Na weer bijna twee weken in het Zwarte Woud vertoefd te hebben, wordt het toch weer tijd om naar huis te gaan. We hebben een route uitgestippeld via een webcam-cache in Pirmasens, een virtuele cache in Zweibrücken een een korte wandeling in Berdorf, Luxemburg.

Als ik deze ochtend het nieuws zit te kijken, zie ik dat er gisteren her en der toch wel problemen zijn ontstaan door de hevige regenval. Ik bekijk de geplande route op het web, en zie niets bijzonders. Rond de klok van half negen vertrekken we naar het hoge noorden. Klein stukje over de A5 om daarna via Frankrijk bij Bobenthal weer Duitsland in te rijden. Als we het pittoreske dorpje Niederschlettenbach hebben verlaten, staat er plotseling een schrikhek met verbodsbord dwars op de weg. Het lijkt wel of het er in de haast is neergeflikkerd, zo scheef staat het op de weg. Een omleiding staat ook niet aangegeven. Onderweg hebben we al veel riviertjes die buiten de oevers zijn getreden en nu rakelings langs de weg stromen gezien. We denken dus dat de weg hier is overstroomd. Aangezien de enige optie linksaf is, doen we dat maar. We volgen de weg en na een half uurtje omrijden komen we bij Bruchweiler-Bärenbach uit. We rijden verder naar Pirmasens. Aangezien we al behoorlijk wat vertraging hebben opgelopen, passen we de planning aan. We gaan hier de webcam-cache bezoeken en dan iets drinken in het dorpje. En eerlijk gezegd zijn we blij dat we dat gedaan hebben, want Pirmasens is toch wel een leuke plaats. Wat ook leuk is, is dat we het spel Lofoten voor 50% aan de prijs in een winkel zien liggen. Uiteraard gaat die mee naar huis.

We rijden verder naar Zweibrücken. Als we de parkeerplaats oprijden, gaat plotseling het alarm op onze telefoons af. Een waarschuwing van de overheid.

We zijn nu op de hoogte en denken dat de Virtuele cache die we willen gaan bezoeken nu een 5 sterren terrein waarde heeft. Het lijkt allemaal wel mee te vallen op het eerste gezicht. De brandweer is volop actief met het leegpompen van kelders, maar verder is het niet zo heel spannend. Het plaatsje verder ook niet.

We rijden verder richting Luxemburg. Een behoorlijke rit, want we dienen enkele omleidingen te volgen omdat er wegen afgesloten zijn door het hoge water. We zien onderweg dan ook regelmatig ondergelopen viaducten en rotondes. We besluiten om de geplande wandeling in Berdorf te laten voor wat die is, en gewoon een kopje koffie te gaan drinken en een korte wandeling door het dorp te maken.

We rijden verder richting Nederland. In Reisdorf zien we pas echt goed hoe hoog het water staat. Bij de grens met België tanken we nog even en dan gaan we verder naar het noorden. Al met al hebben we vandaag goed door kunnen rijden, al hebben we door verschillende omleidingen wel bijna twee uur vertraging gehad.

"Am Freitag wird es viel regnen. Wie viele? Ganz viel...", dat is wat we al enkele dagen hier op de radio hoorden. En waar we ook keken bij de voorspellingen, het zou de hele dag gaan regenen. En veel ook. Ten noorden, ten oosten, ten westen, ten zuiden. Overal in Zuid-Duitsland gaat er vrijdag veel regen vallen was het devies. En Frankrijk dan? Straatsburg precies hetzelfde. In de Vogezen worden overstromingen verwacht. Iets meer naar het zuiden in Sélestat dan? Hetzelfde laken een pak. En dan tik ik Colmar in. Daar gaat het ook de hele dag regenen, maar een pak minder. Ter vergelijking 88mm of meer hier in de regio en overal waar we keken. In Colmar slechts 24mm. De keuze is snel gemaakt. We kiezen het minst slechte en we stippelen vervolgens een wandelroute door Colmar uit.

We zijn al eerder in Colmar geweest, en het is een leuke plaats. De laatste keer is toch al weer bijna drie jaar geleden. We vertrekken deze ochtend in de stromende regen. Het zicht op de weg is niet bijster goed, maar gelukkig is het niet heel erg druk. Als we anderhalf uur later Colmar binnen rijden, stoppen plotseling de ruitenwissers ermee. Niet omdat ze kapot zijn, maar gewoon omdat het niet meer regent.

We parkeren de auto en beginnen aan de wandeling. We genieten volop van de leuke dingen die we zien. De caches die we bezoeken worden vlot gevonden, en het lukt zelfs om de meeste Franse vragen te beantwoorden zonder iets op te zoeken. We drinken een kopje Café Viennois en wandelen verder. Lunchen doen we uit de hand, want het is nog steeds droog, en daar willen we van profiteren. Na iets meer dan 12 kilometer door Colmar gestruind te hebben, arriveren we weer bij de auto. We stellen de navigatie in op een restaurant in Kappelrodeck. Als we de stad uit rijden, doen plotseling de ruitenwissers het weer. Het regent.

Voor vandaag waren de weersvoorspellingen ook niet bijster goed. Het meest gunstige waren ze eigenlijk nog voor het gebied waar wij zitten. We besloten dan om niet al te ver weg te gaan en een Sagenrundweg te gaan wandelen in Kappelrodeck. Naar de parkeerplaats is het slechts 7 minuten rijden. De wandeling is ook niet al te lang, dus mocht het onverhoopt toch hard gaan regenen, hoeven we niet zo heel lang doorweekt verder te wandelen.

Als we de auto willen parkeren, zien we dat we maximaal 2 uur mogen parkeren met een parkeerschijf. Dat is iets te kort voor ons, dus we rijden verder. Als we aan de andere kant van de parkeerplaats staan, zien we dat dit een P+R is en dat een parkeerschijf niet noodzakelijk is. Vreemd, maar het zal wel. We rijden dus terug en parkeren de auto.

Hoewel de wandeling niet lang is, is deze wel behoorlijk pittig te noemen. Telkens korte steile stukken omhoog lopen, gevolgd door een stuk wat redelijk vlak is. Gelukkig is het droog en kunnen we wel volop genieten van de omgeving. Dan lopen we door het dorp. Dan weer tussen de wijnvelden om korte tijd later weer in het bos te lopen. Onderweg passeren we ook nog een paar Schnappsbrunnen. Vlak voor het einde van de wandeling krijgen we nog een stukje helling van 27% stijging voor onze kiezen. Na een kleine drie uur zijn we weer terug bij de auto en gaan we in het volgende dorpje een kopje koffie drinken.

Omdat het nog steeds droog is en er met de temperatuur helemaal niets mis is, gaan we op het terras zitten. We kijken op de kaart wat we zullen gaan doen, en raadplegen buienradar. Zo nu en dan buien. We zoeken dus nog een paar korte wandelingen uit. Eerste stop is het dorpje Erlach. We maken een leuke wandeling en gaan daarna weer verder.

We hebben echt geluk vandaag. Het is nog steeds droog. We besluiten om in Achern een ijsje te gaan eten om daarna door te gaan naar Ottersweier. Ook hier maken een een wandeling. Deze is iets minder leuk, maar dat mag de pret niet drukken. Onderweg zijn er een paar druppels gevallen, maar dat mag geen naam hebben.

Het wordt al weer later op de middag. We rijden nog even naar Renchen om daar een klein rondje te wandelen. Daarna gaan we terug richting het appartement te gaan. Al met al hebben we een heerlijke dag gehad.

Twee tassen met spellen hebben we ingepakt om dit jaar mee te nemen naar het Zwarte Woud. Want de weersvoorspellingen waren dusdanig slecht voordat we vertrokken, dat er van wandelen waarschijnlijk niet veel zou komen. Maar zoals wel vaker het geval is met voorspellingen... Ze komen niet uit. De spelletjes bleven netjes in de tas zitten, en we hebben veel mooie wandelingen kunnen maken.

Maar vanaf nu, lijkt het dan toch gedaan te zijn met het mooie weer. Er wordt veel regen voorspeld voor de komende dagen. Gisterenavond zochten we een gebied uit, waar het vandaag nog redelijk weer is. Want eerlijk gezegd, willen we de spellen laten zitten waar die zitten. We kiezen het plaatsje Calw als doel van vandaag uit. We stellen een stadswandeling samen en hopen stiekem dat de voorspellingen niet uitkomen. Als ik wakker word deze ochtend, hoor ik de regen zachtjes op het raam tikken. Jammer, maar het regent niet heel hard. Na het ontbijt gaan we op weg.

Eerst bezoeken we de ruïne van Zavelstein. We worden aangenaam verrast en wat we dachten dat een stop van vijf minuten zou zijn, werd een stuk langer. Het regent nog steeds zachtjes.

We gaan verder en stoppen vervolgens bij de ruïne van Waldeck. We moeten even zoeken naar een plek om te parkeren, maar als we die hebben gevonden, kunnen we een stukje gaan wandelen. Het is een behoorlijk stevige wandeling omhoog naar de ruïne. Plotseling merken we dat het niet meer regent. We wandelen verder en bewonderen de ruïne.

De volgende stop is dan Calw. Als we de auto hebben geparkeerd, gaan we de uitgestippelde route lopen. Met behulp van de telefoon. Een stuk minder fijn dan met een zelfgemaakt boekje waarin alle punten staan vermeld, maar het werkt wel. Als we een paar punten hebben bezocht, besluiten we iets te gaan drinken. Inmiddels regent het weer. We vinden een terras waar we droog kunnen zitten, en genieten van de fraaie vakwerkhuizen in deze plaats. Na de Latte's wandelen we verder. Het marktplein is gewoonweg schitterend te noemen en we genieten volop. Ondanks dat het nog steeds een beetje regent. De tijd vliegt voorbij. Als de wandeling in Calw ten einde is, gaan we naar het vlakbij gelegen Hirsau.

Deze plaats zou nóg mooier moeten zijn. Wel, het is in elk geval heel anders dan Calw is. In deze plaats is een enorme kloosterruïne. Heel bijzonder en op de een of andere manier heel fraai. We wandelen verder en genieten ook hier even op een overdekt terras. Alhoewel dat niet echt nodig is, want het is inmiddels weer droog. Voor hoelang weten we niet. We maken de korte wandeling af en bezoeken Burg Steinegg. Hier arriveren we net te laat. Dat is te wijten aan de vele omleidingen. Normaal gesproken zou het een ritje zijn van iets meer dan 10 minuten. Door de vele omleidingen werd het ruim een half uur.

Eigenlijk stond er nog een andere ruïne op de planning om te bezoeken, maar het wordt al laat. Het is nog anderhalf uur rijden naar het appartement. En aangezien het weer zachtjes regent, kan dat wel iets langer duren. Maar hoe het ook zij, we hebben vandaag weer genoten van een heerlijke dag. En over een tijdje zijn we vergeten dat er bijna heel de dag iets zachtjes heeft getikt....

Vandaag belooft het weer mooi weer te worden. We besluiten om vandaag een geocache te doen, die veel favorieten heeft ontvangen. De afstand is niet zo lang, maar de puzzels onderweg schijnen wel behoorlijk lastig te zijn. Gisterenavond melden we ons aan, zodat we de toegangscode krijgen om de cache te kunnen doen. We dienen tussen 10:00 & 10:45 uur ons aan te melden op een website met de code die we hebben ontvangen. Welke website? Dat weten we niet. Daarvoor dienen we eerst een QR code te vinden. Als we de auto iets voor de klok van 10 uur hebben geparkeerd, gaan we op pad. Eerst vinden we nog een andere geocache, die we toevallig passeren. Korte tijd later vinden we de QR code en melden we ons aan. We kunnen nu op pad naar het volgende punt. Daar vinden we een munitiekist met daarin een 'Emergency Field Calibrator' (EFC) en een hoofdcomputer. De EFC dienen we aan te sluiten op de hoofdcomputer en vervolgens dienen we een Power Bank op de EFC aan te sluiten. Er komt een verhaaltje uit de luidsprekers en even puzzelen later hebben we twee nieuwe toegangscodes ontvangen. Dan moeten we weer verder puzzelen, want we weten nog niet waar we heen dienen te gaan. Eventjes later weten we dat wel. De weg die we dienen te volgen is vaak niet via het normale pad. Daar houden we niet zo van. Bij het volgende punt vinden we een 'communicator'. Die dienen we draadloos te verbinden met de EFC. Dat levert geen probleem op, en we kunnen beginnen aan de volgende puzzel. Na een tijdje hebben we ook die op weten te lossen en kunnen we op weg naar het volgende punt. Ook daar vinden we weer een 'communicator' die we draadloos met de EFC dienen te verbinden. Maar wat we ook proberen. We krijgen geen verbinding. Hier houdt het verhaal voor ons dus op vandaag. Jammer, maar we hebben op zich wel genoten van deze leuk in elkaar gezette geocache. Of zoals Marieke zegt: "Major Tom komt niet thuis vandaag."

Als we weer terug zijn, gaan we naar Ettlingen. Een plaats onder de rook van Karlsruhe waar we nog nooit eerder geweest zijn. Gisterenavond hebben we in allerijl een wandeling door deze plaatst uitgestippeld. Marieke heeft deze route met een pen op papier gezet, zodat wij die vandaag konden volgen. Ettlingen is een leuke plaats. Leuke gebouwen, leuke terrasjes, leuke winkeltjes, leuke beelden, leuke.... Noem maar op, Ettlingen heeft het. Maar toch. Het mist iets. Wat? Geen idee, maar het is typisch zo'n plaatst waarvan je over jaren denkt. "Het is een leuk stadje, maar wat was daar ook alweer te zien?"

Wat krijg je als je vier vrouwen van oudere leeftijd bij elkaar zet in een tandradbaan? Geen idee? Dan zal ik het antwoord maar geven. Een melding op je horloge dat het omgevingsniveau zeer luid is, en dat dat schadelijk kan zijn voor je gehoor.

En ik snap helemaal dat het allemaal supergezellig is, maar is het dan nodig om 88dB te produceren? Ter vergelijking. De bel die klinkt om aan te geven dat de deuren van het treintje gaan sluiten, produceerde 'slechts' 82dB.

Gelukkig voor mij duurde het ritje met de trein naar de top van de Merkur-berg nog geen 6 minuten. Eenmaal boven was het genieten van de rust en het uitzicht. We wandelen een kort rondje en hebben het idee dat het terras geopend is, alhoewel het beneden aangegeven stond dat het dicht was. We vragen het en krijgen een bevestigend antwoord. We bestellen twee Latte Machiato's en genieten van het uitzicht op het terras. Nu kan het nog, want de weersvoorspellingen voor vandaag zijn niet heel erg geweldig.

Als we de Latte's ophebben, wandelen we naar een geocache toe. Het is even goed zoeken, maar uiteindelijk vinden we de cache. We wandelen terug naar de top, en nemen het treintje weer naar beneden. We zitten slechts met zijn tweeën in de trein. We verbazen ons dat het treintje an sich nog behoorlijk wat geluid maakt. Dat was ons op de weg omhoog niet opgevallen. We genieten van de rust... ehm... rit en onderleggen ondertussen wat we nu gaan doen. De wolken worden steeds donkerder. Een wandeling bij een waterval vlakbij, of toch maar een wandeling door de straten van Baden-Baden? We besluiten om te kiezen voor het laatste.

Het is Marieke opgevallen, dat er heel veel Adventure Labs liggen in Baden-Baden die we nog niet gedaan hebben. We besluiten om rond te gaan wandelen aan de hand van de Adventure Labs. Als we bij het Kurhaus zijn, vallen de eerste druppels. Al snel regent het harder, maar nog niet hard genoeg om ergens te gaan schuilen vinden we. We hopen tevens dat het niet veel harder gaat regenen, want de Adventure Labs, leiden ons het stadje uit richting een kasteel en tuinen. We komen zo wel weer op plekjes waar we nog niet eerder zijn geweest.

De regen zet niet echt door. Gelukkig maar, want we hebben niet heel erg veel zin om doorweekt te raken. Als we weer het centrum in lopen begint het harder te regenen. We besluiten om wat te gaan drinken en zo te kunnen schuilen. Als we de Latte's op hebben, is het weer wat minder gaan regenen, en gaan we verder met de wandeling. Een half uurtje later is het zowaar droog.

Als we weer terug zijn, besluiten we om even een bezoekje te brengen aan 'Oma'. Als we de plaatst oprijden zien we haar auto staan. Ze is dus thuis. Nog voordat we aan kunnen bellen wordt er open gedaan. Ze was niet heel erg verrast, want de laatste 10 jaar zijn er maar twee mensen die met een Nederlandse auto de plaats op komen rijden. We kletsen even, en gaan dan boodschappen doen. Voordat we bij de Lidl zijn, zijn de hemelpoorten geopend. Gelukkig is het hier precies hetzelfde als het in Nederland is. Het meeste valt er naast.

Ook al zijn we niet getrouwd en hebben we samen enkel een boekwerk bij de notaris ondertekend, toch ben ik van mening dat we samen een sprookjeshuwelijk hebben. Toen ik de naam van de wandeling die voor vandaag naar boven kwam las, was deze dan ook meteen favoriet. Niet al te lang en niet al te veel hoogtemeters. Niets mis mee, want we dienen nog steeds aan de hoge temperaturen te wennen. Vandaag wordt het weer 27 graden.

Ik stel de navigatie in en we gaan op weg. Nog geen twintig minuten rijden. Als we ongeveer op de helft zijn, draai ik om, om terug te gaan naar het appartement. GPS vergeten. Zonder wandelen gaat wel, maar het is toch niet fijn als je al 18 jaar met een GPS wandelt. Ach, dan wordt het een half uurtje rijden. GPS opgehaald en weer terug. We parkeren de auto en gaan op pad. Als we nog geen kilometer hebben gelopen, kan ik mezelf wel voor mijn kop slaan. Mijn voet vergeten te tapen. Dat wordt dikke pret. Maxima zou zeggen: “Hij was een beetje dom.” Marieke zegt niets. Die neemt het gewoon voor lief. Zoals zoiets gaat in een sprookjeshuwelijk.

Gelukkig heb ik ibuprofenzalf in de rugzak zitten. Even later komen we bij een ruïne uit. Deze blijkt enkel op zaterdag en zondag geopend te zijn. Hebben we toch nog een beetje geluk vandaag. Even later passeren we een bankje en smeer ik mijn voet in. Voorkomen is beter dan genezen zeggen ze wel eens. We wandelen verder, en net als bij de andere Sagenrundwegen die we afgelopen week hebben gewandeld genieten we ook hier weer van een afwisselend landschap. Na 11,2 kilometer en 269 hoogtemeters zijn we weer terug bij de auto.

We gaan terug richting het appartement en stoppen bij een Schnapssbrunen. We nemen wat te drinken en genieten van het uitzicht.

Gisteren tikte ik al dat we een boek hadden besteld en opgehaald. Toen we in de winkel rond keken, zagen we een ander boek liggen wat ook wel leuk was. We besloten om niet te dubben en het gewoon mee te nemen. In het boek stond een foto van het grootste toilet ter wereld. We lazen het artikel en ontdekten dat het geeneens zo ver van Ottenhöfen vandaan is.

Omdat het gisteren toch we behoorlijk warm was en we behoorlijk wat zweetdruppeltjes ons lichaam hebben laten verlaten én het vandaag nog warmer zou worden, besloten we dat het wellicht verstandig was om vandaag iets rustiger aan te doen zodat we een beetje kunnen acclimatiseren. Zo gezegd zo gedaan. We stippelen een route binnendoor uit naar Hornberg om daar het toilet te bewonderen. Het is inderdaad best wel een groot toilet.

We weten heus wel, dat je zoiets na een paar minuten hebt gezien, maar gelukkig is er in dit stadje ook meer te zien. Na een kop koffie wandelen we naar de burcht en genieten van het uitzicht. De informatieborden spreken van de grootste modelspoorbaan ter wereld. Dat klopt ook wel. Een viaduct tussen de bergen. Een stadje en een station. Juist op dat moment komt er een trein het viaduct op rijden.

We wandelen nog wat rond, en genieten van het uitzicht en het dorpje.

Vervolgens gaan we richting Herbolzheim. Hier zagen we deze ochtend een korte stadswandeling liggen. Ideaal om het rustig aan te doen vandaag. Als we de auto hebben geparkeerd, drinken we eerst weer wat op een terras. Hierna wandelen we door dit dorpje vol vakwerkhuizen. We genieten volop. Als we terug richting het appartement gaan, zien we dat we 10 kilometer hebben gelopen. Dat is echt rustig aan dus.

Voor vandaag staat er weer niet veel op de planning. Afgelopen week hebben we een leuk boek gezien met wandelingen in de regio. Natuurlijk dubben we daar dan weer over en laten het liggen. Als we dan weer in het appartement zijn, bedenken we dat het toch wel een welkome aanvulling op één van de boekenplanken met reisboeken zou zijn. We zien dat er in Rastatt ook een boekenwinkel is. Omdat we niet zeker zijn, dat ze het ook in die boekenwinkel hebben, bestellen we het online zodat we het kunnen afhalen.

Leuke bijkomstigheid voor ons, is het feit dat er in Rastatt vijf nieuwe geocaches liggen. Als het lukt om die te vinden is onze persoonlijke queeste om de Jasmer-tabel iedere maand vier keer te vullen weer compleet. Gisteravond zoek ik een gratis parkeerplaats in de stad en als ik die heb gevonden, stippel ik met cachetur een route uit die ons langs de vijf nieuwe caches en de boekwinkel leidt. Voor de zekerheid voeg ik er nog drie virtuele caches aan toe, voor het geval dat we iets anders willen gaan doen deze middag.

We parkeren de auto en gaan op weg naar de eerste cache. We zoeken, maar vinden niets. We besluiten om online te kijken of er toevallig een foto van de cache te vinden is. Dat blijkt niet het geval te zijn, maar we zien wel dat er twee nieuwe caches deze ochtend zijn gepubliceerd die nog niemand heeft gevonden. De eerste is maar 700 meter verder en de andere maar 1,8 kilometer verderop (zoals de kraai vliegt uiteraard) . We besluiten een poging te wagen en vinden zowaar als eerste de cache. Heel bijzonder in een stad vinden we zelf. We lopen richting de tweede cache. Deze laat zich wat lastiger vinden, maar ook deze vinden we uiteindelijk. Als we het logrolletje openen zien we dat het nog helemaal leeg is. Weer eerste dus.

We lopen terug richting de stad. Als ik de locatie van de boekwinkel op de kaart wil bekijken, dan zie ik dat er nóg een nieuwe cache vandaag is gepubliceerd die nog niet is gevonden. Aangezien dit maar iets meer dan een kilometer wandelen is, besluiten we om nog een poging te wagen. En wederom slagen we er in om als eerste de cache te vinden. Drie keer een FTF op één dag. Dat is voor ons wel heel bijzonder.

We besluiten om iets te gaan drinken. Als we dat gedaan hebben, dan halen we het boek op en gaan we weer richting de auto. We gaan via twee virtuele caches richting Hagenau. De eerste is een korte stop bij een straaljager. De tweede is bij een kapel. Als we daar zijn, zien we een rondje met multi-caches. Met onze kennis van het Frans begrijpen we dat het een ronde van iets meer dan drie kilometer is. We besluiten om het rondje te gaan lopen. Halverwege verspert een overstroomde rivier ons de weg. We lopen de route terug richting de auto. We hebben toch een paar leuke caches gevonden in een aangenaam gebied.

We parkeren de auto in Hagenau. We zien dat er veel Adventure Labs liggen en besluiten om die te gaan doen. Ons Frans is niet goed genoeg om deze helemaal zelfstandig op te kunnen lossen. Maar we zien wel leuke locaties en hebben op deze manier een hele leuke wandeling door deze stad. We gaan wat eten in Kappelrodeck. Moe maar voldoen zien we dat we vandaag wederom een 18 kilometer hebben gewandeld.

Voor vandaag kiezen we opnieuw een wandeling uit die gebaseerd is op sages en legendes uit de omgeving. We kiezen een wandeling uit van bijna 8 kilometer en bijna 200 hoogtemeters. Lijkt ons wel leuk om mee te beginnen, want we hebben toch al een behoorlijke tijd niet heel veel hoogtemeters meer gemaakt.

We stellen de navigatie in, en gaan op weg. De parkeerplaats is iets meer dan 5 kilometer van ons appartement vandaan. Let wel: "As the crow flies", zoals men het zo fraai zegt in het Engels. Over de weg is het iets verder.

Zestien kilometer om precies te zijn. En bijna een half uur rijden. Dat is geen straf, want de wegen zijn hier, ondanks dat ze vaak zo smal zijn, dat je hoopt dat je niemand tegemoet komt rijden, schitterend. Fraaie vergezichten. Donkere bossen. Scherpe bochten. Dan plotseling het idee hebben dat je bij iemand de plaats op rijdt, maar dan blijkt de weg gewoon tussen het woonhuis en de schuur te lopen. Heerlijk...

We parkeren de auto, en komen er dan achter dat ik per abuis de parkeerplaats van een hele andere wandeling heb geselecteerd. Waarschijnlijk omdat ik deze ochtend nog bezig was om voor deze route een paar puzzels op te lossen. Ach. Foutje. We besluiten om maar gewoon aan deze wandeling te beginnen.

Gisteren was de route nog overduidelijk aangegeven met bordjes met daarop een spookje. Vandaag was dat helaas niet het geval. We zoeken onze weg, en na een paar kilometer staan we bij de ruïne Schauenburg. We zien dat er ook een terras bij is. De deuren van het restaurant staan open, dus we besluiten om heerlijk in het zonnetje op het terras te gaan zitten. Als we al even zitten hebben we nog niemand gezien. Marieke gaat poolshoogte nemen binnen, en ze krijgt te horen dat ze pas om 11 uur open gaan. Tja, dan duurt het nog 8 minuten voordat we twee Latte Machiatto kunnen krijgen. Maar we hebben geluk, want om drie minuten voor elf krijgen we de drankjes uitgeserveerd. Na de koffie wandelen we verder.

Het is een behoorlijk pittige wandeling. Maar we genieten weer volop. We lopen tussen de wijnvelden, door het Zwarte Woud. Genieten zo nu en dan van een fraai uitzicht. En alsof ons geluk niet op kan. Klokslag half één passeren we een bankje zodat wij daar van onze lunch kunnen genieten.

Na de lunch wandelen we verder. We lopen het bos weer uit de wijnvelden op. Het weer is heerlijk. Als we terug zijn bij de auto, hebben we 12,2 kilometer en 541 meter omhoog gelopen. Iets meer dan we bedacht hadden, maar eigenlijk was het allemaal goed te doen.

Na de wandeling rijden we naar Achern om daar te genieten van een ijsje. We vinden zelf dat we dat wel verdiend hebben. We zijn al vroeg terug in het appartement en drinken een kop koffie op het terras. Na het avondeten maken we nog een korte wandeling.

Gisteren hebben we al met al toch ruim 17 kilometer gelopen, waarvan een groot deel toch behoorlijk stijl was. We besluiten daarom om vandaag een rustdag in te bouwen. In deze omgeving zijn verschillende rondwandelingen die gebaseerd zijn sages en legendes uit de omgeving. De afgelopen jaren hebben we er al een paar gedaan, en deze zijn ons goed bevallen.

We hebben dan ook, als meerjarenplan, bedacht, om al deze wandelingen te gaan lopen. Het leuke aan deze regio is dat als je 20 minuten naar het oosten rijdt, hoog in de bergen zit, met schitterende vergezichten en donkere bossen waar het Zwarte Woud zijn naam aan te danken heeft. Als je echter 20 minuten naar het Westen rijdt, dan is de omgeving zo vlak, dat de gemiddelde Fries er jaloers op wordt.

Maar goed, een rustdag dus. We kiezen uit het lijstje met 32 wandelingen een wandeling van bijna 13 kilometer uit, en een totaal hoogteverschil van 7 meter. Eitje dus. Een deel van deze wandeling gaat langs de Rijn. Ook wel leuk.

We parkeren de auto en gaan op pad. De vragen die we dienen te beantwoorden zijn gemakkelijk. We kunnen dus volop van de, toch wel gevarieerde omgeving genieten. Als we bij de Rijn zijn, dienen we iets meer dan een kilometer stroomopwaarts te wandelen. Onderweg gaan we even van het fraaie weer van deze ochtend genieten. En van het uitzicht natuurlijk.

We wandelen verder en genieten volop. Als we in een dorpje arriveren, zien we een bankje. Aangezien het 12:30 uur is, de perfecte gelegenheid om te lunchen.

Na de lunch wandelen we weer verder. We vinden de cache en al snel zijn we weer bij de auto. Vanmorgen had ik al wel het idee dat we niet de hele dag met deze wandeling bezig zouden zijn, dus heb ik nog een drietal korte wandelingen uitgezocht ten oosten van van 'ons' appartement. We worden aangenaam verrast door een burcht, een enorme rotspartij midden in het woud en een groot stuwmeer. Allemaal op een 'steenworp' afstand van oma, en we hebben ze in de afgelopen 15 jaar nog niet eerder ontdekt. Reden te meer om toch maar terug te blijven gaan naar dit dorpje.

We doen wat boodschappen op de terugweg. Als we weer terug zijn bij het appartement, hebben we iets meer dan 17 kilometer gewandeld. Goed rustig aan gedaan dus.

Vakantie…. Dat betekent uitslapen (voor mij dus tot een uur of 6, voor M. een uurtje langer), op het gemakje douchen en dan naar de bakker om verse broodjes te halen. Uiteraard is het dezelfde bakker als die waar we al 15 jaar heengaan.

Als ik binnenloop bij de bakker, begint de verkoopster te praten (uiteraard in het Duits).

V:”U bent vroeg."
P:”We zijn inderdaad twee dagen eerder dan gewoonlijk.” V:”Ik had het een paar weken geleden nog over u."
V:”Ik zei vanaf de woensdag voor Hemelvaart wordt het mooi weer, want dan is die vriendelijke man uit Eindhoven er weer, en dan is het altijd mooi weer.”

Zonder iets te zeggen, pakt ze vervolgens 7 harde broodjes. Ik betaal, met de kaart, want dat kan sinds een paar jaar en wens haar een fijne dag.

V:”Tot morgen.”
P:”Tot morgen.”
En met een grote glimlach op mijn gezicht loop ik de deur uit.

En het is inderdaad mooi weer. Niet dat de lucht stralend blauw is en de zon schijnt. Maar het is droog. En dat is precies wat mooi weer inhoudt. Droog.

We genieten van het ontbijt en maken de broodjes voor de lunch klaar. Gisteren hebben we besloten om een geocache te gaan zoeken die hoog op onze verlanglijst staat. Nu is dat niet zo heel moeilijk om daar hoog op te staan, want zo heel veel geocaches staan daar nu ook weer niet op. Maar toch.... Deze cache heeft als we deze ochtend kijken ook al 1830 favorite points weten te verzamelen. Daarmee staat de cache in de top 200 van beste caches ter wereld.

We besluiten om een groot gedeelte binnendoor te rijden. Dat is mooier rijden dan over de snelweg. Voordat we aan de cache beginnen, drinken we eerst een Latte Machiato.

Na de koffie parkeren we de auto en gaan op pad. Niet helemaal vol vertrouwen dat we dit tot een goed einde gaan brengen. Want om nu heel eerlijk te zijn. We zijn geen echte 'cracks' als het gaat om moeilijke geocaches. Gelukkig hebben we een backup van iemand die de cache al eerder heeft gedaan. Het eerste WP levert echter totaal geen problemen op. We voeren de coördinaten van WP2 in en gaan verder.

Eerst mogen we nog even onze nieuwe schoenen op waterdichtheid testen en steken we een beek over via enkele stenen in het water. De schoenen doorstaan de test en we gaan verder naar het volgende puzzeltje. Hier moeten we ons toch wel even achter de oren krabben. We spieken even en denken dan, o ja natuurlijk. Dit zouden we zelf ook wel opgelost hebben, maar dan zou het wel veel langer geduurd hebben.

We wandelen naar het volgende punt en komen uit bij een kerkje midden in het bos. En met -je, bedoelen we ook -je. Dit kerkje is gemaakt van rotsblokken en een centimeter of 30 hoog, maar gedetailleerd genoeg om ook een heuse torenklok te kunnen herbergen. We lossen deze puzzel ook op, en gaan dan verder.

Wat we dan zien, gaat elke verbeelding te boven. We zien het hoofd van een beeld van Paaseiland. Een kleine twee meter hoog. We moeten onmiddellijk aan het spel Tobago denken, waar je met behulp van onder andere deze beelden, op zoek gaat naar een schat. We vinden al snel de volgende, zeer fraaie puzzel en lossen ook deze op.

Voor dat we er erg in hebben staan we bij het laatste punt. Of beter gezegd, het op één na laatste punt. Ook hier vinden we wat we zoeken en nu kunnen op weg naar de cache.

Waar we bij het vinden van het twee meter hoge beeld al vol verbazing waren, hier merken we dat het nog gekker kan. Onder / in een rotsenwand zien we een kruis uitgeslepen zitten. Als we daar op drukken, gaat het kruis naar achteren. We krijgen meteen het idee dat we in een Indiana Jones film zijn belandt en kijken snel achterom of er toevallig geen enorme stenen bal op ons af komt gerold. Als dat niet het geval blijkt te zijn, schijnen we met zaklamp de leegte in die het kruis heeft achtergelaten. En wat we dan zien.....

Helemaal niets! Voorzichtig voel ik met mijn hand in het gat en ik voel iets. Het lijkt wel een klink! Ik druk de hendel voorzichtig naar beneden en plotseling verdwijnt de hele rotswand naar achteren! Voorzichtig gaan we naar binnen en snuffelen wat rond. We vinden een sleutel. Op een kaars staat ook nog een tekst uit een psalm. Het nummer van de psalm kan wel eens handig zijn bedenken we en voor de zekerheid noteren we dat.

We zien een constructie met een zwengel. Op de vloer zien we een deksel met daaraan een ketting die op zijn beurt weer aan de zwengel is bevestigd. We tellen 1 en 1 bij elkaar op en beginnen te zwengelen.

Langzaam gaat de deksel omhoog en zien we een munitiekist in de grond zitten. De cache....

Nope. Niet de cache. Binnenin zit een codeschijf, een bijbel en de tekst dat dit de cache nog niet is. We lezen de tekst en begrijpen dat we de deksel weer dienen laten te zakken om buiten, op het dak, de cache te kunnen vinden. Zo gezegd, zo gedaan. We gaan het dak op en vinden een steentje dat we om kunnen klappen. We hebben toch niet helemaal goed gelezen blijkt. Althans, we hebben niet helemaal goed begrepen wat er stond, want we dienen als omhoog te zwengelen. Als we dat weer hebben gedaan, kunnen we onze naam in het logboek zetten.

En dan kunnen we op naar deel 2 van deze cache.

We komen aan bij iets dat op een 'hobbit'-deur lijkt. We openen deze en zien een bank. We gaan verder de grot in die achter de deur zit, en zien nog een bank. En nog een deur. Met allemaal sloten er op bevestigd. Stapje voor stapje weten we de sloten te openen. In de volgende ruimte vinden we een takel. We halen deze naar beneden en zien een constructie. En dan....

Dan houdt het op. We begrijpen niets van deze puzzel. Hoe we ook kijken en denken. Er gaat geen lichtje branden. En dat ondanks het feit dat we twee felle zaklampen hebben. We besluiten om te spieken en doen wat er staat. Van ons uit komt er geen 'O ja, natuurlijk'. Dit vinden we fraai gemaakt, maar ver gezocht. We gaan naar de volgende deur en zien een slot met vier cijfers. We hebben er zojuist maar drie gevonden. Daar kunnen we niets mee. We spieken weer, en ontdekken dat we het een en ander nog niet ontdekt hebben op de weg hierheen. We vinden met behulp van de hulpbrief alles wat we moeten weten en krabbelen uiteindelijk ook in het logboek van deze zeer fraai gemaakte cache onze naam.

We wandelen terug richting de auto en vinden dat we wel een ijsje hebben verdiend. Als we dat op hebben, rijden we verder naar Karlsruhe. Een paar spellenwinkels bezoeken (die we in dezelfde staat hebben achtergelaten zoals ze waren voordat we naar binnen gingen), en daarna lekker eten bij Stövchen.

We mogen uitslapen vandaag. We zijn immers al twee uur rijden verder dan oorspronkelijk de bedoeling was. We moeten ook wel uitslapen, want het ontbijt is pas om 7 uur.

Veel verwachten we niet van het ontbijt. Het hotel was zo goedkoop, dat het überhaupt een verrassing is dat het inclusief ontbijt is. En ook nog eens een koelkast op de kamer. Ideaal bedenken we voor als we in de toekomst weer naar het Zwarte Woud gaan.

Maar het ontbijt is een aangename verrassing. Broodjes, vleeswaren, kaas, yoghurt, koffie, thee, vruchtensap en melk. Meer hoeft het niet te zijn in onze ogen. Na het ontbijt checken we uit. Ook hier weet het hotel ons aangenaam te verrassen. Gisterenavond hebben we namelijk bij een automaat dienen in te checken. Na het invoeren van onze gegevens hadden we verwacht dat er een pasje uit de automaat zou komen. Maar dat klopte niet helemaal. Nadat we op enter hadden geklikt, kwam er met een hoop kabaal een sleutelbos tevoorschijn. Onderweg naar de kamer zagen we nergens een balie voor de receptie. Vreemd, dachten we nog.

We hadden het idee dat uitchecken op een soortgelijke wijze diende gebeuren. Sleutelbos in een brievenbus. Maar niets was minder waar. In de hal, voor de lift, was een heuse receptie verschenen vannacht. Goed, het was een bureau op wielen, maar toch heel bijzonder.

Na het vertrek uit het hotel gaan we eerst naar een monument iets ten zuiden van Bonn. We wandelen hier een stukje en genieten volop.

Daarna rijden we door naar Bensheim. Een kleine twee uur rijden. Hier zijn we vorig jaar ook geweest, maar toen hadden we te weinig tijd om van dit fraaie plaatsje te genieten. Vandaag wel. Eerste stop is een bakkerij om een kopje koffie te drinken. We worden aangesproken door een extreem vriendelijke Duitse man. We gaan verder, want we hebben wel een programma af te werken vandaag. Tijdens onze stadswandeling komen we de man nog verschillende keren tegen. Telkens begroet hij ons zo extreem vriendelijk dat je er haast bang van zou worden.

Na de wandeling in Bensheim gaan we richting Heidelberg. Onze jaarlijkse stop bij Spielzeugladen Neusser staat op het programma. Bij toeval deze winkel ontdekt in 2019. Toen liepen we weer met tassen vol nieuwe spellen naar buiten. Dat is nadien niet meer gebeurd, maar meestal gaan we niet met lege handen naar buiten. Zo ook vandaag niet.

Het laatste stuk naar Ottenhöfen im Schwarzwald. We verblijven niet bij Oma dit keer. Dat ging helaas niet, omdat haar kleindochter terug is uit Egypte en in het appartement verblijft. Maanden geleden hebben we besloten dat we toch naar dit dorpje in het Zwarte Woud teruggaan. We kennen de omgeving en hierdoor is het wel een echte vakantie.

Als we bij het appartement arriveren worden we door de uitbaters welkom geheten. (Schoon)moeder woont ook nog in het huis. 97 jaar jong is ze. Een betovergrootoma dus eigenlijk. Waarschijnlijk is ze nog gezond, want de uitbaters gaan met Hemelvaart vier dag op vakantie en (schoon)moeder blijft thuis. Ze hebben niet aan ons gevragen of we haar willen wassen, het gebit indoen en haar steunkousen willen aantrekken. Dat zal dus wel goed komen.

Het appartement is ruim, mooi en netjes. We zetten koffie en gaan op het terras zitten. We leggen een stroopwafel op de mokken met koffie. Maar.... het is niet als 'Wie immer....'

Terwijl we naar de supermarkt lopen om nog een paar boodschappen te doen om morgen mee te nemen, bedenken we dat we best vandaag al zouden kunnen vertrekken.

Als we weer thuis zijn, kijken we of we Het Geel Pionneke nog een beetje kunnen sponsoren door via booking.com een hotel te boeken.

We kiezen Bonn uit. Het is immers al bijna 17:00 uur en zo heel ver willen we nu ook weer niet rijden. Het eerste hotel dat we zien staat ons al prima aan. Even boeken, dan nog wat inpakken en wat eten. Een goed uurtje later zijn we onderweg naar Bonn. Een kleine twee uur later checken we in.