Na alle miserie van gisteren, is het vandaag tijd om de koffers te herschikken en ons gereed te maken op terug te gaan naar ons koude kikkerlandje. Alhoewel ik heb begrepen dat het daar niet zo heel koud is op het moment. Als we eenmaal terug zijn, dienen we hard aan de slag te gaan voor onze volgende trip die volgende week zal plaatsvinden. Volgende week is de spellenbeurs in Essen. Op het moment dienen we nog een kleine 200 nieuwe spellen te bekijken die volgende week uitkomen. Dit klinkt wellicht erger dan het is, want we gaan er vrij vlotjes doorheen.

Nadat we deze ochtend alles ingepakt en gewogen hadden, dienden we eerst nog wat TravelBugs achter te laten in een plastic bakje. Deze TravelBugs wilden heel graag in de VS blijven. Eigenlijk wilde we dat gisteren doen, maar helaas kwam er iets tussen. Deze ochtend voordat we onze tweede huurauto terug dienden te brengen, dus eerst op zoek naar een geocache om deze kevertjes verder te helpen op hun reis.

Al wat we nu nog kunnen doen is wachten. Wachten tot we mogen instappen. Dan wachten totdat we opstijgen. Dan wachten totdat we weer landen. Dan wachten op de bagage. Dan wachten op de pendelbus. Al dat wachten maakt eigenlijk ook niet uit. We hebben daar gisteren al goed voor geoefend.

Belhamels. Dat zijn het, en niets anders dan dat. Belhamels… Of misschien dat we ze beter vlerken zou kunnen noemen. Of vlegels… of schobbejakken… of schurken…. of boeven…. of…. of…..

Hoewel het deze ochtend bewolkt was, en eigenlijk te koud om in een korte broek te lopen, begon deze dag, achteraf gezien, prachtig. Na uitgecheckt te zijn in het hotel, was het tijd om wat kleren te gaan kopen. De keuze daarvoor viel op de plaats Vacaville. Om de doodeenvoudige reden dat we daar al verschillende keren geweest zijn, en eigenlijk altijd wel slagen. Maar voordat alle winkels geopend waren hadden we nog meer dan genoeg tijd om een wandelingetje te maken. Na een kilometer of vijf gewandeld te hebben, waarbij we en passant onderweg het record aantal door ons gevonden plastic bakjes in één maand verpulverden, was het tijd om te gaan shoppen. Inmiddels was het gaan regenen, maar achteraf gezien, was dat nog steeds prachtig. Na alle noodzakelijke dingen in de auto geladen te hebben, was het tijd om te rijden richting onze laatste bestemming voor deze rondreis. San Francisco. Een goede anderhalf uur rijden vanaf het winkelcentrum. Plan was om de auto bij het hotel te parkeren en dan met de bus naar de stad te gaan. Gewoon wat rondkijken in een stad die ons beiden kan bekoren.

Vrolijk zwiepten de ruitenwissers van de auto op en neer. Voorzichtig kwam het zonnetje tussen de wolken door. Deze combinatie maakte dat ik plotseling moe werd. We besloten om even snel de benen te strekken en een kop koffie te halen. We zagen een Target, en besloten om daar even te kijken of ze geen leuke aanbieding op de speelgoedafdeling hadden alvorens bij de buurman koffie te kopen. Zo gezegd zo gedaan. Toen we eenmaal terug waren bij de auto zag Marieke nogal wat glas op de grond liggen, en ze kon zonder dat er iets spiegelde onze auto inkijken. Om een lang verhaal kort te maken. De ruit van de auto was ingeslagen. Op klaarlichte dag. Alles gecontroleerd, en er was niets verdwenen. Gelukkig. We zagen wat mensen buiten staan, en aangezien we niet zo heel lang binnen waren geweest, zouden ze wellicht wat gezien kunnen hebben. Niets. Een vrouw zei dat er wellicht iets op de bewakingscamera’s zou staan. Binnen gaan vragen, en de bewaking zou de beelden nakijken. Ook zouden ze contact opnemen met de politie. Wij konden met een gerust hart bij de auto staan te wachten totdat de politie zou verschijnen. Geen punt. Bedankt voor de service, en we horen het graag als er iets op de beelden te zien is.

Ruim een uur later, het is inmiddels vier uur geweest. Nog geen politie. Maar weer naar binnen. Vragen. Ze hadden op de beelden gezien dat er een auto achter ons het parkeerterrein opreed. Waarschijnlijk hadden we de aandacht getrokken omdat we een kentekenplaat van een andere staat op de auto hadden. Wat betekent dat we toeristen zijn, wat weer betekent dat er waarschijnlijk waardevolle spullen in de auto liggen. Wat dat betreft hadden ze pech, want het enige dat in de auto in het zicht lag, was een jas. De rest lag allemaal in de kofferbak. En die is niet te openen zonder dat de sleutel van de auto in de buurt is, tenzij het met grof geweld is. Ze konden op de beelden niet zien wie het was, maar het kenteken van de auto was wel zichtbaar. En de politie? Wel, volgens de bewaking kon het wel twee uur duren alvorens die ter plaatse zou zijn.

Maar weer verder met wachten dus. Al snel passeerde de kleine wijzer van de klok de 5. Weer naar binnen. Vragen waar het politiebureau zat, want we dienden aangifte te doen aangezien we in een huurauto rijden. Wat spullen gekocht om het raam winddicht te maken. Met wat luchtkussenfolie en duct-tape kom je een heel eind heb ik ergens geleerd. Korte tijd later stonden we op het politiebureau. Ja, de melding was bekend, maar het was heel druk en ons probleem had niet zo’n hoge prioriteit. We konden wel iets te eten gaan halen. Zo gezegd, zo gedaan. Snel wat eten gehaald bij de lokale chinees en in het politiebureau op zitten eten. Inmiddels waren we bijna vijf (!!!) uur aan het wachten om aangifte te kunnen doen. Plotseling ging het allemaal snel. Er kwam een agent. Die noteerde onze gegevens en wat er was gebeurd, en vijf minuten later konden we gaan. Eindelijk op weg naar San Francisco.

Eerst even naar het verhuurbedrijf om te kijken wat we met de auto dienden te doen. Ook hier diende een rapport opgemaakt te worden. Alhoewel we hier niet op hoefden te wachten, nam het invullen hiervan wel lange tijd in beslag. We kregen een andere auto mee, zodat we vanavond naar het hotel konden rijden, en morgenochtend richting het vliegveld kunnen gaan. Als we bij het hotel aankomen zijn we ruim 7 uur verder nadat we ontdekken dat er wat glas in de auto miste. We hadden onze laatste dag van onze rondreis eerlijk gezegd iets anders voorgesteld. Nu hebben we alleen maar de lichtjes van San Francisco vanaf het balkon mogen bewonderen.

PASPOORT!!! Een beetje geschrokken grabbel ik in mijn tas om de man achter de balie mijn paspoort te laten zien.
ACHTERNAAM!!! Verbaasd, aangezien dat gewoon op mijn paspoort staat vermeld, zeg ik mijn achternaam. Vermoeid kijkt de man, nadat ik mijn achternaam heb gespeld, op zijn computerscherm en vervolgens op mijn paspoort.
KLOPT!!! Verbouwereerd denk ik dat het logisch is dat ik mijn eigen achternaam weet, en dat die met mijn paspoort overeenkomt. Ik denk erachteraan dat het haast onmogelijk is voor hem om die achternaam in mijn paspoort staat uit te spreken.
CREDITKAART!!! Geïrriteerd, omdat er nog eens geen alsjeblieft achter het woord aan kan, overhandig ik de man mijn creditkaart. Alsof hij de ontwerper van de kaart zelf is, inspecteert hij de kaart. Tegen Marieke zeg ik dat het wederom zo’n irritante punt is. Ze knikt instemmend, en er komt een glimlach op ons beider gezicht.

Een korte uitleg hierover is misschien wel op zijn plaats. Vandaag hebben we wederom iets geleerd. En niet zomaar iets, maar iets zeer bruikbaars. Het begint allemaal in 1492. Het jaar waarin Columbus op zoek was naar een kortere route naar de Oost. Bij het vinden van land, noemt hij de inwoners, in de veronderstelling dat hij in India is aanbelandt, indianen. Dit blijkt echter het land te zijn, dat wij vandaag de dag kortweg Amerika noemen. In de meer dan vijf eeuwen die op de ontdekking van het land door Columbus zijn gevolgd, zijn vele mensen naar Amerika geëmigreerd, waaronder veel mensen uit India. Gevolg is dat er vandaag de dag twee soorten indianen in Amerika wonen. Om hier een onderscheidt in te maken is niet zo heel moeilijk aldus Tracy, onze gastvrouw van de afgelopen dagen. Zo heb je een indiaan met een veer op zijn achterhoofd én je hebt een indiaan met een punt op zijn voorhoofd. Kortweg dus veren en punten. Vaak hebben we aan de balie van een hotel een punt aangetroffen, en zelden blinken ze uit in vriendelijkheid, maar de punt van vandaag was toch wel de meest onvriendelijk punt die we hebben meegemaakt.

Vandaag was de laatste dag van ons verblijf bij Rob & Tracy. Als eerste hebben we deze ochtend weer wat rondgetoerd met de kajak in hun achtertuin. Hierna was het tijd om even te gaan boogschieten op de buitenbaan bij Rob & Tracy om de hoek. Hierna nog twee bordspellen gespeeld. Voordat we het weten is het tijd om te gaan genieten van Het Diner wat we gisteren zelf gevangen hebben. De tijd vliegt als je het naar je zin hebt, en voordat we het weten, is het tijd om op weg te gaan naar het volgende hotel. Morgen willen we gaan winkelen, en om de rit morgenochtend niet zo ontzettend lang te maken, hebben we lange tijd al besloten om deze op te splitsen en deze avond een gedeelte te rijden, en morgenochtend een gedeelte. Het afscheid valt zwaar, en bij het uitrijden van de straat is het, zoals altijd weer even slikken. We kunnen niet wachten tot we Rob & Tracy weer zullen zien. Waar dat is? De tijd zal het leren.

Degene die denken dat we nu in luikekkerland zijn aanbeland hebben het mis. Niet dat we iets tekort komen, of dat we ?berhaubt iets te klagen hebben. Integendeel zelfs, maar het doel van vandaag was iets dat zomaar in 71 Noord zou passen. We zouden namelijk zelf voor onze avondmaaltijd gaan zorgen. De meesten onder jullie verwachten nu dat ondergetikte gekleed in een tijgervelletje en gewapend met pijl en boog op groot wild zou gaan jagen. Helaas. De pijl en boog zou het probleem niet hoeven te zijn, maar eerlijk gezegd verwacht ik niet dat onze gastheer een tijgervelletje in de kast heeft liggen. Althans niet in mijn maat.

Niet dat ik daar teleurgesteld in ben, maar het wapen van vandaag zal velen verrassen. Niets meer dan een draad en een stok. Alleen dan in de moderne uitvoering. Inderdaad, een vishengel. Lucky us, dat we niet, net zoals in 2004, in een uitgeholde boomstam hoefden te stappen om het water op te gaan, maar dat er een heuse boot beschikbaar was.

In de ochtend en vroege middag wilde de vissen niet zo bijten. Uit pure frustratie zijn we daarom maar een geocache gaan zoeken. Het leek wel of het vandaag zo’n dag zou worden, want ook de geocache kregen we niet te pakken. Juist om het moment dat we onverrichterzake weer terug wilden gaan naar de boot, viel mijn oog op iets. Het zal toch niet? Jawel, de cache. Eenmaal teruggekomen bij de boot was het weer tijd om op jacht te gaan. Van nu af aan ging het beter. De eerste vis werd gevangen. Maar 1 vis is niet voldoende voor 4 personen, dus we dienden noest verder te werken. Marieke ving haar eerste vis, en sommigen zullen het niet geloven, maar korte tijd verder stond ook in op de voorsteven met een vis in mijn handen. Een overwinning op mezelf kan ik het toch wel noemen.

Maar nog steeds is er niet voldoende voor een volledige maaltijd. Tegen de tijd dat de avond invalt, gaat het pas echt goed. Voordat we het weten, hebben we 10 vissen die voldoen aan de minimale lengte van 25,4cm in de kuip zitten. Helaas is de zon op dat moment al in het meer aan het verdwijnen. Tegen de tijd dat we terug thuis zijn en alles is opgeruimd en schoongemaakt, is het al bijna negen uur.

Gelukkig heeft onze voortreffelijke gastvrouw pizza op voorraad en zullen we niet verhongeren. Althans niet vanavond…

De meeste mensen zullen verschrikt opkijken bij het lezen van de titel. Ontspanning??? Paul & Marieke??? Die twee denken toch altijd van hot naar her te moeten rennen als een speer? Het moet niet gekker worden. Maar inderdaad. Ik zou welhaast willen zeggen een dag van totale ontspanning. Een beetje rond pedellen met een kajak op het meer bij Rob & Tracy in de achtertuin. Heerlijk genieten van samen een bordspel spelen. Daarna op het gemak een overheerlijke Robburger eten om vervolgens na gezellig gepraat te hebben wederom te genieten van een bordspel. Ik heb zo’n voorgevoel dat het morgen misschien nog gekker wordt.

Wie kent het nog van vroeger? Het achteruitrijden bij Ter land, Ter zee en in De lucht. Met Dafjes, omdat die net zou hard achteruit konden rijden als ze vooruit konden rijden. Jaren later werd daar de caravanrace aan toegevoegd. Rondjes racen over het Eurocircuit met een sleurhut achter een auto die eigenlijk op de sloop thuishoorde. Degene die na een x aantal rondjes als eerste over de finish kwam met iets achter de auto waarvan men kon vermoeden dat het ooit eens een caravan was geweest, had gewonnen. Dan de volgende vraag. Wie kent er nog de serie Happy Days van vroeger? Juist, die met The Fonz. Heel soms, kwam daar een zogenaamde Destruction Derby in voor. Een arena waarin men met auto’s die eigenlijk op de sloop hoorde ging crossen. Doel van de derby was om als laatste nog te rijden. Was je daar succesvol in, dan had je gewonnen.

Vervang nu in gedachten de caravans door boten en verander de race in een derby. Heb je het plaatje een beetje voor je? Plaats het beeld dat je nu voor je hebt niet in het nuchtere Nederland, maar verhuis het naar een land als, laten we zeggen, de Verenigde Staten van Amerika. Lukt het nog allemaal. Wel, dan heb je waarschijnlijk de helft te pakken van hetgeen wij vanavond hebben meegemaakt. Raceauto’s die een speedboot voortslepen over een speedway met als enig doel, de boot bij de tegenstander van de auto afrijden. Een menigte uitzinnige Amerikanen, met daartussen twee nuchtere Nederlanders die niet weten wat ze te zien, te horen en met name te ruiken krijgen. Om eerlijk te zijn, de ervaring die we deze avond hebben gehad, valt met geen toetsenbord te tikken. Het was een avond om nimmer te vergeten.

De ochtend begon met een feest der herkenning. Onderweg van Nevada naar Californië, passeerden we wederom de Schoenenboom. En vandaag hangen er nog meer schoenen in de boom dan in 2010, al heb ik wel het idee dat er schoenen verdwijnen uit de boom en dat er nieuwe schoenen bijkomen. Hoe en waarom? Ik heb werkelijk geen idee. Feit is dat het een bijzonder fenomeen is en blijft.

Daarna op pad richting Burney in Californië. Lange tijd geleden hebben we een foto gezien van een schitterende waterval daar. We hoeven er vandaag slechts een uurtje voor om te rijden, dus die kans laten we niet liggen. De kans dat dit wederom een tegenvaller wordt is aanwezig, aangezien het in het noorden van Californië al lange tijd heel droog is. Zo droog zelfs, dat er maar drie dagen per week gesproeid mag worden. Het spreekwoord wie niet waagt die niet wint, blijft in het achterhoofd zitten, en vol goede moed nemen we de afslag die ons via Lassen National Forrest richting Burney zal leiden. Eenmaal gearriveerd besluiten we om eerst van een snelle picknick (lees: een droog broodje en een slok water) te genieten. De tijd is immers, zoals altijd, schaars vandaag. We gaan naar het uitzichtpunt en zijn verbaasd. Verbaasd over de enorme hoeveelheid water die hier naar beneden stort. We kijken elkaar aan, en vragen onszelf af hoeveel water hier naar beneden zal vallen als het niet droog is. We maken een wandeling van een paar kilometer en gaan verder naar de volgende stop van vandaag.

Een stop die wederom leidt tot een vraag van onze kant. Wie kent er de film Stand by me uit 1986 nog? Ik ben bang niet zo heel veel. Een beroemde scene uit de film speelt zich af op een spoorbrug. Vier jongens lopen over de brug, als er plotseling een trein aankomt. Die brug is toevallig in de omgeving van Burney, en de kans om de brug even te bewonderen laten we niet voorbij gaan.

Na dit grappige kleinood, is het tijd om op pad te gaan naar hét doel van vandaag, het voor ons befaamde en geliefde Katoenbos. Volgens google maps zou dit een rit van iets minder dan anderhalf uur zijn. Volgens Stomme Tom zouden we er twee uur over doen. Zoals gezegd zaten we niet al te ruim in de tijd vandaag, dus we hoopten vurig dat google maps, zoals eigenlijk altijd, gelijk zou hebben. Helaas voor ons was dat niet het geval en had ditmaal Tom het bij het rechte eind en arriveerden we later dan gepland bij Rob & Tracy. Het oprijden van het terrein bij Lake California voelt zo ongeveer als thuiskomen aan. Na even kort bijgekletst te hebben, is het tijd om op pad te gaan naar De Race, maar niet nadat we eerst gegeten hebben bij de lokale Mexicaan Burrito Bandito, waar we voor het eerst kennis maken met het fenomeen burrito op maat. Er zit in wat jij erin wilt hebben, en de totale omvang van deze burrito is ongekend.

Zomaar een busritje in de avond van nog geen 10 minuten. We hebben een enigszins teleurstellende dag achter de rug. We hebben de binnenstad van Reno bezocht, maar aangezien daar het mega-motor-evenement Street Vibrations gaande is, is vandaag alle pracht van de binnenstad verborgen achter vele stands. Gelukkig hebben we nog wel een aardige wandeling door het oude gedeelte van Reno kunnen maken en hebben we de beroemde, verlichte boog van Reno kunnen fotograferen. We zitten in de bus te wachten tot het moment dat deze vertrekt. Terug richting het hotel. De deuren van de bus gaan open. Twee verslaafden, een man en een vrouw, stappen in en gaan schuin tegenover ons zitten. De verslaafde vrouw lacht de paar tanden die ze nog heeft bloot, terwijl ze dochterlief op de zetel naast haar manoeuvreert, en zoonlief op schoot laat zitten. Hij mag water lurken met een rietje. Bezorgd vraagt ze aan zoonlief of het water niet te koud is. De deur van de bus gaat open. Een man, zo te zien dakloos, stapt in. De verslaafde man ziet dat de dakloze man met een kruk loopt en staat op en gaat een paar plaatsen verderop zitten. Het buskaartje van de dakloze man weigert te doen wat die moet doen. De buschauffeur wuift de dakloze man vriendelijk naar een plaats en gaat verder. De verslaafde vrouw ziet dit allemaal met lede ogen aan, en geeft de dakloze man, met de woorden: “Deze is nog tot en met morgen goed.”, haar kaartje. De deuren van bus gaan weer open. Een keurige oudere mevrouw stapt de bus in. Wederom staat de verslaafde man op en gaat verder naar achteren zitten, zodat de oudere mevrouw niet zo ver hoeft te lopen. Ondertussen komt er uit de jas van de dakloze man een pak koekjes tevoorschijn. Hij biedt er eentje aan de verslaafde vrouw en haar kinderen aan. Beleefd slaat ze deze af. Dan kijkt de dakloze man naar ons, en biedt ons een koekje aan. Beleefd slaan wij deze af, want we hebben net een stroopwafel op. De verslaafde vrouw opent de rugzak van dochterlief, om er een knuffel voor zoonlief uit te halen. Enthousiast gooit hij deze op de grond. Aangezien de verslaafde vrouw met een rugzak en zoonlief op haar slip zit, raap ik de knuffel op, en geef deze terug aan de verslaafde vrouw. Ze bedankt me vriendelijk en lacht wederom de paar tanden die ze nog heeft bloot. De bus stopt. We stappen uit om de laatste 300 meter naar het hotel te lopen. Terwijl de bus verder rijdt, controleer ik mijn zakken. Alles zit er nog in. Soms maak je veel mee in een paar minuten, en besef je wat voor een bijzonder schepsel een mens kan zijn.

Misschien wel net zo meedogenloos als De Woestijn, De Berg, De Rivier en niet te vergeten De Wraak van Marieke is wellicht wel De Canyon. Al maakt het bij De Canyon wel uit van welke kant je hem benadert. Als je De Canyon vanaf de bovenkant bekijkt, zal hij je iedere misstap zwaar aanrekenen. Als je op je gemakje rondwandelt op de bodem van De Canyon, je hooguit je neus zal stoten na het maken van een misstap. Vandaag bezochten we De Canyon vanuit de onderzijde. Desalniettemin zorgden verschillende tupperware bakjes ervoor dat we een niet te onderdrukken neiging tot het beklimmen van De Canyon kregen. Het zweet op de rug steeg gelijk met de hoogte die we bereikten in De Canyon. Iedere stap werd weloverwogen geplaatst, en verschillende malen werd zo vandaag weer de naam van onze site op een stukje papier gekladderd om vervolgens met enige schwung in het gevonden bakje te deponeren. Als ik het zo teruglees, dan is het allemaal weer spannender dan het in werkelijkheid was, al hebben we wel genoten van de schitteren tochten in De Ravijn vandaag.

Ook het toerisme werd vandaag niet geschuwd. Maar het dient gezegd te worden, dat dit vooral per ongeluk gebeurde. Tijdens onze rondrit vandaag, kwamen we terecht in het plaatsje Virginia City.

Een dorpje zoals het 125 jaar geleden was. Tenminste dat zeggen ze zelf. Wij ervoeren het iets anders. Zo zagen we onder het bord van Het Stenen Tijdperk, een man op zijn gemak bezig met zijn mobiele telefoon. Zo zagen we dat vol trots de nieuwste modellen Harley Davidson werden getoond aan andere motorrijders. Zo zagen we dat er onbeschaamd geld gevraagd werd om een foto van een ezel te maken. Het meest bijzonder is dat degene die dit deden maar één van de twee ezels op de foto kregen. Ik denk dat het wachten is op de eerste ezel die een selfie maakt met de andere ezel. Na een kort bezoek verlaten wij het dorp. Blij dat we nu hebben gezien hoe het vroeger was.

De langste rit van dit jaar stond voor vandaag op het programma. Ruim 800 kilometer diende er afgelegd te worden. Nadat we de snelweg op waren gedraaid, mochten we deze 420 kilometer volgen alvorens de afrit te nemen. Beneden aan de afrit, mochten we de volgende weg oprijden. Deze leidde ons recht naar ons doel van vandaag. 160 kilometer recht vooruit. Niet nadenken, gewoon met 120 kilometer per uur, rechtdoor De Woestijn in. Het asfalt volgen. Aan het einde van het asfalt is hetgeen waar we willen zijn. Althans dat hopen we. Want De Woestijn is meedogenloos. Verzwelgt alles wat te zwak is zonder een spoor na te laten. Vandaar ook dat we geen risico wilden nemen, en net nadat we de afslag hebben genomen, gaan we de benzinetank van onze auto vullen. Want als er een plek is waar je niet zonder brandstof wil staan, is het wel in De Woestijn. Waar we twee dagen geleden nog op zoek waren naar een ijskrabber om de ruiten van de auto ijsvrij te maken, waren we deze ochtend druk bezig met het controleren van het aantal flesjes water. Want het zou warm worden vandaag. Temperaturen ver boven de 30 graden. En je wilt De Woestijn niet in met niet genoeg water.

We rijden en we rijden. Zoevend verder De Woestijn in. Hopen dat De Woestijn genadig is voor ons. Hopen dat De Woestijn ons zal laten zien waarvoor we gekomen zijn. Onderweg maken we de nodige tussenstops. We genieten van hetgeen De Woestijn aan schoonheid te bieden heeft. We testen uit hoe het voelt om met hoge snelheid over een zandvlakte te rijden. Een stofwolk in De Woestijn achterlatend. We genieten.

Na anderhalfuur is het dan daar. Het einde van het asfalt. We parkeren de auto, en zien een hek. De poort is afgesloten met dikke kettingen en hangsloten. Verboden toegang voor onbevoegden meldt een bord op het hek. Een ander bord vermeldt dat er 24 uur per dag bewaking aanwezig is. Oei, hetgeen we willen zien, ligt 993 meter achter het hek.

Aangezien we beiden netjes opgevoed zijn, is er geen haar op ons hoofd die er langer dan twee seconden aan denkt om toch over het hek te klimmen. Geen mogelijkheid die er is om op een andere manier dichterbij ons doel, de Fly Geyser, te komen. We besluiten om langs het hek te wandelen in de hoop een blik op te kunnen vangen van de Fly Geyser.

Meniggeen zal nu wel denken dat de voorbereiding op deze rit ver onder de maat was. Echter dienen we te melden dat de voorbereiding op deze in totaal 320 kilometer lange rit door De Woestijn wel degelijk voldoende was. Veel hebben we gelezen over deze geiser. Veel tegenstrijdige berichten ook. Het enige dat we zeker wisten, was dat de geiser op privé land zou liggen. Het ene bericht spreekt erover dat de geiser te bereiken is, en laat de meest prachtige foto’s zien. Andere berichten spreken dat de geiser alleen van enige afstand te bewonderen is. Ondanks dat het een enorme afstand is, hebben we geruime tijd geleden besloten om met eigen ogen te gaan kijken naar de geiser. Als we geluk zouden hebben, dan konden we in De Woestijn wellicht een prachtig fenomeen zien. Als we niet zouden kijken, zouden we achteraf zeker spijt gaan krijgen dat we toch niet zijn wezen kijken. De eerlijkheid gebied ons wel te zeggen dat we allebei de regel ‘op enige afstand’ iets kleiner hadden ingeschat dan de 993 meter die het nu was. Ach, het is zoals het is, en het kumt zoals het kumt.

Na bijna twee uur van ploeteren, zweten en vooral uitrusten staan we boven. Ik draai me om en zie 1,7 kilometer verderop en 366 meter lager onze huurauto op de parkeerplaats staan. Ik bedenk me dat toen Gerard van Maasakkers zong: “Vier keren op een dag en meestal nog wel meer, liep ik de Berg op en neer”, dat hij niet deze berg bedoelde. Nog napuffend staan we de auto op de parkeerplaats te bewonderen. Ik zeg tegen Marieke dat je een mens zo kunnen zien staan op deze afstand. Marieke antwoord dat als onze auto weggehaald zou worden, we het wel zouden kunnen zien, maar dat we waarschijnlijk nét niet op tijd terug bij de auto zijn. Gelukkig kunnen we dan wel een dadertekening op het politiebureau laten maken. Het zou dan als volgt kunnen gaan: “De auto is weggehaald door een dun zwart streepje. Ongeveer een halve centimeter hoog. Nee, iets dikker dan dat. Ogen? Die had ie niet.” Beiden zijn we ervan overtuigd dat men op het politiebureau meteen weet bij wie ze moeten zijn, aangezien onze omschrijving zeer duidelijk is. Klein, beetje dik, zwart en geen ogen. Dat moet dan Stevie Wonder zijn! We beginnen aan de afdaling en een twintigtal minuten later staan we weer bij de auto.

Vandaag zou een reisdag worden. Het eerste doel van vandaag was een geocache uit 2000 vinden, die bovenop De Berg was geplaatst. Dit nam iets meer tijd dan we hadden verwacht in beslag. Het volgende doel was de Shoshone watervallen, een kleine twee uur rijden van De Berg vandaan. Na hier een uurtje genoten te hebben van de watervallen die nagenoeg geen water meer te verwerken hadden, was het tijd om aan de laatste etappe van ruim 300 kilometer te beginnen. De rit naar Elko. In de avond hier nog een event gehad, wat wederom gezellig was.

Vandaag de laatste dat van Yellowstone NP. Ook na de derde keer dit park bezocht te hebben, blijf ik de mening toegedaan dat dit het mooiste nationale park van de VS is. Nergens is de combinatie van schitterende natuur en de hoeveelheid beesten die gespot kunnen worden zo goed. Na drie keer ben ik nog steeds niet uitgekeken op het park en weet ik wel haast zeker dat er ook nog een vierde keer zal volgen, ooit. Dit ondanks de onhandige ligging, zodat je er vele kilometers voor moet rijden. De kilometers zijn het meer dan waard. Zoals ook de voorgaande dagen hebben we weer vele bizons mogen aanschouwen. Van groot tot heel klein. Hoe anders was dit toen we een aantal jaren geleden met Rob en Tracy hier waren, toen hebben we een stuk minder wild mogen aanschouwen. Waarschijnlijk had dat ook te maken met het slechte weer toen. Daarmee hebben we dit jaar zeker geboft. Jammer genoeg was het wel te warm om een eland te kunnen zien. Deze beesten hebben een voorkeur voor kou en dat was het vandaag zeker niet. Na een laatste waterval bezocht te hebben, was het tijd om Yellowstone voor dit jaar vaarwel te zeggen. Omdat we vandaag vijf uur dienden te rijden, hebben we helaas geen tijd meer gevonden om Prismatic Spring van beneden uit te bewonderen en ook de wandeling door de Canyon zat er niet in dit jaar. Maar wat in het vat zit….

Niet getreurd, je bent Yellowstone nog niet uit of je rijdt het volgende park al weer binnen. Namelijk Grand Teton. Dit park heeft voornamelijk bergen en meren te bieden. Omdat we wisten dat we hier slechts een paar uurtjes konden doorbrengen, hebben we gisteren al een heel handzaam boekje gekocht met daarin een aantal korte wandelringen en de beste fotostops. Na een korte voorbereiding, wisten we dan ook wat we vandaag wel en niet konden doen. Van de zeven punten, hebben we er zes kunnen doen. En wat het zevende punt betreft, wat in het vat zit….

Heuse bergwandelingen zaten er niet in voor ons. Maar de vergezichten waren niet minder mooi. Wat ons met name opviel waren de schitterende herfstkleuren. Waar we deze vorig jaar in Vermont verwacht hadden, hebben ze ons dit jaar hier verrast.

Wat we in ons handige boekje ook gelezen hebben is dat er in Grand Teton een kans is om Moose te kunnen aanschouwen. Aangezien we nog nimmer een eland in het wild hebben gezien, waren we zeer benieuwd of het hier wel zou lukken. Zoals gezegd kan het beestje slecht tegen de warmte, dus hadden we met dit mooie weer niet veel hoop. Maar op de grasvlakte zagen wij, met een groot aantal andere mensen, een eland staan. Je moest of wel héééle goede ogen hebben, of een toeter van een lens, of een verrekijker om het beest goed te kunnen zien. Maar met wat goede wil is hij ook van een niet al te scherpe foto tocht te ontwarren. Beter zullen we hem niet kunnen zien ben ik bang.

Als laatste hebben we nog een oude nederzetting van de mormonen bekeken. Helaas waren ze één van de huizen aan het opknappen, Dat doet men nu altijd, speciaal voor ons zetten ze met grote regelmaat gebouwen in de steigers. Het had voor ons niet perse gehoeven…

Op naar Jackson op te bekijken of het restaurantje waar we in 2006 zo’n lekkere hamburger gegeten hadden, nog altijd open zou zijn. Maar de tijd heeft ons ingehaald, het restaurantje zit er niet meer.

Na het korte bezoek aan Jackson, dienden we nog twee uur te rijden naar het overnachtingshotel. Langzaam ging de zon onder, en rijden wij het einde van de dag tegemoet.

Elf jaar heeft ze er op moeten wachten, maar toen ze vandaag dan eindelijk de kans kreeg, greep ze die met beide handen aan. Voor diegene die niet weten waar ik het over heb, even een korte samenvatting.

We tikken september 2004. Onze eerste grote reis samen leidt ons door Zuid-Afrika, Namibië, Botswana & Zambia (O ja, daar kwam de naam ZaNaBoZa vandaan). We zijn aanbeland op dag 16 van die reis. Ethosha National Park. We wandelen wat rond, als ik tegen Marieke zeg: “Niet schrikken als je achterom kijkt, maar er lopen een paar beestjes.” Iedereen kan wel raden wat er gebeurt als Marieke zich omdraait en een roedel wilde zwijnen aanschouwt op enkele meters afstand. Inderdaad. Ze schrikt.

We tikken september 2015. Onze elfde grote reis samen. De zevende keer dat we door de VS aan het toeren zijn. Deze grote reis leidt ons door de staten Washington, Oregon, Idaho, Montana, Wyoming, Nevada & Californië (het is maar goed dat we daar geen afkorting van moeten maken om te gebruiken als naamgever van onze site). We zijn aanbelandt op dag 16 van deze reis. Yellowstone National Park. We wandelen wat rond, en net nadat we onze 3000e geocache hebben gelogd, zegt Marieke tegen me: “Niet schrikken als je achterom kijkt, maar er loopt een beestje.” Ik schrik, draai me om en zie een buffel op een meter of 30 achter me staan. Gelukkig is er geen direct gevaar, aangezien er behoorlijk wat omgevallen bomen tussen de, vredig grazende buffel en onze twee zieltjes liggen. De camera’s worden tevoorschijn gehaald, en we proberen zo goed en zo kwaad als het kan om het imposante dier op de geheugenkaart vast te leggen. Ik ben ervan overtuigd dat Marieke in gedachten lachend in haar handen heeft gewreven.

We besluiten om vandaag allemaal korte wandelingen te gaan doen, en de zuidelijk lus door het park te volgen. Deze rondrit is ‘slechts’ 255 kilometer. Het eerste gedeelte van de lus hebben we de eerste twee dagen van ons bezoek aan Yellowstone bezocht, terwijl we het laatste gedeelte gisteren hebben gedaan. We maken de ene fraaie stop na de andere, waarbij we vele kleine fraaie dingen voorgeschoteld krijgen. Als we bij Lake Yellowstone zijn aangekomen, gaan we een kleine wandeling van een kilometer of anderhalf maken. Ook hier zien we weer vele geisers. De ene nog fraaier dan de ander, met weer schitterende kleuren.

Als we verder wandelen, zien we op korte afstand een paar muildierherten (sorry, we kunnen er ook niets anders van maken) staan. De nodige foto’s worden gemaakt.

We vervolgen onze rondrit, en zien onderweg schitterende vergezichten op Lake Yellowstone en Lamar Valley.

We genieten volop, en al snel komen we tot de conclusie dat ook vandaag weer een dag is die gewoon een paar uur te weinig heeft. Morgen nog een korte wandeling in Yellowstone NP, en dan gaan we de rest van de dag vertoeven in Grand Teton NP.

Vroeger, toen ik nog een klein menneke was, kwam er op TV een serie, genaamd ‘De Verborgen Vallei’. Welk jaar het was, weet ik niet, maar ik zal een jaar of 8 zijn geweest. Waar die serie over ging? Een verborgen vallei denk ik. Het enige dat ik er nog van weet, is dat de vallei heel moeilijk te vinden was. Waarschijnlijk dat hij daarom ook De verborgen vallei heette. Zo nu en dan gebeurt er iets waardoor ik terug denk aan het feit hoe geweldig die serie was. Zo ook weer vandaag. Na genoten te hebben van de lunch aan een verlaten picknicktafel, besloten we om een stukje te gaan wandelen. Een kwestie van de zojuist verorberde calorieën verbranden. Volgens een beknopte omschrijving in de GPS zou een smal pad langs de rivier ons leiden naar een formatie basaltblokken en een kleine waterval. Hoe groot de afstand daarheen was, stond er niet bij vermeld. Vlotjes werd het pad gespot, en het was inderdaad smal. Bang dat we tegenliggers tegen zouden komen, waren we niet, want de enige auto op de parkeerplaats was die van ons. We genoten van de vergezichten op de rivier en het heerlijke weer. Ondanks dat we deze ochtend wederom ontdekten dat een huurauto niet met een ijskrabber geleverd wordt, was het inmiddels, met een graadje of 13 en een nagenoeg strakblauwe lucht, zeer aangenaam te noemen. Als we de formatie basaltblokken zijn gepasseerd, wordt het pad smaller en smaller en voelt het alsof we naar iets op zoek zijn, waarvan bijna niemand van het bestaan af weet.

Plotseling horen we de rivier meer geluid produceren. Waarschijnlijk de kleine waterval. Hoe graag we onze pas dan ook zouden willen versnellen, het smalle pad zorgt ervoor dat dat niet lukt. En dan zien we de waterval. Om eerlijk te zijn, we hebben ze kleiner gezien. Vol overgave wordt ook deze waterval door ons op de geheugenkaart vastgelegd.

Tot dusver niets bijzonders, maar als we ons omdraaien, gebeurt het. In de verte zien we iets, wat ik heel graag beter wil zien. Mijn gedachten worden teruggetrokken naar het moment dat ik een kereltje van een jaar of 8 ben. In de verte zie ik iets, wat het haast wel echt zou moeten zijn. Nog een klein stukje en dan kunnen we het echt goed zien. En inderdaad, het gevoel van hetgeen mijn netvlies prikkelt, haalt bijna het gevoel van ultieme perfectie. Alleen een enorme kudde buffels ontbreekt nog in De Verborgen Vallei.

Uiteraard is dat niet het enige dat we vandaag hebben gezien. Deze ochtend stond als eerste een wandeling rondom een geiserformatie genaamd Artist Paint Pots op het programma. De wandeling begon in de mist, en de omgeving was haast mystiek te noemen.

Langzaamaan, terwijl we aan het wandelen zijn, verdwijnt de mist. Niet dat het heel veel uitmaakt, aangezien we hier in een gebied met warm water bronnen zijn. Door de kou, is de rook die van al deze bronnen afkomt dusdanig hevig dat vele foto’s in de rook zijn gehuld.

We genieten van de wandeling en hetgeen we onderweg allemaal zien. Het een nog bijzonderder en mystieker dan het andere. We weten wat we zien, en soms is er net genoeg wind om een gedeelte van de rook kortstondig weg te blazen en zodat we juist op dat moment een foto kunnen maken.

We gaan verder richting Mammoth Hot Springs. We beginnen de wandeling bovenaan de terrassen , en om heel eerlijk te zijn. Het valt een beetje tegen. Niet dat het niet mooi is, integendeel. Maar we hadden, afgaande op de foto’s die we van dit gedeelte van het park hebben gezien iets anders verwacht. Het is te vergelijken met het zien van de Yosemite Falls aan het einde van de zomer. De foto’s die men overal ziet, zijn aan het begin van de lente, als de watervallen hun volle glorie tonen door al het smeltwater uit de bergen. Zo ook hier. Een drastisch gebrek aan water maakt het minder fraai dan verwacht.

We wandelen verder en geniet, ondanks de lichte teleurstelling die we allebei voelen. Als we bij het onderste gedeelte aankomen, zijn we blij verrast dat we toch nog een beetje te zien krijgen wat we hadden verwacht, namelijk met water gevulde terrassen van kalk.

We rijden terug richting het hotel. Onderweg zien we weer de nodige buffels en Wapiti’s. Met name de laatste zien we deze reis zoveel, dat het haast de antilopes van Yellowstone lijken. De twee vorige keren dat we hier waren, hebben we er geen enkele mogen zien.

Als we weer terug bij het hotel zijn, gaan we weer naar de Mexicaanse Food Truck, een paar straten bij het hotel vandaan. In het dorp viert het toerisme hoogtij, en daardoor zijn de restaurants nagenoeg onbetaalbaar geworden. Deze Food Truck, biedt heerlijk, vers eten voor een normale prijs.

Vandaag zo veel mooie dingen gezien dat het idee was om vandaag de foto’s te laten spreken. Uiteindelijk bedacht ik me, dat het moeilijk voor me is om mijn vingers stil te houden. Er is namelijk wel degelijk iets te tikken, wat een foto niet laat zien. Ongeveer een jaar geleden zag ik op het internet een foto voorbijkomen met daarin een blauw meer met daaromheen iets wat op vlammen leek. Nader onderzoek leerde dat het om de Grand Prismatic Spring in Yellowstone NP ging. Twee keer eerder zijn we er al geweest en nimmer had ik een foto van gezien van deze warmwaterbron. De foto met daarbij de naam werd opgeslagen in het grote digitale notitieboek. Voor als we ooit… Dat ooit kwam sneller dan verwacht. Toen eenmaal duidelijk was dat we dit jaar weer een bezoekje zouden gaan brengen aan Yellowstone, werd het zaak om uit te zoeken vanaf welke plek de foto gemaakt zou kunnen worden. Al snel werd duidelijk dat het officiële wandelpad niet de gewenste foto zou opleveren. Verder zoeken dus. Online kwam stukje bij beetje meer informatie vrij. Informatie in de trand van “De auto iets verder parkeren dan het pad volgen en dan links omhoog wandelen”. Vrij summier dus. Er werd een Lonely Planet gids aangeschaft die specifiek over Yellowstone handelde. Na het doorlezen werd duidelijk dat iets verder gewoon een officiële parkeerplaats was. Dat het pad Fairy Tales Trail genaamd was, en dat het links omhoog wandelen een semi-legale aftakking van het hoofdpad was na ongeveer 1,06 kilometer na de brug.

En verder??? Sssst!

We tikken het jaar des Heeren 2015. De zeventiende september om precies te zijn. Geen hond die ervan opkijkt als je zegt dat het vandaag heeft geregend. Ook hier is dat de normaalste zaak van de wereld. Niemand die raar kijkt als er water uit de lucht komt vallen. Men gaat echter wel vreemd kijken als datzelfde water niet naar beneden komt vallen, maar naar beneden komt dwarrelen. Inderdaad, deze vorm van neerslag is beter bekend als sneeuw. Gelukkig voor ons, blijft de sneeuw niet liggen, en is deze enkel te ontdekken in de grille van de auto en dergelijke. Wel gaat het vannacht vriezen, en ook morgen wordt het niet al te warm. Onze gedegen voorbereiding heeft er echter voor gezorgd, dat we deze weersvoorspelling gisteren al hadden opgemerkt, en dat we derhalve geen halve maatregelen hebben getroffen door twee paar extra handschoenen te kopen. Toch blijft het vreemd als je bedenkt dat vorige week nog figuurlijk de reuzel uit onze bilnaad droop doordat de temperaturen richting de 35 graden gingen. Sneeuw en vorst dus vandaag, en ook de komende dagen zal het niet al te warm worden, al leert diezelfde gedegen voorbereiding ons dat de plek waar we dinsdag zullen vertoeven het kwik tot een graad of 30 zal stijgen.

Deze ochtend vertrokken uit het stadje Idaho Falls. Maar niet nadat we eerst de Idaho Falls zelf hadden bewonderd. In 2006 waren we hier ook al, en toen stelden ze hevig teleur. Bij het bezoek van vandaag moeten we die mening naar boven toe bijstellen. Nog steeds is de naam waterval redelijk over de top en doet de aanblik van het ‘spektakel’ nog kunstmatig aan, maar toch gaf het vandaag iets meer bevrediging dan in 2006.

Het plan van vandaag was om via enkele kleine omwegen (lees het zoeken van doosjes die voor december 2001 zijn verstopt) richting Yellowstone NP te rijden. Van deze beslissing hadden we geen spijt, want het toonde ons enkele fraaie plekjes. Alhoewel de naam Teton Dam bij ons het vermoeden deed rijzen dat we wellicht een dam te zien zouden krijgen. Het tegendeel bleek waar te zijn, of het moet zo zijn dat wij de dam over het hoofd hebben gezien. Het beeld was echter niet minder fraai.

Na het bezoek aan de ‘dam’, was het tijd om richting de Bear River Gulch te rijden. Na het ontdekken van een oude spoortunnel (waar we overigens niet doorheen zijn gewandeld), was het vooral genieten van het schitterende zicht op de Bear River.

Nu werd het dan toch langzaamaan tijd om richting het grote doel van onze reis te gaan. Namelijk Yellowstone NP. Al twee keer eerder waren we hier. Bij het eerste bezoek in 2006 raakten we al verliefd op dit park. In 2011 bezochten we dit schitterende park weer. Toen met Rob & Tracy. We wilden als eerste gaan kijken of we de parkeerplaats voor de wandeling van morgen zouden kunnen vinden. Daarna was het tijd om richting het bezoekerscentrum te rijden. Dit bezoekerscentrum en de souvenirwinkels die eromheen zijn gebouwd, zijn de grootste die we ooit in een Nationaal Park in de VS hebben gezien. Het zijn vooral bekende dingen die we hier zien. Dingen die herinneringen aan eerdere bezoeken aan dit park terug omhooghalen en een glimlach op mijn gezicht toveren.

De eerste buffels hebben we al gezien. Ook de eerste rendieren hebben we al mogen spotten. We kunnen alleen maar hopen dat de komende vier dagen de weergoden ons gunstig gezind zijn, en we al het fraais mogen bewonderen dat we hopen te kunnen zien.

Stap voor stap sleep ik mezelf omhoog. Het ziet zwart voor mijn ogen. Ondanks dat elke ademteug me ontnomen wordt door de snoeiharde ijzige wind, ben ik geen moment bang dat ik de top niet zal halen. Het enige waar ik echt op moet letten is Marieke. Ik weet zeker dat het ook haar zwart voor haar ogen ziet. Ik ben ervan overtuigd dat ook zij grote moeite heeft om zuurstof binnen te krijgen. En ook heb ik geen enkele twijfel dat ze de top niet zal bereiken. Zolang ze niet wegwaait tenminste. De snoeiharde, ijzige wind zorgt ervoor dat deze simpele wandeling heuvelop haast veranderd is in een poolexpeditie. Zonder iets tegen elkaar te zeggen weten we dat deze reis naar de top herinneringen terugbrengt aan vorige avonturen. Bij mij roept de gitzwarte heuvel herinneringen op naar de tocht omhoog van de oranjegekleurde Dune 45 in Namibië juist voordat er een zandstorm los zou barsten, terwijl Marieke ongetwijfeld terugdenkt aan het moment bij de Atlanterhavsveien in Noorwegen waarbij ze de vangrail vastgreep omdat ze anders in de Atlantische Oceaan zou waaien.

Eenmaal boven aangekomen, komen we enigszins een beetje tot onszelf. Het ziet nog steeds zwart voor de ogen. De poolwind ontneemt ons nog steeds de adem. Maar het is niet alleen de wind die zijn uiterste best doet om ons de adem te ontnemen. Ook het uitzicht over Craters of the Moon NM is in één woord adembenemend.

Het park heeft ons sowieso enorm verrast. Zoals zo vaak het geval is, lijkt het wel of het gebied vol lava hier gewoon is neergekwakt. Op het ene moment rijd je nog tussen weidse prairies, het andere moment ziet alles bruin tot gitzwart van de lavastenen.

We doen vandaag vele wandelingen. De meeste zijn niet al te lang en qua terrein niet echt uitdagend. Maar dat maakt alles wat onze ogen vandaag voorgeschoteld krijgen zeker niet minder fraai. Het was een redelijk lange rit naar de ingang van het park, maar die was het meer dan de moeite waard.

Waar ik ook kijk. Links, rechts, voor me, achterom. Het maakt allemaal niet uit. Mijn camera maakt de ene na de andere foto. Telkens zie ik weer iets anders. Al dit fraais doet me bijna vergeten dat het vandaag slecht 8°C is en dat de wind constant mijn oren en gezicht teistert.

Het ene stuk van het park is nog bijzonderder dan het andere. Sta jij op het ene moment nog te kijken in een krater van een vulkaan, het andere moment loopt je door een lavatunnel waar een trein doorheen zou kunnen rijden. En dat allemaal in een verbazingwekkende rust. De hele tijd dat we in het park zijn, komen we nagenoeg geen andere bezoekers tegen. Heerlijk.

Als we alle vijf de wandelingen die we hebben uitgezocht hebben gelopen, besluiten we nog even een spookstadje, Martin Town genaamd, te bezoeken. Om kort te zijn, dit is een tegenvaller van jewelste. Niets geen oude verlaten gebouwen die half zijn ingestort. Slechts een silo waarop de dorpsnaam gekalkt staat, samen met de jaartallen waarop er een postkantoor gevestigd was.

Nee, dan het 955 zielen tellende plaatsje Arco. Behalve dat er in dit dorpje zich een gedeelte van een duikboot bevindt terwijl de dichtstbijzijnde oceaan meer dan 1000 kilometer verderop ligt, zijn ze er ontzettend trots op, dat dit dorpje het eerste dorp ter wereld was dat zijn elektriciteit volledig bekwam van een kerncentrale.

Zoals gisteren al getikt diende de was gedaan te worden. Nadeel van kleren wassen, is dat ze daarbij nat worden, en dat ze daardoor dienen te drogen. Dit lukt meestal niet in een nacht, dus dienen we op dat moment ergens twee nachten te verblijven. Eigenlijk is dat nooit een straf, aangezien we altijd iets leuks vinden om te gaan doen. Helaas voor ons zitten de weergoden niet echt mee, en regende het vandaag. Besloten werd om een museum te gaan bezoeken. Ook hier zaten de goden, welke goden dat dan zouden moeten zijn weet ik ook niet, niet mee. Het museum was pas na de middag open. Het was dus zoeken om iets te gaan doen voor de middag. Als eerste besloot Marieke dat we vandaag wel eens konden uitslapen. Zo gezegd, zo gedaan met als gevolg dat we deze ochtend pas om half acht uit bed waren. Daarna op het gemak ontbijten en op pad om een paar oude tupperwaredoosjes te gaan zoeken.

Doel is immers om de, inmiddels befaamde, tabel met maanden vier keer dicht te krijgen. Daar dienen we zo nu en dan wel iets voor te doen. Op, relatief, korte afstand van elkaar, zagen we de mogelijkheid om vijf van de zogenaamde oudjes te gaan doen. Enkele uren later en 250 kilometer verder konden we zeggen dat het vier keer was gelukt om hetgeen te vinden wat we niet wisten dat we het zochten. Het meest verrassende van deze geocaches was wel degene die aan de rand van een kleine canyon was verstopt.

Maar ook bijzonder was de cache die 21,6 kilometer rijden op een kaarsrechte weg verstopt lag. Gevonden en weer omgekeerd om diezelfde 21,6 kilometer terug te rijden. Je moet er iets voor over hebben toch?

Na de middag weer in Boise gearriveerd om daar het, kleine, Boise State History Museum te bezoeken. Het eigenlijke museum wordt momenteel gerenoveerd, en vandaar dat ze tijdelijk (drie tot vier jaar) in een ander onderkomen zitten. Hier leren we dat de beroemde Idaho aardappel van het ras Russet Burbank is en rond 1850 is ontwikkeld. Grootverbruiker van deze aardappel, die ideaal is om frites van te maken, is de redelijk bekende keten genaamd McDonalds. Ook weten we na vanmiddag waarom het gras van Boise State University blauw is gekleurd. Kortom wederom allemaal feiten geleerd die ik altijd al had willen weten.

Na het eten van wat spareribs met puree (geen idee of deze met de Russet Burbank is bereid), nog een wandeling gemaakt door het Julia Davis Park. Ook geen bijzonder park, maar een avondwandeling van een paar kilometer is altijd fijn.

Het doel van vandaag was Boise in de staat Idaho. Een ritje van ruim 300 kilometer. Volgens de TomTom zouden we daar ongeveer 3½ uur over doen. Geen probleem dus, nog meer dan tijd genoeg over om de dingen in Boise te gaan bezichtigen die we graag wilden zien. Op het moment dat we deze ochtend de deur van het hotel achter ons dichttrokken, viel ons al één ding op. Het is koud. Een blik op de thermometer leerde ons dat het slechts 7 graden was. Snel even het weerbericht opgezocht, en het zou vandaag regenachtig worden, met temperaturen tussen de 14 en 20 graden. Tijd dus om de jassen tevoorschijn te halen. Halverwege de rit, zien we een bord langs de weg staan. Of we niet vergeten om de klok een uur vooruit te zetten. Oeps, daar hadden we niet aan gedacht. Op de klok zou de tocht naar Boise dus 4½ uur duren. Ach, het is zoals het is. Onderweg parkeren we de auto om een sanitaire stop te maken in Willow Creek. Hoe klein kan een plaats zijn. Behalve het ‘restaurant’ en een stuk of 10 huizen is er niets.

Als we eenmaal in Boise de auto hebben geparkeerd, is het eerste doel een beeld van een persoon die je niet verwacht in een Amerikaans stadje. Namelijk Anne Frank. Anne is de hoofdpersoon in het enorme Human Rights Memorial.

Nadat we alles goed hebben bekeken, struinen we, tussen de buien door, richting het State Capitol van Idaho. Zoals meestal het geval is, is ook hier de zetel van de staat in een fraai gebouw.

We struinen verder door de straten van Boise. Behalve een spellenwinkel, komen we ook een platenzaak tegen. In de eerste hebben ze niets van onze gading, in de tweede vinden we een CD van Big Head Todd & The Monsters die we nog niet hebben. Tevreden met onze vondst wandelen we terug richting de auto. Boise is een aardige stad. Niet heel bijzonder, maar we hebben ons er deze middag uitstekend vermaakt. Belangrijkste voor vandaag is om redelijk op tijd in het hotel te zijn, zodat de was gedaan kan worden. Ook niet geheel onbelangrijk.

Deze ochtend werd ik eerst opgeschrikt door een heel verdrietig bericht. Ik keek even snel of er nog nieuwe app-jes op de telefoon stonden en zo bereikte mij het droevige bericht dat de vader van mijn allerliefste collega Karin overleden is. Veel te jong om te gaan… In gedachten ben ik vandaag bij haar geweest.

Na een zelf geknutseld ontbijt op tijd in de auto, omdat er vandaag, eigenlijk voor het eerst, een langere afstand overbrugt diende te worden van in totaal vijf uurtjes. Deze afstand gaan we uiteraard niet zonder tussenstops afleggen. Alvorens we bij John Day Fossil Beds aankomen, hebben we al een paar stops gemaakt om even snel een cache op te rapen. Dit bracht ons zoals zo vaak weer bij verrassend bijzondere plekjes zoals een klein kerkhof en een ‘spookkerk’. Een leegstaande kerk welke aan het vervallen is. Deze hebben we de laatste dagen al meer gezien. Misschien zijn de mensen hier wat van hun geloof gevallen.

e volgende stop bracht ons bij het eerste gedeelte van John Day Fossil Beds NM. In dit gedeelte van het park zijn fossielen te bewonderen welke door Thomas Condon ontdekt zijn. Wij vonden zelf dat je bij sommige fossielen wel heel veel fantasie nodig hebt om er iets van te maken. Maar één van de fossielen van een blad was zelf voor ons te herkennen.

Niettemin was het omliggende landschap zeer de moeite waard. Na een paar kortere wandelingen gedaan te hebben, zijn we doorgereden naar het andere deel van het park. Dit was echter niet naast de deur, aangezien we hiervoor anderhalf uur verder diende te rijden. De weg er naar toe over de Oregon Scenic Byway maakte het een aangename rit.

Over het tweede deel van het park de Painted Hills hebben we schitterende plaatjes op internet voorbij zien komen bij het voorbereiden van de reis, dus we waren vol verwachting van het geen we te zien zouden krijgen. De verwachtingen zijn uitgekomen. Met name het uitzichtpunt over de heuvels bood een prachtig pallet aan kleuren. Jammer alleen dat het erg hard waaide, wat zodoende letterlijk heel wat stof deed opwaaien. En dat is voor lensdragers nou net niet echt een voordeel..

Ook in dit gedeelte van het park hebben we diverse korte wandelingen gedaan. De ene berg bood een nog fraaier uitzicht dan de andere. Het lijkt erop of er hopen gekleurd grind opgestapeld zijn. En dan te bedenken dat deze heuvels vele, vele jaren geleden ontstaan zijn doordat er kleihopen op elkaar geschoven zijn. Dus al dit moois is uiteindelijk gewoon uit de klei getrokken!

Rond een uurtje of half vier verlaten we het park. Het is dan nog zo’n kleine twee uur rijden naar ons hotel. Een prima hotel lijkt me zo. Ik vind het alleen een beetje overdreven om ons nu de rolstoelkamer te geven. Het was echt maar een kleine val met een kleine schaafwond drie dagen geleden in De Rivier. Overdrijven is ook een vak…

Merry Christmas!

Ho Ho Ho! Met iedere stap die ik zet, voel ik me meer en meer de kerstman.
Ho Ho Ho! Zou dat door mijn nieuwe rode kerstsokken komen?
Ho Ho Ho! Kerstsokken? zullen de meeste lezers zich nu afvragen.
Ho Ho Ho! Inderdaad, kerstsokken. Van die mooie rode met witte rendieren erop geweven.
Ho Ho Ho! Dat was ook wel nodig, aangezien de sokken die ik deze ochtend aan mijn voeten deed inmiddels nat zijn geworden.
Ho Ho Ho! En we waren nog van te voren gewaarschuwd, dat we slippers dienden te dragen als we foto’s van de Punchbowl Falls wilden maken.
Ho Ho Ho! Maar ik zat met de LP waarmee Bon Jovi is doorgebroken in de jaren 80 in gedachten.
Ho Ho Ho! Slippers when wet.
Ho Ho Ho! Daar sta ik dan, balancerend op een steen, mijn uiterste best te doen om alle lezers dé ultieme foto van Punchbowl Falls voor te schotelen.
Ho Ho Ho! Enkele seconden later sta ik met één voet in het water.
Ho Ho Ho! In een oogwenk is mijn schoen vol en mijn sok doorweekt.
Ho Ho Ho! Snel pak ik mijn slippers uit mijn rugzak. Ik was ondertussen immers nat.
Ho Ho Ho! Weet je nog? Slippers when wet.
Ho Ho Ho!

De eerste wandeling van vandaag brengt ons naar de Punchbowl Falls. Zoals hierboven al is vermeld, dienden we voor een mooie foto toch echt het water in te gaan. Slippers in de rugzak en op pad. Het smalle pad naar de waterval was niet al te zwaar. Al dienden we al bij al toch een 200 metertjes omhoog te lopen. Als de afstand waarop dat gedaan dient te worden maar groot genoeg is, dan is dat geen enkel probleem.

Voordat we het weten staan we bij de waterval. Een snelle blik naar het water voor de waterval leert ons dat slippers en een korte broek alleen hier geen soelaas zal bieden. Stelten en een zwembroek zijn wellicht bruikbaarder als uitrusting om een fraaie foto te maken van de waterval. Besloten wordt om de slippers maar te laten zitten waar ze zitten. Dan maar via een paar stenen in het water hopen op een iets betere positie. De foto die ik hoop te maken, lukt niet. Te onstabiel, ondanks een statief. Teveel tegenlicht. Noem het maar op. Enigszins teleurgesteld sta ik op, vergetend dat ik op mijn hurken op een steen zit, en loop aan. Plons. De rest is geschiedenis en staat hierboven al beschreven. Ik doe mijn slippers aan. Knoop mijn sok aan mijn rugzak en we gaan op pad richting de auto. Onderweg passeren we nog de Metlako Falls. Ook hier willen de foto’s niet lukken vandaag.

We lopen verder. Onderweg komen we nog een slang tegen. Alhoewel slang wel een heel erg groot woord is voor dit exemplaar van een centimer of 30. Als we weer terug bij de auto zijn, gaan we op zoek naar een winkel. In deze uithoek van Oregon zijn die echter dun bezaaid. Als we een winkel vinden die sokken verkoopt, blijkt dat die alleen maar kerstsokken hebben. Ach, een kniesoor die daar op let. Droge sokken zijn immers best plezierig als je nog kilometers bergop wilt lopen. We parkeren de auto aan het begin van het wandelpad en gaan op weg naar de Wahclella Falls. Ook dit pad is weer volop genieten, en ondanks dat er ook weer een kleine 200 meter in hoogte overwonnen dient te worden niet echt zwaar.

Al snel komen we bij de watervallen aan. De schoonheid ervan overtreft onze verwachtingen, al hadden we die eerlijk gezegd niet. Geduldig ga ik zitten wachten tot het moment ik vrij zicht heb op de waterval en het plaatje kan maken dat ik in mijn hoofd heb. Voldaan gaan we weer terug richting de auto.

We gaan weer terug richting het hotel. Op de terugweg zien we bij toeval een spookje op de TomTom staan. Een spookje betekent een oude geocache en, meestal, een leuk plekje. We zoeken een parkeerplaats, en het spookje toont ons een heus Porsche museum. De toegang is gratis. Aangezien we Nederlanders zijn, bedenken we ons geen twee keer, en gaan we naar binnen. Maar liefst vier auto’s staan er in dit Porsche-museum. Één daarvan staat onder een doek, en een andere is een Volkswagen. We gaan terug naar het hotel, en beseffen dat we weer genoten hebben van een geweldige dag. Ik haal mijn sok van de hoedenplank. Deze is inmiddels droog.

Ho Ho Ho!

Negen jaar geleden waren we voor de eerste keer op rondreis door de Verenigde Staten. Destijds kwamen we al snel tot de ontdekking dat luisteren naar de radio niet de manier is om te genieten van muziek in dit immense land. Snel kochten we toen een doosje met daarin 10 blanco CD’s. Muziek werd op het wereldwijde net gevonden en daarna op CD gezet. Ik geloof dat het iets was in de trant van 100 beste Road Trip Songs. De volgende dag werd de eerste CD geladen in onze bolide die we destijds hadden, een blauwe Ford Taurus met nog geen 50 kilometer op de teller. Dat was vier weken later wel anders, toen we de auto inleverden met ruim 10.000 kilometer op de teller. De CD begon te spelen, zachtjes zwelde de muziek aan. Plotseling klonk er een geweldig nummer door de speakers. Geen van ons beiden kenden het nummer toen, maar dat moment bepaalde hét ultieme road-trip-nummer voor ons. Steeds als we op vakantie naar de VS gaan, gaat dat doosje met die 10 CD’s mee in de koffer. Als we de auto ophalen en vervolgens wegrijden, gaat de eerste CD in de speler. De volumeknop gaat dan open. Het volume zwelt dan zachtjes aan om vervolgens los te barsten. Meestal draaien we dan net de parkeergarage uit, en denken we terug aan de eerste keer dat we dat nummer hoorden. We beseffen dat we vrij zijn en genieten. On the road again.

[embedyt]http://www.youtube.com/watch?v=qRKNw477onU[/embedyt]

Tijden veranderen. Dit jaar werd de USB-stick ingeplugd met daarop honderden nummers. Toen deze begon te spelen, niks geen Canned Heat knallend uit de speakers. Wat dan wel? Geen idee. In ieder geval geen nummer dat een verpletterende indruk achterliet. Tot vandaag. Het doosje met de 10 CD’s gaat nog steeds mee in de koffer, en werd vandaag uit het dashboardkastje van onze Dodge Charger gehaald. CD 1 werd geladen. Ik hoor zachtjes de muziek aanzwellen. Ik draai de volumeknop open en geniet van Canned Heat’s, On the road again. Het gevoel komt terug en ik denk terug aan al die schitterende wegen die we tijdens de zes voorgaande trips door de VS hebben gereden. Op de een of andere manier bedenk ik me dat de vakantie nu pas écht begint. On the road again….

Onzin natuurlijk, aangezien ik al dagen niet meer weet welke dag het is. Ik heb geen idee hoe lang we alweer in de VS aan het rondtoeren zijn. Daar gebruik ik de foto’s van de dagelijkse tiksels voor, die ik dan, heel handig voorzie van handige namen, zoals dag007b. Vorig jaar hebben we veel watervallen gezien tijdens onze reis. Gisteren hebben we er twee mogen bewonderen, en ook voor vandaag staan de nodige cascades op het programma.

We hebben geluk, want deze watervallen bevinden zich allemaal relatief dichtbij de parkeerplaats. Gemiddeld dienen we slechts een kilometer of twee te wandelen om een waterval te kunnen bewonderen. De ene is nog imposanter dan de andere, en we genieten volop van onze vrijheid.

Vandaag is het 11 september en dat is te merken. Het is stukken drukker dan gisteren, en het wordt steeds moeilijker om een waterval mensenvrij vast te leggen.

Bij de volgende stop besluiten we dat we een grote wandeling gaan maken van ruim 8 kilometer, op die manier hopen we een beetje de mensenmassa te kunnen ontwijken. Onderweg zullen we een waterval passeren die blijkbaar de moeite van het bewonderen waard is, en we zullen De Rivier omcirkelen waar we gisteren doorheen zijn gewandeld. Stilletjes hopen we allebei dat die waterval van gisteren niet zichtbaar zal zijn onderweg.

We hebben geluk. De waterval die we gisteren hebben gezien, is alleen maar te bewonderen als je De Rivier doorkruist. Ook deze wandeling is schitterend, maar heeft niet de charme die De Rivier gisteren wel had. Als we weer terug bij de auto zijn, besluiten we iets compleet anders te gaan doen. We brengen een bezoekje aan een zalmkwekerij. Het kwik is inmiddels tot 30 graden gestegen, en eerlijk gezegd ben ik wel een beetje blij dat we geen wandeling hoeven te maken die ons weer een paar honderd meter hoger een berg op leidt. Bij het zien van zoveel zalm, vraag ik me af hoeveel blikjes er wel niet voor nodig zijn, en wat misschien nog wel interessanter is, hoeveel dozen er nodig zijn om die blikjes in te doen. Bij de zalmkwekerij hebben ze ook een paar steuren. We ontmoeten Herman, een steur van ruim 3 meter. Nooit heb ik geweten dat een steur zo groot kan worden. Als we het verhaal luisteren dat er wordt afgespeeld hier, horen we dat een steur maar liefst zes meter (!!!) kan worden. Die wil geen mens in zijn vijvertje hebben.

We vervolgen onze weg richting het volgende hotel. Onderweg steken we nog even de Columbia River over om een oude geocache te vinden. Vier keer die tabel vullen, weet je nog wel? We rijden daarvoor over de Brug van de Goden. Blijkbaar komt deze naam van een oude Indiaanse legende. Of dat waar is weet ik niet. Wel weet ik dat de brug fraai is. Als we over de brug rijden, bedenk ik hoe vrij we zijn. On the road again…..

Beiden keken we uit naar de dag waarop we uit dienden te kijken. Vandaag was het dan eindelijk zover. We mochten gaan wandelen door De Rivier. De afgelopen weken hadden we al ontdekt dat door de droge zomer, het water niet zo hoog als normaal staat. Aan de ene kant is dat fijn, aan de andere kant is dat jammer, aangezien dan op de wanden van het ravijn, waar deze rivier zich een weg doorheen baant, ook minder mossen groeien. En de mossen op die wanden zijn nu net hetgeen dit ravijn zo uniek maakt. En de waterval na de wandeling van bijna twee kilometer dan.

Deze ochtend redelijk op tijd richting het begin van deze wandeling. Als eerste even een stop bij de Multnomah Falls. Deze op één na hoogste waterval van de VS is toch wel de moeite van een stop waard. Al is dat op één na hoogste wel relatief, aangezien het afhankelijk is welke lijst je bekijkt. Waar het op de ene lijst op nummer 2 staat, prijkt het op de andere lijst op nummer 137. Dit maakt het beeld er niet minder imposant op, en aangezien we op tijd zijn, lukt het ons ook nog om de waterval in zijn volle glorie op de gevoelige chip vast te leggen zonder dat er mensen in beeld staan. We besluiten om de klim naar de top van deze waterval te bewaren voor later vandaag, en gaan eerst op pad naar De Rivier.

Geduldig wacht De Rivier op ons. Het zonnetje schijnt niet, en het is niet al te warm. We brengen alles in gereedheid, en dan gaan we op pad. Voor deze wandeling van slechts drie kilometer hebben we een dag gereserveerd. We verwachten niet dat we die nodig zullen hebben, en daarom hebben we ook nog wel wandelingen in het hoofd zitten voor als we De Rivier overwonnen hebben. We betreden de oever van De Rivier, en al snel dient de eerste stap in het water gezet te worden. Bij het voelen van de eerste druppels is het even heel diep ademhalen, aangezien het water behoorlijk fris is. Meteen flitsen de woorden uit de oude reclame van Centrum Parcs (of was het nog Sporthuis Centrum), “Subtropisch zwemparadijs? Het lijkt wel ijs!”, door mijn hoofd. Korte tijd later staan we te kijken naar het grootste obstakel in De Rivier. Een enorme ophoping van boomstammen. Dit zal de meeste tijd van de gehele tocht kosten, en we weten dat we hier weloverwogen elke stap moeten maken.

Als we deze hoop hout eenmaal hebben getrotseerd, kunnen we verder op pad. De Rivier is genadig voor ons. Het water reikt niet veel dieper dan onze enkels. Mede daardoor kunnen we volop genieten van deze schitterende wandeling. De zon begint fel te schijnen, maar de zonnestralen weten nog niet in het ravijn door te dringen. Hierdoor is het wel lastig om foto’s te maken, omdat we ontzettend veel licht bovenin hebben, terwijl het op het niveau van De Rivier nog behoorlijk donker is.

We vorderen gestaag. Langzaam maar zeker wordt het water waar we doorheen dienen te waden dieper en dieper. Gelukkig hebben we de waterdichte tassen niet voor niets gekocht, en blijken ze zeer bruikbaar te zijn. Voordat we er erg in hebben, komt het water tot borsthoogte, en dragen we de tassen boven ons hoofd. Veel tijd om te stoppen nemen we niet, want zoals gezegd, het water is ijskoud.

Plotseling zien we de waterval. We genieten van het schitterende zicht hierop. Als we de nodige foto’s hebben gemaakt, draaien we de waterval de rug toe, en maken we ons op voor dezelfde tocht terug door De Rivier.

Als we bij de stapel boomstammen zijn aangekomen, dan is het weer tijd om uit te kijken. Stap voor stap dient deze hindernis in De Rivier overwonnen te worden. Als we op de nagenoeg de eerste boomstam staan gaat het al fout. Marieke vraagt of ze naar beneden kan stappen, en voordat ik goed en wel iets kan zeggen, komt ze er al aan. Haar eerste voet mist de boomstam waar ze op dient te stappen. Resultaat is dat ze sneller dan wenselijk naar beneden gaat. Het ene been aan de ene kant van de boomstam, het andere been aan de andere kant. In een flits weet ik haar op te vangen en heeft ze het geluk dat de snelheid net op tijd is geminimaliseerd en dat de plek waar haar beide benen bij elkaar komen de boomstam niet bereiken. De schade blijkt mee te vallen. Een schaafwond en wat gekrenkte trots. Voorzichtig gaan we verder. Zonder problemen komen we terug bij de auto.

We gaan terug naar de Multnomah Falls om deze te gaan beklimmen. De weg omhoog is minder dan 2 kilometer lang. Hierin dienen we ook iets meer dan 200 meter te klimmen. Redelijk pittig dus. Heerlijke wandeling en als we besluiten om het andere pad te kiezen dan staat aangegeven (reden hiervoor is dat daar wat tupperware lag). Genieten we wederom volop van een schitterend stukje natuur.

We wandelen naar de top van de waterval, en eerlijk gezegd, stelt deze een beetje teleur. Je ziet dat er water over de rand valt, maar je kunt het niet helemaal naar beneden zien vallen. Soms is iets imposanter als je er wat verder vanaf staat. We keren om en wandelen terug. We rijden naar Portland naar een uitzichtpunt waar je Mount Hood boven de stad zou moeten kunnen zien. De zon schijnt inmiddels volop. We genieten van het uitzicht, en gaan weer terug naar het hotel. Nagenieten van wat ons De Rivier vandaag heeft getoond.

We doen net alsof het niet zo is
Alsof het niet zo is
Alsof het niet waar is

Wie kan het zich nog herinneren? We beginnen de titel met de tekst codename gevolgd door jaartal en maand. Daarachter de titel van een nummer van een bekende artiest uit de omgeving van waar we succesvol zijn, en als laatste of de missie al dan niet geslaagd was. De eerste alinea was dan telkens een stukje songtekst uit een Nederlandstalig nummer dat we via de meest wazige kronkels kunnen linken aan die andere bekende artiest. Met name de jongeren onder ons (lees onder de 40), zullen bij het lezen van de songtitel meteen weten dat dit een nummer van Meredith Brooks is. Laat die nu net geboren zijn in de gemeente waar wij vandaag een geocache uit juni 2000 hebben gezocht. Als we die titel vertalen, zullen de meesten onder ons meteen denken aan ‘een minder aangename vrouw’. Maar het betekent ook klagen. En als we klagen, dan denk ik al gauw aan Frank Boeijen. Één van de meest klagerige zangers die ons land rijk is. En dan is de tekst uit het nummer ‘zeg me dat het niet zo is’ misschien wel het eerste waar we beiden aan dachten toen we deze ochtend onze naam krabbelden op het stukje papier dat zich in de geocache bevond die in juni 2000 is verstopt. Waarom zul je misschien wel denken. Wel, we zijn klaar. De tabel is vol. Nimmer meer een titel die op deze manier is opgebouwd. Gelukkig hebben we een nieuwe uitdaging gevonden. Het zogenaamde Jasmer tabelletje 4x vullen. Er dient dan bij elke maand een vier in het vakje te gaan. We hebben het ondertussen allemaal al uitgezocht, en het is mogelijk. We hopen dit toch met een kleine vijf jaar voor elkaar te krijgen.

De wandeling naar de plek om het laatste vakje te vullen was heerlijk. Een schitterende omgeving, die ons deed denken aan het regenwoud in Olympic NP, waar het mos aan de bomen als gordijnen gedrapeerd was. Zo heftig als daar, was het hier niet, maar zeker niet minder fraai om te zien.

Na een rondje door dit schitterende stukje natuur van bijna zes kilometer, arriveerden we weer bij de auto. We beseften dat dit het dan was. De tabel vol. In 2010 zijn we hiermee gestart, na het vinden van de nog oudste actieve geocache op de wereld.

Na deze blijde ‘teleurstelling’ verwerkt te hebben, was het tijd om meteen door te gaan met het nieuwe doel. In dit gebied liggen verschillende oude geocaches. Zo ligt hier ‘vlakbij’ ook de op één na oudste actieve geocache van de wereld. Op wandelafstand daarvandaan ligt een geocache die twee maanden later is geplaatst. Na een vrij eenvoudige wandeling vinden we de op één na oudste actieve geocache ter wereld. Het meest bijzondere hieraan is het feit dat het orginele logboek zich nog steeds in de geocache bevindt. Al ruim 15 jaar dus.

Op 3,6 kilometer afstand, hemelsbreed welteverstaan, ligt een geocache die in juli 2000 is verstopt. We kijken op de kaart, en zien dat dit iets meer dan vijf kilometer wandelen zal zijn. Met de eenvoudige wandeling naar dit punt in het achterhoofd, beginnen we vol goede moed aan die tocht. Na slechts enkele honderden meters wordt het vals plat toch echt van het niveau ‘serieus stijgingspercentage’. De wandeling neemt iets langer in beslag dan we gedacht hadden, en de rustpauzes worden talrijker naarmate we het doel vorderen. Eenmaal daar gearriveerd, blijkt dat we net iets meer dan vijf kilometer hebben gelopen én dat we 418 meter in hoogte zijn gestegen. Gelukkig is het uitzicht dat we hier voorgeschoteld krijgen de moeite waard. Nadat we ook hier onze naam gekrabbeld hebben op een stukje papier genieten we van het uitzicht op Mt. Hood.

Moe maar voldaan wandelen we terug richting de auto. Als we eenmaal weer zitten, leert een blik op de GPS ons, dat we vandaag 19,92km hebben rondgetippeld. Het is een tijdje geleden dat we zoveel hebben gewandeld. Het was in elk geval heerlijk, en we hebben genoten van twee schitterende gebieden in deze streek.

Toen we deze middag Ground Kontrol in Portland betraden, besefte ik me dat David Bowie al ruim 40 jaar op zoek is naar Majoor Tom. De kans dat wij de Majoor zouden vinden zou dan ook niet zo groot zijn. Bij de eerste blik binnen in Ground Kontrol bedacht ik me dat de kans dat ik Commander Keen tegen zou komen groter zou zijn dan dat het ons zou lukken om de Majoor te vinden. Helaas voor ons, ook geen Commander Keen. Wel Mario, Luigi, Q-Bert en Pac-Man en zijn geliefde Ms. Pac-Man. Conclusie, we zijn belandt in een arcadehal met spelletjes uit de jaren 80 van de vorige eeuw in plaats van een commando-centrum van een of andere ruimtemissie. Gelukkig was het niet voor niets, want het doel was om op één van deze arcade-machines een highscore te behalen, om zodoende een geocache uit 2002 te mogen loggen. Zo gezegd zo gedaan. Alhoewel…. We hadden verschillende pogingen nodig om bij Q-Bert de letters ZNB bovenaan te zien prijken.

De oplettende lezer heeft het al ontdekt. We hebben inmiddels Seattle verlaten en zijn aanbeland in Portland. Deze ochtend hebben we, net zoals in 2009, een bezoekje gebracht aan het hoofdkantoor van geocaching. Waar we in 2009 na een kleine 10 minuten weer buiten stonden, ontdekten we dat er in 6 jaar tijd veel kan veranderen en de commercialisering ook hier verder is ingetreden. Bijna een uur waren we binnen. In dat uur hebben we veel gekletst, en veel merchandise items gezien die, zachtjes uitgedrukt, grof geprijsd waren. Maar ook vrij zeldzame items uit de wereld die geocaching heet, waaronder een kopie van de originele Can of Beans. Nietszeggend voor 99.9% van de wereldbevolking maar de rest van de mensheid weet dan dat het gaat om het allereerste ruilitem van geocaching.

Daar vertrokken richting Portland in de staat Oregon, een kleine drie uur rijden ten zuiden van Seattle. Onderweg gestopt in de hoofdstad van de staat Washington, om een foto te maken van het capitool aldaar.

Na de tussenstop door naar Portland, waar naast het bezoek aan Ground Kontrol, deze avond het tweede event van deze trip gepland stond. Wederom was het gezellig, en hebben we leuke mensen ontmoet.

Hoe graag had ik het tiksel van vandaag niet willen beginnen met het woord Klabaf!!! Jammer maar helaas, zou dat woord niet het juiste geluid omschrijven. Het lijkt wel als de dag van gisteren dat we zwaar keramiek met een luide knal in de wasteil gekieperd hoorden worden waardoor letterlijk alle borden van Restaurant Luigi beschadigd waren. Dit geluid, gecombineerd met het werkelijk heerlijke eten, deden ons al maanden verlangen naar de terugkeer naar Restaurant Luigi. Met weemoed naderden we het gebouw op de hoek van Pioneer Square. Met nog grotere nostalgische gevoelens stappen we over de drempel naar binnen. Het zit nagenoeg vol, maar als we zien dat het tafeltje waaraan we zes jaar geleden ook zaten leeg is, springen haast de tranen in onze ogen. Snel wordt het doodordinaire tafeltje gepromoveerd naar ‘ons tafeltje’. Met bibberende handen nemen we het menu aan van de serveerster. We maken onze keuze en kunnen haast niet wachten tot we een stuk serviesgoed met een luide knal in de afwasbak horen verdwijnen. Als de serveerster voorbijloopt met haar handen vol, is de spanning bijna met het mes dat op de tafel ligt te snijden. Daar is het dan. PLENG!!! Verbaasd kijken we elkaar vragend aan. Pleng!?!…. Pleng!?!….. Waar is die fraaie, lekker over de tong rollende Klabaf!!! gebleven? Voorzichtig kijken we naar de tafeltjes om ons heen. We ontdekken dat letterlijk alle borden van Restaurant Luigi onbeschadigd zijn. We weten ons net op tijd te beheersen en voorkomen op deze manier dat onze mond van verbazing openvalt. Als het diner geserveerd wordt, onderwerpen we het serviesgoed aan een nader onderzoek. Op het eerste oog zien ze er niet anders uit dan een normaal bord, maar dan ontdekken we al snel, dat het servies van Luigi vandaag de dag van ordinair plastic is gemaakt. Het eten is nog steeds heerlijk, maar met de omschakeling van keramiek naar plastic is een groot deel van de charme van deze Italiaan verdwenen. Het gemis van Klabaf!!! is toch eigenlijk wel een domper van jewelste te noemen.

Ondanks dat we het vandaag een lanterfanterdag noemen, is het diner niet het enige dat we vandaag hebben gedaan. Deze ochtend was de eerste taak het zoeken van de geocache bij de trol. Gisteren lukte het niet om deze te vinden. Belangrijkste oorzaak daarvan (althans wij geven toch graag de schuld daaraan), is het feit dat het ontzettend druk was bij de trol, en dat het nagenoeg onmogelijk was om ook maar überhaupt iets te zoeken. Vandaag was het een stuk rustiger en kon je er een kanon afschieten (alhoewel je dat ook in Parijs bij de Eiffeltoren kunt doen, maar met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zal zo’n actie gepaard gaan met veel bloed, terwijl het hier gedaan zou kunnen worden zonder dat iemand iets zou merken.). Snel werd het tupperware bakje ontdekt en konden we op deze manier de serie complementeren. Snel naar de bus, en voordat we het wisten waren we op weg naar het noorden. Het noorden? Ja, het noorden. Dat dat niet helemaal de bedoeling was ontdekten we al vrij snel. Zodoende de eerste de beste halte de bus uitgestapt en overgestapt aan de andere kant van de weg om de bus naar het zuiden te nemen. Een goed kwartier verder staan we in het centrum.

We lanterfanteren met volle lust verder en wandelen over Pike Place Market. We besluiten wederom een bezoekje te brengen aan de allereerste Starbucks. Als we zien dat er een rij tot om de hoek van deze oudste winkel van deze keten staat, bedenken we dat we met net zo’n groot plezier kunnen genieten van het warme vocht bij een jonger filiaal van dit concern.

In de namiddag besluiten we om een stukje geschiedenis te gaan leren en nemen we deel aan een rondleiding over hetgeen zich onder de straten van Seattle bevindt. Na een leerzaam en leuk uurtje gaan we weer verder.

Via allerlei omwegen komen we uit bij het stadion van de Seahawks. Een blik op het veld zit er niet in. De bewaking vindt zelf al dat ze heel tolerant zijn als ze ons binnen de omheining van het gebouw laten. We kletsen wat met de bewakers over koetjes en kalfjes, maar ook deze tactiek biedt geen soelaas.

We hebben inmiddels bijna 15 kilometer gelanterfanterd en het wordt stilletjes aan tijd voor het avondeten. Hoe dat is verlopen heb je hierboven al kunnen lezen. Na het diner is het tijd om te gaan naar Pioneer Square, de locatie van het eerste event dat we dit jaar hebben georganiseerd. Al met al komen er een man of 12 opdagen. Vijf daarvan zijn geocachers. Het is weer gezellig, net zoals bij vorige edities van events die we hebben georganiseerd. Na afloop van het event stappen we weer in de bus. Ditmaal in één keer in de goede. De bus naar het noorden.

In tweeën gebroken lucifers zijn bijna nodig om de oogleden omhoog te houden terwijl ik dit stukje zit te tikken. Bijna 24 uur onafgebroken zijn we nu wakker. En ook nu wordt het weer duidelijk. We zijn geen 18 meer. Dus op dit moment is het Engelse gedeelte van de titel wel waar. Slapeloos…. Gevolg daarvan is waarschijnlijk dan wel, dat het restant van het tiksel zonder enige vorm van bezieling wordt getikt, alhoewel er toch ook weer enige vorm van bezieling vereist is om te tikken dat er zonder bezieling wordt getikt. Tevens besef ik me terdege dat nu menigeen weer zal afhaken en denken dat die jongen hard slaap nodig heeft. Dat is iets wat een waarheid als een koe is, maar toch wil ik, bewust, nog niet gaan slapen. Nog een uurtje geduld.

Vierentwintig uur bijna dus. Deze ochtend als eerste bezigheid uitgeslapen tot de klok van zes uur. Om vervolgens op het gemak aan te kleden en naar Schiphol te wandelen. Allemaal geen enkel probleem en het lukte ons dan ook om dat heidens karwei in 45 minuten te klaren. Vervolgens begint de reis en daarmee ook het gedeelte van de verveling. Althans, dat is hetgeen de ervaring ons de afgelopen jaren heeft geleerd. Dan daar in de rij aansluiten en wachten, dan daar weer aansluiten en wachten. Gelukkig voor ons gaat het dit jaar anders, en wordt het wachten in de rij aangenaam verkort. De geruchten in de kortere rij dan voorgaande jaren, gaat ook dat het wachten bij aankomst in de VS ook enorm is verkort. We zijn benieuwd, al bereidden we ons wel weer voor om anderhalf tot twee uur te mogen wachten in de rij alvorens we aan de beurt bij de douanier zijn. Maar zoals gezegd, in Nederland lijkt het allemaal toch wat vlotter dan voorgaande jaren te gaan, en voordat we er erg in hebben, wordt de landing on Seattle ingezet.

Het lange wachten in de rij kan gaan beginnen. Tenminste dat is wat we denken. Als we het vliegtuig uit zijn, wandelen we richting de douane. Zoals altijd is er ook vandaag weer iemand ingehuurd om iedereen heel vriendelijk toe te schreeuwen: ‘US and Canadian Citizens row 1! Second time or more ESTA user row 1! 1st time ESTA users or non ESTA user row 2!’ Huh, wacht, rij 1?!? Rij 1 is goed. Rij 1 is tussen de Amerikanen. En tussen de Amerikanen betekent dat de rij heel snel weer weggewerkt is. Groot is de verrassing dan ook als dat waarheid wordt. Iets meer dan 15 (!!!) minuten nadat we uit het vliegtuig zijn gestapt, zijn we door de douane. Even wachten op de koffers en dan snel de auto ophalen. Het voertuig dat wordt uitgekozen lijkt haast wel vertrouwd te zijn. Hetzelfde model en dezelfde kleur als het vehikel van vorig jaar is het uiteindelijk geworden.

Het grote doel van vandaag is om wakker te blijven. Een middel om dat te doen, is wat geocaches te gaan zoeken. Maanden geleden hebben we daarvoor een serie vlak bij het hotel uitgezocht. Het blijkt een geweldig leuke serie te zijn. De enige vondst is nog fraaier dan de ander. Het een nog verrassender dan het voorgaande. Kun je nagaan wat een spektakelstuk de cache moet zijn geweest die we als laatste zochten, als je weet dat de eerste cache die vandaag gepoogd werd te vinden een trol onder een brug was.

De in tweeën gebroken lucifers dreigen nogmaals in tweeën te breken. Daarmee worden ze té klein om mijn oogleden omhoog te houden. Ik kijk op de klok en besluit het verhaal van vandaag nog verder af te zagen. De 24 uur zijn vol. Ik besef het mezelf met de minuut meer. ‘Ik ben geen 18 meer!” Welterusten….

En daar lig je dan. Na te denken. Hoe stom een mens kan zijn. Stom blijkbaar. Want zonder dat iemand het waarschijnlijk nog weet, heb je beloofd dat je over papegaaien zou tikken. De meest gemakkelijke oplossing zou zijn als we ons te ruste zouden leggen ergens in een hotel in het Amazone-gebied. Geheid dat we dan honderduit over deze gevederde vrienden zouden kunnen vertellen. Helaas leggen we ons hoofd deze avond op een kussen in ons eigen koude kikkerlandje. Geen papegaai te bekennen. Of toch wel? Want zijn we niet stiekem allemaal een klein beetje een papegaai? Praten we niet allemaal hetgeen na, dat wat de media ons opdringt omdat ‘men’ het nu eenmaal zo wil horen? En is het ook niet zo, dat de ene mens kleurrijker is dan de ander? Net zoals dat bij de papegaai het geval is.

Wat ons de laatste maanden al eerder is opgevallen is het feit dat het wel lijkt of dat de papegaai op twee voeten toleranter ten opzicht van de ander aan het worden is. Zo ook vandaag weer. Terwijl we deze avond op weg gingen naar ons hotel nabij Schiphol, werd er ons zomaar ruimte gegund op de snelweg zodat we een andere auto in konden halen. Het moet niet gekker worden. Nadat ons vehikel werd geparkeerd op de parkeerplaats voor lang parkeren, was het tijd om richting het hotel te gaan. Waar het enkele jaren geleden nog bijna normaal te noemen was, dat de deuren van de bus dichtgingen net voor het moment dat je in wilde stappen, bleven deze vanavond wagenwijd geopend. Terwijl we de koffers in het daarvoor bestemde rek plaatsen, klinkt er een vriendelijk ‘goedenavond’ door de bus heen. De chauffeuse. Enigszins verrast zetelen we ons neer. We blijken de enigste passagiers te zijn deze rit. Terwijl ik mezelf afvraag waar we het beste uit kunnen stappen, stelt de chauffeuse hardop dezelfde vraag aan ons. Ze papegaait me na, alhoewel ik er voor de volle honderd procent van overtuigd ben, dat ik geen van deze woorden hardop heb gezegd. Ik vertel haar dat welk hotel we willen gaan. Ze luistert geduldig, en zegt dan dat ze het beter iets eerder had kunnen vragen, want het was verstandiger om bij de aankomsthal uit te stappen. Enkele jaren geleden zou er nog gemopperd en gemord worden, en zouden we er bij de eerste de beste halte uit de bus gedirigeerd worden. Maar vandaag niet. De chauffeuse wijst ons allervriendelijkst de weg. Laat de geijkte haltes rechts liggen, en neemt ons mee naar de genoemde aankomsthal, waar ze, bovenop alles, ook nog eens de kortste weg naar het hotel wijst. Het moet niet gekker worden. Echter het hotel was niet het eerste doel na het verlaten van de bus. Dat was de bekende koffieketen met het groene logo. Ook hier wachtte ons een kleine verrassing. Eenieder weet dat het personeel van deze keten tot welhaast in de perfectie is getraind in het papegaaien. Men wordt met een voorgeschreven zin welkom geheten. Elk woord dat word gesproken is bedacht door marketingdeskundigen. Niets is overbodig, alles is gericht om klantvriendelijk te lijken, zonder dat het opvalt dat ze dat eigenlijk niet echt zijn. Echter niet deze avond. Terwijl het door ons bestelde warme vocht wordt getapt, begint de bereidster ervan zowaar een praatje. En het klinkt nog als een echt gemeend praatje ook. Als ze hoort dat onze reis ons naar Seattle zal leidden, zegt ze dat we echt even langs het allereerste filiaal van de bekende keten dienen te gaan zodat we dat met een bezoekje kunnen vereren. Als we vertellen dat we dat in 2009 al hebben gedaan, klinkt er een beetje ontzag, of zou het jaloezie zijn, in haar stem. Als we elk een beker in onze hand hebben, bedenken we dat het niet gemakkelijk is om elk twee stuks bagage én een beker in de hand te houden. Ik vraag een draagkarton voor twee bekers aan de bereidster, en deze wordt me zonder mopperen of morren overhandigd. Als slagroom op de kers wenst ze ons bovendien nog een fijne reis toe. We wandelen richting het hotel. De draaideur blijkt vrij krap te zijn voor twee stuks bagage en één persoon. Mij lukt het nog wel, aangezien één van mijn bagagestukken een laptoptas is, die keurig bovenop de koffer past is. Maar Marieke heeft er meer moeite mee. Ze besluit om de koffer aan de ene kant van de deur te laten staan, terwijl ze met de handbagage door de draaideur wandelt. Een jongeman met een, laten we het voor de voorzichtigheid maar, Noord-Afrikaans uiterlijk ziet het tafereel aan, terwijl hij rustig zit te genieten van zijn koffie. Hij springt op, en snelt zich naar de deur. Men zou het bijna een sprint kunnen noemen. Hij is duidelijk. Hij gaat voor onze karmijnrode tas. Er is geen moment in mijn hoofd dat ik denk dat hij van plan is om er met ons bezit vandoor te gaan. Deze gedachte blijkt ook waarheid te worden. Hij pakt onze tas, en helpt de door de smalle draaideur heen. We bedanken hem en wensen hem een fijne avond. Ook wij worden toleranter.