) en Gans (B=41)

Zo lopen we 9 punten af. Met net zoveel stempels en een dubbel aantal van dat aan vragen. Dan moeten we naar de pre-finale. Hier vinden we nog een kokertje met daarin nog eens vier vragen. In totaal hebben we dus 22 vragen beantwoord.

22 mogelijkheden om een fout te maken. En om het allemaal nog iets minder gemakkelijk te maken, hebben we een nogal uitgebreide formule. Voor Noord hebben we in totaal 60 getallen nodig. En voor Oost hebben we in totaal 90 getallen nodig. Eigenlijk is dat vragen om niet goed te gaan met een taalbarrière.

Het gaat dan ook fout, en we vinden de cache niet. We lezen wel dat vele andere geocachers hulp hebben nodig gehad en dat meerdere vragen op verschillende manieren geïnterpreteerd kunnen worden. We trekken de stoute schoenen aan, en sturen de laatste zes geocachers die de cache gevonden hebben een bericht. We vragen daarin om hulp. Ondertussen brengen wij het stempelkussen terug. Eén geocacher reageert snel en is genegen om ons te helpen. We hebben faliekant verkeerd gerekend. Of ergens 1 of meerdere vragen niet goed beantwoord, want de door ons berekende cachelocatie was bijna 200 meter verderop. Uiteindelijk vinden we de cache. Zeer leuk, maar de eindberekening, die was echt over de top.

We rijden naar het dorpje Rheinstetten om Flammkuchen te gaan eten. Helaas voor ons. De oven is kapot. Uitgerekend vandaag. Na alles wat we hebben meegemaakt, vinden we dat we Flammkuchen hebben verdiend. We rijden naar Karlsruhe. We hebben daar een plek gevonden waar ze Flammkuchen serveren. We gaan op het terras zitten. Het is immers heerlijk weer. We kruisen onze vingers en bestellen de Flammkuchen. Hosanna, de oven doet het nog! Na de Flammkuchen gaan we nog een paar kilometer lopen. Om vervolgens te gaan eten bij Stövchen. Het restaurant met de krimpende komma.

Al met al hebben we toch bijna 14 kilometer gelopen vandaag. Zonder pijn. Behalve als ik even gezeten had. Telkens als we weer verder gingen wandelen, dan was hij er weer. De strompelpas.

Als ik deze ochtend opsta, gaat het allesbehalve soepel. Ik loop niet naar de WC, maar ik ga er in strompelpas heen. Mijn voet doet nog steeds zeer. Wat nu? Niet te veel nadenken en doorgaan. Dat we vandaag rustig aan zouden doen, hebben we gisteren al besloten. Alleen hebben we nog niet besloten hoe rustig aan.

Want ook al noemen we onze jaarlijkse trip naar het Zwarte Woud vakantie, stiekem is het gewoon een trainingsstage voor onze jaarlijkse reis. We weten na twee weken vakantie hier, precies waar we staan. Hoe we onze reis dienen te gaan plannen. Waar we rekening mee moeten houden. Maar een ding is zeker. Als we op reis zijn, hebben we geen tijd om een dagje niets te doen. Want we moeten door. Door naar de volgende slaapplaats. 

Dus dat we vandaag iets gaan doen, dat staat buiten kijf. We zoeken een korte wandeling uit van ongeveer 6 kilometer. Die is wel op anderhalf uur rijden van huis vandaan. Maar dat maakt niets uit. Veel meer wandelen is te hoog gegrepen vandaag. Dat is één ding dat zeker is. 

We maken een koffiestop in Bad Herrenalb. Daarna is het nog een goed kwartier rijden naar de parkeerplaats van de wandeling. We beginnen aan de wandeling, en naarmate de meters onder de voeten doorglijden, gaat het lopen beter. Het strompelen van deze ochtend is al geruime tijd voorbij. Maar heel soepel ging het lopen nog niet. Als we een kilometer hebben gewandeld heb ik nagenoeg nergens meer last van. Mijn voet is nog gevoelig. Maar ook niet meer dan dat. 

De wandeling op zich is niet heel bijzonder. Al weet hij zo nu en dan wel te verrassen met een enorme rotspartij midden in het bos. Bijzonder dat deze hier zijn, want de omgeving is nagenoeg vlak. Bij de tweede rotspartij die we passeren is een cache verstopt. Het gaat zo goed dat ik vol zelfvertrouwen de cache ga zoeken. Deze ligt op een metertje of vier hoogte volgens de beschrijving. Ook staat in de beschrijving te lezen dat het niet moeilijk is om de cache te bereiken. Het is wel een beetje klimmen en klauteren, maar niet heel erg inspannend of iets dergelijks. Als ik deze cache heb gevonden wandelen we verder.

Onderweg eten we een broodje uit de hand. Verrassende dingen komen we niet meer tegen tijdens de wandeling. Na een kilometer of vijf te hebben gelopen, vind ik het eigenlijk wel genoeg. het is ons nu duidelijk dat we als backup voor tijdens de reis in september, elke dag een wandeling van maximaal 5 kilometer moeten inplannen. Enkel voor het geval er een dag is dat we het rustig aan moeten doen. 

De laatste kilometer terug richting de auto verloopt zonder problemen. Vlak bij de parkeerplaats vinden we de cache. Na het loggen stappen we in en rijden richting Bühl. Daar is een cache die we vorig jaar hebben gewandeld, maar toen verdwenen was. Hij is nu verplaatst naar een andere locatie, maar de legger van de cache was zo vriendelijk om de nieuwe locatie aan ons door te geven nadat we hem vorige week een berichtje hebben gestuurd.

Als we de auto geparkeerd hebben in Bühl, gaan we eerst weer wat drinken. Daarna wandelen we naar de cache. De eerste meters heb ik weer opstartproblemen, maar naarmate we verder komen, gaat het lopen steeds soepeler. We vinden een enorme cache. Zeker de moeite waard om voor terug te komen. Als we terug zijn bij de auto, is het tijd om nog wat boodschappen te gaan doen. 

Na de boodschappen, besluit ik een omweg te maken. Marieke is immers dol op Schnapsbrünnen. En die heeft ze deze vakantie nog geen enkele bezocht. We stoppen bij de Schnapsbrünnen en pakken wat te drinken. Ik een Fanta en Marieke wat Schnaps. We gaan op een grote bank zitten. Genieten van het uitzicht en de rust. Dan is het tijd om naar huis te rijden. 

Oma komt nog even kletsen. Over ditjes en datjes. En dat een overnachting helaas weer wat duurder is geworden. "Net zoals alles in het leven", is ons antwoord. Ze vraagt of we volgend jaar nog terug willen komen. "Graag", zeggen we.

Het is al anderhalve week geleden dat we een lange wandeling hebben gedaan. Hoog tijd om er weer eentje te gaan doen. Dat zou zeker na een 'rustdag' als gisteren geen probleem hoeven te zijn. De weersvoorspellingen voor vandaag zijn gunstig. Heel de dag droog. Dat hebben we nog niet gehad sinds we hier zijn.

We rijden binnendoor naar het dorpje Prinzbach. Onderweg stoppen we in Zell am Harmersbach om een kopje koffie te drinken. Rond kwart over tien parkeren we de auto op de parkeerplaats en beginnen we aan de Silberbergrunde. Meteen gaat het stevig omhoog. 

Al snel gaan de jassen uit en in de rugzak. Dit is weer een echte wandelcache, wat inhoudt dat de afstanden tussen de verschillende punten behoorlijk groot zijn. Onderweg kunnen we nog drie andere caches vinden. De eerste wordt zonder problemen gevonden. We krabbelen onze naam in het logboekje en gaan verder. Punt na punt wordt bezocht en de vragen worden zonder problemen beantwoord. Bij de tweede cache die we kunnen vinden zorgt de laatste stap voor de cache dat ik wegzak in de modder. Alles zit onder. Maar de cache heb ik wel gevonden. Dat is toch het 'belangrijkste'. 

Als we iets over de helft van de wandeling zijn, zien we een bankje staan. Drie minuten over half een geeft de klok aan. Lunchtijd dus. En dan ook nog eens met een schitterend uitzicht over een dal. Wat wil een mens nog meer? 

Na de lunch wandelen we verder. We komen bij de derde cache uit, maar hoe we ook zoeken. Vinden doen we hem niet. Jammer, maar ook niet meer dan dat. We wandelen vrolijk verder. En al snel zijn we bij het laatste punt. We beantwoorden de vraag en dan komt het 'probleem'.

De antwoorden dienen namelijk in een checker op internet ingevuld te worden. Als alle antwoorden goed zijn, dan krijg je de locatie van de cache te zien. Op zich een hele leuke manier om de locatie te tonen. Enig probleem is dat hier op de berg het bereik uitermate beroerd is. Zeg maar gerust niets. We lopen langzaam verder en hebben dan een streepje bereik. We vullen de antwoorden in. Drukken op versturen. En dan is het wachten. Wachten totdat de internetelfjes onze antwoorden helemaal naar het datacenter hebben gevlogen om de antwoorden te laten controleren. En dan weer helemaal terug te vliegen naar ons om zo te laten zien of het goed of fout is.

Geduld is een schone zaak. Al hebben we hier wel elfjesgeduld nodig. Maar dan komt het verlossende antwoord en de locatie van de cache. Dat is nog een behoorlijk eindje wandelen. Uiteindelijk komen we bij de locatie uit. Zo vlot als de rest van de wandeling ging, zo lastig is het om uiteindelijk de cache te vinden. Als het dan toch lukt voelen we ons voldaan.

We kunnen de terugtocht naar de parkeerplaats aanvaarden. Dat is ook nog een paar kilometer. Het pad gaat voornamelijk bergaf. Steil bergaf. Uiteindelijk arriveren we bij de auto. We hebben ruim 17 kilometer gewandeld en iets meer dan 400 meter omhoog (en ook weer omlaag) gelopen. 

We rijden terug naar Zell am Harmersbach. Niet om koffie te drinken, maar om een ijsje te eten. We vinden zelf wel dat we dat verdiend hebben. Terwijl we op het terras zitten te genieten, besluiten we om naar Kappelrodeck te rijden. Daar is een nieuwe cache uitgekomen. Het is er een uit een soort van serie. Deze caches in deze serie beginnen allemaal met de naam Findy L Bones. Vorig jaar is de eerste uitgekomen, en sindsdien komen er regelmatig caches uit in deze serie. 

Enkel al door de naam zijn we erdoor gefascineerd.  Maar het feit dat de meeste caches in deze serie toch een behoorlijk zwaar terrein waardering hebben, zorgt ervoor dat we er nog geen hebben gedaan. Als we de auto geparkeerd hebben, maken we de eerste opdracht. Geen enkel probleem. We kunnen aan de wandeling beginnen. En die gaat meteen omhoog. Steil omhoog. Al snel staan we even op adem te komen. Na ruim anderhalve kilometer zo recht omhoog te hebben gewandeld, komen we bij het punt uit dat we hebben uitgerekend. 

Hier dienen we iets te zoeken aan de hand van een soort van raadsel. Dat is een lastig ding. Ons Duits is niet heel erg slecht, maar om nu te zeggen dat het vloeiend is.... Niet echt. Toch komt het allemaal goed, en vinden we de puzzel na een kwartiertje zoeken. 

Deze puzzel is niet heel erg moeilijk en voordat we er erg in hebben, staat er een coördinaat op papier. We voeren dat in in de GPS en wandelen verder. Heel ver is het niet. Wel is het zwaar terrein. Vooral de laatste 45 meter is het klimmen en klauteren. Als we nog een meter of 7 van het eindpunt af zijn, maak ik een misstap.

En dat doet pijn. Niet een beetje, maar serieus pijn. Alsof er een tak of iets door mijn schoen in mijn linker hiel is gegaan. Maar ja. Toch maar verder. Want een meter of 7 verder ligt een cache. Deze wordt uiteindelijk gevonden. Als tweede krabbel ik onze naam in het logboek en beginnen we aan de wandeling terug.

We kiezen wel voor een andere route terug. Deze is een heel stuk langer, maar een stuk minder steil. Eigenlijk gaat de terugweg verrassend goed. Niet al te veel pijn. Dus het zal allemaal wel meevallen. Als we terug zijn bij de auto, doen we nog even boodschappen voor het avondeten en kunnen we terugkijken op een geslaagde dag.

WAHNSINN!!! WAHNSINN!!!
Of we wel weten wat deze beesten vreten?
Nee? Konijnen, hele konijnen!!!
WAHNSINN!!! WAHNSINN!!!
En ze jagen de kinderen schrik aan als ze zich op een konijn in het veld storten.
De kinderen komen dan huilend naar huis.
WAHNSINN!!! WAHNSINN!!! En niet vergeten het geklepper van die beesten. En natuurlijk ook nog de stank.
WAHNSINN!!! WAHNSINN!!!

Bovenstaand hét verhaal van Eckartsweier voor ons. Inmiddels bijna 7 jaar geleden. Het heeft het begrip ooievaar voor ons voorgoed veranderd. Telkens als we er ergens 1 zien, dan roepen we naar elkaar: WAHNSINN!!! WAHNSINN!!! KANINCHEN!!! En glimlachend denken we terug aan die dag in Eckartsweier. Het dorp vol met ooievaars.

Voor vandaag is de hele dag afwisselend weer voorspeld. Meer regen dan droog. We besluiten om vandaag korte wandelingen te gaan doen. En weer even naar Eckartsweier te gaan. Ooievaars zoeken. Als Marieke dat naar huis appt, verandert de auto-correctie dat keurig in: "We gaan vandaag ooievaars zieken!" Dat kan er voor de toekomst natuurlijk gewoon bij als we een ooievaar zien.

Ooievaars zieken! WAHNSINN!!! WAHNSINN!!! KANINCHEN!!!

De eerste wandeling is deze morgen in Durbach. Een aardig klein dorpje waar we al vaker zijn geweest. We maken een korte wandeling aan de hand van een multi-cache. We maken wat foto's en gaan door naar Eckartsweier. Het dorp vol met ooievaars.

Als we het dorp inrijden zien we nergens een ooievaarsnest. Wat zou er aan de hand zijn? Is er hier sprake van een serieus konijnentekort? Hebben de ooievaars daarom het dorp verlaten? We parkeren de auto waar we die 7 jaar geleden ook hebben geparkeerd. Achter de kerk. Op de kerk zien we vier ooievaarsnesten. In de boom links van de kerk zien we er ook nog eens drie. Ze zijn er dus nog wel. Maar waar is de rest? Vragen, vragen, vragen.... Eigenlijk is er maar 1 antwoord daarop. WAHNSINN!!! WAHNSINN!!! KANINCHEN!!!

We maken volop foto's van de ooievaars die op hun nesten zitten. We zien ze aankomen vliegen met iets groots in hun bek. We kijken elkaar aan. Het lijken wel konijnen! WAHNSINN!!! WAHNSINN!!! KANINCHEN!!!

Eigenlijk lijkt het ons onlogisch. Maar we kunnen het niet goed zien. Wel kunnen we ons voorstellen dat kinderen hier bang van worden. Zeker als een vrouw staat te roepen. WAHNSINN!!! WAHNSINN!!! KANINCHEN!!!

We stappen weer in en rijden verder. We gaan richting Frankrijk. Maar eerst nog even in Duitsland een Latte drinken. Na de koffie gaan we richting het Franse Osthouse. Op een muurtje eten we onze lunch. Het weer is heerlijk. We hebben nog geen druppel regen gezien vandaag. Na de lunch beginnen we aan een multi-cache. Onderweg zien we enkele ooievaars op hun nest zitten. WAHNSINN!!! WAHNSINN!!! KANINCHEN!!!|

We genieten van de korte wandeling door dit leuke dorpje. Maar het is tijd om verder te gaan naar de volgende stop. Benfeld. Ook in Frankrijk. Hier zouden vele oude vakwerkhuisjes moeten staan volgens de reisgids. Eerlijk gezegd valt het dorpje ons tegen. We loggen een Virtual Cache en gaan snel verder naar een kerkje om daar een korte multi te doen. Het is een leuk kerkje. De vragen hebben we met behulp van Google Translate vertaald. We krijgen zo vreemde vragen voorgeschoteld. Zo vreemd dat er zelfs meerdere antwoorden op een vraag mogelijk zijn. We doen onze best en rekenen een eindlocatie uit. Als we zien dat die precies uitkomt op de plek waar een andere cache ligt, laten we de multi-cache voor wat die is. Ach, we hebben er onze lol aan gehad.

We rijden verder. De lucht begint serieus donker te worden. Al snel vallen de druppels in steeds grotere snelheid naar beneden. We besluiten om de rest van het programma te laten voor wat het is. Veel beter om een ijsje te gaan eten in Lahr. We parkeren de auto en zoeken een ijssalon uit. Als we daar arriveren, zien we dat we enkel op lage krukjes kunnen zitten. We zijn toch geen Japanners denken we en gaan weer naar buiten. In het dorp is nog 1 ijssalon die geopend is volgens Maps. Als we daar voor de deur staan, zien we dat Maps niet altijd klopt. Want als er 1 ijssalon is die is gesloten, dan is het wel de ijssalon waar wij voor de deur staan.

We gaan een kop warme chocolademelk drinken en bekijken buienradar. Binnen een half uur barst hier het noodweer los! We maken een korte wandeling door het stadje waar we al vaker zijn geweest. We gaan snel terug naar de auto. Het noodweer nadert steeds dichter en dichter. We rijden naar huis. Meer dan een uur rijden hiervandaan. Onderweg zien we iets wits vliegen boven een weiland.

Ooievaars zieken! WAHNSINN!!! WAHNSINN!!! KANINCHEN!!!

Als we 's avonds de foto's zitten te bekijken, dan komen we tot een schokkende ontdekking. De konijnen???
Dat zijn gewoon graspollen.

Deze ochtend rijden we naar Ortenberg. Een kleine drie kwartier rijden. We hebben daar een wandeling uitgezocht door de wijnvelden. Die hebben we afgelopen week nog niet gedaan. Voor de nodige variatie leek ons dat wel leuk. De wandeling is ongeveer vier kilometer. Niet al te lang dus.

Als we aan de wandeling beginnen, schijnt het zonnetje heerlijk. Eigenlijk de eerste keer sinds we in het Zwarte Woud zijn dit jaar. De zon maakt alles een stuk aangenamer en mooier. Maar dat mag geen geheim zijn. We wandelen tussen de wijnranken door. Druiven zitten er wel aan, maar veel groter dan 2 millimeter zijn ze nog niet. Die moeten dus nog flink groeien. We genieten van de vergezichten tussen de wijnvelden.

Het meest bijzonder is nog wel dat er hier geen cache ligt. We navigeren niet met de GPS, maar volgen heel ouderwets de bordjes. En ik moet het toegeven. Dat is niet ons ding. Ik vertrouw het gewoon niet. Wat als de een of andere onverlaat een bordje heeft weggehaald? Waar lopen we dan heen? Gelukkig voor ons heeft er niemand iets vernield, en staan we na een goed uur weer bij de auto.

We dienen een flink stuk te rijden. Want een dag zonder geocache te lopen is natuurlijk wel heel erg raar. Zeker als het mooi weer is. We hebben een wandeling uitgezocht met de naam Buhlbachsee 2. Als ik die uitstippel op de kaart deze ochtend, zie ik dat het een rechte lijn is. Niet echt leuk dus. Ik kijk op de geocachingkaart en zie dat er nog een andere geocache is. Nee, niet heel voorspelbaar met de naam Buhlbachsee 1. Dat zou toch te simpel zijn. De 1 is er vanaf gelaten.

Het is een wandeling van bijna 10 kilometer. Veel foto's staan er niet bij de caches, dus we weten ook niet wat we kunnen verwachten. Het is in elk geval lekker rustig. Links horen we een riviertje kletteren. Rechts precies hetzelfde. De weg loopt langzaam, maar gestaag omhoog. Vals plat. Niets zo erg als dat. Geef mij dan maar een helling van een procentje of zeven. Dan weet je tenminste waarom je moe wordt.

De wandeling heeft slechts vier tussenpunten. De afstand tussen twee punten is dus behoorlijk. We beantwoorden de vragen één voor één. Na punt drie gaat plotseling het pad serieus omhoog. Klein nadeel is dat het geen gewoon pad is. Het pad is bezaaid met heel grof grind. En dat vinden mijn voeten niet echt grappig. De stenen zijn net te klein om er helemaal met een voet op te kunnen staan. Gevolg is, dat je schoenzool zich om de steen vouwt. Elke stap verder omhoog voel ik aan mijn voeten. En het ging allemaal zo lekker.

Als we bij het laatste punt zijn, rekenen we de eindlocatie van de eerste multi-cache uit. Deze wordt snel gevonden. We lopen naar de Buhlbachsee en genieten van hetgeen we zien. Jammer dat je er niet omheen mag lopen. We genieten even van het fraaie uitzicht en beginnen dan aan de tweede multi-cache. En dus ook aan de terugweg. Wederom maar een paar vragen.

Wie denkt dat we nu bergaf lopen.. Die heeft het bij het rechte eind. De eerste 800 meter dan. Daarna gaan we gewoon weer verder bergop. Langzaam maar gestaag. Plat en vals. We beantwoorden de vragen en al snel rekenen we ook van deze cache de eindlocatie uit. Deze laat zich wat lastiger vinden. De hint geeft aan dat de cache bij een boom, onder een steen ligt. En dat een behoorlijk eindje van het pad vandaan. We struinen erheen. Marieke vindt het iets of wat lastig worden, en besluit om een sanitaire stop te maken. Ik struin op het gemak verder. Het is immers nog maar een meter of 10. En dan verdwijnt de grond plotseling onder mijn voeten. Waar ik denk dat ik op het mos stap, is dat ook zo, maar onder het mos is niets. Enkel een grote leegte.

Het voordeel van vallen is, dat de wereld meteen stilstaat. Alles gaat langzamer en je hebt het idee dat je blijft vallen. In werkelijkheid is het amper een meter, maar genoeg om toch een redelijke smakker te maken. Ik kom er zonder kleerscheuren vanaf. Enkel mijn trots is weer een beetje gekrenkt. Ik sta op en struin verder. De cache wordt nu vlot gevonden en ik ga terug naar Marieke, die net klaar is met de sanitaire stop. Heel lang heeft mijn avontuur dus niet geduurd.

Als we terug zijn bij de auto, zien we dat deze wandeling een hoogteverschil had van 219 meter. Op een afstand van net geen 10 kilometer is dat best redelijk. We stappen in en rijden terug naar huis. Zetten een kopje koffie en gaan daar op het terras van genieten. Zoals het hoort. Morgen maar weer iets rustiger aan doen....

Curryworst mit Pommes und Salat eten bij Stövchen. Al sinds we naar het Zwarte Woud op vakantie gaan, is dat een komma in het verhaal. Al moeten we er wel bij zeggen dat het staartje van de komma ieder jaar korter wordt. De eerste keer dat we er aten kon je met twee personen voor net iets meer dan €15,- jezelf helemaal klem eten.

We begonnen dan met Flammkuchen als voorgerecht. Gevolgd door een Currywürst mit Salat. Als extra bestelden we dan een Grosses Pommes voor ons tweeën. En twee halve liters om alles weg te spoelen. En de Currywürst…. Nergens zo lekker als bij Stövchen.

Dat het elk jaar duurder wordt, dat begrijpen we. Jammer wel natuurlijk, maar logisch. Het is immers al 17 jaar geleden dat we deze Biergarten ontdekt hebben. Maar sinds vorig jaar hebben ze de overheerlijke Flammkuchen van de kaart gehaald. Onvergeeflijk in onze ogen. En waarom ze dat hebben gedaan, begrijpen we ook niet. De Flammkuchen vond namelijk een gretige aftrek.

Maar goed. Afgelopen week al gezien dat het vandaag in omgeving van Karlsruhe redelijk weer zou zijn. Afgelopen week is er een nieuwe Virtual iets buiten Karlsruhe gepubliceerd. Een wandeling van ruim 10km met iets meer dan 200 hoogtemeters. Ideaal dus voor ons.

We doen rustig aan deze ochtend en rijden dan richting Wolfsartweier. Na nog geen uur rijden, rijden we het dorpje binnen. We zoeken even naar een parkeerplaats. Als we die gevonden hebben beginnen we aan de wandeling. Voordat we bij het eerste punt zijn, gaan we eerst koffie drinken en maken we een sanitaire stop.

Op elk van de 16 punten die we tijdens deze wandeling aandoen, dienen we twee vragen te beantwoorden. Eén over de geschiedenis van het dorp en één over iets in de omgeving van het punt. De gevonden getallen dienen we bij elkaar op te tellen. Zo gezegd, zo gedaan.

Gelukkig is er een checker aanwezig en kunnen we zo onze antwoorden controleren. We vullen het antwoord in van het eerste punt. Rood. We kijken de antwoorden na, maar die zijn goed in onze ogen. Ach misschien moeten we eerst alle 16 antwoorden invullen voordat we groen krijgen denken we.

We wandelen zo heerlijk van punt naar punt en noteren de antwoorden. We tellen op dat het een hartelust is. Zo gaat het door tot punt 6. We dienen op het informatiebord een jaartal te vinden. Maar we zien het eenvoudigweg niet. Hoe vaak we de tekst ook lezen. Geen jaartal. We sturen een bericht naar de cachelegger. Wonder boven wonder antwoord die binnen een paar minuten. Hij geeft een tip waar we dienen te zoeken en vinden dan meteen het jaartal.

Inmiddels hebben we ook ontdekt dat we de getallen niet dienen op te tellen maar met elkaar te vermenigvuldigen. Onze antwoorden zijn nu groen. Op eentje na. Die blijft rood. We wagen er nog een berichtje aan, en krijgen weer snel antwoord. Het blijkt dat we alweer niet goed genoeg hebben leestekengepeuterd. Alle getallen die uit 4 cijfers bestaan dienen namelijk gestapeltelt te worden. Nu zijn alle antwoorden die we hebben groen.

Genietend wandelen we verder. Het is een afwisselende en leuke wandeling. Het weer werkt goed mee. Zo af en toe schijnt zelfs de zon. Na iets meer dan drie uur hebben we alle antwoorden gevonden en zijn ze allemaal goedgekeurd.

Het is tijd om naar Karlsruhe te gaan. Het is nog maar een kwartiertje rijden. Voor hier hebben we niets uitgestippeld. We zijn hier al zo vaak geweest, dat er niets nieuws meer te ontdekken valt. We wandelen naar de spellenwinkel waar we ieder jaar een bezoekje aan brengen. Meestal gaan we met lege handen weer naar buiten. Zo nu ook weer. Deze winkel is simpelweg te duur. We wandelen door de hoofdstraat van Karlsruhe en het valt ons op dat het in de loop van de jaren steeds meer op de Kruisstraat in Eindhoven gaat lijken. Dat is geen goed teken denken we.

Op straat is een breakdanceshow. We gaan even staan kijken en denken terug aan de breakdancers die we in San Francisco hebben gezien. De groep die hier op straat bezig is, mag qua breakdancen nog niet in de schaduw staan van de groep in San Francisco. Maar de show die ze eromheen geven is zeer vermakelijk en maakt het allemaal meer dan de moeite waard. We bezoeken nog een paar winkels. Behalve wat doosjes vitaminen vinden we niets van onze gading.

Omdat het nog te vroeg is om te gaan eten, besluiten we eerst koffie te gaan drinken. We wandelen naar een tentje waar we al vaker zijn geweest. We genieten buiten op het terras van de heerlijke koffie. Eigenlijk is het net iets te fris, maar met de jas dicht is het prima te doen. En eigenlijk ook wel lekker om buiten te zitten.

Na de koffie is het nog een kwartiertje wandelen naar Stövchen. Stiekem hopen we dat de Flammkuchen weer op het menu staat. Stiekem weten we wel beter. Als we even later het menu zitten te bekijken, blijkt dat het inderdaad ijdele hoop is. De prijzen zijn weer behoorlijk gestegen ten opzichte van vorig jaar. We bestellen hetzelfde als altijd. Als het geserveerd wordt, blijkt dat de porties wederom kleiner zijn geworden. Minder voor meer. Iets wat tegenwoordig helaas wel de standaard lijkt te zijn geworden. De smaak is echter nog hetzelfde. En dat is toch hetgeen wat telt. Na het eten is het nog iets meer dan drie kwartier rijden naar huis.

Het wandelen is me vandaag goed afgegaan. Van mijn voeten heb ik niet meer dan de gebruikelijke last gehad. Blijkbaar heeft de rust van gistermiddag me goed gedaan. Misschien zal ik wel moeten leren leven met het feit dat mijn lijf zo nu en dan een middag rust nodig heeft in plaats van dag in dag uit te wandelen van 's morgens vroeg tot laat in de middag.

Buienradar stuurt ons vandaag naar de andere kant van de berg waarop we zitten. Daar zou het redelijk zijn tot een uur of twee vanmiddag. We kijken op het kaartje met 16 multi-caches en kiezen de cache 'Rundweg Schwarzenbachtalsperre' uit. Een wandeling van een kilometer of 7 met slechts 100 hoogtemeters. Ideaal voor een voormiddag. Maar wat belangrijker is, het is een wandeling rondom een stuwmeer. Dat betekent een totaal ander landschap dan hetgeen we afgelopen week hebben gezien.

Niet dat we daarover klagen. Integendeel. We komen voor de 17e keer in deze regio, en nog steeds genieten we van de donkere bossen en de schitterende vergezichten die we geregeld voorgeschoteld krijgen. Maar zo nu en dan iets anders is toch ook niet verkeerd volgens ons.

Het toeval wil dat de andere geocache die gisteren in deze omgeving is gepubliceerd tot op heden nog niet gevonden is. Hij valt mooi in de route naar het stuwmeer. We besluiten om de spanning nog een keer aan te gaan en nemen de cache in de route op. Na een kleine 20 minuten rijden over smalle, slingerende bergwegen door de regen, arriveren we bij de parkeerplaats. Het is dezelfde parkeerplaats als die waar we vier dagen geleden stonden. Nog steeds is er een 'Zimmer frei'. Op het moment dat we willen uitstappen, begint het te sneeuwen. Natte sneeuw weliswaar, maar toch... Het is 15 mei. De ijsheiligen zijn alweer het land uit. Hoezo dan sneeuw?

We beginnen aan de niet al te lange wandeling. Op en neer is het net geen vier kilometer. Het is koud en we worden sneller nat dan we hadden verwacht. Na nog geen kilometer te hebben gewandeld, weet ik het al. Dit wordt geen wandeldag vandaag. Mijn voeten doen nu al zeer. Normaal is dat pas na een kilometer of vijf, zes. We wandelen rustig verder. De natte sneeuw houdt weer op en na een half uurtje bereiken we de skihut waar de cache verstopt is.

De spanningen beginnen weer toe te nemen. We kijken wat rond, maar zien de cache niet 1-2-3. Op het terras van de skihut staan mensen. Ze stellen wat vragen, en we beginnen een praatje met ze. Het blijken de eigenaars van de hut te zijn. We hebben het erover dat het toch wel heel laat in het jaar is dat het sneeuwt. Hij vindt het wel meevallen, en zegt dat hij ooit heeft meegemaakt dat er in mei wel 20cm sneeuw lag. Gelukkig kunnen wij ons dat niet voorstellen. Op dat moment komt er iemand anders aangewandeld.

'Geocachers?', vraagt hij. We antwoorden bevestigend. De eigenaars van de hut antwoorden ontkennend. 'De cache al gevonden?', vraagt de geocacher. Ook wij antwoorden nu ontkennend. Nog voordat we de N van Nein hebben uitgesproken, duikt de geocacher naar beneden, voelt wat en komt terug omhoog met de cache in zijn hand. Hij opent de cache en haalt een maagdelijk wit logboekje tevoorschijn dat hij vervolgens aan ons overhandigd. Op de tweede plek in het logboek, krabbel ik onze naam. De 1e plek is voor hem. Hij heeft de cache immers als eerste gevonden en niet wij. We kletsen een beetje en hij vraagt of we uit Holland komen. Meteen verbeterd hij zichzelf, en vraagt of wij uit Nederland komen. 'Ja', zeggen we, en erachteraan melden we dat het een groot verschil is tussen Nederland en Holland, terwijl we hem het logboek overhandigen.

Bij het zien van onze naam, ZaNaBoZa, zegt hij dat hij die naam vaker heeft gezien. En dat hij vaker onze logjes heeft gelezen. Dan is mijn steenkolenduits toch nog niet zo slecht. De cache wordt teruggeplaatst. De andere cacher verontschuldigt zich. Hij heeft haast en moet zijn kinderen op gaan halen bij de kleuterschool. Zijn woorden zijn nog niet koud, of hij rent hard weg.

Als we terug zijn bij de auto gaan we richting het stuwmeer. We beginnen aan de wandeling. Maar heel erg van harte gaat het allemaal niet bij mij. Mijn voeten doen behoorlijk veel pijn vandaag. Dat kun je zo ooit eens hebben. We lopen richting het eerste punt van de wandeling. Dat is aan de overkant van de stuwdam. Wat we dan zien is alles behalve iets dat we verwacht hadden.

Meteen besef ik me dat er geen woord bestaat dat het tegenovergestelde betekent van verwachtingen. Het stuwmeer is namelijk leeg. Geen druppel water. En als er iets is wat je verwacht bij een stuwmeer, dan is het wel water. De bodem is bezaaid met zwarte puntjes. Wat het is, kunnen we van bovenaf niet zien. Als we even later een stukje naar beneden kunnen wandelen, blijken het vergane boomwortels te zijn. Een bijzonder en onverwacht landschap. Maar op de een of andere manier ook heel fraai. Met uitstek dus een overtroffen onverwachting.

De wandeling is redelijk vlak en we vorderen gestaag. Dat is maar goed ook, want bij iedere stap lijkt het wel dat ik geen steunzolen maar spijkerzolen in mijn schoenen heb zitten. Maar goed, aan alles komt een eind. Zo ook aan deze wandeling. Bij het laatste gegeven punt van de wandeling rekenen we de eindcoördinaten uit. 12 is het controlegetal. En dat hebben we niet. Er zit dus ergens een fout in. We lopen alles stap voor stap na. Tot het punt waar we nu staan. Het antwoord moet uit drie cijfers bestaan en niet uit twee cijfers zoals wij hebben. Marieke heeft niet goed genoeg leestekengepeuterd. We herstellen de fout, en even later vinden we de cache.

We wandelen terug naar de auto en rijden naar Baiersbronn om wat te gaan drinken. We hebben een tentje uitgezocht dat goed gewaardeerd wordt. Als we binnenstappen is het druk. We bekijken de kaart en vinden hem vrij beperkt. Ze hebben 83 verschillende soorten thee, koffie, cappuccino en iets onuitspreekbaars wat volgens ons een soort van Latte macchiato voor moet stellen. We bestellen dat. Als het gebracht wordt, zien we al meteen dat er meer melk dan koffie in het brouwsel zit. Het smaakt niet verkeerd, maar om nu te zeggen dat het voor herhaling vatbaar is... Laten we het er maar op houden dat ook dit een overtroffen onverwachting is.

We besluiten om terug naar huis te rijden. Zo hebben mijn voeten wat meer rust. Eenmaal thuis, doen we een spelletje. Everdell Duo. Het 'gewone' Everdell kennen we al. Deze nog niet. We bekijken een uitleg en gaan het spelen. Als we nog iets minder dan een uur klaar zijn, komen we tot de conclusie dat dit toch wel een zeer leuk spel is voor twee spelers.

Heel veel staat er niet op ons verlanglijstje om te doen deze vakantie. Eigenlijk helemaal niets. Behalve lekker wandelen. We hebben 16 multi-caches afgedrukt die het afgelopen jaar in de buurt bij Oma zijn verstopt. Meer hebben we niet nodig.

Het enige dat jammer is, is het feit dat het weer niet echt meewerkt. Dat we iedere avond buienradar dienen te raadplegen waar het weer het beste is. Zo ook gisteravond weer. We bekijken de voorspellingen en kijken op de kaart welke multi-cache er in de buurt is. Het zijn er twee. We kiezen er een uit.

In de ochtend zal het nog niet geweldig zijn volgens de voorspellingen. We rommelen wat aan, en ik ga pas om 9 uur naar de bakker om broodjes te halen. Als ik binnenstap, denk ik dat alles al is uitverkocht. Midden op de dag broodjes halen. Dat is vragen om. Maar niets is minder waar. Er zijn meer medemensen die zo laat broodjes gaan halen. Ik sluit als nummer 12 aan in de rij. Een nummertje trekken is hier niet nodig. Iedereen wacht gewoon geduldig op zijn beurt.

Rond de klok van 10 uur vertrekken we. Eerst nog een andere cache. Die deze ochtend gepubliceerd is en nog door niemand is gevonden. We hebben dus een kans op een First to Find. Altijd spannend. We parkeren de auto en lopen naar het nulpunt toe. De cache wordt snel gevonden. Het logboekje wordt geopend en....

Nog maagdelijk wit. We krabbelen onze naam op het papier, samen met de datum en het tijdstip. We stappen in de auto en rijden een paar kilometer verder om de auto te parkeren en aan de multi van vandaag te beginnen. Deze draagt de zeer Duits klinkende naam Needle Gin Pfad. Het is een wandelmulti pur sang. Dat betekent eenvoudige vragen en vooral lekker wandelen en genieten van de omgeving.

En dat is precies wat we doen. Al hebben we bij 1 punt wel grote twijfels. We zijn geen leestekenpeuteraars avant la lettre, maar een beetje kennis van taal hebben we toch wel. We schrijven het antwoord maar netjes volgens de taalregels op en rekenen de woordwaarde van ons antwoord uit.

Verder verloopt de wandeling zonder problemen. Zo af en toe valt er een regenbuitje, maar eigenlijk mogen die geen naam hebben. Als we bij het laatste punt zijn, rekenen we de eindlocatie uit. Uiteindelijk vinden we de cache een kleine 45 meter verderop dan we hebben uitgerekend.

We rijden naar Achern en gaan alweer een ijsje eten bij het beste ijscafé van het Zwarte Woud. Omdat het nu toch wel echt met grote regelmaat begint te regenen, gaan we maar weer gewoon binnen zitten. We genieten van het ijs en rijden nadien naar huis.

Eenmaal daar, sturen we een berichtje naar de legger van de cache. We vragen hem om onze antwoorden te controleren. We krijgen antwoord, en de vraag waarbij we twijfels hadden, bleek niet juist te zijn beantwoord. We weten nu in elk geval dat de legger van de cache geen taalpurist is. We corrigeren het antwoord in onze notities en laten het voor wat het is. Of nee, toch niet. Eerst sturen we een berichtje met daarin de uitleg waarom zijn antwoord (of vraagstelling) fout is. En dan nu maar weer buienradar raadplegen waar we morgen gaan wandelen.

We moeten uitkijken dat het niet een traditie met komma's. Gisteravond raadpleegden we wederom buienradar om te kijken waar we vandaag heen zouden gaan. Al is dat eigenlijk niet helemaal eerlijk, want enkele dagen geleden hadden we het weer al bekeken in verschillende regio's en was er eigenlijk maar één optie om vandaag heen te gaan. Straatsburg.

Een stad die inmiddels vol zit met komma's voor ons. We gaan er ieder jaar minstens 1 dag heen. Om te geocachen en om de fraaie gebouwen te bewonderen. Het centrum hebben we al jaren geleden leeg gecachet. Sindsdien fietsen we in de stad rond. Fietsen die we hebben meegenomen vanuit huis. Dit jaar niet. De huidige auto heeft geen trekhaak. Maar al jaren zien we fietsen rijden in Straatsburg met daarop een jasbeschermer met reclame. Velhop. We hebben uitgezocht dat het huren van een fiets slechts 7 euro per dag kost. Daar kunnen we dus niet heel moeilijk over doen.

Iets wat we ook al jaren doen, is een map meenemen. In die map staan alle multi-caches die er in een straal van 3 kilometer rondom de kathedraal zijn verstopt. Let wel, alle beschrijvingen zijn vertaald naar het Nederlands. Want Frans is nu niet echt onze taal. En dat vertalen? Keurig gedaan met Google Translate. Dat levert vaak komische en kromme zinnen op. Maar na 15 jaar vond ik het tijd worden om alles in de map eens een keer na te lopen. Uiteindelijk werd het alle multi-caches opnieuw door Google Translate gooien.

Omdat dat toch behoorlijk veel werk is, bedacht ik dat gemakkelijk was om Sjet een knop te laten maken op iedere geocache pagina waarmee ik met een paar muisklikken de pagina kan vertalen en vervolgens afdrukken. Zo gezegd niet zo gedaan. Een paar avonden later kon ik de eerste omschrijving afdrukken. Een paar uurtjes later was de nieuwe map gereed om mee op vakantie te kunnen.

Als we deze ochtend de auto hebben geparkeerd, stappen we in de tram. Richting een Velhop station dat we op voorhand hebben uitgezocht. Daarvandaan begint onze route. Ik heb al een account aangemaakt. Marieke heeft het gisterenavond geprobeerd, maar dat lukte niet. De bevestigingscode werd wel verzonden maar niet ontvangen. Als we bij het station staan, probeer ik of ik met 1 account 2 fietsen kan huren. Dat lukt niet. Marieke probeert nogmaals om haar account te activeren, maar wederom blijft de code zweven tussen ergens en nergens.

We lopen weer naar de tramhalte en nemen de tram naar het centraal station. Daar zit het hoofdkantoor van Velhop. Wellicht dat ze ons daar kunnen helpen. We verwachten een groot, glimmend kantoor te vinden. Dat is helaas ver te zoeken. Wat we wel vinden is een donkere, enigszins groezelige ruimte onderin de kelder van het station. Een stuk of wat fietsen staan er. Een balie waar behoorlijk wat gereedschap op ligt. Aan de balie zit een vrouw en twee jongens. De vrouw is iemand aan het helpen. Wellicht maar goed ook, want de vrouw is al een eind richting haar pensioen. De kans dat zij Engels spreekt acht ik net zo groot als de kans dat ik Frans spreek. De jongen is dus een betere optie. Hij praat inderdaad wat Engels. Na een tijdje hebben we de code en kan Marieke haar account activeren. We bedanken de jongen en gaan naar buiten.

We besluiten om bij de McDonalds tegenover het station een kop koffie te gaan drinken en de route die we hebben uitgestippeld even opnieuw te plannen. We zitten nu immers aan de andere kant van Straatsburg dan vanwaar we eigenlijk hadden willen beginnen.

Het bestellen van de koffie gaat zoals het tegenwoordig gaat bij de Mek. Anoniem, via een zuil. We zien de optie om de taal aan te passen en kiezen voor Nederlands. We bestellen twee koffie en als we willen betalen, krijgen we op het scherm te lezen dat we het nummer van de schildersezel moeten invoeren. We glimlachen. Zelfs zo'n groot bedrijf maakt gebruik van Google Translate en de gebrekkige, soms komische vertalingen.

We beginnen te fietsen en genieten van de stad. We vinden enkele caches. Met behulp van de vertaalde omschrijvingen. Of aan de hand van foto's die we online bij de logjes vinden. Het mag de pret niet drukken. We hebben het naar onze zin, en daar draait het om. We gaan een cappuccino drinken op Place Kleber. Daarna nog even naar Philibert. Dé goedkoopste spellenwinkel die we kennen in Frankrijk. Het is ook de enige die we kennen in Frankrijk.

Als we naar buitengaan zoals we zijn binnengegaann, is het tijd om terug naar het station te fietsen. We dienen namelijk de fietsen in te leveren op hetzelfde station als waar we ze hebben opgehaald. Als we dat niet doen, kunnen we een boete verwachten. Een kwestie van de kleine lettertjes lezen. We nemen de tram terug naar de P&R en gaan weer naar Oma. Of beter gezegd. Naar huis. Straatsburg krijgt er weer een komma bij.

Gisteravond hebben we buienradar maar weer geopend. Om er zo achter te komen waar het vandaag redelijk weer zou zijn. Al snel zien we dat het eigenlijk allemaal wel meevalt. Iets verder naar het zuiden zijn de voorspellingen net iets beter dan dat ze hier zijn. We zoeken een wandeling uit van 9 kilometer.

Deze ochtend is het weer het vaste ritueel. Ik een beetje uitslapen tot een uur of 6. Marieke iets langer. Ondertussen een beetje aanrommelen. Douchen en naar de bakker. Een ritje met de auto van een kleine 5 minuten. Net te ver om even te lopen. En zeker de terugweg naar Oma is toch net iets té in de vroege ochtend. De bakker in het dorp ligt namelijk een goede 150 meter lager dan het huis van Oma.

Na het ontbijt en de afwas rijden we naar het alom onbekende dorpje Berghaupten. We nemen de toeristische route via Lautenbach. Dat betekent bij Oma de inrit afrijden en meteen linksaf. Een weg door het Zwarte Woud. Amper breed genoeg voor 1 auto. Door de vele bochten en de onoverzichtelijkheid is het nagenoeg onmogelijk om harder dan 35 kilometer per uur te rijden. Maar het is een schitterende weg.

Drie kwartier nadat we zijn vertrokken, parkeren we de auto en beginnen we aan de wandeling. Het gaat nagenoeg meteen bergop. Al snel gaat de jas open. Als we na een paar kilometer bij een bankje komen, besluiten we om de jas toch maar uit te doen. Het zonnetje probeert voorzichtig te schijnen. We worden er enthousiast van. We wandelen verder. Bergop. Gelukkig is het niet al te steil.

Het zonnetje houdt het niet vol, en verdwijnt weer achter de wolken. We doen de jas toch maar weer aan. We genieten van de fraaie uitzichten en de wandeling. Na iets meer dan 6 kilometer vinden we de cache. We kijken op de kaart en zien dat de auto hemelsbreed iets meer dan een kilometer verderop staat. De paden zien er niet heel kronkelig uit. We trekken de conclusie dat het onlogisch is dat de route 9 kilometer lang is. We wandelen verder en beginnen al te bedenken waar we daarna zullen gaan wandelen.

Linksaf. Verder omhoog. Dan rechts. Na een kleine 300 meter houdt het pad op. Op de kaart is een pad te zien. In werkelijkheid is er niets wat op een pad lijkt. Ik controleer mijn rugzak, maar ik heb pech. Kettingzaag vergeten. Hoe dom kan een mens zijn? We wandelen terug. Rechtsaf en verder. Weer rechtsaf. En een beetje bergop. Er zou een pad rechtsaf moeten zijn. Ik kan mezelf wel voor mijn hoofd slaan. Wie gaat er nu wandelen zonder kettingzaag....

We wandelen verder. Weer een pad dat wel op de kaart staat, maar in de buitenlucht niet aanwezig is. Nu begrijpen we hoe men aan een totale lengte van 9 kilometer komt. Het zou fijn zijn geweest als men wat via punten in de route terug naar de auto had toegevoegd. Als we terug bij de auto zijn, hebben we net geen 10 kilometer gewandeld. We hebben genoten van een mooie wandeling.

De volgende stop wordt bij Gengenbach. We parkeren de auto een eindje van het oude centrum vandaan en wandelen naar het stadje. Eerst een Latte Macchiato drinken, en dan een korte wandeling door dit stadje waar we al vaak zijn geweest.

We rijden verder naar Offenburg en parkeren ook daar de auto buiten het centrum. We wandelen naar het centrum en doen daar de laatste drogisterijboodschappen. Ook belandt er een spel in de tas. Die hadden we nog niet genoeg. 1540 spellen, en toch was er blijkbaar nog een gat in de collectie. Goed dat we op tijd waren. Grutje zou zeggen: "Wanneer ga je het allemaal spelen?" Het antwoord? Als we oud zijn en versleten. Dat duurt dus niet meer zo lang. De versleten kant is al aardig op weg.

De weersvoorspelling voor gisteren was geweldig. Beter dan dat zal het de komende twee weken niet worden. Voor vandaag was het precies het tegenovergestelde. Veel slechter dan wat er vandaag is voorspeld, zal het de komende twee weken niet worden.

Regen, heel veel regen is het devies voor vandaag. We proberen uit te zoeken, waar het vandaag het beste weer is. We ontdekken dat er in Bühlertal vandaag tot een uur of 12 niet meer dan 1mm regen per uur valt. Zolang het nog onder de millimeter is, is het prima te wandelen. We zoeken een wandeling van iets minder dan 6 kilometer uit en gaan op pad.

We parkeren de auto en ontdekken meteen een hotel waar men volgens een groot bord nog plek heeft voor gasten. Het overbekende 'Zimmer frei' prijkt op het bord. We bekijken het hotel, en komen tot de conclusie dat een overnachting niet heel veel zal kosten. Ook lijkt het ons onwaarschijnlijk dat er ontbijt geserveerd wordt, of dat je 's avonds in de lounge iets kunt drinken. Het hotel is namelijk half ingestort en zoals het er naar uitziet, is het al enkele jaren geleden dat het gasten heeft ontvangen. Als ik 's avonds op internet zoek, lees ik dat het in 1982 zijn deuren heeft gesloten en dat er sindsdien allerlei plannen voor het gebouw zijn geweest. Geen van die plannen is ooit uitgevoerd.

We wandelen verder naar het eerste punt van de niet al te lange multi-cache. We beantwoorden de vraag en lopen verder. We komen uit bij een houtsculpturen pad. We lopen het pad en bewonderen de fraaie houtsculpturen midden in het bos. We lopen verder. Het begint te regenen. Niet veel. We worden er dan ook niet warm of koud van. Niet alle vragen zijn ons even duidelijk wat er nu precies wordt bedoeld. Even later komen we bij het hoogtepunt van de wandeling uit. Der Große Tanne. Oftewel De Grote Spar. We bekijken de boom en die is inderdaad groot. Het is geen sequoia, maar 46 meter is toch wel heel hoog voor een boom.

We wandelen verder. Het gaat bergafwaarts, en het pad is smal. Door de regen is het pad soms verraderlijk glad. Goed uitkijken dus. We beantwoorden nog enkele vragen. Ook deze zijn niet allemaal even duidelijk. We rekenen de eindlocatie van de cache uit en wandelen verder. Als we op de berekende plek zijn aangekomen, is het zoeken geblazen. We vinden niets. Zal er toch wel iets fout zijn. Dat maakt ook niets uit. De wandeling is er niet minder fraai om, en de herinnering daaraan hangt niet aan het wel of niet vinden van een geocache.

We rijden verder. We besluiten nog een korte cache te gaan lopen. We parkeren de auto bij een grilhut en besluiten eerst te lunchen. In de hut kunnen we immers droog zitten. Langzaamaan begint het harder te regenen. We besluiten om toch maar niet aan de wandeling te beginnen.

In plaats daarvan gaan we naar de Müller. De jaarlijkse drogisterijbenodigdheden dienen immers ook ingeslagen te worden. En er is geen beter moment om zoiets te doen als het regent. Als we de Müller verlaten, zijn er verschillende schappen helemaal leeg. Onze schuld. We rijden door naar Achern en gaan daar een ijsje eten bij de beste ijssalon in het Zwarte Woud. Althans in onze ogen dan. Op het terras zitten is mogelijk, maar dan hebben we waterijs. Binnen zitten dan maar. Het gebruikelijke recept. We genieten van de ijsjes. We lopen terug naar de auto. Eerst lopen we nog bij de lokale Müller binnen om te kopen waar we nog geen voldoende voorraad van hebben. Op de terugweg naar Oma, stoppen we nog even om wat boodschappen te doen. En dan is er ondanks de regen, alweer een dag omgevlogen. Als we de auto parkeren komt Iris ook net thuis. Wat jammer van het weer vandaag. We vertellen haar dat we een heerlijke dag hebben gehad, en dat het weer best meeviel.

De weersvoorspellingen voor vandaag zijn zeer goed te noemen. Het gaat pas rond 6 uur vanavond regenen. De voorspellingen voor de komende twee weken zijn minder rooskleurig. De uitgelezen kans dus om vandaag op pad te gaan voor een pittige wandeling.

We hebben nog verschillende Ortenauer Sagenrundwege wandelingen om uit te kiezen. We kiezen nummer 25 uit. Sage Benau. Ruim 14 kilometer in lengte en maar liefst 460 meter omhoog wandelen. En natuurlijk hetzelfde aantal meters ook weer omlaag.

Verstandig om meteen zo'n zware wandeling te doen? Ja hoor. Want dan weten we meteen waar we staan. En de rest van de vakantie wordt het helaas toch minder fraai weer als we de berichten mogen geloven. Dus meer dan voldoende tijd om uit te rusten.

Eerst slapen we uit deze ochtend. Voor mij is dat kwart over zes. Voor Marieke is het een uurtje later. We drinken een kop koffie en douchen. Ik ga naar de bakker. De bakker waar ik vorig jaar voor het eerst was. Ik ben benieuwd of er iets is veranderd. Gelukkig houden ze hier ook niet van het aanpassen van komma's. Het personeel is nog hetzelfde personeel als dat wat er vorig jaar werkte. Ik ga keurig als nummer 11 buiten in de rij staan. Als ik eenmaal aan de beurt ben, is er geen feest van herkenning. Ik geef mijn bestelling op en betaal. Ach denk ik, Hildegard heeft er ook jaren over gedaan om mij te herkennen en wanneer ik hier ben bedenk ik me. Misschien komt het nog ooit goed.

Na het ontbijt vertrekken we richting Walke. Een klein uurtje rijden hiervandaan. De bestemming ligt nog steeds in dezelfde gemeente als waar we zijn. Al zouden we twee weken niet buiten de gemeente mogen komen om te wandelen, dan nog is er meer dan genoeg voor ons te doen de komende jaren. Als we de auto geparkeerd hebben, gaan we op pad. Nog geen 20 minuten later gaan de jassen al uit. Het is al te warm. We genieten van de fraaie vergezichten en alles gaat, ook al gaat het stevig omhoog, voorspoedig. Ondanks dat we twee punten van de multi niet hebben kunnen vinden. Alhoewel, niet kunnen vinden is niet het juiste woord. Op 1 punt dienden we te kijken welke kleur een bankje had, maar waar we ook keken, er was in de wijde omgeving geen bankje te bekennen. Op een ander punt dienen we de waarde van een woord te bepalen. Maar, geen woord te bekennen. Toch gaan we vol goede moed verder. We beginnen weer af te dalen. Als ik op de telefoon kijk, zie ik dat we nog maar iets meer dan 100 meter omhoog hebben gelopen, terwijl we er al 6 kilometer op hebben zitten. Er komt dus nog een behoorlijke klim aan.

Als we beneden zijn, steken we de grote weg over. Al snel gaat de wandeling weer omhoog. En omhoog. En nog meer omhoog. Telkens als we een bocht naderen, denken we. We zijn er. We zijn boven. Maar als de bocht dan is geweest, blijkt dat toch niet zo te zijn. We wandelen gewoon verder naar boven. Na een tijdje denk ik dat we zo hoog zijn, dat ik Petrus hoor praten in de verte. Ik hoop dat we hem niet tegen komen. Want de behoefte om hem de hand te schudden is er nog lang niet. Gestaag wandelen we verder naar boven. Sommige vragen worden opgelost. Andere vragen niet. Meest frappant is wel het feit dat van de 15 vragen er twee over een bankje gaan en dat beide bankjes zijn verdwenen. Zou Petrus.....

Behalve de twee vragen over de bankjes zijn er vier punten meer verdwenen. De vragen over de bankjes kunnen we beredeneren door de andere bankjes die we onderweg zijn tegengekomen. Een andere vraag heeft niet heel veel opties als antwoord, en het antwoord op een andere vraag is te beredeneren doordat we weten wat de uitkomst van de formule ongeveer dient te zijn. Wellicht is dat cache-ervaring te noemen. Maar dan missen we nog enkele antwoorden. We besluiten om de hulptroepen in te schakelen, en sturen een bericht naar de laatste 7 geocachers die de cache hebben gevonden. 

Terwijl we op een bankje van het uitzicht genieten en proberen om toch iets van een zinvol coördinaat op papier te krijgen, ontvangen we een eerste bericht. Helaas kan deze cacher ons niet helpen omdat hij niets heeft genoteerd. Wel weet hij zich nog te herinneren dat de cache aan het brede pad naar beneden lag bij een wegwijzer. 

Vol goede moed gaan we op pad. Korte tijd daarna ontvangen we nog een bericht van een andere geocacher. Deze heeft wel wat antwoorden opgeschreven en heeft deze ons gestuurd. Nog voordat we deze antwoorden in de formule kunnen verwerken, reageert er nog iemand. Deze heeft alle antwoorden. Fijn. Bovendien heeft hij het rekenwerk ook al voor ons gedaan. Nog fijner.

We wandelen verder en korte tijd later staan we op het 'berekende' punt. De wegwijzer is verdwenen. De paal is weggerot en ligt troosteloos in de berm. We pakken deze op, en planten hem weer bij de boomstronk waar de cache zou moeten liggen. Een korte klauterpartij later vind ik inderdaad de cache. Blij dat ik deze heb gevonden, krabbel ik onze naam in het logboekje. Diep teleurgesteld in het feit dat de legger van de cache geen onderhoud aan de cache pleegt, wandelen we verder. Uit de logjes op het internet blijkt namelijk dat er al meer dan twee jaar problemen met de route zijn. 

We wandelen terug naar de auto en besluiten om een ijsje te gaan eten in Wolfach. Als we bij de ijssalon arriveren zien we een rij staan, die de rij bij de bakker deze ochtend doet verbleken, We laten het ijs voor wat het is, en gaan een stukje verderop een Latte Macchiato drinken. Als we die op hebben, gaan we door naar ons favoriete Egyptische restaurant in Kappelrodeck om een hapje te gaan eten. We zitten heerlijk buiten op het terras. Onder een overkapping. Dat is maar goed ook, want als we zitten te eten, dan begint het te regenen. Ik kijk op mijn horloge. Bijna 6 uur.

De deur van het motel valt keurig in het slot achter ons. Geen receptie om de sleutel in te leveren, geen handdruk, geen “prettige dag nog.” Gewoon een klik, en klaar. We stappen de auto en in en we vertrekken.

De eerste stop van de dag is Knobelspaß 2. Als we gisteren eerlijk waren over deel 1 — leuk, maar niet bijzonder — dan doet deel 2 het stukken beter. De puzzels zijn fraai uitgedacht én goed uitgewerkt.Wij zijn er ruim twee uur mee bezig, en dat voelt geen moment als te lang. Deze cache is een van de redenen waarom wij zo graag geocachen.

Daarna rijden we door naar Lorsch voor een welverdiende koffie. We kiezen een Italiaans Ijscafé uit en gaan buiten op het terras zitten. De ober lijkt het liefst onzichtbaar en verlegen te zijn. Geen flamboyante Italiaan die met zijn handen praat. Eerder iemand die hoopt dat je hem niet aanspreekt. Tja, als je dan ober wordt, dan is er toch ergens iets in je leven mislukt. We spreken hem aan en bestellen twee Latte Macchiato.

We gaan verder naar Viernheim. Tien jaar geleden bezochten we hier voor het eerst spellenwinkel Magnus Spiele. De winkel is inmiddels overgenomen door een jonge vrouw en heet nu Vanella’s Spielewelt. Als we binnenstappen lijkt er echter weinig veranderd. De indeling is vertrouwd en achter de toonbank staat dezelfde vrouw als een 10 jaar geleden. Van de nieuwe jonge eigenares is er geen spoor te bekennen. De collectie is indrukwekkend, en we zien meerdere spellen die een gat in onze verzameling zouden vullen. De prijzen zijn ook indrukwekkend en zouden een gat in onze portemonnee veroorzaken. We lopen de winkel weer uit met lege handen en de stille overtuiging dat we hier voorlopig niet meer terug zullen komen.

We rijden verder naar Heidelberg. De volgende stop op het programma. Spielwarenladen Neusser is een vaste halte op onze route, en ook dit jaar stelt de winkel ons niet teleur. Er gaat iets mee in de rugzak. Meer hoeven we er denk ik niet over te zeggen. Daarna schuiven we aan op het terras waar we elk jaar warme chocolademelk drinken. We bedenken ons dat het hier altijd mooi weer is als we komen. Misschien is het toeval. Misschien hoort het gewoon zo.

We vervolgen de weg zuidwaarts. Eerst even boodschappen in Kappelrodeck, en daarna nog een kwartiertje rijden. Rijden over een weg die we inmiddels kunnen dromen. Iedere bocht zit in ons geheugen gegrift. We rijden langs het huis waar ooit het geboortebord van Anton in de tuin stond. Zoals altijd roepen we: “Anton! Anton!” In ons hoofd horen we de bijbehorende sirene. Anton zit inmiddels op de lagere school, maar dat verandert niets. De nostalgie is er gewoon, of je het wilt of niet.

Nog drie bochten. Dan haaks linksaf en de oprit omhoog. We zijn er.

We parkeren op onze vaste plek. Nog voor we uitgestapt zijn, komt Oma al aangewandeld. Een omhelzing, een knuffel. Op de vraag hoe het met haar gaat, klinkt het vertrouwde antwoord: “Ich bin zufrieden.” Meer hoeft het ook niet te zijn.

Nog voordat we bij de voordeur zijn, komt Iris aangelopen. Een van de twee dochters. Het ritueel herhaalt zich naadloos. Een omhelzing, een knuffel. Een ritueel dat al jaren vaststaat, en er is niemand die er ook maar een komma aan wil veranderen.

Binnen is alles zoals het altijd is. Op wat kleine dingen na die je alleen opmerkt omdat je hier elk jaar komt. Terwijl we de auto aan het uitladen zijn, komt Michaela, de andere dochter, ons begroeten. Geen omhelzing, geen knuffel. Gewoon een groet. Haar ritueel. Dus zoals het hoort.

De grootste schok vinden we in de keuken: de radio is verdwenen. Het ding stoorde op vrijwel elke zender, behalve op Radio Regenbogen. Die zender hoorden we hier altijd tijdens het eten. Even zijn we stil om dat gemis.

Nu is het wachten op Sven. De kleinzoon. We weten nooit wanneer hij komt. Dat kan vandaag zijn, maar ook pas over een dag of 5. Meer dan vijftien jaar noemden wij hem Marcus, simpelweg omdat we niet beter wisten dan dat dat zijn naam was. Hij heeft er altijd keurig naar geluisterd, zonder ons ooit te corrigeren. Of hij het amusant vond of dat hij gewoon beleefd was, is iets dat we nooit zullen weten. Misschien was het wel een beetje van allebei.

We pakken alles uit. Zetten een kop koffie. Pakken een stroopwafel en gaan op het terras zitten.
Genieten van het uitzicht, een kop koffie en een stroopwafel. Zoals het hoort. Daar moet je geen komma aan veranderen.

We kijken elkaar aan en zeggen: “Wie immer.”

De regio rondom Worms wordt gekenmerkt door hooggewaardeerde geocaches. Maar liefst 11 caches die hier zijn verstopt, staan in de top 50 van meest gewaardeerde geocaches ter wereld. En dat allemaal in een straal van 5 kilometer. Eigenlijk ongelofelijk als je er over nadenkt. En uit de top 1000 zijn dat er nog eens 7 meer.

Maar zijn dat dat ook de beste en de mooiste geocaches ter wereld, zul je jezelf afvragen? Nee, zonder meer niet. Want het is heel simpel. Hoe vaker een geocache gevonden wordt, hoe meer kans dat deze heeft dat hij door iemand met een punt gewaardeerd wordt. Maar er zijn ook prachtige geocaches die slechts een paar keer per jaar gevonden worden. Eerlijker is het om te kijken naar het percentage waarderingspunten dat een geocache heeft op het aantal vondsten. Maar daar hebben wij geen lijstjes van.

Desalniettemin wil dat niet zeggen, dat de geocaches rondom Worms niet leuk zijn. Integendeel zelfs. We zijn hier al vaker geweest, en hebben inmiddels al 14 van de geocaches gevonden. Dat betekent dat er nog vier over zijn die we niet gevonden hebben. Tijd om daar iets aan te doen als we weer richting Oma gaan denken we. We boeken een motel, en kiezen een paar geocaches uit. Drie van de vier willen we dit jaar proberen te doen.

Dat betekent dat we op tijd dienen te vertrekken. Voor ons is dat geen enkel probleem. Iets na 7 uur rijden we weg. We hebben een 'strak' schema, maar dat betekent niet dat we geen tijd hebben om onderweg te stoppen. Na iets meer dan een uur rijden, is het tijd om even een kop koffie te drinken. We kiezen daarvoor een gele M uit. Daarna rijden we iets meer dan een uur om een stukje te gaan wandelen door het alleraardigste dorpje Rheinböllen. We bedenken dat we nog op tijd dienen te tanken, want in Duitsland gaan de benzineprijzen om 12 uur 's middags omhoog, om vervolgens gedurende de 24 uur die volgen weer te dalen.

Na de pitstop gaan we dan richting Worms. Of beter gezegd Bürstadt, want dat is eigenlijk het plaatsje waar de geocaches liggen. We parkeren de auto en gaan op pad. Knobelspaß 1 is de eerste cache. Al snel vinden we het eerste punt en wordt de puzzel opgelost. Zonder al te veel problemen gaan we verder. En eerlijk is eerlijk. De cache valt tegen. Leuke puzzels. Dat zonder meer, maar heel bijzonder is het niet. We hebben soortgelijke puzzels vaker gezien, en die zijn dan beter uitgewerkt of fraaier gemaakt. Maar we mogen niet vergeten dat deze tocht inmiddels meer dan 10 jaar oud is. We genieten er wel van, maar om hier nu een punt voor te geven??? Daar moeten we toch nog even over nadenken.

Als we terug zijn bij de auto, pakken we de omschrijving van de volgende geocache. Zoals gezegd, liggen de fraaie geocaches zo ongeveer opgestapeld in deze regio. Het is dan ook niet nodig om de auto te verplaatsen. We beginnen aan deze cache. 5 Uhr Tee genaamd. Deze staat niet in de top 1000. Net niet dan. We beginnen aan deze cache, en ook hier lossen we de puzzels vrij vlot op. Zo dienen we honderden meters te lopen door het bos met een beker water die tot bijna aan de rand gevuld dient te worden. Water en bekers worden verstrekt gedurende de tocht. Met het bekertje water, dienen we nadien een puzzel op te lossen. Onszelf een beetje kennende weten we dat het vragen om problemen is, om zo'n stuk te wandelen met een beker water. We drinken de inhoud van een drinkfles leeg, en gieten de inhoud van het bekertje over in de drinkfles. Dop erop en gevaar om te knoeien is geweken!

Als we ook deze cache hebben gevonden, gaan we een kopje koffie drinken. Na de koffie weer terug dezelfde richting uit. Maar dan zo ongeveer aan de overkant van de weg. We dienen een sleutel uit een boom te vissen. Deze zit verstopt in een plastic buisje dat in een boom hangt. Uiteraard hangt er niet 1 buisje in de boom, maar zijn er vier opgehangen. Een kwestie van geluk dus. Aangezien geluk met de dommen is, is het niet meer dan logisch dat wij de sleutel pas hebben nadat we het vierde buisje uit de boom gehengeld hebben. We openen de cache, krabbelen onze naam in het logboek en hangen de sleutel terug.

Het is tijd om te gaan eten. We hebben een bistro uitgezocht, maar die sluit om 18:00 uur. We dienen er dus op tijd te zijn. Aangezien alles vlot is gegaan, hebben we tijd genoeg, en maken we eerst nog een wandeling door Bürstadt. We zien een paar leuke plekjes en iets voor 17:00 uur lopen we de bistro binnen. We bestellen wat drinken en bekijken de kaart. Als we een keuze hebben gemaakt, is het wachten op de serveerster. Als die maar niet komt, wenken we haar. Als we haar vertellen wat we graag willen eten, kijkt ze heel moeilijk en zegt dat ze om 18:00 uur sluiten. Ze kijkt op haar horloge. 17:15. Haar wenkbrauwen nemen enkele vreemde vormen aan, en dan blijkt dat we minder slim zijn, dan dat we zelf dachten en ze zegt dat het nog wel moet kunnen. Met hetgeen wij bestellen, lijkt het ons dat het niet zo'n probleem hoeft te zijn. En inderdaad. Een kleine 20 minuten later staat het hoofdgerecht voor onze neus. De salade hebben we inmiddels al als voorgerecht verorberd. Nog voor de klok van zes uur, lopen we met gevulde maagjes weer naar buiten.

We rijden door naar Worms om daar op drakenjacht te gaan voor een Virtuele cache. Aangezien het geluk vandaag toch met ons is, maken we ook nog een wandeling rondom de beroemde Dom van Worms. Als we weer bij de auto zijn, rijden we richting het motel. Dat ligt op een industrieterrein. Geen receptie of iets dergelijks. Via de mail kregen we klokslag 14:59 een linkje naar een website om zo vanaf drie uur op de kamer te kunnen. Op de website staat een knop. Als je op de knop tikt, dan gaat de deur open. Althans zo staat het in de mail. Als we voor de deur staan, is het moment suprême daar. We tikken op de knop en....

We zijn toch echt niet al te slim, want de deur gaat open zonder problemen.