Vonden we het gisteren nog niet zo’n probleem om acht uur in de regen te lopen, toen we deze ochtend uit het raam van de hotelkamer keken, leek het ons niet zo’n strak plan om hetgeen te gaan doen wat we eigenlijk gepland hadden. Na het reorganiseren en het wegen van de koffers, wilden we eigenlijk een wandeling gaan maken in een bos midden in Boston (zou op zich wel heel leuk zijn geweest als we dan ook een ton hadden gevonden in dat Bos, maar dat terzijde). Maar aangezien de sluizen naar de hemel wagenwijd geopend waren, bedachten we dat het wellicht verstandiger zou zijn om na het uitchecken onze heil te gaan zoeken in de dichtstbijzijnde Starbucks, en onder het genot van een kop cappuccino een spelletje zouden gaan doen. Zo gezegd zo gedaan. Alleen, bij de nabije Starbucks, hadden ze geen plek om te zitten. In een flits had ik gisteren nabij het metrostation JFK een nieuwe Starbucks gezien. Onderweg daarheen. Deze was gevestigd in een supermarkt, en in de supermarkt, hadden ze tafels en stoelen staan. Gelijk een broodje gekocht, en na het bestellen van de cappuccino begonnen aan een spelletje Sushi Go! (linksboven) De tijd ging vlotjes voorbij en nadat we het broodje gegeten hadden werd het tijd voor meer koffie en nog een spelletje Love Letter (rechterzijde) en Händler der Karibik (linksonder).

Voordat we het wisten was het tijd om richting het vliegveld te rijden om de auto in te leveren. Het bleek dat we slechts 4601,3 kilometer gereden hadden deze rondreis. Niet zo heel veel dus, als men bedenkt, dat we 2861 kilometer nodig hadden om langs alle locaties te komen, die we wilden zien. Dat betekent dat we dagelijks slechts 69612 meter extra dienden te rijden om onder andere te tanken, boodschappen te doen, te gaan eten en van het hotel naar de plaats van bestemming te komen. Hieruit kunnen we concluderen dat we duidelijk veel dichter bij de ingang van alle parken zaten, dan anders het geval is. Bij Franconia Notch SP (die van die dure wandeling) zaten we drie-en-een-halve kilometer van het park vandaan. Bij Acadia NP hadden we het nog beter voor elkaar, en zaten we slechts een kilometer van de ingang van het park vandaan. Bovendien viel het benzineverbruik van de auto ook nog eens heel erg mee. Een nette 1 op 11,49 scoorden we gemiddeld, wat resulteert iets meer dan 400 liter (400,46 om preciezer te zijn) brandstof. Met een prijs van ongeveer 75 (en dan zit ik aan de hoge kant) eurocent per liter, valt deze schadepost dus enorm mee dit jaar.

Na het afscheid nemen van de ‘benzineslurpende’, 3.6 liter, 6-cilynder, 292PK, Dodge Charger, was het tijd om te gaan inchecken. Hier maakten we wederom kennis met de ongemanierde manieren van de vliegveldmedewerkers in de VS. Maar ach, ook dat went. We maakten ons op voor het nagenoeg compleet uitkleden om door de douane te mogen. Het beantwoorden van totaal onzinnige vragen over de elektronica in de handbagage. Maar neen. Niets van dat alles. Riem uit? Waarom? Portemonnee uit de broekzak? Nergens voor nodig. Laptop open? Is dat nuttig dan? Tablet, E-Reader, Telefoon, GPSr, TomTom en Laptop elk in een apart bakje? Zoveel bakjes hebben we niet. Alles gewoon in de tas laten zitten en verder gaan. Na het passeren van de metaaldetector toch maar even gevraagd aan de douanemedewerkster of ze niet naar de metaaldetector diende te kijken. Als dank voor mijn oplettendheid mocht ik nogmaals door de metaaldetector lopen. Naar alle waarschijnlijkheid was mevrouw zwaar invalide, want ik hoorde alles piepen en zag dat de lampjes rood uitsloegen, maar mocht desondanks gewoon doorlopen. Wel waren mijn handen gecontroleerd op restanten van explosieven. Dat dan weer wel.

Dag drie alweer deze reis. Regendag drie om precies te zijn. Morgen wordt dag vier. En dat is een hoeveelheid die we nog niet eerder hebben meegemaakt tijdens een rondreis in de VS. Het zou overdreven zijn, om nu te zeggen dat deze trip in het water is gevallen, maar toch heeft er een liedje de laatste weken enkele malen door mijn hoofd gespeeld.

Maar we laten ons niet tegenhouden door wat neerdalende druppels water. We gaan gewoon op pad naar Boston. We wilden nog enkele dingen bekijken, en die zouden er zeker en vast ook staan als ze vochtig worden door wat hemelwater. Eerste doel van vandaag was de openbare bibliotheek van Boston. Op het internet hadden we foto’s gezien, en die waren toch wel erg de moeite waard. Gisterenavond nog even het adres opgezocht, en deze ochtend vol goede moed op pad. Eenmaal gearriveerd bij de bieb, was het toch wel schrikken geblazen van hetgeen we zagen. Hoewel we er geen patent op hebben aangevraagd, lijkt het wel of alles waar we heen gaan verbouwd dient te worden.

Hevig teleurgesteld halen we onze schouders op, denkend we aan een paar regels uit een ander liedje. ‘T kumt zoals ‘t kumt. We besluiten om wat rond te kijken in de gedeeltes die wel toegankelijk zijn, en plotseling zie ik toch wel een mooi plaatje voor mijn ogen verschijnen. Ik pak mijn camera en klik.

We gaan doen waar een bibliotheek voor bedoeld is, en we pakken een paar boeken uit het rek. We hebben namelijk grote twijfels of we wel in de juiste bieb zijn aanbeland, dus is het maar goed dat ze hier gewoon reisgidsen van Boston hebben staan. We ontdekken al snel dat we toch echt op het juiste adres zijn aanbeland. Ook lezen we dat de bibliotheek een van de oudste bibliotheken van het land is. Mmmm, het gebouw dat we zijn binnengewandeld ziet er niet zo heel oud uit. We gaan weer naar buiten, lopen een klein stukje en ontdekken dat we een soort van bijgebouw zijn binnengewandeld. We gaan het pand dat we zojuist hebben ontdekt binnen, en al snel kunnen we opgelucht ademhalen. Dit is de plek die we gezien hebben. Al genietend lopen we door deze enorme bibliotheek heen, en maken we de foto’s die we willen maken.

We gaan weer terug de regen in. Verder op pad naar de dingen die we nog graag in deze fraaie stad willen zien. We passeren een tig-tal fraaie beelden, waarvan het ‘Make way for Ducklings’-statue toch wel het bekendste is. Dit is inderdaad een mooi beeld, en uiteraard leggen we ook dat op de gevoelige chip vast.

Dit beeld staat in het Boston Public Garden, waar we een gedeelte van een audiotour doen. Leuk, maar de regen maakt het er toch niet leuker op. Wel stoppen we nog even bij het beroemdste bankje van Boston, hier is een scene uit Good Will Hunting opgenomen, en men zegt dat door deze scene Robin Williams zijn oscar won.

We wandelen verder naar Old Boston, na bijna 8 uur wandelen in de regen, leggen we Acorn Street op de gevoelige plaat vast, en hebben we alles wat op ons lijstje stond bezocht in deze stad. Maar om met de woorden van het eerste liedje te eindigen. Alles ziet er anders uit, als de zon schijnt.

In onze carrière van avonturiers hebben we al veel meegemaakt. We mochten in Namibië bij wildvreemde mensen thuis dineren. We mochten kennismaken met de brandweerlieden die het eerst ter plekke waren bij het WTC in New York. We mochten een felbegeerde ‘zeldzame’ beker in ontvangst nemen in Wenen. Maar wat we vandaag mee mochten maken. Dat konden zelfs wij niet uit 10 dikke duimen zuigen.

Zoals we gisteren al kort tikten, hebben we gisteren een geocaching-evenement georganiseerd in New Haven. Deze plaats is de thuisbasis van een van de hoogst aangeschreven universiteiten van de wereld. Namelijk, Yale, maar dat terzijde. Voor ons was het slechts een tussenstop, bedoeld als overnachtingsplaats. Deze morgen vertrokken we dan ook in alle vroegte uit deze plaats, op weg naar onze laatste stop voor deze trip, Boston. Eerst nog even naar East Rock in New Haven, naar we gisterenavond gehoord hebben, krijg je daar een fraai uitzicht over de stad. En inderdaad, we kunnen dat alleen maar beamen.

We maken een korte omweg door de staat Rhode Island, om daar een paar geocaches te zoeken. Nadat we ze gevonden hebben, brengen we het totaal aantal staten waarin we een geocache hebben gevonden op 29. Nog maar 21 te gaan. We rijden verder. Boston voorbij, op weg naar het plaatsje Saugus. Hier bevindt zicht Saugus Ironworks NHS, oftewel, hier stond de eerste ijzerfabriek van de Verenigde Staten.

We hadden dit op internet gezien, en het leek ons wel interessant om daar even te gaan kijken. Ook hebben we gelezen, dat het allemaal te netjes zou zijn. De technieken die de mensen 350 jaar geleden gebruikten, kunnen dan wel minder geavanceerd zijn dan degene die we vandaag de dag gebruiken, maar ik ben er van overtuigd, dat de mensen ook toen al van het woord opruimen hadden gehoord. De mening dat het allemaal te netjes is, delen we dan ook niet. Dit moet men simpelweg zien als een openluchtmuseum. Gewoon rondlopen, lezen, leren en vooral genieten van al het fraais dat je voorgeschoteld krijgt.

Als we na een paar uurtjes in dit kleine museum zijn uitgekeken, gaan we op weg naar Fenway Park. Het stadion van honkbalclub de Boston Red Sox. Parkeren is lastig hier, maar gelukkig is er voor de deur nog één plekje vrij. Hebben wij mooi even geluk dat we maar één auto bij ons hebben vandaag. We gaan als eerste naar de fanstore. Het valt op dat het hier niet heel druk is. Als we een plek op enkele prijskaartjes hebben geworpen, begrijpen we waarom. Dertig dollar voor een standaard pet en tien dollar voor een simpel speldje is behoorlijk aan de prijs. We laten de shop dan ook de shop, en gaan een wandeling maken rond het stadion. We kijken nog even wat een rondleiding door het stadion kost. Hetgeen we al dachten na het zien van de prijzen van de souvenirs, blijkt inderdaad te kloppen. De prijs voor de tour is te gortig als je het ons vraagt. We lopen verder en maken wat foto’s. Marieke kan wederom een stadion van haar onbeschreven lijstje afstrepen.

Na het bezoek aan het stadion, gaan we nog op zoek naar een spellenwinkel, waarvan we heel ‘toevallig’ aan het adres zijn gekomen. Ook hier hebben ze een redelijke collectie, maar toch hebben ze niets in de winkel wat ons hartje begeert. Althans niet voor de juiste prijs. We besluiten, voordat we in het hotel gaan inchecken, een hapje te gaan eten. Eenmaal aan tafel, gaan we gezellig de mail controleren en het nieuws bekijken. Iets wat we in Nederland niet snel zouden doen, maar hier levert het ‘s avonds in het hotel toch weer tijd op. Ik worstel me door ruim 50 mailtjes heen. Lezen, weg. Lezen, weg. Lezen, bewaren. Lezen, weg. Dan kom ik bij een mailtje dat opvalt. Afkomstig van ene Jennifer. Werkend aan Yale University. Ze zijn geïnteresseerd in het fenomeen geocaching, en zouden graag willen hebben dat we daar over komen vertellen als we in de buurt zijn, zodat ze, aan de hand van onze woorden, een artikel over kunnen publiceren. In het hotel aangekomen, mailen we Jennifer terug dat we ons vereerd voelen, maar dat het nog wel enkele jaren kan duren voordat we weer in de buurt zijn. Tevens geven we haar de namen van de geocachers die we gisterenavond hebben leren kennen. Deze mensen wonen in de buurt van de universiteit, en kunnen veel beter met de eer van het artikel gaan strijken dan twee tikkende avonturiers uit Nederland.

Waar in de wereld je ook bent
Je denkt terug aan dat moment
En weet niet waar je het van kent.
Maar opeens herinner je je weer,
Er was een eindeloze sfeer

Als we de afrit nemen, denken we dat we terecht gaan komen in een boek van Stephen King, dat handelt over twee dorpjes. Als eerste hebben we het ideale oord, Pleasantville. Aan de andere kant van de rivier ligt het donkere Sleepy Hollow. Terwijl we dichterbij de bestemming, gelegen in Sleepy Hollow, komen, neemt de spanning toe. Al snel blijkt dat we nergens voor bevreesd dienen te zijn, en dat ook Sleepy Hollow een alleraardigste plaats is. Tenminste dat nemen we aan, want verder dan de bossen nabij het dorpje zijn we niet geweest. Langzaamaan beginnen de herfstkleuren tevoorschijn te komen, en met het zonnetje dat door de bladeren heen schijnt, is dit een schitterend gezicht. Ook vandaag verwarmt de zon, deze stukje op de aarde weer tot 27 graden. Jammer dat de luchtvochtigheid enorm is, en dat de gevoelstemperatuur boven de 40 graden ligt. Hebben we het in Nederland wel eens over benauwd? Wel dat is niets vergeleken bij de benauwdheid die we vandaag mochten ervaren. Zou Stephen King hier dan toch een hand in hebben?

Maar we moeten op pad. Op weg om het volgende vakje van onze matrix dicht te maken. Deze missie slaagt.

We hebben we maar liefst 10 van deze vakjes tijdens deze rondreis kunnen inkleuren. Een aantal dat we zelf niet hadden verwacht voordat we weg gingen. Nog maar één vakje te gaan, en dan is het tabelletje dicht.

Morgen is het doel om enkele geocaches in de staat Rhode Island te vinden. Als dat lukt, dan hebben we tijdens deze trip in 14 staten een geocache gevonden. Daarmee verdubbelen we bijna het aantal staten waarin we een geocache hebben gevonden. Na de wandeling naar de oude cache, besluiten we om naar het hotel te gaan. Het is gewoon te benauwd vandaag. Als ik mijn linkervoet optil, dan begint er spontaan warm water op de rechterkant van mijn hoofd te stromen. Dat kan niet de bedoeling zijn. Na het eten gaan we naar het stadje New Haven, waar we wederom een event hebben georganiseerd. De laatste van deze trip, en misschien het, in onze ogen, wel het meest geslaagde van allemaal. De bedoeling was dat dit event een half uur zou duren. Toen we terug naar het hotel gingen, waren we anderhalf uur verder. Morgen wacht de laatste etappe op ons. Terug naar de plek waar het drie weken geleden allemaal begon. Boston.

Toen we een maand geleden te horen kregen dat het concert van Big Head Todd & The Monsters niet doorging, hadden we plotseling een dag in ons schema over. Wat ermee te doen. We besloten om New York City nog een keer te bezoeken. In 2006 waren we ook al in die stad, en destijds heeft die een behoorlijke indruk op ons gemaakt tijdens de vijf dagen dat we daar waren. Alle ‘must-see’s’ hebben we toen al bezocht, dus ons lijstje van wat we perse wilden bekijken was erg kort. Na 2006 zijn er alleen het park The High Line en het 9/11-memorial bijgekomen in deze wereldstad. We waren ervan overtuigd dat we daar geen volledige dag voor nodig zouden hebben, dus de vraag die bij ons rees was eigenlijk vrij simpel. Zou het mogelijk zijn, om bijna alle hoogtepunten van deze stad binnen 24 uur te bezoeken? We wisten op voorhand al dat het Vrijheidsbeeld en een bezoek aan de top van het Empire State Building af zou vallen. Ook zouden we geen musea kunnen bezoeken, en zouden we er een behoorlijk tempo in dienen te houden. We hadden een wandelroute van ruim 15 kilometer uitgezet. Zou op zich niet zo’n probleem hoeven te zijn.

Het grote voordeel is natuurlijk dat een dag 24 uur heeft, en dat we daarom gisterenavond al konden beginnen met de route. Columbus Circle, aan de rand van het Central Park. Leuk pleintje. Altijd druk, en Central Park is natuurlijk ook niet verkeerd, al dienen we wel eerlijk te zeggen, dat we niet meer dan de rand van het park hebben gezien.

Daarna doorgewandeld naar het nog drukkere Times Square via Broadway. Ondanks de enorme mensenmassa heb je hier geen onveilig gevoel, en overal waar je kijkt is wel iets te zien. Op dit plein kom je letterlijk ogen tekort. Uren zou je jezelf hier kunnen vermaken. Helaas hebben we maar 24 uur, en we willen ook nog ergens wat slapen, we gaan dus terug naar het hotel.

We waren behoorlijk moe, dus we besloten om deze ochtend weer uit te slapen. De busreis naar het centrum neemt ongeveer een uur in beslag en iets na de klok van 10 uur, zijn we aanbeland op 42nd Street, waar het volgende doel ligt. Grand Central Station, in 2006 ook al geweest, en dit is gewoon een schitterend gebouw. Zowel van buiten als van binnen, is het hier gewoon genieten van de schoonheid ervan.

We gaan door naar het Empire State Building, waar we niets meer maken dan een fotostop van de buitenkant van het gebouw.

Hetgeen we interessanter vinden hier, is de buurman van het Empire State Building. Daar zit namelijk de enige spellenwinkel van Manhattan gevestigd. Altijd een genot om rond te snuffelen tussen honderden spellendozen, al wordt het naarmate onze spellenkast voller wordt, steeds moeilijker om leuke nieuwe spelletjes te vinden. Maar wees gerust, we zijn erin geslaagd, en voegden weer wat toe aan de collectie.

De klok is intussen het middaguur al gepasseerd, en de magen dienen een beetje gevuld te worden. Terwijl we op zoek gaan naar een budgetvriendelijke lunch, passeren we het Flatiron building. Ook de moeite waard om even op de foto te zetten.

Na de kleine lunch gaan we langzaam op weg naar het eerste nieuwe item op onze lijst, maar dan passeren we de Chelsea Foodmarket. We denken dat we vanavond ook wat dienen te eten, dus we besluiten om even een kijkje te nemen in deze tot Food Court omgebouwde koekjesfabriek. De mensenmassa binnen is enorm, en hierdoor is het zo goed als onmogelijk om van dit schitterende gebouw te kunnen genieten.

Na dit bezoek, belandden we uiteindelijk bij The High Line. Een oude spoorlijn die dwars boven de straten van Manhattan loopt, maar sinds de jaren 60 van de vorige eeuw niet meer in gebruik was, is omgetoverd tot een park voor de mensen. Na Central Park het grootste park van New York City, en een ware toeristische trekpleister. Aangezien we vandaag een missie hebben, kunnen we niet zo heel veel tijd inruimen voor dit leuke park.

We liggen achter op schema. Het is vandaag warmer (ruim 31 graden) dan verwacht. Ook is het drukker dan we dan we hadden verwacht, en moeten we op ieder kruispunt ruim een minuut wachten voordat we wit licht hebben om over te mogen steken. Door de combinatie van deze factoren, liggen we achter op schema, en we besluiten om onze wandelroute met een paar kilometer in te korten door de metro te nemen naar het 9/11 memorial. In 2006 was het hier nog een grote hoop met puin. Sinds 2012 is er een monument geopend. We gaan erheen, en de enorme waterpartijen laten precies zien waar de twee torens stonden. Hoewel het een heel sober monument is, maakt dit toch wel indruk, en zijn we even stil.

De voetjes worden moe. We beseffen dat onze missie vandaag niet zal gaan slagen. We gaan naar Wall Street. Het finaciële hart van de wereld volgens velen. Marktkramers zijn het daar volledig mee eens een vragen hier voor een flesje water het dubbele van wat men elders in de stad voor een flesje water vraagt.

We wandelen naar de Brooklyn Bridge. Onze laatste stop voor vandaag. De drukte hier is ook enorm, en maken het haast onmogelijk om te wandelen over de brug. In 2006 was het hier heerlijk rustig. En konden we heerlijk genieten. Vandaag was het vooral uitkijken dat we niet omver gelopen of gefietst werden.

We bekijken Manhattan Bridge van een afstand en laten Chinatown voor wat het is.

New York City in 24 uur, is te doen. Daar zijn we van overtuigd. Maar aangezien we al bijna drie weken op reis zijn, begint de vermoeidheid langzaamaan toe te nemen. Ook hebben we de ‘pech’, dat het vandaag de warmste dag van onze vakantie dit jaar is. Nog niet eerder rees het kwik boven de 30 graden. Hoe dan ook, we hebben vandaag genoten, al heeft New York vandaag niet de verpletterende indruk achtergelaten die het 8 jaar geleden wel achterliet. Over een paar jaar misschien nog maar eens gaan kijken.

We tikken 2006, als we plotseling achter ons een vrouw deze vraag horen roepen. Of beter gezegd uitschreeuwen. Wat was het geval, destijds reden we een Ford Taurus, met een kentekenplaat uit de staat New Jersey. Geen idee meer waar het precies was, al kan ik de locatie nabij een meertje aan de linkerkant van de weg nog wel uittekenen. Het zal in ieder geval een eindje van de staat New Jersey vandaan zijn geweest. Ontkennend hebben we de vrouw beantwoord en uitgelegd dat het een huurauto was, en dat onze twee simpele zieltjes afkomstig waren uit Nederland. Hevig teleurgesteld ging ze weer verder. Gevolg van deze ontmoeting van minder dan een minuut is wel dat telkens als we op reis zijn door de VS en een nummerplaat uit New Jersey spotten, we uitroepen:

“Aaaar joe from Nieeew Jursieee!?!?!”
Als we deze traditie vandaag in ere hadden gehouden, dan hadden we op het moment van tikken geen stem meer overgehad. Nadat we deze ochtend Pennsylvania hebben verlaten, reden we voor de eerste keer door New Jersey heen. De ene na de andere auto met de juiste nummerplaat zagen we vandaag. Tradities zijn er om in ere te houden, maar vandaag even niet.

Zoals gezegd, hebben we Philadelphia achter ons gelaten, maar niet nadat we een bliksembezoek brachten aan het stadion van de honkbalclub de Philadelphia Philies. Ook haast een traditie te noemen inmiddels. Toen ik een medewerkster van de winkel om een ansichtkaart van het stadion vroeg, toonde ze me vol enthousiasme het lege rek van de ansichtkaarten van het stadion. Uitverkocht dus. “Maar!”, zei de vriendelijke vrouw, “Zou het niet veel beter zijn, als je zelf een foto van het veld en het stadion maakt?” Ervan overtuigd dat Marieke dit wel aardig zou vinden, antwoordde ik volmondig ja. Marieke geroepen, en twee minuten laten stonden we foto’s te maken op de tribune van het stadion. Sneak Peak noemde de mevrouw het. Marieke helemaal blij dat het wéér gelukt is om een stadion van binnen te bezoeken, zonder daar een volledige rondleiding voor te hoeven doen.

Daarna dus door naar New Jersey, inmiddels alweer de 12e staat die we deze reis aandoen. Voor het gemak tellen we DC ook maar mee als staat, terwijl dat natuurlijk geen staat is, maar dat terzijde. Doel voor deze middag is het Liberty State Park in Jersey City. Toen bleek dat het concert in Atlantic City niet doorging, dienden we een ander doel voor vandaag te zoeken. Al snel viel de keuze op New York City. Ook al snel bleek dat de hotels in New York City haast onbetaalbaar zijn, en al helemaal als je ook nog eens een auto wil parkeren bij het hotel. Dus maar aan de andere kant van de Hudson gezocht, en zodoende op een hotel in Fort Lee uitgekomen. Toevallig zag ik op internet een foto voorbijkomen van een monument ter nagedachtenis aan de gebeurtenissen aan 11 september 2001. Verder onderzoek leerde dat we vanuit dit park ook het Vrijheidsbeeld van de achterkant konden zien en dat we een fraai uitzicht hadden op de skyline van New York City.

Een wandeling van ruim zes kilometer zou ons langs al dit fraais leiden. Eerste halte in het park was het monument. Twee RVS wanden, waarvan de lengte gelijk is aan de hoogte die de twee torens van het WTC hadden. De richting waarin deze wanden wijzen, tonen de plek waar de wolkenkrabbers stonden. In de wanden zijn de namen van alle slachtoffers afkomstig uit New Jersey gegraveerd. Erg indrukwekkend allemaal. Een kindje vroeg aan de moeder waarom dit monument er was. “Dat is een lang verhaal, dat ik je later nog wel eens vertel.”, was het antwoord van de moeder. “Waarom nu niet?”, was het antwoord van twee turven hoog. Moeder begint aan het lange verhaal. Dit is nog maar 13 jaar geleden gebeurd, maar kinderen die nu naar de brugklas van de middelbare school gaan, waren ten tijde van de gebeurtenissen op de genoemde dag nog niet (of nog maar net) geboren. Zij dienen dus alles hierover uit de geschiedenisboeken te leren, net zoals wij alles over de moord op Kennedy en de eerste man op de maan uit de boekjes hebben moeten leren. We worden oud, bedenk ik me.

Door naar de achterkant van het Vrijheidsbeeld. Niets bijzonders, maar het is heerlijk weer vandaag. Met een graad of 23 misschien net iets te warm, maar alles beter dan de regen van gisteren. Lekker een stukje wandelen dus. Kunnen we gelijk een foto maken van ons tweetjes met dezelfde positie als die het Vrijheidsbeeld heeft.

De tijd begint te dringen, we gaan door naar het hotel, en iets voor de klok van zes uur, stappen we in de bus naar New York City. Bijna anderhalf uur later zijn we 10 kilometer verder in hartje stad aanbelandt. De tijd begint te dringen, want om 8 uur begint het derde event dat we hebben georganiseerd in de Verenigde Staten. Nog snel een hapje eten in de stad, en met de pasta net achter de kiezen, staan we keurig op tijd op Columbus Circle. De opkomst was minder hoog dan in Boston en Philadelphia, maar zeker niet minder gezellig. Daarna nog even gewandeld over Broadway en herinneringen opgehaald aan de eerste indrukken van 2006. New York City imponeert ons niet meer zo als dat ze destijds deed. Maar het is en blijft een bijzondere stad.

De weervoorspellingen beloofden niet veel goeds voor vandaag. Waar we dachten de regen keurig achter ons aan te houden, zijn de druppels ons nu vooruitgesneld en hebben ze ons nagenoeg de heel dag bijgestaan door onze tocht door Philadelphia. Jammer, want alles ziet er toch altijd wat vriendelijker uit als de zon schijnt.

Vanochtend werden we al vroeg verwacht bij de Liberty Bell, ten minste dat dachten we. Maar nee, we bleken kaartjes te hebben voor de Independence Hall. Dan daar maar in de rij. En daar hebben we geen spijt van gehad. Een ranger van de National Park Service heeft ons in een half uurtje meer teruggenomen in de tijd en wel naar het jaar 1776. De zaal zoals die er in de tijd uitzag is nagemaakt met een viertal authentieke voorwerpen, waaronder de stoel van de president met daar in de rijzende zon. Niet alleen de onafhankelijkheidsverklaring werd hier getekend, maar ook de grondwet werd hier aangenomen. Dit is historisch gezien een van de meest belangrijke gebouwen van de VS, met gaat er vanuit dat hier de VS feitelijk ontstaan is. Ik vind het als Nederlander al bijzonder om dit te mogen aanschouwen, maar iedere Amerikaan dient er eigenlijk toch wel geweest te zijn, om dit belangrijke stukje geschiedenis met eigen ogen te zien. In de groep waren dan ook diverse Amerikanen uit diverse staten vertegenwoordigd.

Maar goed, al met al hadden we nu nog de Liberty Bell niet gezien. En aangezien we hier dus geen kaartjes voor hadden, moesten we alsnog in de rij. Gelukkig ging het allemaal vrij vlot en hing de bel op ons te wachten. Waar we het US Marine Corps Memorial groot en indrukwekkend vonden, viel de grootte van de klok wat tegen. We hadden hem veel groter verwacht. Maar het symbool van vrijheid is toch ook een belangrijk stukje geschiedenis. toen alle Japanners vertrokken waren, is het toch nog gelukt om er een foto van te maken.

Vervolgens hebben we de druppels trotserend de historische wandeling voortgezet, langs standbeelden, monumenten en grafstenen. Uit alles blijkt toch wel dat Benjamin Franklin, één van de belangrijkste figuren is geweest, want hem kom je op iedere hoek van de straat tegen.

Na alle historie werd het tijd om de meer hedendaagse geschiedenis op te gaan zoeken. De speelfilms van Rocky zijn in Philadelphia opgenomen en een aantal plekken uit de films zijn nog te bezoeken. Eén van de bekendste plekken zijn de Rocky-steps. Als een onderdeel van zijn trainingsprogramma rende de boksheld de 72 trappen voor het museum of Art op in welgeteld 10 seconden. Vandaag de dag zijn er diverse mensen bij de trappen die dit staaltje ook uit proberen, maar er niet in slagen. Ikzelf heb ook nog even overwogen om deze uitdaging aan te gaan, maar de trappen waren me toch iets te nat. En de kans dat je dan valt… Bovenaan de trap is de afdruk van de sportschoen van Rocky te zijn. En we zijn erachter gekomen dat hij maat 43 heeft.

Toen nog even naar het standbeeld van Rocky. Nou ja even, je kunt achteraan in de rij aansluiten. Ik heb net op internet gelezen dat dit een heel gebruikelijk fenomeen is, in de rij voor Rocky. Dan hadden wij vast geluk dat het een regenachtige dag was, want na een paar minuten waren we al aan de beurt.

Ondanks het tegenvallende weer zijn we er toch in geslaagd om een 15-tal kilometertjes te wandelen door Philadelphia. De stad heeft genoeg historie en is hier ook terecht trots op. Maar een super mooie stad, die je zeker bezocht moet hebben? Nee, dat nu ook weer niet.

Het wordt maar een kort tiksel deze keer. De klok kruipt al richting de twaalf, en morgen is het gewoon weer om half zeven opstaan. Slaap je toch gewoon uit zou je zeggen. Jammer maar helaas, want ook voor morgen hebben we een afspraak staan, waar we op uur en tijd dienen te zijn.

Vanochtend uitgecheckt in het hotel in Washington. Eerst nog even langs het US Marine Corps monument, om foto’s te maken van de zijde waarvan het gisteren nagenoeg onmogelijk was om foto’s te maken. Dit was weer zo’n moment, waarop we blij waren dat we niet georganiseerd op reis gaan, en zo goed als alles kunnen doen en laten wat we willen. Foto’s dus gemaakt en en passant langs het grootste gebouw ter wereld gereden. Inderdaad het Pentagon. En inderdaad, het is gróót.

Daarna een redelijke trip richting Philadelphia, waarbij een bezoekje aan een oude gevangenis op het programma stond. Geen idee wat ik daarvan moest verwachten. Ja, een oude gevangenis. Niet helemaal mijn ding, maar wel dat van Marieke. Zodoende dus op het programma. Zoals gezegd, wist ik niet wat me te wachten stond. Ik had van alles verwacht, behalve wat mijn ogen te zien kregen. Iedere Urban fotograaf zou dol zijn op deze plek om naar hartenlust te oefenen. Deze gevangenis is in 1971 gesloten, en toen aan zijn lot overgelaten, totdat in 1994 werd besloten om er een museum van te maken en open te stellen voor het publiek.

Alleen, er was niets gerestaureerd. Wel, niet helemaal waar, er was bijna niets gerestaureerd. Hier en daar een stukje plafond of een schildering. Verder was er alleen maar gezorgd, dat de toeristen veilig rond konden wandelen en kijken. Middels een audioguide, werd je op de hoogte gebracht van hoe het er allemaal aan toe ging vroeger, en dat dit de eerste gevangenis ter wereld was, waar getracht werd de gevangenen te hervormen, zodat ze weer verantwoord terug konden keren in de maatschappij.

Meer dan 300 gevangenissen in de wereld volgen het model van deze gevangenis. Maar zoals zo vaak het geval is, worden theorieën door de tijd achterhaald, en halverwege de vorige eeuw, was de gevangenis zodanig verouderd, dat werd besloten om er langzaam maar zeker een eind aan te gaan breien.

23 jaar werd er dus helemaal niets aan gedaan. Langzaam verviel het gebouw, en wat resteerde is vandaag de dag te zien. De cel van Al Capone is wel in oude glorie hersteld. Waarom hij zoveel privéleges had in deze gevangenis weet niemand te vertellen. Wel kan ik vertellen dat ik heb genoten vandaag in deze oude zooi, waar ook de film 12 Monkeys is opgenomen met Bruce Willes & Brad Pitt.

Later op de avond stond het 2e event dat we georganiseerd hebben op het programma. Ook hier was het weer gezellig. Overmorgen nog een event in New York City. Benieuwd wat het daar zal worden.

“Good morning, Ma-am! Thank you for your beautiful smile!” Enthousiast zwaait Marieke terug naar de krantenverkoper bij de ingang van het metrostation, die op zijn beurt weer een lichte buiging maakt. Ik glimlach ook. Gisteren stond hij er ook al. Net zo enthousiast te roepen naar alle mensen die hem passeren. Niemand die hem een blik waardig gunt. Dit is iets wat hij zelf ook zal beseffen, en toch gaat hij door met zijn vrolijke begroetingen naar de mensen. We lopen het metrostation in, en terwijl we op de roltrap staan worden we gepasseerd door vele mensen. Rennende mensen op weg naar hun werk om precies te zijn. Op dat moment bedenk ik me dat dit precies is zoals het niet zou moeten zijn. Waarom zouden mensen wegrennen van een plek die ze lief hebben, naar een plek waar ze liever niet zouden zijn? Dit is de omgekeerde wereld. Ik moet denken aan het nummer Mad World van Gary Jules. Wat mogen we blij zijn, dat wij in staat zijn om voor ons tweetjes de wereld weer terug te draaien naar zoals hij zou moeten zijn. Dat we mogen rennen naar een plek waar we willen zijn. De metro is op de plaats van bestemming. We stappen uit.

En we rennen verder naar een plek waar we willen zijn. Het Witte Huis. Deze ochtend hoorden we dat iemand afgelopen vrijdag over het hek is geklommen. Waarschijnlijk dat de beveiliging hier daarom zo zenuwachtig is. We zien dat er een extra rij dranghekken om het hoge hek is geplaatst. Ook zijn ze druk bezig om het hoge hek nóg hoger te maken. De toegang tot het park rondom Het Witte Huis is hermetisch afgesloten. We begrijpen niet goed waarom, aangezien we er gisterenmiddag nog gewoon doorheen zijn gewandeld. En ook al wisten wij toen nog niet dat die koekerd over dat hek was geklommen, toch had die het gedaan. Ik haal mijn schouders op en denk “Het zal wel”.

En we rennen verder naar een plek waar we willen zijn. Terwijl we dat doen, ontdekken we de reden waarom alles rondom Het Witte Huis zo hermetisch was afgesloten. We kijken omhoog en zien de helikopter van de President over onze hoofden scheren. Obama, waarschijnlijk op weg naar een plek waar hij liever niet zou zijn. Ik haal mijn schouders op en denk “Het zal wel”.

En we rennen verder naar een plek waar we willen zijn. Het Thomas Jefferson Memorial om precies te zijn. Ik weet dat hij een president van de VS is geweest, en tegelijkertijd verschijnt er een glimlach op mijn mond als ik aan een nummer van Harrie Jekkers denk, en een regel aan zijn Straatnaambordjesblues toevoeg. “Wat heeft die Jefferson nu precies gedaan, om hier met zo’n enorm standbeeld te mogen staan?” Ik haal mijn schouders op en denk “Het zal wel”.

En we rennen verder naar een plek waar we willen zijn. De volgende stop is het Franklin Delano Roosevelt memorial. Ook al weer zo’n gigantisch monument, dat valt in de categorie groot, groter, grootst. De afgelopen dagen heb ik geleerd dat Franklin Delano Roosevelt de enige president is die vier keer is gekozen. En wikipedia leerde mij dat dit record niet meer verbroken kan worden, omdat in het 22-ste amendement is bepaald dat een president van de VS maar twee keer gekozen mag worden. Met een lengte van meer dan 250 meter is dit echt een enorm monument, waar je rond kunt wandelen. Mijn aandacht wordt getrokken door een beeld dat memoreert aan de jaren 30 van de vorige eeuw. Deze mensen doen precies zoals het hoort. Zij hebben geen haast, aangezien ze op weg zijn naar een plek waar ze liever niet heen willen gaan. Ik sluit aan in de rij. Ik haal mijn schouders op en denk “Het zal wel”.

En we rennen verder naar een plek waar we willen zijn. Een kort stukje maar deze keer naar het Martin Luther King Memorial. Ook al weer zo’n enorm beeld. Opvallend hieraan is, dat het precies in het stramien van deze tijd past, en het de omgekeerde wereld laat zien. Het beeld van Martin Luther King is namelijk spierwit. Waarom? Ik haal mijn schouders op en denk “Het zal wel”.

En we rennen verder naar een plek waar we willen zijn. Wederom een kort stukje maar. De Japanse Lantaarn en de eerste kersenbloesembomen. Niet zo heel bijzonder om dit op dit moment te zien. Bij het bezoekerscentrum zagen we folders voor wandelingen in dit stukje in maart en april. De bomen staan dan volop in bloei. Ik ben er zeker van dat het dan wel een hele bijzondere plek zal zijn. Ik word aangesproken door een Japanse vrouw, die in gebrekkig Engels de weg naar het oorlogsmonument aan mij vraagt. Verbaasd wijs ik haar de weg naar het WWII-memorial. Wel vreemd dat ze juist daarheen wil. Ik haal mijn schouders op en denk “Het zal wel”.

En we rennen verder naar een plek waar we willen zijn. Als we bij het Korean War Veterans Memorial zijn, bedenk ik me dat de Japanse vrouw misschien wel een Koreaanse was, die naar dit monument had willen gaan. Ook dit is weer een indrukwekkend monument. Het is haast onmogelijk om hier een fraaie foto te maken, aangezien het hier enorm druk is. Geen idee waarom. Ik haal mijn schouders op en denk “Het zal wel”.

En we rennen verder naar een plek waar we willen zijn. Een grote etappe van bijna twee-en-een-halve kilometer ditmaal. Doel is het graf van John Fitzgerald Kennedy, waarbij een eeuwige vlam brandt. Wellicht is dit een van de bekendste Amerikaanse presidenten ooit, en toch heeft hij geen memorial gekregen in Washington DC. Vreemd toch? Ik haal mijn schouders op en denk “Het zal wel”.

En we rennen verder naar een plek waar we willen zijn. Het graf van de onbekende soldaat. Een bijzonder monument, dat 24 uur per dag, 7 dagen per week bewaakt wordt. Bijna continue worden hier ceremonies uitgevoerd. Hier heerst een doodse stilte. Indrukwekkend is dit. Ik denk niets.

En we rennen verder naar een plek waar we willen zijn. Het laatste monument dat we willen bezoeken tijdens onze paar dagen hier. Het US Marine Corps Memorial. Bij het zien van het beeld, zullen de meesten het wel herkennen. Zo ook ik. Alleen dit beeld is vele malen groter dan ik me had voorgesteld. Ik had een beeld voor ogen dat op ware grote zou zijn. Niets is echter minder waar. Deze figuren meten bijna 10 meter. De vlaggenmast is 18 meter lang. Ook hier is het welhaast onmogelijk om een goede foto te maken. Niet door de drukte, maar door de fel schijnende zon, die precies gestationeerd is achter de zijde van het beeld waarvan je het liefst een foto zou willen maken.

We hebben alles bezocht in Washington DC wat we graag wilden zien. We lopen op het gemakje terug naar de metro. Eenmaal daar aangekomen, valt het op dat veel mensen op het gemakje de roltrappen opgaan. Dit is precies zoals het niet zou moeten zijn. Waarom zouden mensen terug slenteren van een plek waar ze liever niet zijn, naar een plek die ze liefhebben? Dit is de omgekeerde wereld. Ik haal mijn schouders op en denk “Het zal wel”.

Voor deze reis hebben we zeer tegen onze gewoonte in, veel van te voren gereserveerd. Zo ook het bezoek aan het Capitool dat voor deze ochtend gepland stond. Als we dit niet van te voren gereserveerd hadden, zou het zo maar kunnen dat we uren in de rij zouden moeten staan alvorens we een rondleiding konden krijgen. Dat vonden we zonde van de tijd, dus maar een reservering voor 9:30 uur in de ochtend. Dat houdt in dat je wel een half uur van te voren aanwezig moet zijn, 9:00 uur dus. Op zich niet zo’n probleem ware het niet dat we er nog met de metro naar toe moeten gaan en dat we net op tijd gelezen hadden dat er geen eten of drinken mee naar binnen mocht. Dus de ingeslagen lunch moest dus ergens anders opgeslagen worden. Lockers waren er niet voor handen, dus maar om via het centraal station om daar voor 4 dollar per uur de tas met eten achter te laten. Of we wel even van te voren aan wilden geven hoe lang we de tas opgeslagen wilden hebben. We dachten met drie uur ruim voldoende te hebben, maar later bleek dat dit toch aan de te krappe kant gerekend was.

Uiteraard hebben ze speciaal voor ons bezoek de koepel in de steigers gezet. Meestal als wij ergens een kerk of een ander speciaal gebouw willen gaan bekijken, zetten ze het voor onze komst snel in de steigers. Zo ook het Capitool. Het werd tijd, want er was vanaf 1959 niets meer aan de koepel gedaan. Nu, dan hadden ze toch ook begin oktober kunnen starten met het weer in orde maken van de koepel. Niet dus.

Toen we binnen waren hadden we nog genoeg tijd over om eerst een bezoek aan het museum in het Capitool te brengen waarna we vervolgens een anderhalf uur durende rondleiding door het Capitool kregen. Deze startte met een film over het ontstaan van de VS en de opbouw van de leden welke zitting hebben in de senaat en het huis van afgevaardigden. Alle staten zijn erin vertegenwoordigd, zodat men het idee krijgt dat alle inwoners via de senatoren en afgevaardigden iets te vertellen hebben over het wel en wee dat de VS bezighoudt. De ene staat is namelijk de andere niet en de ideeën kunnen ook nog al eens verschillen in de diverse staten. Toch is het ze gelukt om er één geheel van te kunnen maken, en volgens mij zijn ze daar wel trots op.

Er staan opvallend veel standbeelden binnen. de gids maakte terecht de opmerking dat ze dol zijn op standbeelden en dat ze stuk voor stuk geschonken zijn. Alle staten afzonderlijk hebben een standbeeld geschonken, van een meestal mannelijke, inwoner van de staat welke voor hen belangrijk geweest is. Hier is het verschil tussen de staten nog goed te zien. Waar aan de ene kant een statige generaal staat, staat aan de andere kant een cowboy.

Het bezoek was meer dan de moeite waard, maar geen unieke excursie te noemen, daar er 2,5 miljoen bezoekers per jaar langskomen voor een rondleiding!

Inmiddels was de dag al weer bijna half om was het tijd om het tweede stuk van de Mall te lopen. Het Space and Air museum is het meest populaire museum van het Smithsonian, dus hebben ook wij maar een bezoek gebracht. Al is ruimte en luchtvaart niet zo ons ding, we hebben ons er toch een hele tijd vermaakt. Je ziet ten slotte niet iedere dag een Apollo of het pak dat Yoeri Gagarin droeg tijdens zijn ruimte reis.

We hebben onze dag volgemaakt met het bezoeken van de minder bekende plekjes, welke vaak verrassend leuk zijn. Morgen is het weer tijd om de meer bekende monumenten op te zoeken.

Dromenvertellers zijn de schrik van ieders ontbijttafel heb ik wel eens ergens gelezen. Vaak begint zo’n gesprek dan met “Ik heb vannacht toch zo raar gedroomd.”, gevolgd door inderdaad iets wat geheel ongeloofwaardig is. Zelf herinner ik me dromen zelden tot nooit, en vertellen doe ik ook al zelden. De relazen die ik hier regelmatig achterlaat, worden zo hier en daar ook ietwat geromantiseerd. Nee, ik zou me eerder een verhalentikker noemen dan een dromenverteller. Dat, en het feit dat ik niet op 39-jarige leeftijd ben neergeschoten, is waarschijnlijk gelijk de reden dat ik niet zo bekend ben als Martin Luther King. Deze goede man, vond het nodig om, iets meer dan 51 jaar geleden, over zijn droom te vertellen op de trappen van het Lincoln memorial aan ruim 200.000 mensen. En om het iedereen duidelijk te maken vertelde hij maar liefst 8 keer dat het een droom is.

Vandaag sta ik op diezelfde trappen. Ik keek ook richting het Washington Monument, waar we eerder op de dag een trip naar boven hadden genomen, om vanaf daar Washington DC van bovenaf te bewonderen.

Vandaag sta ik op diezelfde trappen. Ik zie het WWII-memorial, iets wat er 51 jaar geleden nog niet was, en we eerder deze ochtend hebben bewonderd. Immens groot. En op een bepaalde manier ook erg indrukwekkend.

Vandaag sta ik op diezelfde trappen. Ik zie de Reflecting Pool voor me liggen. Vergeleken met de 200.000 mensen die hier ruim 51 jaar geleden waren, is het maar rustig vandaag. Ook jammer, dat ze bij het begin aan het werk zijn, zodat het niet mogelijk is om de trappen centraal te fotograferen over die vijver.

Vandaag sta ik op diezelfde trappen. Als ik me omdraai, komen er weer herinneringen naar boven, aan de eerste keer dat we hier waren, in 2006 en een foto van dat enorme beeld van Abraham Lincoln probeerden te maken in het donker. Toen was er bijna niemand. Vandaag is het er redelijk druk.

Vandaag sta ik op diezelfde trappen. Ik kijk weer richting het Washington Monument. Als ik een klein beetje naar links ga staan, zie ik in de verte het Capitool, en bedenk me dat we gelijk hebben, als we op TV beelden van dit stuk Washington DC zien, elkaar aankijken en tegelijkertijd zeggen: “Dat is ver”. Ik vraag mezelf af hoe we het in 2006 voor elkaar hebben gekregen om dat hele stuk in vier uur te bekijken en te fotograferen.

Vandaag sta ik op diezelfde trappen. Links voor me liggen verscholen nog verschillende oorlogsmonumenten die we later vandaag gaan bekijken. Ook het Einstein-monument is daar. Welhaast vergeten lijkt het, als we zien hoe weinig bezoekers daar zijn. Tegen de muur van het Vietnam monument staat een brief. Geadresseerd aan Paul Robert Edmond, 23w/119 – Heaven. Ik moet even slikken.

Vandaag sta ik op diezelfde trappen. In de verte zie ik het Smithsonian liggen. Een immens museum over de geschiedenis van Amerika. Ook hebben ze daar de vlag waarop het volkslied van Amerika, “The Star Spangled Banner” is geïnspireerd, jammer dat je daar eigenlijk geen foto’s van mag maken.

Vandaag sta ik op diezelfde trappen……

Dacht ik gisteren nog dat ik deze ochtend een ietsepietsie uit kon slapen, bleek daar deze ochtend niets van terecht te komen. Voor alle zekerheid zijn we namelijk maar op de normale tijd opgestaan om er zeker van te zijn dat het veertig koppen tellende busgezelschap voor te zijn bij het ontbijt en bij de lift. Dus zo kon het gebeuren dat we al weer om 9.00 uur de lunch ingeslagen hadden en al weer in het bos rondstruinden. Uiteraard op zoek naar een aantal schatten. En zoals zo vaak de laatste dagen zat er bij deze serie een ‘oudje’ bij om zo weer een maandje af te kunnen strepen. Het merendeel van de caches liet zich goed vinden in dit mountainbike gebied. Bij één van de omschrijvingen werd een note geplaatst dat de cache zich bevindt in de nabijheid van een wespennest. Deze opmerking werd geplaatst in augustus, daarom maar even uitgekeken. Hoe vaak wordt er niet gezegd dat in de VS alles ‘bigger’ is, nu dat geldt ook voor de wespen. Er zate reuze wespen in het nest. Maar we hebben heelhuids de cache tevoorschijn kunnen halen en ook weer prima kunnen verstoppen. Na ruim een uur fijn gewandeld te hebben, vonden we dat we de cappuccino wel weer verdiend hadden.

Dit was slechts een deel van het dagprogramma voor vandaag. Great Falls Park was de grotere attractie voor vandaag. Met enige twijfel gingen we op weg naar deze grote watervallen. We hebben deze vakantie al diverse watervallen bezocht, waaronder ook een erg grote, dus hoe groot kunnen deze dan wel niet zijn. Maar wat we hier te zien kregen, hadden we nog niet eerder gezien. Ook al kunnen we een collage maken van alle watervallen welke we samen al gezien hebben, deze is uniek in zijn soort. Zo zie je maar, dat de ene waterval de andere niet is. De drie uitzichtpunten boden ieder weer een andere kijk op de rivier en de watervallen. Tussen al het fraais door hebben we ook nog maar even een multi-cache opgelost. Dit is zeer uniek, want er liggen normaliter geen caches in de nationale parken. Vervolgens hebben we een mooi plekje uitgezocht om onze magen te vullen met de lunch. Deze lunch komt toch wel in de top 10 van ons rijtje lunchen- met- een -fraai-uitzicht.

Voordat we naar ons hotel in Arlington gingen, wilden we nog even de Cathedraal van Washington bezoeken. Maar helaas deze bleek om 4 uur gesloten te zijn en om nu 20 dollar uit te geven om een kwartiertje de kerk van binnen te mogen aanschouwen, daar zijn we nu net iets te pinnig voor. Maar de buitenkant zag er ook fraai uit en daar gaan we het maar mee doen.

Na een korte stop bij het uitzichtpunt dat alvast een voorproefje op Washington moet geven, hebben we weer tevreden een fijne dag afgesloten. Morgen wacht Washington. Voor ons een nieuwe ervaring om deze stad met daglicht te aanschouwen.

Het is een mooie zomerdag. Ideaal voor een wandeling in het bos. Vader, moeder, zoon en dochter. Dochterlief heeft geen zin om mee te gaan wandelen. Ze zit liever thuis op de bank te snoepen. Maar dochterlief moet gewoon gezellig mee gaan wandelen, zin of niet.

“Pa-a-a-p, ‘k-heb dorst.”
Pap stopt, en schopt tegen een boom. “Wat denk je nu, dat er cola uit komt vallen?”

Bovenstaand is een hele grove samenvatting van een verhaal waarvan we allebei genoten hebben, en sindsdien hebben we vaak tegen een boom geschopt als we in het bos aan het wandelen waren en weer eens dorstig waren. Nimmer hadden we geluk, tot vandaag.

Vandaag hadden we een rustdag. Eerst lekker uitslapen tot half acht, en daarna op het gemak op weg richting het volgende hotel. Niets stond er vandaag op de planning, behalve een paar oude geocaches oprapen. Het tabelletje heeft immers nog enkele vakjes open. Gisteren wisten we er al eentje dicht te maken, en als alles een beetje voorspoedig verloopt, gaan er vandaag wederom vier dicht. Eerste stop van vandaag is in West-Virginia. Het is natuurlijk heel jammer, als je door deze staat heenrijdt en er geen enkele geocache zou gaan zoeken. Bij een welkomscentrum van een staat ligt meestal wel een geocache. Zo ook bij dat van West-Virginia. De eerste laat zich snel vinden, en de hint bij de tweede luidt: “Onder het toiletpapier.” Mmm, klinkt terecht als een zogenaamde schijtcache. Toch maar even snel een blik werpen. Even later vinden we een van de leukste microcaches die we ooit hebben gevonden.

We gaan verder naar het dorpje Martinsburg. Het geluk is echter niet aan onze zijde in dit dorpje, en we weten maar liefst vier geocaches achter elkaar niet te vinden. Maakt eigenlijk ook niet zo heel veel uit. We hebben genoten in dit alleraardigste dorpje, en met een parkeertarief van tien (!) dollarcent per uur is daar ook nog overheen te komen.

De volgende stop is ook nog in West -Virginia, en wel bij de cache met de meeste favorieten in de staat. We vinden een gigantische muizenval. Inderdaad een hele leuke geocache. Dienden hier alleen maar snel de container te pakken, voordat de val ons te pakken zou hebben. Dat dat gelukt is, valt af te leiden aan dit getikte verhaaltje dat je nu zit te lezen. Of wacht, waar is Marieke?

Het middaguur is ondertussen al eventjes gepasseerd, en het wordt tijd om wat vakjes dicht te gaan maken, zoals we het zelf noemen. De eerste stop is bij een stenen huis. Niets bijzonders zeggen de meesten van jullie. Hier is het echter behoorlijk bijzonder, aangezien het gros van de huizen van hout is gemaakt. Project 2001-08 is geslaagd.

We gaan verder naar een groot meer. Daar ligt al sinds 17 december 2000 een geocache verstopt. We zijn niet de eerste die deze container vinden, en zeker niet de laatste, maar ook project 2000-12 ronden we succesvol af.

We gaan op pad naar de volgende. Project 2001-02 genaamd voor ons. We weten dat hier bij de container een behoorlijke afwijking zal zijn, en ook dat het een redelijke wandeling zal zijn van de parkeerplaats naar de cache. Maar 1 ster terrein is niet zwaar, dus dat zal geen probleem zijn. Normaal gesproken dan. Want de 1 ster terreinwaardering die bij de cacheomschrijving staat vermeld, blijkt in de praktijk niet helemaal te kloppen. Dit is minimaal een terrein van 2.5 sterren. Ook dat lukt wel, maar we zijn blij als we onderweg de colaboom weten te vinden. Na een tijdje weten we ook dit project succesvol af te sluiten. Nog maar drie vakjes te gaan. En zie, daar is Marieke weer.

We checken in, in het hotel. Als we onze spullen willen gaan halen uit te auto, besluiten we eerst een hapje te gaan eten, aangezien er 40 man in de rij bij de lift staan te wachten om hun koffers naar de vierde etage te brengen. Dezelfde verdieping als waar wij moeten zijn. Na het eten gaan we even langs een spellenwinkel. Alhoewel deze de naam spellenwinkel eigenlijk niet waardig is. Het assortiment is redelijk uitgebreid, dat is het probleem niet. Maar veel van de dozen zijn dusdanig verkleurd, dat het zeker is, dat deze al enkele jaren in de schappen staan. Dit hoort niet, en iedere zichzelf respecterende winkel zou niet durven om hier het volle pond voor te vragen. Al met al hebben we, aangezien we niets hebben gedaan, een geweldige en vermoeiende dag gehad.

“Daarna hebben we nog een stop gemaakt in Gettysburg. Hier is in de burgeroorlog een ware veldslag geweest. Het hele dorpje is hierop ingericht en kan er waarschijnlijk zijn brood mee verdienen. Het is zeer de moeite waard. Er staan tal van grote gedenkstenen, welke aan de veldslag doen herinneren. Helaas was de autoroute langs alle gedenkstenen 40 mijl lang. Daar hadden we geen tijd voor. Maar we hebben wel de sfeer geproefd.”

Het bovenstaande tikte Marieke op 21 augustus 2006. En de proefronde heeft destijds genoeg indruk gemaakt dat we er nog een keer van wilden proeven. Dienden we in 2006 nog bijna 440 mijl te rijden tijdens ons bliksembezoek aan Gettysburg, vandaag waren het slechts 90 mijlen die we totaal dienden af te leggen. Ruim voldoende tijd dus, al dienen we wel te bekennen, dat de gehele route langs alle gedenkstenen te lang is om op 1 dag te doen. Het tempo van het verkeer ligt onder de 10 mijl per uur, en als je dan ook nog bedenkt dat er 16 punten zijn waar je kunt stoppen en dingen kunt bezichtigen (waarbij je toch al snel 15 tot minuten per locatie kwijt bent), dan kan men zich wel voorstellen dat het haast onmogelijk is om de tour te volbrengen voordat het weer donker is. Die illusie hadden wij ook al snel opgegeven, nadat we aan de autotour waren begonnen rond de klok van 1 uur.

Zo laat pas zul je nu wel denken. Ja, inderdaad. De eerste stop deze ochtend was het bezoekerscentrum, alwaar we een film over de geschiedenis van de slag om Gettysburg hebben bekeken. Daarna mochten we nog even het panorama bewonderen. En aansluitend hebben we het museum bezocht. Het museum viel wat tegen, het panorama daarentegen, was een toppertje van de bovenste plank. Men zegt dat panorama Mesdag ook heel fraai is. Als dat maar half zo mooi is als dit, dan zullen we er toch echt een keertje heen moeten gaan.

Zo laat pas dus, en al snel staan we de eerste monumenten van dichtbij te bewonderen. De ene nog fraaier dan de ander. Maar toch ontstaat al snel de indruk dat ook hier overdaad schaadt, en dat het haast lijkt of ieder onderdeel van elk leger enkele tientallen monumenten heeft gekregen.

Bijna aan het einde van de rondrit ligt de Nationale Begraafplaats. Deze willen we toch even gaan bekijken. En al snel wandelen we tussen de ruim 7000 grafstenen en staan we bij de plek waar Abraham Lincoln op 19 november 1863 de beroemde woorden “Four score and seven years ago…” uitsprak. Al met al is dit een plek die ongetwijfeld een onuitwisbare indruk achterlaat.

Zoals Marieke in 2006 al tikte, staan er hier tal van gedenkstenen. En toch hebben we het geocachen nodig om de gedenksteen van George W Sandoe te ontdekken, aangezien de officiële route hier ons niet langs leidt. Waarom zou je dat dan willen zou men kunnen denken. Wel George was een echte winnaar. Hij was namelijk de eerste die het leven liet op het slagveld van Gettysburg. Dan maar geen winnaar en lekker wat rondhobbelen op deze aardkloot.

Langzaamaan wordt het later. Hetzelfde geocachen heeft ons gewezen op een monument voor omgekomen brandweerlieden dat op de route naar het hotel ligt. Een stop waardig dus. Helaas voor ons is het vinden ervan wat moeilijker dan aanvankelijk was gedacht. Uiteindelijk zien we een ienie-mienie bordje langs de weg staan. We parkeren de auto en melden ons bij de bewaking. Nadat we ons geïdentificeerd hebben, mogen we doorrijden naar de parkeerplaats nabij het monument. We mogen zolang blijven als we willen, maar tegelijkertijd wordt er wel verteld dat iedere stap die we zetten wordt gefilmd. Ach, het maakt het monument er niet minder indrukwekkend om.

Op het gemakje rijden we richting het hotel. Onderweg besluiten we nog een korte boswandeling te doen. O en mocht je toevallig ooit in Hagerstown, Maryland komen, dan kunnen we ten zeerste El Ranchero aanbevelen om een hapje te gaan eten.

Een paar jaar geleden heb ik op tv een documentaire gezien over de Amish. De opnames waren gemaakt in Lancaster. Na de grote capitool erop na geslagen te hebben, kwam ik tot de ontdekking dat er een paragraaf opgenomen was over deze plaats. Ooit bedacht ik me toen, zou ik wel eens met eigen ogen willen aanschouwen hoe de Amish vandaag de dag nog leven.

We hebben weliswaar in 2006 bij de Niagara watervallen een gezin in authentieke klederdracht gezien, maar dat zegt nog niets over het dagelijks leven. De documentaire schetste een beeld dat de mensen nog altijd met paard en wagen over de wegen rijden en geen verlichting voeren, omdat ze geen gebruik wensen te maken van elektriciteit etc. Vandaag was het dan zover om eens zelf te gaan zien wat er allemaal van waar is.

Maar voordat we de Amish gingen ‘zoeken’, hebben we een bezoek gebracht aan het openluchtmuseum dat een blik zou geven over het leven in de Landis Valley. Zoals gebruikelijk stonden we weer net na openingstijd voor de deur te trappelen. Dit bleek ook vandaag geen overbodige luxe omdat er maar liefst 8 groepen een rondleiding gingen krijgen. We mochten gerust aansluiten bij de groepen om er zo zeker van te zijn dat we niets zouden missen. Er werden volop demonstraties gegeven van oude ambachten, op zich bijzonder op een doordeweekse dag na het seizoen, maar we waren er erg blij mee. Het brengt toch meer leven in de brouwerij. Natuurlijk hebben we een groot aantal ambachten in de diverse andere openluchtmusea al eens gezien, maar nog nooit werd ons uitgelegd hoe een geweer gemaakt werd, want een gun-shop is in Europa een niet zo alledaagse winkel.

De knipkunst daarentegen is in Nederland wel bekend, maar deze vrouw maakte ook ware kunstwerken met schaar en papier. De vele patronen welke ze had, zo vertelde ze, had ze gekocht in Nederland bij Joke Varkevisser. Haar vriendin, waarmee ze al jaren de knipkunst beoefende kwam van origine uit Nederland, en je raadt het al: uit Eindhoven. We hebben een aantal uren rondgelopen en ons uitstekend vermaakt, maar een beeld van hoe de Amish vandaag de dag leven hebben we nog niet gekregen.

Hiervoor dachten we naar downtown Lancaster te moeten afreizen, maar een blik op de site van Ontdek Amerika leerde ons dat dit niet het geval was. Meer kans om een paard en wagen te zien met daarin mensen in klederdracht zouden we hebben op de landweggetjes rondom Lancaster. En inderdaad, we hadden geluk. Een stuk of 20 paard en wagens zijn we onderweg tegengekomen. Maar ook een nog groter aantal auto’s. De Amish leven namelijk tussen de ‘gewone’ mensen in. Dus zo kan het zijn dat er op de oprit van het ene huis een bolide staat en bij het andere huis een kar. Maar het moet gezegd, ze hebben zich wel degelijk van de moderne gemakken voorzien, zoals een heuse tractor. Daar zitten ze dan wel op in klederdracht. Dit geldt ook voor het beoefenen van sport. Het geeft toch wel een bijzonder gezicht om kinderen in klederdracht te zien honkballen.

Toen we genoeg hadden van de blik terug in de tijd, stond er nog een laatste attractie op het programma. Bij het zoeken op internet kwam ik de Pretzel-bakkerij, Julius Sturgis tegen, welke opengesteld was voor het publiek en alwaar een rondleiding door de fabriek gemaakt kon worden. Dit leek ons wel een leuke afsluiting van de dag. en niets bleek minder waar.

Er werd werk gemaakt van de 30 minuten durende rondleiding waarin we zelf de kans hebben gekregen om een Pretzel te maken. En ja, we hebben beiden ons diploma behaald, en zijn nu officieel professioneel pretzelmaker.

Ieder jaar hebben we er een dag tussen zitten waarop we niets gaan bewonderen. Waarom niet? Omdat er dan geshopt dient te worden. Het is en blijft immers nog steeds zo, dat de kleren in VS stukken goedkoper zijn dan in ons koude kikkerlandje.

Geluk is met de dommen zegt men wel eens. Nou, dan zijn wij blijkbaar niet zo slim, want over het algemeen, begint het dit jaar hier te regenen op het moment dat wij uit de streek vertrekken. Zo ook vandaag weer. De laatste grote rit stond op het programma. Vanaf nu, is het dagelijks nog maar een paar uurtjes of minder rijden. En het groot voor vandaag viel an sich ook wel mee. Grofweg een 400 kilometertjes dienden er weggetrapt te worden. Tussendoor nog even naar een Mall om daar de kledingkast weer een beetje mee aan te vullen. En als dat gebeurd is, dan is het tijd om naar het hotel te gaan, zodat de vuile kleren gewassen kunnen worden.

Heel ‘toevallig’ bevindt zich op de route van de Mall naar het hotel een spellenwinkel. Uiteraard dienen we daar even te stoppen, aangezien er toch nog een drietal ‘Amerikaanse’ titels op het programma staan.

We gaan naar binnen en kijken wat rond. Maar hoe we ook kijken, geen ‘Blue-Prints’, geen ‘Marvel Dice Masters: Avengers vs. X-Men’ en al helemaal geen ‘Thunder Alley’. Jammer, maar niets aan te doen. En dan zie je plotsklaps een spel liggen, dat bij ons niet te vinden is, of je moet er het dubbele bedrag of meer voor over hebben. Inclusief Nederlandstalige spelregels en al. En dat je dan met dat doosje naar buiten loopt? Het gebeurt…

“Als het geen moertje is dan is het dus de bout.”

De oplettende lezer heeft al meteen door dat we wederom een maand in ons tabelletje hebben weten dicht te maken. De nog oplettendere lezer heeft ook al ontdekt dat de bovenstaande zin uit het nummer “Eenvoud” van Het Goede Doel is, en dat het liedje in de titel van Duane Eddy is. Als je nu echt goed gegoogeld zou hebben, dan weet je deze Grammy-award winnaar afkomstig is uit het plaatsje Corning in de staat New York. Laat dat nu toevallig het stadje zijn waar wij momenteel vertoeven. Ook zou je ontdekt hebben dat Duane Eddy uitsluitend instrumentale nummers op plaat zette. Tja, dan wordt de link naar een Nederlandstalig liedje moeilijk zou je zeggen. Valt wel mee. Muziek zonder een songtekst is niet zo moeilijk te maken zou JW Roy zeggen. Denken we dan verder, dan wordt niet zo moeilijk, eenvoudig. En dan zit je al snel op het nummer van Het Goede Doel.

Eenvoudig is ook precies wat we van deze cache verwacht hadden. Één ster moeilijkheid en één ster terrein (oftewel de wandeling zou met de rolstoel te doen moeten te zijn). De afstand zou ongeveer 4 kilometer bedragen. Appeltje-eitje zou je dus zeggen. Niet dus. Wat we voor onze kiezen kregen, voelde meer als 40 mijl slechte weg. Maar uiteindelijk wisten we het kistje dan toch te vinden, en konden we wederom een maandje afstrepen. Nog maar 7 maanden te gaan, en dan is de tabel vol. Dan is het alleen nog maar een kwestie van bijhouden, zodat alles vol blijft. Gelukkig was het ven aan het einde van de wandeling wel heel fraai, en hebben we daar op ons gemakje even zitten te genieten van het fraaie uitzicht.

Uiteraard was dat maandje niet het doel van vandaag. Dat was wel Watkins Glen State Park. Wederom een park met watervallen. De eerlijkheid gebied ons wel te zeggen, dat we de afgelopen week al wel heel veel watervallen gezien hadden, en dat we daarom een beetje sceptisch waren om hierheen te gaan. Maar wederom kunnen we zeggen dat deze watervallen toch ook wel heel fraai waren. Ruim 400 traptreden dienden we te beklimmen om alle 19 watervallen in dit park te kunnen zien. Ook vandaag was weer te merken waarom het zo fijn is als je ‘s morgen op tijd je bed uitgaat, zodat je bij de opening van een dergelijk park aanwezig bent. Nagenoeg niemand was er aanwezig, zodat we in alle rust foto’s konden maken, zonder dat er iemand op de foto aanwezig was.

Nadat we alle watervallen bewonderd hadden, zijn we, al geocachend weer naar beneden gewandeld. Om daar even te stoppen bij de oorspronkelijke start/finish lijn van het Watkins Glen circuit. En laat precies op het moment dat ik mijn foto wil maken, een Porsche voorbij scheuren. Voorzien van racenummer en al. Mooier kan het haast niet.

“Als ik van die waterval af duik, maak jij dan foto’s?”

“Natuurlijk….”, stamelde ik, ondertussen vol ongeloof kijkend naar de voet van de waterval waar het water toch echt niet meer dan een meter diep zou kunnen zijn. Mijn woorden waren nog niet compleet uitgesproken, of mijnheer sprintte al weg. Op weg naar de top van de waterval.Echt hoog waren de watervallen niet. ‘Slechts’ een metertje of vijf. Daar maakte ik me niet zo’n zorgen over. Maar de (on)diepte van het water onderaan, om daar in te duiken, met wellicht nog rotsblokken die onderin verschoven waren, dan moet er toch iets in je bovenkamer niet helemaal vast zitten. Mijnheer was ondertussen bijna midden op de waterval gearriveerd. Meteen vertelde zijn kameraad, dat ik maar beter kon zorgen dat ik mijn camera in de aanslag had, want mijnheer zou niet twijfelen. Nee, mijnheer zou springen. En of dat we wel wisten dat mijnheer al drie keer een zware hersenschudding had opgelopen terwijl hij van de waterval af dook. En of we wel wisten dat mijnheer zelfs een keer bewusteloos was geraakt bij het duiken van de waterval. Uiteraard wisten we dat niet, maar we waren er wel van overtuigd dat bij mijnheer iets los zit in zijn hoofd. Voordat we het wisten stak mijnheer zijn duimen omhoog en dook hij, met ware doodsverachting naar beneden. We hielden de adem in, terwijl mijn fototoestel ratelde. En daar kwam mijnheer weer boven water. Na een tijdje gingen mijnheer zijn duimen weer omhoog. Terug aan de kant vertelde mijnheer dat hij iets geraakt had met zijn hoofd, en dat het allemaal genoeg was voor vandaag. En dan zeggen ze dat wij moeten uitkijken! Met de belofte dat we de foto’s naar mijnheer zouden mailen, namen we afscheid.

Bovenstaande gebeurde terwijl we nog geen 100 meter Taughannock Falls State Park waren ingelopen. We konden eigenlijk alleen maar hopen dat dit geen voorbode zou zijn, wat we de komende twee-en-een-halve kilometer zouden kunnen verwachten. Korte tijd later daalden we voorzichtig af, om een stukje te gaan wandelen op een ondergrond die in een lang vervlogen tijd een zee was geweest. Voor mij leek het meer op een opgedroogde rivier dat terzijde, maar fraai, en op een bepaalde manier spectaculair, was het wel. Zeker nu het zonnetje weer volop schijnt, wat het toch allemaal net wat mooier maakt dan die grauwe regen van gisteren.

Korte tijd later, dienden we weer terug naar de kust te gaan, omdat de rivier de plek van de zee had overgenomen. Rustig wandelend lopen we over een brug. Als we naar links kijken, zien we iets wat pas echt spectaculair te noemen is, en wat ons alle watervallen van de afgelopen week doet vergeten.

Als vast ritueel, ga ik ons ‘s ochtends uitchecken en stelt Paul de navigatie in voor de volgende bestemming. Zo ook deze ochtend. De vrouw aan de balie vroeg mij of alles naar wens geweest was. En toen ontstond de volgende conversatie:
Ik: “Ja, behalve dan de muis in de ontbijtruimte”
Vrouw aan de balie: “O, wanneer zat de muis er dan?”
Ik: “Gisterenochtend”
Vrouw aan de balie: “Sorry daarvoor, maar daar kunnen we niets aan doen. In onze achtertuin beginnen de bossen en daar zitten muizen. En de deur staat open, dus kunnen ze naar binnen. De deur wordt opengelaten door de gasten. Maar ja, we leven hier in het noorden en we zien ook regelmatig beren.”
Ik: “O, die heb ik vanochtend niet in de ontbijtruimte gezien.”

Tot zover de conversatie en weer verder op pad. Als eerste stond vandaag de toeristische route op het programma, die ons door het zuiden van de White Mountains zou leiden. Het was een schitterende route met mooie uitzichtpunten op de bergen. De route zal in de herfst, als de bladeren gekleurd zijn een nog mooier schouwspel geven, maar daar waren wij net iets te vroeg voor, hoewel het rood hier en daar al te voorschijn begon te komen. Het was vanochtend wel koud, het kwik zal niet boven de 6 graden celsius gekomen zijn.

Na een aantal korte fotostops, bracht de eerste grotere stop ons tot aan de watervallen van Sabbaday, precies op de juiste dag hebben we deze watervallen bezocht, juist op zaterdag, Sabath. Ondanks het feit dat we al een paar watervallen hebben mogen aanschouwen, was ook deze waterval weer het bekijken waard.

Als extraatje stonden er in de rivier een groot aantal stenen torentjes, zoals we deze regelmatig tegenkomen als we aan het wandelen zijn. Is het er normaal zo maar eentje, nu waren het er legio. Deze steenmannetjes werden van origine gebruikt door wandelaars welke in onherbergzaam gebied liepen en aan de hand van de mannetjes de weg konden vinden. Onder het lopen kwamen we ook nog ogenschijnlijk verse berenpoot afdrukken tegen, maar de beer zelf was in geen velden, wegen of bossen te bekennen.

Ondertussen moesten ook onze magen nog gevuld worden. Hiervoor zijn we gestopt in het dorpje Sandwich. Want wat is er nu leuker om een sandwich te eten in Sandwich? Ware het niet dat we een ander soort van brood meegenomen hadden.

Na de watervallen en de lunch werd het tijd om een aantal covered-bridges te gaan zoeken. Ze lagen wel iets verder uit elkaar dan gedacht, maar waren ook de moeite van het omrijden waard. Jammer genoeg begon het halverwege de middag te regen en is het niet meer opgehouden tot aan het avondeten. Dat maakt het toch allemaal wat minder vriendelijk, maar niet getreurd, morgen om 11.00 uur zou het volgens de verwachtingen droog moeten zijn. Dus maar hopen dat de Amerikaanse versie van Piet Paulusma het allemaal goed gezien heeft in zijn glazen bol.

Het doel voor vandaag was Franconia Notch State Park. Een hele mond vol, maar op de een of andere manier toch gemakkelijk om te onthouden. Als eerste naar het bezoekerscentrum. We hadden van te voren gelezen, dat het hier ontzettend druk kon zijn, dus we waren op het ergste voorbereid. Hetgeen we aantroffen toen we arriveerden, waren slechts enkele auto’s op de parkeerplaats. Blijkbaar heeft het dus toch nut om ook tijdens de vakantie gewoon op tijd op te staan, zodat je ook tijdig op je bestemming kunt zijn.

De wandeling die je moet doen, als je hier bent, is de Flume Gorge. Hiervoor dien je kaartjes te kopen, en als de vriendelijke dame aan de kassa me vertelt dat ik 30 dollar dien af te rekenen voor ons tweeën, moet ik toch wel even slikken. Zoveel hebben we nog nooit betaald voor een wandeling van een kilometertje of vier. Twijfel slaat op zo’n moment toch wel even toe. Zouden we dat wel doen? Ach, wat zou het ook. Als het fraai is, weten we over een paar jaar waarschijnlijk geeneens meer hoeveel de entree was. En als het niets is, was het alleen maar duur. Onder het mom van ‘Du lever bara en gång‘, wordt de creditcard overhandigd, en gaan we op weg. En toch voelt het een beetje als een omgekeerde Robin Hood, men steelt van de armen en geeft het aan de rijken. Al snel worden we getrakteerd op de aangename aanblik van de Flume Gorge Covered Bridge.

We volgen het pad verder omhoog, en naarmate we verder stijgen, wordt het steeds smaller en smaller. Op een bepaald moment, is het van wand tot wand nog maar een meter of zes breed, en gaan de paden over houten planken die aan een van de wanden zijn bevestigd verder. Maar wat we te zien krijgen is gewoon een schitterend spektakel. Met mos begroeide granieten wanden. Zeldzame schimmelsoorten en bovenal de ene na de andere spectaculaire waterval.

Voordat we het weten staan we bovenaan de Flume Gorge, en waar de meesten omdraaien om weer terug richting de ingang te gaan, besluiten wij om rechtsaf te slaan en het pad verder te volgen, wetende dat er zich ergens nog een covered bridge moet bevinden. Hoewel de route minder spectaculair is, is deze zeker niet minder fraai. Nog regelmatig worden we verrast door een fraaie waterpartij. Na een tijdje zien we de Sentinel Pine Covered Bridge. Het uitzicht hierop is indrukwekkend te noemen. Zeker met het zonnetje, dat ons al de gehele dag vergezelt, erop schijnend.

Dertig dollar armer, maar een geweldige herinnering rijker, gaan we op weg naar het volgende punt in het park, The Bassin. Gisteren hier een fotootje van gezien, en ik kan alleen maar zeggen dat die zeer fraai was, dus dit was zeker iets dat in het programma voor vandaag opgenomen diende te worden. Waar de meeste mensen het hier na een kwartier wel gezien hebben, vermaken wij ons hier toch ruim een uur.

De volgende stop is de Cannon Tramway en de Old Man of the Mountain wandeling en museum, een kilometer of tien verderop. Op dit korte stukje, is de temperatuur van 17 naar 6 graden gedaalt, iets wat toch wel fris te noemen is. In het ‘museum’ komen we tot de ontdekking dat de Old Man of the Mountain, een granieten rotsformatie, die het symbool van New Hampshire is en nog in alle toeristenwinkels op ieder niemendalletje te zien is, in mei 2003 is ingestort. We besluiten om de wandeling te laten voor wat die is, en nemen de kabelbaan naar de top van Mt. Cannon. Hoewel de top van de berg in de wolken ligt, genieten we enorm van de wandeling hierover.

Zeker aangezien we voor de eerste keer een 5-sterren terrein geocache vinden, die ook nog eens onze 2400-ste vondst blijkt te zijn.

Laatste wandeling van de dag is een korte rondwandeling genaamd Artists Bluff. Kort maar verrassend zwaar. Waar we normaliter voor een wandeling van drie kilometer een uurtje nodig hebben inclusief vele fotostops, hebben we hier aan twee uur maar net genoeg met daarin slechts enkele fotostops. Dit fraaie rondje, tijdens welke ook de eerste foto van dit verhaal is gemaakt, was met recht een echte kuitenbijter te noemen.

De totale route voor dit jaar is niet zo heel lang in vergelijking met andere jaren. Na de rit die we vandaag hebben gemaakt, hebben we al meer dan een derde van de totale afstand die we gaan rijden erop zitten. Bijna terug bij het beginpunt zullen we dan maar zeggen. Het einddoel van vandaag is Franconia Notch State Park in de staat New Hampshire. Dit park staat voor morgen op het programma. Voor vandaag hadden we een bezoekje gepland aan de Step Falls, ergens halverwege de route.

De weergoden waren ons niet goedgezind voor vandaag. Na een bezoekje aan enkele oorlogsmonumenten te hebben gebracht, begon het al snel te regenen. De ruitenwissers op de auto werken in ieder geval goed, daar zijn we inmiddels wel achter. Toen we eenmaal gearriveerd waren bij het startpunt van de wandeling, leek het alsof we het ergens toch wel verdiend hadden, want het werd zowaar droog.

Een week of vier geleden kwam ik per toeval een klein fotootje van deze watervallen tegen ergens op het internet. Na een tijdje had ik de naam én de locatie erbij gevonden, en was dan ook blij verrast dat we dit jaar hier in de buurt zouden komen. Nog geen 30 kilometer dienden we hiervoor onze route aan te passen.

Nu is het altijd afwachten of onze ogen hetgeen voorgeschoteld krijgen wat ze op zo’n klein fotootje hebben gezien, en zeker als het een grijze en grauwe dag is. Al snel zouden we het weten, want de wandeling naar het einde van het pad zou iets minder dan een kilometer zijn. Gestaag vorderden we het pad omhoog. Gelukkig bleek de klim naar boven niet al te zwaar te zijn, want sinds het gebruik van bijna 600 traptreden afgelopen maandag heb ik toch een behoorlijke spierpijn in mijn kuiten. Na een tijdje zagen we de voet van de waterval. Inderdaad was het een zeer fraai gezicht.

Met de naam van de watervallen, Step Falls, in mijn achterhoofd, begon ik aan de wandeling over de rotsen naar het midden van de watervallen, in de hoop zo een mooiere foto te kunnen maken. Na een korte tijd daar vertoefd te hebben, begon het weer zachtjes te regenen. Terug naar het pad, en verder omhoog. Wie weet wat er nog allemaal voor fraais zou volgen.

Toch maar weer een wandeling over de rotsblokken gaan maken, en ditmaal was ik nog aangenamer verrast dan iets daarvoor. Dit was gewoonweg schitterend. Toch Marieke maar geroepen en haar overtuigd dat ze ook de wandeling naar het midden van de ‘rivier’ moest maken, want zo mooi als het uitzicht hier was, was het aan de kant toch echt niet. Even later moest ze dat bevestigen.

Het laatste stukje naar boven was fysiek het zwaarste van de hele tocht. En uiteraard, ook hier weer even gaan klauteren. Het uitzicht was hier iets minder imposant, maar genoten dat we beiden hebben. Juist op dat moment stopte het met zachtjes te regen, en aanvaarden we de terugtocht naar beneden. Gelukkig zijn we in het bezit van waterdichte cameratassen, jassen en schoenen. En wachterdichte broeken? Neen, helaas niet, wel sneldrogend, maar dat is eigenlijk nutteloos als de aanvoer van vers water behoorlijk groot is.

En hoe een dag die regenachtig is verlopen toch perfect kan zijn? Is niet zo heel moeilijk. Heb weer een schitterend plekje op deze aardkloot mogen bewonderen met de persoon aan mijn zijde die ik daar het liefste heb. Kan niet beter toch?

Vanochtend redelijk op tijd uit de veren. Maar met een veel kleinere reistijd dan gebruikelijk, op naar Acadia Natonal park. We hadden de luxe om op een steenworp afstand van het park in een hotel te verblijven. In het bezoekerscentrum naar een aantal korte wandelingen gevraagd en op pad.

De eerste stop bij een wild tuin, was niet zo ons ding. Hier sloeg even de twijfel toe, welke we ook hadden toen we dit park in de route opgenomen hadden. Ondanks het feit dat er in de reisgidsen gesproken werd van één van de mooiste en drukbezochte parken van het land, konden we er toch niet echt hoogte van krijgen.

Op naar de volgende stop dan maar, Cadillac Mountain. Misschien zijn we wel wat verwend, of liever gezegd gewend, maar deze stop konden we zeker waarderen. Het uitzicht vanaf de berg mocht er zijn.

In de bolide maar weer en op naar het strand. Want wat is een vakantie nu zonder strand. voor velen misschien heel vervelend, voor ons een minder groot probleem. Maar even flaneren langs de oceaan is nu ook weer geen straf te noemen. En als je het getijde in de gaten houdt, kun je ook nog even een klein stukje oversteken en vandaar een mooie wandeling over de rotsen maken, waardoor het uitzicht almaar fraaier wordt. Na twee uurtjes klim, klauter en daalwerk werd het tijd om onze magen te vullen. Na dit gedaan te hebben, stonden er nog twee wandelingen op het programma, alvorens onze rit naar het volgende hotel in te zetten.

Maar eerst nog een blik werpen op Thunderhole, want dat is het bekendste plekje van het park. Als je goed luistert kun je hier de donderslag horen. Dit wordt veroorzaakt door het water dat terugslaat vanuit een gat in de rotsen. We hadden niet het meest spectaculaire geluid, want daarvoor waren we niet op het goede tijdstip, maar hebben toch een donderslagje mogen horen.

Met name de wandeling bij het meer liet maar weer eens zien hoe afwisselend het landschap in Acadia is. Opvallend was ook het grote aantal kajakken welke we gezien hebben. Het lijkt erop dat je er in deze hoek van het land niet bij hoort als je niet in het bezit bent van een kajak.

In alle souvenirwinkels wordt Acadia vertegenwoordigd door een afbeelding van een eland, het was dan een teleurstelling te noemen dat we de hele dag niet één eland hebben gezien. Jammer maar helaas, no moose today!

Voor vandaag stond een grote rit op het programma. Maar liefst 1/5 van het totaal aantal te rijden kilometers zou verslonden zijn aan het einde van de dag. Dat houdt dus in, dat we vandaag voornamelijk in onze grijze bolide hebben vertoefd, en dat er maar weinig tijd overbleef om andere dingen te doen. Alhoewel, een cache vinden in New Hampshire, om zodus gelijk een staat af te vinken, in een leuk plaatsje, waarna genoten kan worden van een kop koffie is natuurlijk geen straf.

Na deze korte stop, was het doel Acadia National Park in de staat Maine. Komt meteen het overzicht van de National Park Service dat ik vorige maand heb gedownload voor gebruik op de TomTom van pas. Het bezoekerscentrum van het park opgezocht bij Nuttige Plaatsen, en op weg erheen. Voorspoedig liep de reis, en we waren toch wel heel erg blij dat we dit bestandje hadden gedownload, aangezien ook hier de bewegwijzering van de Nationale Parken niet, om het zachtjes uit te drukken, optimaal te noemen was. Tot het moment dat Tommie voor de laatste keer meldde ‘Sla links af’, en we over een zandpad uitkeken, naar een oude vervallen stal. We keken elkaar aan, en spontaan kwam de titel van dit relaas bij ons beiden naar boven. Al hadden we toen de woordspeling nog niet bedacht.

Ook wij weten dat het overal wat minder gaat, en dat overheidsinstellingen minder geld te besteden hebben aan onderhoud, maar dit was toch wel erg overdreven te noemen. We weten niet wat hier gevestigd was, maar als we één ding wel wisten, was het wel het feit dat hier zeker geen bezoekerscentrum te vinden zou zijn. Ons plan om na 600 kilometer gereden te hebben nog een uurtje of anderhalf te gaan wandelen valt in duigen. We besluiten om richting het hotel te gaan, en aldaar uit te zoeken waar het bezoekerscentrum daadwerkelijk gevestigd is. Gelukkig is het hotel dat we hebben geboekt vlak bij de ingang van het Nationale Park te vinden, dus we zouden er op korte termijn moeten kunnen zijn.

Niet helemaal dus. Als we het adres in de GPS hebben ingevoerd, blijkt dat we op een ander schiereiland zitten, en dat we nog meer dan een uur naar het hotel moeten rijden. Weer klinkt er een: “Dat Maine je niet!” door de auto. We besluiten om op het gemak richting het hotel te rijden en onderweg hier en daar te stoppen, want hoe groot de domper ook is, het landschap dat we hebben doorkruist is wel heel erg de moeite waard.

Vlak bij het hotel vinden we inderdaad de ingang van het Nationale Park én het bezoekerscentrum. Het gedownloade bestand blijkt eigenlijk dus gewoon waardeloos te zijn. Als we bij het bezoekerscentrum arriveren, blijkt dat het al geruime tijd is gesloten. Zachtjes wordt er nog een keer vandaag gepreveld: “Dat Maine je niet…..”

Soms slaat het in als een bom. Je hebt een geweldige dag gehad, en je weet niet wat te tikken. Meestal gebeurt zoiets als we al een paar weken onderweg zijn. Dat zoiets me op de tweede dag overkomt is nieuw, en ook nog eens totaal onverwacht.

De titel van het verhaal is niet zo moeilijk te verklaren voor degenen die iets ouder zijn dan wij en bekend zijn met de serie Cheers. De titelsong van deze serie, die zich in een café in Boston afspeelt, eindigt met de zin “You want to go where everybody knows your name”, oftewel je wilt gaan naar daar waar iedereen je kent. Natuurlijk worden wij daar nieuwsgierig van, en in de verwachting dat men ons uitgebreid zou staan te begroeten op het moment dat wij in het zicht van de beroemde bar zouden komen, baanden we ons een weg door het oudste park van de Verenigde Staten naar Cheers. Een teleurstelling overkwam ons in een dusdanige grootte dat het Empire State Building vergeleken daarbij klein is. Niets van:” Hey Paul! Hey Marieke! Hoe is het met jullie?” Eigenlijk hadden we dat ook wel kunnen weten, aangezien veel van hetgeen op TV te zien is, nep is.

Dan maar op pad naar de Boston Freedom Trail. Deze wandeling leidt je langs alle bezienswaardigheden van Boston. Voor de geschiedkundigen onder ons, is dit een waar snoepreisje te noemen. Voor de rest, waaronder wijzelf, is dit gewoon een leuke wandeling aangevuld met een beetje geschiedenis over hetgeen je te zien krijgt. De wandeling die aangegeven wordt, door een rij rode bakstenen in de grond leidt je op het einde naar het letterlijke hoogtepunt van deze rondtocht. Na het beklimmen van 294 traptreden krijg je een fraai overzicht over Boston te zien.

De grote onbekende wachtte op het einde van de dag op ons. We hadden namelijk voor de eerste keer zelf een geocache evenement georganiseerd. Gewoon een simpel ‘Meet & Greet’ samenzijn van mensen met dezelfde hobby. Van te voren hadden we geen idee hoeveel mensen er op af zouden komen. Al snel na het op internet bekendmaken van dit evenement kwamen de eerste aanmeldingen. Uiteindelijk kwamen vanavond 11 mensen opdagen. En plots beseften we dat we de plek in Boston waar iedereen ons kent gevonden hadden.

Vandaag weer op weg naar de VS. Voor de 6e keer om precies te zijn. Deze ochtend in alle vroegte richting Schiphol gereden om daar langzaam maar gestaag op weg te gaan naar Boston. We hadden geen idee wat ons te wachten stond, aangezien de regels omtrent de elektronica voor degene die zijn weg naar Amerika wil zoeken wederom veranderd zijn. Gelukkig voor mij, wist ook de douanier niet wat hem te wachten stond, toen hij vroeg of ik alles wat ook maar enigszins op een kabel leek apart in een bakje wilde leggen. Ik verzocht hem om het kleine bakje dat hij mij aanreikte om te wisselen naar twee grotere bakken, waardoor hij een beetje verward uit zijn ogen ging kijken. Toen de laptoptas van de kabels was ontdaan, waren de twee bakken vol. Enthousiast vertelde ik de douanier dat ik nu klaar was om aan de volgende tas te beginnen. Nog net niet naar adem snakkend reikte hij weer twee grote bakken aan, waarop ik hem verzocht om er nog een paar meer aan te geven. ‘Komt er nóg meer?’, stamelde hij verbaasd, terwijl zijn blik afdwaalde naar de achter mij groeiende rij met mensen. ‘Sommige hobby’s komen nu eenmaal met veel kabels’, antwoordde ik, en stoïcijns ging ik door met het uitpakken van mijn tas. Uiteindelijk toch vlotjes door de veiligheidscontrole heen gekomen en voordat we het wisten zaten we in het vliegtuig op weg naar Boston.

De vlucht verliep voorspoedig, en voordat we het wisten zagen we de Amerikaanse vlag al wapperen op het vliegveld. Na een korte sanitaire stop, was het aansluiten in de rij en na vijf kwartier stonden we bij een niet zo vriendelijke vrouwelijke douanier, die voor ons al verschillende mensen terugstuurde om vage redenen, de gebruikelijke vragen te beantwoorden. Marieke eerst.
Douanier: ‘Werk?’
Marieke: ‘Ambtenaar.’
Douanier: ‘Vind je dat leuk?’
Marieke: ‘Ja.’
Douanier: ‘Ik niet.’
Na het afstaan van een kopie van de 10 geboden, was het mijn beurt.
Douanier: ‘Werk?’
Ik: ‘Verpakkingsindustrie.’
Douanier: ‘Dat doet mijn man ook. Maak jij ook van die verpakkingen die je niet open krijgt?’
Ik: ‘Misschien een mes gebruiken?’
Douanier: ‘Is een goed plan. Veel plezier in de VS.’

Tot zover dus de Planes in dit verhaal, dan de Trains, al moet ik wel zeggen, dat chronologisch gezien nu eerst de auto’s zouden komen, maar als ik me daaraan zou houden, strookt het verhaal niet meer met de naar de film genoemde titel van dit verhaal. Maar aangezien dat sommigen toch al denken dat ik niet spoor, is de stap naar het tweede deel niet zo heel groot. Treintjes dus. Afgelopen week was ik op zoek naar geocaches die ‘hot’ waren. Daarbij viel mijn oog op een cache in het plaatsje Needham, vlak in de buurt van Boston, genaamd The Depot. Foto’s die hierbij waren geplaatst, toonden miniatuurbouwwerkjes, en een grote modelspoorbaan. En dat allemaal midden in de bossen. Genoeg reden dus om dat deze middag eens met eigen ogen te gaan bewonderen. Al snel zagen we de eerste bewaker, gewapend met een heus kanon, staan om al dit fraais te beschermen.

Is het iets om speciaal voor deze kant op te gaan? Nee, absoluut niet. Was het de moeite van het bezoeken waard? Absoluut wel. We hebben genoten, en dit was ideaal om een korte tijd te overbruggen tussen vliegtuig en diner.

Tja, en dan de auto. Om eerlijk te zijn, droom ik al jaren van een ‘echte’ Amerikaan om mee rond te toeren. Nimmer hadden we de kans, tot vandaag. Ééntje stond er te pronken in de rij van auto’s waaruit we mochten kiezen. Niet een Chevrolet Impala of een andere burgermansauto, maar een heuse Dodge Charger. Zo’n geweldige Muscle Car, zo’n benzineslurper, zo’n auto waarbij je bij het zien ervan denkt, ‘dit is één van de redenen waarom ik naar Amerika wil gaan.’