Het oorspronkelijke plan voor vandaag was om een Sagenrunde te gaan wandelen van 14,5 kilometer en bijna 500 meter omhoog. Maar de weersverwachting voor vandaag was niet heel erg gunstig voor ons. Tijd om het plan aan te passen. De keuze viel op een andere Sagenrunde. Deze was iets minder dan 10 kilometer en zou ons slechts 32 meter omhoog leiden. Leuke bijkomstigheid was dat deze voor een groot deel tussen de kersenbomen door ging.

In de middag zouden we dan een paar korte wandelingen doen waarvan er eentje ons door Achern zou leiden.

Om kwart over negen parkeren we de auto. De thermometer geeft al 23 graden aan. Ik vind dat behoorlijk warm. Vol goede moed gaan we op pad. Als ik zie waar het eerste punt van de wandeling is, heb ik meteen serieuze twijfels over de juistheid van de 32 meter omhoog tijdens de route. Vorig jaar zijn we daar ook geweest, en het was een stevige klim omhoog. Dat zal vandaag niet anders zijn denk ik.

En al snel blijkt dat ik het bij het rechte eind heb. Het is een stevige klim omhoog. We komen bij de watertoren uit, en dit is en blijft een fraai bouwwerk. We wandelen Renchen uit en gaan via fruitgaarden vol met kersen- en pruimenbomen richting Ulm. De Münster zullen we daar niet zien, die is te bewonderen in het andere Ulm in Baden-Württemberg. Wel een kleinere kerk denken we. Aangezien mijn shirt door de warmte inmiddels doorweekt is, hoop ik dat we ook ergens iets kunnen gaan drinken.

Dat geluk hebben we niet. Helaas. We lopen het dorpje weer uit en wandelen weer richting Renchen. Op zich is het geen hele zware wandeling, al gaat het wel continue omhoog en omlaag. Ik weet 100% zeker dat we straks meer dan 32 meter omhoog hebben gewandeld. Eigenlijk maakt het ook niets uit. We genieten er toch van. Ondanks dat het vandaag serieus warm te noemen is.

Terug bij de auto bekijk ik het profiel van de wandeling en zie ik dat we 110 meter omhoog zijn gewandeld over een afstand van 9,7 kilometer. Prima te doen dus.

We rijden door naar Ober-Achern voor een korte wandeling. We lunchen voor de kerk en beginnen daarna aan de wandeling. Een leuke wandeling, maar niet heel bijzonder. De cache die er bovenop de berg zou moeten liggen, vinden we niet.

Daarna rijden we door naar Achern. We hebben hier een fotospeurtocht, en op 1 foto na, vinden we alles. Het overgebleven punt dient dus wel die ene foto te zijn. Onderweg genieten we nog van een ijsje bij ons favoriete Eiskaffee van deze regio. We rekenen de eindlocatie van de cache uit, maar de warmte is ons naar het hoofd gestegen, want de cache vinden we hier ook al niet.

Bijna twee weken lang hebben we kunnen genieten van het meest schitterende weer dat we ons kunnen wensen. Eén dag met regen uitgezonderd. Maar vanaf vandaag is het toch echt gedaan met het mooie weer. Onbewolkt, volop zon en een temperatuur van 29 graden is er voorspeld. Niet echt lekker wandelweer dus.

Een paar dagen geleden bedachten we dat we nog geen wandeling tussen de wijnvelden hebben gedaan. We gaan op zoek naar een wandeling en komen uit bij ‘Der Weinlehrpfad auf dem Lehberg’. Een niet al te lange route, dus we zoeken er nog een wandeling bij. In de buurt ligt nog een niet al te lange Sagenrundwege. Die kan er dus mooi bij.

Vandaag blijven we dus weer in Ortenau. Op vier dagen na hebben we eigenlijk alles ‘Rund-um-Hause’ gedaan. Al is dat natuurlijk wel relatief met de enorme grootte van deze regio.

Na een klein uurtje rijden parkeren we de auto en gaan op pad. We kijken links en rechts en we zien akkers vol met zojuist geplante mais. Geen druivenrank te bekennen. Al na 20 meter loopt het wandelpad behoorlijk omhoog. Aan het einde slaan we linksaf. Een stuk verder gaan we rechts. En daar zien we de eerste wijnranken staan. Maar ze staan verkeerd! Deze staan parallel aan de weg, terwijl we gewend zijn dat de rijen haaks op de weg staan, zodat je een schitterend lijnenspel krijgt. Het is wat het is zeggen we, en wandelen verder. Een stuk verder is een wijnboer alles aan het besproeien. We snappen het, maar het is niet echt een pretje om er langs af te lopen. Na een kleine twee uur zijn we weer bij de auto. We hebben lekker gewandeld, maar om nu te zeggen dat deze wandeling een aanrader is? Nee, dat zeker niet.

We gaan op weg naar de volgende wandeling. Ondanks dat het nog geen 12 uur is, is het al meer dan 25 graden. We gaan eerst wat drinken en dan beginnen we aan de Sagenrundwege. Sprookjes en spookjes. Niet allemaal even leuke wandelingen, maar het merendeel toch zeker meer dan de moeite waard. Helaas hoort deze niet bij het meerendeel.

Het eerste stuk is zelfs ronduit saai te noemen. Over een geasfalteerd pad tussen moderne huizen door. Pas na een kilometer of 4 wordt de wandeling de moeite waard. We komen in het oude centrum van Mahlberg en wandelen verder. Als we het centrum verlaten, gaat de wandeling behoorlijk steil omhoog om vervolgens weer even steil weer naar beneden te gaan terug naar het dorpje Kippenheim, waar onze auto is geparkeerd.

Het wordt al later en we rijden weer terug richting Unterwasser, nadat we weer wat gedronken hebben. Onderweg doen we nog een paar boodschappen en terug bij het appartement kletsen we nog even op ‘ons’ terras met oma. Ze gaat pas in oktober op vakantie, want de zomer komt eraan en dan moet er gewerkt worden zegt ze. Over een paar maanden wordt ze 85 en ze is nog altijd ‘zufrieden’ vertelt ze met een glimlach.

Als we terugkijken op wat we vandaag hebben gezien en gedaan, kunnen we eigenlijk alleen maar beamen.

Wir sind zufrieden.

Volgens buienradar gisterenavond zouden de weergoden ons vandaag gunstig gezind zijn. Echter hebben we nog helemaal niets voorbereid om te gaan doen. Ik moet zeggen dat het helemaal niet ons ding is. Blijkbaar noemt men zoiets vakantie, voor ons voelt het ‘zoals de wind waait, waait mijn hoedje.’ Maar aangezien we geen van beiden een hoedje dragen, kan het waaien wat het wil maar krijgen wij geen idee wat we gaan doen.

Dus dienen we te gaan kijken wat we gaan doen vandaag. Het dient gezegd te worden, dat voelt niet echt als vakantie. Zelfs op reis hebben we ‘s avonds meer rust. Geef me dan maar 30 voorbereide dagen waarvan we er uiteindelijk maar de helft zullen gebruiken. Even kijken waar het mooi weer wordt de volgende dag. O, dan kunnen we dit, dat of dat gaan doen. En klaar. Maar nu niet. We weten waar het mooi weer wordt, maar we hebben niets op het dressoir liggen wat we kunnen gaan doen.

We besluiten dat we in Karlsruhe gaan eten. Dat worden dus 1 of meerdere wandelingen tussen hier en Karlsruhe. We kiezen een multi in Buhl uit die behoorlijk hoog gewaardeerd wordt. Voor daarna hebben we een puzzelmulti op de planning staan die nog beter wordt gewaardeerd. We lopen de multi in Buhl. Een aardig plaatsje, met enkele fraaie vakwerkhuizen. We rekenen het eindpunt van de multi uit, maar we vinden niets. We weten 99% zeker dat we op de juiste plek zitten. Volgens vorige vinders hebben ze zelden zo’n grote cache gezien. Wel, dat kan zijn, maar wij zien helemaal niets.

We zijn vrij vroeg dus we rijden naar het volgende dorpje om daar een wandeling te maken. Ook daar beantwoorden we alle vragen en vinden we aan het einde helaas helemaal niets.

We gaan door naar de puzzelmulti. We weten niet wat we moeten verwachten, maar dat maakt niet uit. Op het eerste punt vinden we de handleiding voor de cache en 7 pillendoosjes met daarin 4 verschillende kleuren kralen. Van elke kleur 5 stuks. We krijgen opdrachten waarmee de kralen verplaatst worden. Als alle opdrachten zijn uitgevoerd, dan heb je vier vakjes met een X aantal kralen daarin. Op deze manier ontstaat er een getal van 4 cijfers. Zo krijgen we 7 puzzels. Onze kennis van Duits is best redelijk te noemen, maar toch is dit behoorlijk pittig. We gebruiken de vertaalfunctie van Google, maar heel veel eenvoudiger wordt het daar niet van. We sturen de plaatser een berichtje en die bevestigt hetgeen we eigenlijk al wisten. Van de 7 puzzels hebben we er maar 3 goed. Jammer maar helaas. We hebben ons geweldig vermaakt met deze zeer originele cache, maar ook deze kunnen we dus niet vinden vandaag. Qua cachen zijn we uitgekleurd voor vandaag. We zijn nog redelijk vroeg dus we gaan ergens iets drinken. Naast de koffie bestellen we ook een Flammkuchen.

Hebben we in elk geval de ‘vorspeise’ al gehad voordat we naar Stövchen gaan. Na het diner rijden we weer naar Unterwasser en kunnen we terugkijken op een geslaagde dag. Al was die wel kleurloos wat caches betreft.

Vaak veranderen slechte weersvoorspellingen naarmate de dag des onheils dichter bij komt. Maar niet deze keer. Al meer dan een week wordt er voor vandaag de godganselijke dag regen voorspeld. En in plaats van dat de regen minder werd, werd het volgens de voorspelling alleen maar meer. Geen stortbuien, maar heel de dag een millimeter of 3 per uur.

We dachten dat 3mm/uur nog wel te doen zou zijn voor een paar korte wandelingen. We stippelen deze ochtend een route met de auto uit en gaan op pad. De ruitenwissers zwiepen vrolijk op en neer, en nog steeds hebben we het idee dat het wel meevalt. We stoppen op de eerste parkeerplaats en beginnen aan de wandeling van iets meer dan een kilometer. Als we een kleine 100 meter bij de auto vandaan zijn, zijn we er al van overtuigd dat het hard genoeg regent om ons doorweekt te krijgen tijdens de korte wandeling. We keren om en rijden verder. Bij de volgende parkeerplaats besluiten we dat we niet verder gaan. We zoeken een supermarkt op met Google maps en gaan boodschappen doen. Als we daar mee klaar zijn rijden we terug naar Oma. Daar gearriveerd beginnen we aan de spellendag van deze maand.

We zijn gewoon dat we tijdens een spellendag langs allemaal uitgestalde dozen met spellen kunnen lopen om dan te beslissen welk spel we gaan doen. Om het ‘net echt’ te laten lijken doen we dat zelf ook maar. De collectie spellen is natuurlijk wel beperkt en het is maar goed dat we de afgelopen anderhalve week een paar spellen aan de collectie hebben kunnen toevoegen.

We beginnen met een potje Faraway. Een nieuw spel voor ons, waar we veel positieve dingen over hebben gehoord. Na afloop van het spel, kunnen we dat alleen maar beamen. Dit is een zeer leuk spel.

Vervolgens kom ik met Vituculture aanlopen, maar Marieke noch ik hebben geen idee meer hoe dat moet. We besluiten om het spel weer terug te leggen en kiezen ervoor om een spelletje Ark Nova te gaan spelen. Een spel dat we speciaal voor dagen als deze hebben gekocht. Na een korte blik door de regels zijn deze weer bekend. Heel moeilijk zijn die in de basis ook niet, maar de mogelijkheden die Ark Nova heeft zorgen ervoor dat je dit spel niet zomaar even tussen de soep en de aardappels door speelt. Als we anderhalf uur aan het spelen zijn, zien we dat het buiten droog is geworden. We durven het niet aan, en spelen verder. Nog een half verder is het nog steeds droog. We besluiten om een stukje te gaan wandelen. Een paar kilometer verderop liggen een paar caches in het bos verstopt. De wandeling is niet lang genoeg voor een normale dag, maar voor nu is het ideaal.

Als we bijna bij de eerste cache zijn, zien we koeien op het pad staan. Ze begeleiden verschillende kalveren. Wij kijken hen aan, en zij kijken ons aan. En ze kijken niet alsof ze blij zijn om ons te zien. Meteen denken we beiden aan het spelletje Böse Kuh. Een zeer vermakelijk spel en an sich vinden wij het wel een koddig idee om Böse Koh te spelen tussen een kudde boze koeien. Het is dat we het niet hebben meegenomen deze reis, maar anders…..

Op veilige afstand gaan we op zoek naar de cache. We houden de koeien constant in de gaten en langzaamaan komen ze dichterbij. We besluiten om achter een paar picknickbanken te gaan staan, maar dat vinden de koeien ook een strak plan. Ze volgen ons. We klauteren over een omgewaaide boom en kunnen de koeien achter ons laten. De cache hebben we niet gevonden.

We wandelen door naar de volgende cache en deze laat zich zonder problemen vinden. De derde en laatste op deze route duurt iets langer, maar wordt uiteindelijk ook gevonden.

We lopen terug naar de auto en hopen dat de koeien inmiddels ergens anders zijn gaan staan loeien. Als we weer bij de picknicktafels zijn, is er geen rund meer te bekennen. Gelukkig maar denken we en wandelen het laatste stukje terug naar de parkeerplaats. Plotseling ziet Marieke een koe tussen de bomen staan. ‘Een mooi plaatje’ zegt ze. Ik zie alleen maar een blik in de ogen van de koe alsof die daarmee wil zeggen: ‘Was ik zojuist niet duidelijk genoeg!’

Ik ben nog niet klaar met het denken van die woorden of de koe komt al richting ons gelopen. En niet op het dooie akkertje, maar stevig doorstappend. Marieke vindt het nog steeds een mooi plaatje en ik maan haar tot iets meer haast. Een koe kan immers harder lopen dan ik dat kan. Is bovendien groter, sterker en zwaarder dan ik ben. Allemaal dingen waardoor ik ervan overtuigd ben dat ik enkel en alleen van een koe kan winnen als de slager haar al heeft geslacht.

Eenmaal bij de auto aangekomen rijden we weer terug naar het appartement. We spelen Ark Nova verder en een uurtje later zijn we er mee klaar. Ondanks dat het bijna de hele dag heeft geregend, kunnen we niet anders concluderen dan dat we toch een topdag hebben gehad.

We hebben besloten om vandaag weer een wandeling te maken in de gemeente waar we verblijven. Om binnen de grenzen daarvan te blijven is ook niet zo moeilijk. Met ruim 1850km2 is de gemeente bijna 21 keer zo groot als Eindhoven.

We hebben weer een Ortenauer Sagenwege uitgezocht voor vandaag. Ook dit is een pittig rondje. Ruim 14 kilometer en bijna 600 meter omhoog volgens de beschrijving. Klein nadeel is wel dat de parkeerplaats meer dan een kilometer van het startpunt is verwijderd. Die komen dus nog bovenop die ruim 14 kilometer.

Zoals gezegd is de gemeente hier groot. We rijden in iets meer dan een uur naar het plaatsje Seelbach. De weg erheen is zeer fraai te noemen. Het belooft vandaag droog te blijven, dus dat geluk hebben we. Met een verwachte temperatuur van 21 graden is het wel een beetje aan de warme kant, maar daar kunnen we toch niets aan veranderen. Als we de auto hebben geparkeerd zoeken we eerst een gelegenheid op waar we iets kunnen drinken. Veel is er niet in het dorpje, dus komen we uit bij de plaatselijke bakker. We bestellen ieder een Latte Machiato, maar we hebben pech. De luxe bonenmachine is defect. Er is wel echte koffie aldus de verkoopster. Aangezien er niet veel keuze is, bestellen we die maar. Nog geen halve minuut later horen we het overduidelijke geluid van een Senseo. Tja, dat mag je ook geen echte koffie noemen. Maar voor drie Euro per kop hebben we wel iets waar cafeïne in zit. Als Marieke even later wil pinnen, dan snauwt de verkoopster dat enkel geld wordt geaccepteerd. We zijn wel iets anders gewend in ‘Die Heimat’.

Maar goed, we beginnen aan de wandeling en al snel zien we de burcht waar we naartoe gaan. Nog wel in de verte. Volgens een bordje dat we even later passeren is het nog 6,5 kilometer lopen daarheen. Aangezien we niet de snelste wandelaars zijn, zal dat nog wel een paar uurtjes duren denken we. De uitzichten zijn weer schitterend en de Sagen die we onderweg lezen zijn weer leuk. Naarmate we dichter bij de burcht bovenop de berg komen, komen er meer wolken voor de zon en wordt het kouder en kouder.

We werpen een blik op buienradar en zien dat er een buitje aankomt. Het geluk is met ons en rond lunchtijd arriveren we in een speeltuin waarin een knalroze koets staat. Onder het mom van ‘dan blijven we in ieder geval droog’ gaan we als twee prinsessen in de koets zitten. Het houten paard dat ingespannen staat, reageert niet als we aan de teugels trekken.

We doen de jas weer aan en wandelen verder. We bewonderen dat wat over is van de burcht en na een goede drie kwartier verlaten we deze weer. Via een pad met verschillende spelletjes (dus oponthoud) wandelen we naar beneden. Ik bestijg een houten zwijn, maar ook deze weet ik niet aan te sporen. Als we beneden zijn, steken we een drukke weg over en gaan een andere berg weer omhoog. Op weg naar de volgende burcht. Althans wat daar van over is. Wel leuk. En twee ruïnes in één wandeling is iets wat we niet vaak tegenkomen. Na het bezoek aan de tweede burcht begint de tweede afdaling. En deze is pittig. Steil en veel losliggende stenen maken dit niet tot een pretje.

Als we weer in het dorp zijn, komen twee kinderen ons tegemoet gelopen. De oudste van de twee heeft een gebreide muts op. En niet zomaar een gebreide muts, maar zo eentje met van die flapjes aan de zijkant. Uiteraard ook gebreid. Goed, we hebben inmiddels wel weer een jas aan, maar een muts met flapjes aan de zijkant is toch wel lichtelijk overdreven.

Als de kinderen bijna bij ons zijn, draaien ze om en rennen terug naar waar ze vandaan komen. Ze hebben daar een klein ‘winkeltje’ gemaakt. Ze hebben voor ons een ‘Überraschung’, we nemen het dankbaar aan, en bedanken hun in de vorm van klinkende munt daarvoor. We lopen verder met een half WC-rolletje dat kundig is dichtgevouwen en met een touwtje is dichtgeknoopt verder. We maken het al wandelend open. Als we zien wat er inzit, glimlachen we beiden van oor tot oor. We draaien om, om de twee kinderen nogmaals te bedanken voor het mooie kado. Het kan haast niet anders of die kinderen hebben nu al een enorme hoeveelheid mensenkennis, want naast een knoop en een knikker zitten er ook nog eens twee dobbelstenen in. De wereld lijkt meteen een beetje mooier te worden. Al is het maar voor even, het voelt als een sprookje dat in deze Sagenrunde verwerkt zou moeten worden.

En die twee dobbelstenen? Die krijgen een ereplaatsje bij ons in de kast, zodat we nog vaak aan dit getikte avontuur kunnen terugdenken als we ze weer zien liggen.

Als men ons zou laten kiezen tussen 10 kilometer wandelen of 1 kilometer fietsen, dan is het voor ons beiden overbodig om daar langer dan 0,1 seconde over na te denken. Lopen.

Er is een nieuwe multi-cache in de buurt sinds een paar dagen. Een fietstocht van ongeveer 11 kilometer, maar die ook te voet te doen is. We besluiten om die vandaag te gaan doen. Een leuke afstand en de route loopt van Achern naar Sasbachwalden en weer terug. Een mooi gebied met behoorlijk wat hoogtemeters.

Er was regen voorspeld voor vandaag tot 11:00 uur in de ochtend. We besluiten om het dus maar heel rustig aan te doen. Als we iets voor de klok van half 10 de ontbijtafwas hebben gedaan is het al droog. We besluiten om maar te gaan, want binnen zitten is ook zoiets.

We beginnen aan de multi en bij het eerste punt hebben we een antwoord waarvan we zeker weten dat de cachelegger het niet bedoelt. We schrijven dus beide opties op en gaan verder. Bij het vierde punt wederom hetzelfde als bij het eerste punt. We schrijven maar weer beide mogelijkheden op en gaan verder. Bij het volgende punt dienen we het figuur op de deur te noteren. Maar waar we ook kijken, in een straal van 250 meter is er geen deur te bekennen. We kijken of we de coördinaten goed hebben ingevoerd, en als dat het geval blijkt te zijn, werpen we een blik op Google maps. Het blijkt dat hier een houten bouwwerkje heeft gestaan. Waarschijnlijk een WC voor de wijnbouwarbeiders. We sturen een berichtje naar de legger samen met een omgevingsfoto en al snel hebben we antwoord. Het gebouw is inderdaad weg en we krijgen het figuur door dat op de deur stond. We vinden het wel vreemd bij een cache van vier dagen oud, maar soit.

Genietend van de uitzichten wandelen we verder. We maken twee korte stops bij een Schnappsbrunnen en een langere bij de bakker om koffie te drinken. De antwoorden bij 1 & 4 blijken inderdaad fout te zijn. We voeren de alternatieve antwoorden in de multi-checker (de eerste keer dat we een dergelijk gebruik van een multi-checker zien), en krijgen dan wel groen licht. We vinden de cache en gaan terug naar de auto. We hebben bijna 12 kilometer gelopen en zijn 260 meter omhoog (en ook weer 260 omlaag) gewandeld. Niets mis mee. We vinden dat we weer een ijsje hebben verdiend in Achern.

Als we terug bij Oma komen, zien we dat ze boven op de oprit aan het werk zijn om de bestrating in orde te brengen. Er staat een loader geparkeerd op ‘onze’ parkeerplaats en een bobcat op de oprit naar boven. We zetten de auto in zijn achteruit, maar nog voordat de versnellingspook de afstand van 5cm heeft overbrugd vliegen er twee werkers naar de voertuigen en gebaren dat ze plek voor ons maken. Het ging allemaal zo snel dat we geeneens goed hebben kunnen zien of ze een soort van superman-cape om hadden maar dat moet haast wel. In gedachten zien we Oma staan in de moderne variant van de klederdracht uit het Zwarte Woud aangevuld met een zweepje om de werkers te motiveren om nog sneller te werken. Want als er een ding is waar ze niet blij mee is, dan is het wel het feit dat de werkzaamheden nog niet klaar zijn.

Ze maakt zich enorm zorgen dat ‘Die Gäste’ last hebben van de werkzaamheden. Al meerdere malen hebben we haar verteld dat het ons niets uitmaakt en dat er eerst rotzooi moet komen voordat iets netjes kan worden. Daar is ze het mee eens, maar dan wel als er geen ‘Gäste’ zijn.

Enkele weken geleden bedacht Marieke dat het wel leuk zou zijn om nog eens een keer naar het openluchtmuseum Vogtsbauernhof te gaan. Ik vond het op zich een prima idee. Enkel was het nogal ver rijden vanaf Oma in mijn herinnering. Nu is vrij algemeen bekend dat mijn geheugen niet het beste geheugen op deze aardbol is, dus heb ik dat maar even opgezocht. Volgens de navigatie iets minder dan een uur rijden, en als we in plaats daarvan bij Oma linksaf zouden gaan om binnendoor te rijden, dan zou het iets meer dan een uur rijden zijn. Dat valt dus allemaal nogal mee.

Marieke heeft de dag van vandaag uitverkoren om naar Vogtsbauernhof te gaan. Er zouden dan heel veel demonstraties zijn, en dat is toch een leuke aanvulling op zo’n museum. Klein probleempje was echter wel dat voor vandaag de slechtste dag was voorspeld qua weer. Dat was twee weken geleden al zou, en naarmate vandaag naderde, veranderde dat niet.

Gelukkig zijn wij van ons eigen wijs. Gewoon gaan is dan het devies. Ik wilde een beetje op tijd vertrekken, om zo de grootste drukte voor te zijn. Helaas voor ons, was ‘de goedkope bakker’ pas om 8 uur deze ochtend open. De andere niet. In Achern, een kleine twintig kilometer verderop, was de bakker om 7 uur open. Maar eerlijk gezegd vonden wij dat alletwee een ietsiepietsie overdreven. Het volgende idee was om bij ‘de goedkope bakker’ iets voor de klok van 8 uur op de deur te bonzen om zo toch een beetje op tijd te kunnen ontbijten. Prima plan al zeggen we het zelf.

Daar ga ik dan deze ochtend. Fluwelen handschoenen ingepakt voor de zekerheid want de deur van de Bakkerswinkel is van glas. En dan moet je met de zachte hand op de deur bonzen is mij wel eens verteld. Als ik bij de bakker arriveer blijkt het allemaal overbodig te zijn. Ik loop de openstaande deur binnen en sluit netjes achteraan in de rij. Omdat ik verder niemand zie met handschoenen aan, vraag ik mezelf af wie er op de deur heeft staan te bonzen.

Na het ontbijt gaan we op pad. Het regent al de hele ochtend, en als we richting Freudenstadt rijden is het af en toe zo mistig dat je geen fluwelen handschoen voor ogen ziet. Snel doe ik de handschoenen uit. Die heb ik toch niet meer nodig. De omgeving en de route is bekend. Maar dat maakt het allemaal niet minder mooi.

Rond kwart voor 10 parkeren we de auto en gunnen we de ruitenwissers wat rust. Omdat de meeste demonstraties pas rond half elf beginnen, nemen we eerst een kop koffie. Kunnen we goed warm worden alvorens we de regen inlopen. We lopen het eerste huis binnen en bewonderen het.

Geen van ons tweeën kan zich nog veel van ons bezoek aan dit museum 13 jaar geleden herinneren. Dat is wel zo fijn, want zo is nagenoeg alles nieuw voor ons. Als we het derde huis uitwandelen is het zowaar droog. Nog eens drie huizen verder begint zelfs het zonnetje te schijnen. Héél voorzichtig, maar toch….

Voordat we er erg in hebben is het al tijd voor de lunchpauze. We zoeken een droog bankje op, en genieten van de lunch terwijl er constant mensen in klederdracht voorbij wandelen. Dit hadden we niet verwacht. Maar goed dat we van ons eigen zo wijs zijn en gewoon zijn gegaan.

Om twee uur is er een parade van allemaal groepen in klederdracht uit het Zwarte Woud. Het is heerlijk weer, maar als we op buienradar kijken zien we dat er iets na de klok van twee uur een fikse bui naar beneden komt. Aangezien we van ons eigen wijs zijn, gaan we gewoon kijken. We bewonderen de optocht en maken volop foto’s. Ook de bekende hoeden uit het Zwarte Woud met daarop de rode bollen wol komen voorbij. Eerder vandaag hebben we geleerd dat deze hoeden enkel gedragen werden in het dorpje Gutach en dat alleen ongetrouwde vrouwen deze mochten dragen. Waarschijnlijk hebben we dat 13 jaar geleden ook al geleerd.

De regen is boven gebleven. Het is al snel laat en we rijden weer richting Oma. Onderweg maken we een korte stop bij de Mummelsee en gaan we een hapje eten in Kappelrodeck.

Na de stevige wandeling van gisteren zijn we behoorlijk moe. En dan komt vanzelf de vraag, wat doen we vandaag?

Want een dag niks doen vinden we zonde van de tijd. Zelfs in de vakantie. En de eerlijkheid gebied me te zeggen, dat we nog nooit zo slecht voorbereid op vakantie zijn gegaan als dit jaar. Normaal gesproken hebben we op voorhand minimaal 30 routes uitgestippeld. We kijken dan wat voor weer het ergens wordt en hoe ver we willen gaan wandelen. Maar dit jaar hebben we dat niet gedaan. Slechts één schamele route hebben we uitgestippeld. En verder helemaal niets. We hebben een tas met spelletjes meegenomen, dus dat is ook een optie voor vandaag.

Maar als we buiten kijken, dan is het gewoon mooi weer vandaag. Er op uit dus. Wel denken we dat het verstandig is om onze voetjes een beetje rust te geven. Fietsen dan maar. Bij Gods gratie zou ik haast willen zeggen, want hoe je het ook went of keert. Beiden wandelen we liever 15 kilometer dan dat we 6 kilometer op een draadezel zitten.

Er zijn nog 15 Ortenauer Sagenrundwegen die we nog niet hebben gedaan. Verschillende daarvan zijn nagenoeg vlak, en ze zouden allemaal met de fiets te doen moeten zijn. Afgelopen week hebben we al een Sagenrunde gedaan die vlak was, en die was om te lopen niet zo heel erg leuk. We kiezen er twee uit voor vandaag. In totaal 23 kilometer fietsen. Een enorme afstand voor ons, maar we halen de schouders op en denken: 'We zien wel waar het schip strandt. Of misschien toepasselijker voor de plannen van vandaag: 'We zien wel waar de ketting eraf loopt!'

De eerste ronde is 13 kilometer en begint aan de rand van het plaatsje Meißenheim. De omgeving is mooi, maar we zijn blij dat we deze route niet te voet hoeven te doen, want ook hier zijn de wegen recht en saai. Uiteindelijk vinden we de cache en gaan we naar Lahr om daar een kopje koffie te drinken.

Na de koffie gaan we door naar Schutterwald. Een iets kortere ronde om te fietsen. Deze route is een stuk leuker dan de route die we eerder vandaag hebben gedaan. Als we weer bij de auto zijn, voelden we alletwee het zadel nog in ons achterste terwijl de fietsen al lang en breed op de fietsendrager staan.

We rijden naar Offenburg om daar wat boodschappen te gaan doen, en dan is het al lang en breed weer tijd om naar het appartement te gaan. Al met al hebben we toch weer een leuke dag gehad.

De weersvoorspellingen zijn ons vandaag gunstig gezind. Droog en een graadje of 14. Ideaal weer dus voor een iets pittigere wandeling. Op het lijstje met Ortenauer Sagenrundwegen staat al langer de wandeling die van Seebach naar de Mummelsee gaat (en weer terug naar Seebach). 16,3 kilometer en 770 meter omhoog volgens de beschrijving.

Alhoewel ik moeite heb met omhoog wandelen en Marieke moeite heeft met omlaag wandelen, zijn we er beiden van overtuigd dat dit ons vandaag zonder problemen gaat lukken. Sterker nog, we hebben er zoveel vertrouwen in, dat we van plan zijn om de route met iets meer dan 2 kilometer te verlengen.

Knieband om. Voet intapen, en we zijn klaar om te gaan. We rijden met de auto naar Seebach, 4,5 kilometer van het appartement vandaan. Klokslag 9 uur parkeren we. Onze voetjes voelen nog fris aan. Evenals de buitenlucht, dus de jas blijft aan. Vol goede moed gaan we op pad.

Het pad gaat langzaam omhoog en telkens worden we verblijd door een nieuw uitzichtpunt. Het een nog mooier dan het andere. Het is kwart over 10 als we het zo warm hebben dat we de jas uitdoen en onze rugzak een stukje zwaarder maken door de jas daarin te doen. De wandeling gaat behoorlijk omhoog, maar eerlijk gezegd is het allemaal goed te doen. Onderweg vinden we een paar caches, dus dat zijn wel punten waar je een beetje uitrust.

De planning was om rond de klok van 1 bij de Mummelsee te zijn. Het gaat allemaal zo vlot dat we er al om 12 uur zijn. We steken een kaarsje aan in de kerk, beantwoorden de vraag op het hoogste punt van de wandeling. Inmiddels begint het wel af te koelen, dus we besluiten om binnen in het restaurant iets te gaan drinken in plaats van op het terras. Warme chocolademelk met slagroom wordt het voor ons beiden. We rusten even uit, halen onze jassen uit de rugzak en gaan weer verder.

Vanaf nu zal het hoofdzakelijk bergafwaarts gaan. Al zijn we er ons van bewust dat het Zwarte Woud het Zwarte Woud niet zou zijn als we niet verrast worden door een gemeen klimmetje omhoog tussendoor.

Bij punt 8 dienen we een nummer op een vogelhuis te vinden. Maar helaas voor ons, vinden we dat niet. We sturen een berichtje naar de cachelegger en gaan verder. We hopen dat we antwoord hebben voordat we aan het einde van de wandeling zijn.

Als we bij tussenpunt 11 zijn, kijken we elkaar aan. Vanaf hier zou het extra stuk wandelen van iets meer dan twee kilometer zijn. Het gaat allemaal zo goed, dat we niet twijfelen en het bonusstuk gewoon gaan lopen. De eerste stop is een opgeloste mystery. Deze ging over de 50 verschillende Amerikaanse kentekenplaten en de slogans die daarop staan. Een leuke puzzel dus. Deze heb ik afgelopen winter opgelost en ligt redelijk op de route van vandaag.

We wandelen verder omlaag, maar hier gaat het plotseling wel een stuk steiler omlaag dan dat het tot nu toe heeft gedaan, Na wat zoeken wordt de mystery cache gevonden en kunnen we door naar de volgende cache. Die is speciaal voor Marieke verstopt bij een Schnapss-brünnen. We vinden de cache. Marieke drinkt wat Schnapps en ik wat aanmaaklimonade.

Nu dienen we terug te wandelen naar tussenpunt 11. Een forse klim omhoog, maar we komen uiteindelijk boven. We beginnen aan het laatste deel van de wandeling en genieten nog steeds volop van alle mooie vergezichten waarop we telkens getrakteerd worden. Onderweg komen we ook nog enkele Schotse Hooglanders tegen. Deze laten zich gewillig door ons fotograferen en één waant zich er een heus fotomodel.

Rond de klok van half vijf zijn we weer terug op de parkeerplaats. Moe en voldaan.

Al enkele dagen rijd ik iedere ochtend naar de 'nieuwe' bakker terwijl ik de gesloten bakkerij van vroeger links laat liggen. Telkens denk ik terug aan het feit dat ik daar 15 jaar lang iedere ochtend in de Hemelvaart-periode een stukje vakantiegevoel in een papieren zak liet doen.

Toen we gisteren terug naar het appartement van Oma reden, lieten we de gesloten bakker rechts liggen. Maar er was iets anders. Ons hart maakte een sprongetje en we slaakten nog net geen vreugdekreet uit. Er stond een nieuwe naam op het raam, er hing een nieuw uithangbord aan de gevel en in de etalage lagen ballonen. Was dat het teken van een heropening. Zou de 'nieuwe bakker' na vier bezoekjes al weer gepromoveerd kunnen worden naar 'de andere bakker'?

Deze ochtend reed ik, nog net niet met het zweet van de zenuwen in mijn handen, richting Öttenhofen. En inderdaad, er brandde licht in de etalage. Ik parkeer de auto en ga naar binnen. Geen bekende gezichten, maar dat had ik ook niet verwacht. Ik word begroet door twee dames en ik bestel 7 witte, harde broodjes. Het feit dat ik dit al moet zeggen, zorgt er al voor dat er gewoon 7 witte, harde broodjes in de papieren zak verdwijnen in plaats van 7 stukjes vakantiegevoel. Op de kassa zie ik staat dat pinbetaling helaas nog niet mogelijk is. Alweer een tegenvaller. De jongste van de twee dames slaat 7 broodjes aan op de kassa en vertelt me wat ik haar verschuldigd ben. Als ik het bedrag hoor, laat ik helemaal niets merken, maar meteen ben ik ervan overtuigd dat die 7 witte, harde broodjes in die papieren zak niet zomaar witte, harde broodjes zijn.

Ik weet zeker dat het deeg voor de broodjes is gekneed door een deegfluisteraar en vervolgens heeft gerust onder begeleiding van een rijzingscoach terwijl de bakplaat werd ingevet door een microbiotische deeggoeroe om vervolgens in de winkel in een mand te worden gedeponeerd door een broodjespriester.

7 van de meest eenvoudige broodjes en ik moet 20% meer betalen dan bij 'de nieuwe bakker'. Ze moeten dan wel heel bijzonder zijn bedenk ik me. Eenmaal terug bij Oma in het appartement gaan we ontbijten. We willen beiden nostalgie proeven, maar we proeven gewoon brood van een bakker met een te hoge hypotheek.

Na het ontbijt gaan we bedenken wat we gaan doen. Gisteren hebben we bedacht om een korte Sagenrunde te gaan wandelen, want het zou in de ochtend regenen. We bekijken buienradar en zien dat dat niet het geval is. Het regent nu ook in de middag. We zoeken verder en zien dat het iets ten zuid-westen van Straatsburg vandaag droog is. We besluiten om voor de derde dag op rij naar Frankrijk te gaan. We hebben daar een rondje met challenge-caches gezien. Het rondje is niet zo heel erg lang om te wandelen, maar we zijn toch al aan de late kant. We zien dat er in het naburige dorpje nog een paar multi-caches liggen. Die zetten we ook maar op het programma. In de regen rijden we weg. Na een goede drie kwartier rijden is het droog. Twintig minuutjes later parkeren we de auto en beginnen we aan de wandeling.

Ondanks dat de wandeling niet zo lang is, is hij behoorlijk pittig. De caches laten zich niet al te goed vinden, maar toch slagen we er telkens in om onze naam in het logboekje te krabbelen. Eerlijk is eerlijk, ondanks dat de wandeling niet heel lang is, is het wel een afwisselende wandeling. We lopen eerst langs een klooster, vervolgens door de wijnvelden gevolgd door een bos en een dorpje om vervolgens tussen de wijnvelden door richting het klooster en de auto te lopen. Onderweg vinden we zelfs een cache die 12 jaar geleden gearchiveerd is. Normaal gesproken zou die door degene die de cache heeft gelegd verwijderd moeten zijn. Maar ja, het zijn en blijven Fransen.

We gaan naar het dorpje en parkeren de auto. We beginnen aan de twee multi's. We doen ze door elkaar, dus het is wel een kwestie van administratie goed bijhouden. Als we alle vragen hebben beantwoord, rekenen we de eindlocaties uit. De eerste laat zich zonder problemen vinden. Bij de andere hebben we geen geluk., Dankzij de hint weten we dat de cache onder een bankje moet zijn verstopt, maar waar we uitkomen is in de verste verte geen bankje te zien. We gaan terug richting de auto. Marieke weet zich een bankje te herinneren bij een fontein waar we zijn geweest. We gaan kijken en daar ligt inderdaad de cache.

We rijden naar Achern om een ijsje te gaan eten. Dat smaakt nog steeds zo lekker als het al 15 jaar smaakt. Geen ijscoboer die daar aan kan tippen. We gaan boodschappen doen en als we weer naar het appartement rijden, laten we de deegfluisteraar, rijzingscoach, microbiotische deeggoeroe en de broodjespriester rechts liggen.

Morgen ga ik gewoon naar 'de goedkopere bakker'.

Sinds gisteren is het gedaan met het mooie weer. Vandaag zou het heel de dag gaan regenen volgens de voorspellingen. Waar we ook keken op buienradar of welke andere site dan ook, het zou vandaag heel de dag gaan regenen. Iets naar het noorden lijkt het nog een beetje mee te vallen.

Enkele dagen geleden heeft Marieke het plaatsje Wissembourg ontdekt in een reisgids. Ik heb daar een wandelroute uitgestippeld, en laat dit dorpje nu een stuk naar het noorden liggen. Deze ochtend redelijk op tijd vertrokken. Onderweg regende het. Niet overdreven veel, maar de ruitenwissers konden bewijzen waarom ze op de auto zijn gemonteerd.

Als we de auto parkeren gaan we op pad. Een paar minuten nadat we aan de wandeling zijn begonnen, wordt het droog. We gaan een kop koffie drinken en wandelen verder. We zijn beiden aangenaam verrast door dit zeer leuke plaatsje. Onderweg vinden we nog een cache die begint met de letter X. Dat is een letter die we nog nodig hebben voor een challenge-cache in Frankrijk. We missen nu nog een cache die begint met de letter Y. Niet geheel ontoevallig staat die voor later vandaag op de planning in het naburige dorpje.

Als het tijd wordt om een hapje te eten, begint zelfs de zon te schijnen. We wanen ons echte bofferds en gaan op een bankje zitten dat zowaar al droog is. Na de lunch wandelen we verder en genieten volop. We drinken nog een keer koffie en ondertussen rekenen we de locatie van een cache uit. Deze wordt gevonden en we wandelen verder. Plotseling verdwijnt de blauwe lucht en als we bij de auto arriveren is de lucht zelfs donker te noemen.

We rijden naar het naburige dorpje en gaan op zoek naar de cache die met een Y begint. Het regent intussen weer een beetje. Grote druppels dat wel. We hopen dat het niet veel erger wordt.

Al snel blijkt dat valse hoop te zijn en krijgen we een plensbui op ons hoofd. We vinden de cache en nu hebben we een cache gevonden in Frankrijk waarvan de naam begint met elke letter van het alfabet.

We rijden de grens met Duitsland over en maken een korte stop in Schweigen-Rechtenbach. Hier begint de oudste wijnroute van Duitsland. We maken een paar foto's en gaan naar Karsruhe. We bezoeken een spellenwinkel (of drie) en gaan eten bij Stövchen. Stiekem toch wel ons favoriete restaurant in Baden-Würtemberg. Maar ook hier hebben ze besloten om ons te pesten, want ze hebben zonder dat met ons te overleggen, de Flamküchen van de kaart gehaald. Nou ja, zeg!

Straatsburg.... We zijn er al vaak geweest. Zeker meer dan 20 keer. Vaak te voet, maar ook vaak met de fiets. Voor vandaag stond de fiets weer op het programma.

We parkeren de auto op een P+R en gaan, nadat we de fietsen van de fietsendrager hebben gehaald, op pad. Vorige week heb ik nog snel een fietsrondje door Staatsburg uitgezet met behulp van cachetur.no

Al snel kom ik er achter dat ik daar beter wat meer tijd voor had kunnen uittrekken. Heel veel caches die in de route waren opgenomen, hadden we namelijk al eens bezocht. Niet dat dat iets uitmaakt, want Straatsburg is en blijft een schitterende stad. Tussendoor wandelen we even de spellenwinkel Philibert binnen. Ook hier lukt het ons niet om de winkel met lege handen te verlaten. Twee spelletjes komen de collectie gezelschap houden. Maar goed dat men het gezelschapsspellen noemt bedenk ik me.

We fietsen verder en de tijd vliegt voorbij. Het is vandaag niet onze beste cachedag. We vinden meer caches niet dan wel, maar dat mag de pret niet drukken. Iets na de klok van vier zijn we weer bij de auto en gaan we terug naar het appartement.

In 2022 lopen we voor het eerst een wandelroute van de Ortenauer Sagenrunde. Het is een pittige, maar zeer mooie wandeling. We komen erachter dat er in deze regio maar liefst 32 van dit soort wandelingen zijn. We bedenken om deze in de loop van de tijd allemaal te gaan doen. Twee dagen na de eerste lopen we de tweede wandeling. Nog zwaarder, maar nóg mooier. Zo wandelen we elk jaar wel een paar van deze rondes. Sommigen zijn minder mooi, maar over het algemeen zijn ze schitterend.

Net zoals de wandeling van gisteren. Niet heel erg zwaar, en ook niet heel erg lang, maar wel heel mooi. Voor vandaag kiezen we een wandeling uit van 13,5 kilometer, die nagenoeg helemaal vlak is. We beginnen in het dorp en zien dat er op iedere hoek van de kerktoren een werknemer van de Babybezorgdienst nestelt. Het is fraai weer, en we wandelen verder. Na een half uurtje is het tijd om de jas uit te doen. Daar is het inmiddels te warm voor. In de verte horen we kinderen spelen. Langzaamaan wordt het gekrijs harder.

Na een kilometer of vier begint de ellende. Of beter gezegd: 'Dan begint: 'Immer gerade aus!'' Het lijkt haast of deze wandeling is uitgezet door een sadistische Duitse ambtenaar met een hekel aan bochten en een liniaal in de hand. Kilometers rechtdoor lopen, haaks afslaan en weer kilometers rechtdoor.

Met de omgeving is niets mis mee, integendeel, die weet ons wel te bekoren, maar het feit dat je ziet waar de toekomst ligt, maakt de wandeling er niet leuker op. De onderlinge gesprekken worden korter naarmate de rechte paden langer worden. We zijn blij als de wandeling achter de rug is en we bij de auto arriveren. We gaan naar Offenburg om een kopje koffie te drinken. Voor mij wordt dat een ijsco en voor Marieke een kop warme chocolademelk met slagroom, gevolgd door een korte wandeling door dit voor ons bekende stadje.

En als we morgen weer zo'n wandeling zouden mogen doen? Dan zeggen we beiden volmondig: 'Ja!'

Er zijn wonden die niet geheeld worden door de tijd. Sommige wonden zijn zo klein, dat je ze zelfs komisch zou kunnen noemen. Zoals die muggenbult op je kuit, of dat vergeten flesje water op een bankje in het bos. Maar soms, heel soms zijn de wonden zo groot, dat je ze als dramatisch zou kunnen bestempelen. Zoals het moment dat je als een volleerde vakantieveteraan de eerste dag van de vakantie in de ochtend naar 'jouw' bakker gaat en je staat voor een gesloten deur.

Niets geen geur van warme broodjes die naar buiten zweeft. Niets geen Hildegard die je enthousiast begroet met 'Wie geht's dir?', en anderhalve minuut met je kletst alsof je onderdeel bent van het interieur. Niets van dat alles. Zelfs geen briefje op de deur met confronterende woorden als 'Dauerhaft geschlossen'. Gewoon helemaal niets.

En daar sta je dan... 15 jaar lang was dit de plek waar in de Hemelvaartperiode de dag begon. Het halen van broodjes voor het ontbijt. Broodjes die onderdeel waren van een inmiddels heilig ritueel.

En nu? Dan maar naar de bakker die 200 meter verderop is gevestigd. Ook hier hebben ze warme broodjes waarvan de geur naar buiten zweeft. Maar toch. Het ruikt anders. Het ruikt niet naar dat heilige ritueel. Het ruikt naar verandering.

Dan kan men wel zeggen dat verandering goed is, maar daar zijn Marieke en ik het totaal niet mee eens. Wij hebben geen behoefte aan een smoothie met boerenkool en paksoi. Wij wonen graag in hetzelfde huis waar de bank al twintig jaar op dezelfde plek staat. Voor ons heeft men het woord gewoontedier uitgevonden. Voor ons is verandering niets anders dan een vorm van verraad.

Want vakantie is geen reis. Reizen is op avontuur gaan terwijl vakantie niets meer is dan een herhalingsoefening. Vakantie is als een toneelstuk waar iedereen zijn rol en zijn tekst kent. En als dan, zoals vandaag, de bakker niet meer op het toneel staat, ben je niets meer dan een figurant in je eigen toneelspel.

Bij de nieuwe bakker neem ik 7 broodjes mee. Zoals altijd, en ga terug naar het appartement. We eten de broodjes op bij het ontbijt en proeven dat het ontbijt hier nooit meer hetzelfde wordt.

Na het ontbijt gaan we wandelen. Een Sagenrundweg. Hemelsbreed 12 kilometer hiervandaan. Een wandeling van bijna 8 kilometer. We genieten van het uitzicht en het fantastische weer, maar toch moet ik telkens terugdenken aan die gesloten deur.

Van vorig jaar weten we dat het ontbijt in het hotel vanaf 7 uur is. Ook weten we nog dat het een prima ontbijt was. Iets na de klok van 7 uur staan we bij de ontbijtruimte. Die is gesloten. Misschien dat het ontbijt tegenwoordig later is. We lopen naar de roll-in receptie twee meter verderop en drukken op de bel. Korte tijd later komt de receptioniste aangewandeld. We vragen naar het ontbijt en ze vraagt aan ons in welke kamer we verblijven. 297 zeggen we. Vervolgens krijgen we twee ontbijtdozen overhandigd. Verbouwereerd nemen we de dozen aan en lopen naar onze kamer.

Als we daar de doos openmaken, zien we dat er naast twee verse broodjes en beleg, ook nog een voorverpakt chocoladebroodje, yoghurt, sinaasappelsap, chocolademelk, cornflakes en wat fruit in zit. Niets mis mee eigenlijk, maar toch mis je het geroezemoes dat je normaliter in een ontbijtruimte in een hotel hebt. Een andere 'tegenvaller' dit jaar bij het hotel was het feit dat de parkeergarage niet meer afgesloten is. Eenieder kan er nu zo naar binnen wandelen. Allemaal niet onoverkomelijk, maar dit waren toch wel enkele pluspunten van het hotel in onze ogen.

We laden de spullen die we gisteravond hebben meegenomen weer in de auto en gaan op pad. Iets meer dan een uur rijden later parkeren we de auto voor een wandeling,. Hier zijn een paar geocaches die heel veel favorite's hebben. Altijd de moeite waard in onze ogen. De eerste cache die we zoeken heeft maar liefst 1025 favorite's. Daarmee behoort deze geocache tot de 1000 best gewaarde geocaches ter wereld. We vinden de cache, maar eerlijk gezegd hebben we niet echt een 'wow'-gevoel erbij. Hij is alleraardigst, maar ook niet meer dan dat. We wandelen verder en genieten van het bos en de wandeling die hier en daar best pittig omhoog gaat.

Na een kilometertje of zeven wandelen staan we weer bij de auto en gaan we verder naar Heidelberg. Ook dit is iets meer dan een uurtje rijden. We gaan het jaarlijkse bezoekje brengen aan Spielzeugladen Neusser. Een leuke winkel met een uitgebreide collectie bordspellen. Ook dit jaar verlaten we niet met lege handen de winkel.

We rijden verder. Een klein half uurtje later stoppen we weer. Nu om een cache te zoeken met meer dan 2000 favorite's. Maar ook voor deze geldt. Wel aardig, maar niet meer dan dat. Waarschijnlijk zijn we verwend.

We beginnen aan de laatste etappe naar Ottenhöfen im Schwarzwald. Als we de A5 verlaten is het weer alsof we thuiskomen. Rotonde 3/4. Rotonde 1/2. Linkerbaan. 15 kilometer rechtdoor. Over de brug rechts. De bakker voorbij. Het zwembad rechts laten liggen. We zien dat Anton een broertje heeft gekregen met de pauselijke naam Leo. Nog een klein stukje, en dan.....

Wegwerkzaamheden. Recht voor de oprit naar Oma en ons appartement. We rijden de oprit omhoog en parkeren de auto. We zijn nog maar ternauwernood uitgestapt of Iris, de jongste dochter, komt aangelopen. We omhelzen elkaar en ze verontschuldigt zich voor de rotzooi van de werkzaamheden. Ze gaan de stroomkabels ondergronds leggen. Tja, zoiets dient ook te gebeuren zeggen we.

Terwijl we richting ons appartement lopen roept Iris naar boven. 'Mama!!! Gäste!!!!' Oma komt naar beneden. Ze verontschuldigt zich voor de rotzooi en we omhelzen elkaar. We kletsen en we gaan naar binnen. Bijna alles is nog hetzelfde. We pakken de spullen uit, zetten koffie en gaan op het terras zitten. Tevreden kijken we naar elkaar en zeggen:

'Wie immer...."

Het eerste stuk zit erop. Aangekomen in het overnachtingshotel waar we vorig jaar ook zijn geweest. Morgen verder richting het zuiden.