Voor vandaag hebben we verschillende hoogtepunten uitgezocht. Telkens hebben we dan een korte wandeling gepland. Als eerste staat het dorpje Blaubeeren op het programma. In het dorpje bevindt zich de Blautopf. Dit is de bron van de rivier Blau en staat bekend om zijn blauwe kleur. De intensiteit van de kleur van de bron varieert door de invloed van het weer en de waterdruk die er in de bron is. Door deze twee invloeden is de beweging van nano-deeltjes kalksteen in de bron telkens anders, waardoor de kleur blauw ook steeds anders is. Heel interessant, maar wat wellicht nog wel belangrijker is, is dat het heel bijzonder en mooi is om te zien. Als we de bron goed hebben bewonderd, wandelen we nog rond door het dorpje Blaubeeren dat ook verrassend leuk is om te zien.

De volgende stop is het noorden van Ulm. Hier is een oud fort dat enorm groot is. Ook hier wandelen we een tijd rond, en we zijn onder de indruk van het fort. We rijden verder naar het stadje Weißenhorn. Hier hebben we een stadswandeling gepland staan. Ook dit is een leuk stadje en we genieten hier nog even op een terras van het heerlijke weer dat we vandaag onverwacht toch weer hebben. De laatste stop van vandaag is in Vöhringen. Hier is een webcamcache en een bezoek hieraan past perfect in de route. We wandelen wat rond en ontdekken dat de lokale fabriek hier ook huizen heeft gebouwd voor zijn arbeiders. Net zoals Philips- en Batadorp bij ons in de buurt.

Vandaag laten we Oostenrijk achter ons en rijden we naar het volgende appartement. Onderweg maken we eerst een fotostop bij het klooster in Ettal. Vervolgens rijden we door naar de bedevaartkerk in Wies die op de lijst van werelderfgoederen staat. Het is inderdaad een hele bijzondere en fraaie kerk.

Na een tijdje geloven we het wel, en rijden we verder naar de stad die om twee dingen bekend staat. Namelijk torens en spellen. Dat is natuurlijk wel een hele fraaie combinatie. In 2010 hebben we dit stadje al eens uitgebreid bezocht en destijds hebben we al het Ravensburger museum bezocht en er een uitgebreide stadswandeling gemaakt. Vandaag was het een beetje rondwandelen langs caches die er de afgelopen 10 jaar zijn geplaatst. Tussen de regenbuien door is het heerlijk weer en we gaan we heerlijk op een terras zitten te genieten. Wellicht de laatste keer dit jaar want de vooruitzichten zijn niet heel erg goed. Ach, we zullen wel zien.

Terwijl we deze avond zitten te wachten op het eten, lezen we het nieuws door. En dan is het toch even schrikken als je het bericht leest dat het reisadvies voor Innsbruck veranderd is van geel naar oranje. Zeker als je daar vandaag heerlijk rustig hebt rondgewandeld. Niet panikeren is het beste wat je kunt doen, en gewoon even rustig nadenken. We gaan nog niet naar Nederland, dus aan een reisadvies van Oostenrijk naar Nederland hebben we eigenlijk vrij weinig. Morgen gaan we vanuit Oostenrijk naar Duitsland, dus we kijken op de site van het Robert Koch Instituut. En daar is niets veranderd met betrekking tot een reisadvies van Oostenrijk naar Duitsland. Enkel voor Wenen geldt een negatief reisadvies. Dus voor ons is er geen enkel probleem op dit moment, aangezien we de komende tijd nog niet naar Nederland gaan.

En daar bovenop komt nog eens dat we het nergens de afgelopen week zo rustig hebben gezien als vandaag in de stad Innsbruck. Op het moment dat we op de Marienbrücke staan, en er komt iemand naast ons staan, kunnen we ook niet zien of die uit Innsbruck komt of niet. Of uit Noord- of Zuid-Holland. Want die laatste twee Nederlandse provincies is code oranje voor de Duitsers, en is dus klaarblijkelijk ook een risico om bij in de buurt te komen. We houden continue de voorgeschreven afstand. Dragen mondkapjes als het moet (en soms nog vaker). We vermijden drukte. Wat kan een mens nog meer doen?

Genoeg hierover. Innsbruck dus. Het weer is hier omgeslagen. Het geluk met het goede weer dat we hebben gehad is niet meer vanzelfsprekend, dus leek het ons gisterenavond verstandig om de weersvoorspellingen te bekijken. Aan de ene kant van de berg kan het immers heel ander weer zijn, dan aan de andere kant. Zo zagen we dat het in Innsbruck vandaag droog zou blijven en dat het een graadje of 23 zou worden. We zetten snel een route in elkaar middels geocaches. We parkeren de auto en gaan lekker wandelen. We genieten van een mooie stad. Jammer dat het oude centrum op het moment één grote bouwput is. We vinden enkele caches, en zien weer fraaie gebouwen. Gedurende de hele dag verbazen we ons over het feit dat de Alpen op de achtergrond telkens zichtbaar zijn. Morgen gaan we hier weer weg. Op weg naar het volgende appartement in Duitsland.

Deze reis slapen we nagenoeg iedere dag uit. Althans, wij noemen dat uitslapen. De meesten noemen voor zeven uur opstaan vroeg. Vandaag dienden we gewoon om kwart voor zes op te staan, want we wilden op tijd bij de Koningskastelen zijn in Schwangau. De afgelopen weken hebben we namelijk gezien dat het bij toeristische attracties enorm druk is. Iets na achten parkeerden we de auto. Bij de kaartverkoop voor de rondleidingen door de kastelen stond al een enorme rij. We wandelen omhoog richting het sprookjeskasteel Neuschwanstein. Het is het zomerkasteel van Koning Ludwig van Beieren, dat nooit helemaal is afgebouwd en zes weken na zijn dood werd opengesteld voor publiek om zo de schulden die Ludwig had gemaakt af te betalen. Het doel is de Marienbrücke, vanwaar je een mooi zicht hebt op het kasteel. We weten nog uit 2010 dat het maar een smalle brug is, en met de perikelen van vandaag de dag, zien we het niet zitten om daar met een mensenmassa te gaan staan. Als we bij de brug arriveren, zijn er 24 mensen op de brug voor de teller. De brug is in twee rijen opgesplitst. Beide éénrichtingsverkeer. Op zich werk dat redelijk goed, maar er is een persoon die lak aan alles en iedereen heeft, en bedenkt om zijn enorme statief op te stellen op de brug. Hierdoor is het voor iedereen onmogelijk om netjes de looprichting te volgen. We kijken of we de persoon kunnen omzeilen door tegen de richting in te lopen zonder iemand anders te hinderen. Eerlijk gezegd zijn we blij als we weer van de brug zijn. We wandelen op het gemak naar beneden en genieten van het sprookjeskasteel.

We lopen richting het andere kasteel van Koning Ludwig, Hohenschwangau. Om de één of andere, ons onbekende reden, hebben we dat in 2010 niet gedaan. We maken wat foto’s, maar zoals vaak het geval is, is een gebouw van dergelijke omvang mooier vanaf een afstand. We halen de auto op, en zien dat alle parkeerplaatsen inmiddels vol staan. Ongelooflijk eigenlijk op een doordeweekse dag in september. We wandelen een stukje bij de Schwansee en gaan dan door naar Füssen. We hebben op internet gezien dat dit een alleraardigst oud stadje is. Als we de stadswandeling hebben voltooid, kunnen we dit eigenlijk alleen maar beamen.

Als je besluit om drie geplande activiteiten te laten schieten in verband met te grote drukte, betekent dat automatisch dat je drie andere dingen dient te bedenken. Nu is dat voor ons niet zo’n heel groot probleem. We hebben immers een database bij ons met ruim 300.000 geocaches. Het is dus een kwestie van filteren en dan op de kaart kijken wat er in de buurt is. Gisteren veel gelezen. Uiteindelijk viel ons oog op een licht, familievriendelijk rondje van bijna 7 kilometer met een gevarieerd landschap onderweg. Dat klonk ons als muziek in de oren. We hebben het geheel nog aangevuld met verschillende korte wandelingen, want 7 kilometer is toch wel wat weinig om te wandelen op een dag. Eenmaal de auto geparkeerd gaan we op pad. Al snel komen we er achter dat dit allesbehalve een licht wandelrondje is. De eerste vijf kilometer gaat bijna 500 meter omhoog. Een gemiddeld percentage van bijna 10% valt bij ons niet in de categorie lichte wandeling. Bovendien zien we onderweg niet veel anders dan bomen links en bomen rechts. Niet heel erg afwisselend dus. Als we boven zijn, maken we een kleine uitstap naar een andere cache. Hier hebben we wel een fraai uitzicht. Als we verder gaan, dienen we ook weer naar beneden te wandelen. Diezelfde 500 meter omlaag in in iets minder dan twee kilometer. Ook dat is allesbehalve licht te noemen. Ook hier is de wandeling niet echt afwisselend te noemen. Misschien is dat maar goed ook, want het gaat zo steil naar beneden, dat je bij iedere stap die je zet dient uit te kijken. We zijn blij als we weer beneden zijn. We nemen de auto op weg naar de volgende korte wandeling. Gelukkig is deze een stuk leuker. Evenals de andere korte wandelingen die we gedurende de dag doen. Als er iets is wat opvalt, is dat we vandaag behoorlijk wat kapelletjes zien onderweg. Al met al maakt het dat het toch weer een geslaagde dag is.

Zoals ik gisteren al tikte hebben we het geplande bezoek aan de Zugspitz geannuleerd. Gisterenavond nog een wandeling uitgezocht in de buurt. Niet al te lang, en niet al te zwaar. Deze ochtend op tijd op pad naar Seefeld in Tirol. We wandelen daar een leuk rondje van 16 kilometer. Onderweg kunnen we hier en daar genieten van fraaie uitzichten. En passant vinden we ook nog voor de 1000e keer in cache in 2020. Tijdens het wandelen komen we nagenoeg niemand tegen. Heerlijk rustig. Enkel bij de Möserer See is het wat drukker, maar dit is nog niet druk te noemen. Op een bankje genieten we daar van onze lunch en het uitzicht. Na de lunch wandelen we verder. Terug richting Seefeld in Tirol. Aan het einde van de dag kunnen we weer terugkijken op een geslaagde dag.

Vandaag laten we het appartement in Zuid-Beieren achter ons en gaan we richting Oostenrijk. Als eerste staat een rit met de kabelbaan naar Hochries op de planning. Hier is een webcamcache die we willen doen. En we willen natuurlijk graag een stukje rondwandelen als we boven zijn. Als we vertrekken is het behoorlijk mistig. We bekijken de webcam en besluiten om gewoon de planning te volgen. De afgelopen dagen is het immers vaker mistig geweest in de ochtend en was dat na een uurtje weer compleet verdwenen. Al we op de parkeerplaats staan, valt ons op dat het druk is. En dat voor een vrijdag in september. Ook is het nog steeds mistig. Wie weet is het boven anders. We bekijken de webcam opnieuw en zien dat het boven niet heel veel anders is. Op het moment dat de kabelbaan zijn rondjes begint te maken, maken wij een besluit. Toch maar niet.

We rijden anderhalf uur verder naar de volgende stop. En dat is letterlijk wat het is. Een korte stop aan de Walchensee bij de voormalige filmset van de film Wickie de Viking uit 2008. Hier staan nog vijf huisjes die als decor hebben gediend in de film. We bekijken de huisjes en we genieten van een lunch aan de oever van de Walchensee. Intussen is het schitterend weer. Spijt dat we niet naar Hochries zijn geweest hebben we niet. Misschien komen we daar nog wel eens. Er is hier immers meer dan genoeg te zien.

Na de lunch rijden we weer verder naar de Eibsee. Hier willen we een wandeling doen. Als we er bijna zijn, zien we dat de bermen van de weg zijn afgezet en dat er overal parkeerverboden staan. En dat al 3½km voor de parkeerplaats. We kijken elkaar en zeggen dat het wel druk zal zijn. En dat is het inderdaad. Als we eenmaal bij de Eibsee zijn, valt het mee met de drukte, en kunnen we lekker rustig wandelen. Drukker dan we gewoon zijn, maar stukken beter dan afgelopen week in Berchtesgaden. We genieten van een schitterend uitzicht over de Eibsee en we wandelen weer terug richting de auto. We zien de kabelbaan naar de Zugspitze en die gaan we even staan te bekijken. De cabine die arriveert is net een sardineblik. Als de deuren opengaan, wordt iedereen bevrijdt en wij tellen snel 50 mensen die de cabine uitgaan. Minimaal 50 mensen. Om de een of andere reden hebben we beiden het idee dat het in deze tijd niet verstandig is om opeengepakt in een hokje te gaan staan. We zullen misschien wel een paar zeikerds zijn volgens sommigen, dat mag. Maar we hebben een besluit genomen. Toch maar niet.

Voor vandaag was er regen voorspeld. Tien millimeter maar liefst. Ideaal dus om een bezoek aan een stad te brengen, want als het regent, kun je altijd naar binnen om koffie te gaan drinken. Aangezien we maar een paar honderd meter van de Oostenrijkse grens af zitten, is het logisch dat de keuze op een Oostenrijkse stad is gevallen. Salzburg is vandaag de gelukkige. Net zoals in de andere steden die we hebben bezocht, hebben we ook hier een wandelroute uitgezet, om maar zo veel mogelijk te kunnen zien. Als we de auto parkeren is het best somber en fris weer. We doen de jas aan, en gaan op pad. Als we een uur of twee aan het rondwandelen zijn, regent het nog steeds niet. Toch gaan we koffie drinken. Als we daarna weer naar buiten gaan, regent het. Alhoewel regen…. Het miezert. Nog geen vijf minuten later is het alweer droog. We wandelen verder en zien weer veel fraais. Korte tijd later wordt het toch wel wat warm met de jas aan. We doen deze dan ook uit en wandelen weer verder. Op een bankje genieten we van onze lunch en het wordt steeds warmer en warmer. Voordat we er erg in hebben is het kwik gestegen tot 29 graden. En dat half september. Tot op heden overtreft het weer onze verwachtingen. Als we weer op de parkeerplaats zijn gearriveerd, hebben we weer genoten van een fraaie stad. De achtste deze reis.

Gisterenavond zijn we er ook achtergekomen dat de automatische meldingen van Buitenlandse Zaken omtrent aangepaste reisadviezen prima werkt. Aangezien wij niet uit Noord- of Zuid-Holland komen, is deze niet voor ons van belang. Zojuist is er wederom een aangepast reisadvies verstrekt. Ook deze is niet voor ons van toepassing en gaat over het feit dat als men uit de twee eerder genoemde provincies komt, men een negatieve corona-test moet overleggen die niet ouder is dan 48 uur. Ook de site van het Duitse Robert Koch Instituut houden we in de gaten. Want aangezien we vanaf morgen een paar dagen in Oostenrijk verblijven, is het ook wel interessant om te weten hoe het reisadvies van Oostenrijk naar Duitsland is. Op dit moment is dat niets om ons zorgen om te maken omdat er geen beperkingen zijn, behalve als je vanuit Wenen naar Duitsland gaat.

Iemand die de film The Sound of Music niet kent, heeft waarschijnlijk lange tijd ergens in een grot gezeten. Hoe vaak deze film op TV is geweest is waarschijnlijk niet meer te tellen, en de meesten kunnen wellicht de vlucht van de Familie Von Trapp voor de Duitsers wel dromen. Vandaag gaan wij hetzelfde doen. We hebben een rondrit gevonden op de grens van Duitsland en Oostenrijk. Hier is de bekende vluchtscene uit de film opgenomen. Ook wij willen vluchten. Vluchten voor de Duitsers die we gisteren hebben gezien. We willen gewoon lekker rondwandelen en genieten van het natuurschoon.

Op het oorspronkelijk plan van vandaag staat een boottocht over de Königsee naar Saletalm op het programma. Van daaruit zouden we gaan wandelen naar het zuidelijkste puntje van de Obersee om vervolgens richting Sint Bartolomä te wandelen en van daaruit met de boot weer terug naar het beginpunt. Een pittige wandeling waar we beiden naar uitkeken, maar de enorme drukte van gisteren heeft ons doen besluiten om dit allemaal uit te stellen tot ooit. Al snel hadden we het bovenstaande alternatief gevonden. We gaan een rondrit maken over de Roßfeld Panorama Alpenstraße. Onderweg kunnen we zo vaak stoppen als we willen en een stukje gaan lopen. Dat doen we dan ook. We maken geen wandeling van tien kilometer hier, maar telkens korte wandelingen. We parkeren de auto en we gaan wandelen. Als we nog maar een paar minuten onderweg zijn, horen we enkel het rustgevende geluid van bellen om de nekken van koeien die rustig in het weiland liggen te grazen. Wat een verschil met gisteren. We genieten enorm van de wandelingen en de schitterende vergezichten die we hier zien. Als we aan het wandelen zijn komen we nagenoeg niemand tegen, en als dat wel het geval is, gaat iedereen gewoon aan de kant lopen. Zoals het vandaag de dag hoort.

We hadden wel verwacht dat we hier geen hele dag zouden vertoeven, dus hebben we een wandeling uitgezocht van een kilometer of zes voor het geval dat idee zou kloppen. We vinden een wandeling rondom een meer en dat lijkt ons wel iets. Al snel blijkt dat ons idee klopt, en rijden we naar de coördinaten van de parkeerplaats. We wandelen heerlijk rondom het meer. Al is daar weinig van te zien, want het meer is niet toegankelijk. Het pad rondom het meer wordt aan beide zijdes begrensd door een dicht bos. Heel soms is er een glimp van het meer te zien. Maar het is niet meer dan dat. Ach, we hebben lekker gewandeld, en dat is ook belangrijk. Aan het einde van de dag hebben we zo toch weer ruim 13 kilometer gelopen.

Berchtesgaden NP was een van de dingen waar we ontzettend naar uitkeken. Voor vandaag hebben we een korte wandeling in gedachten. Een kilometertje of tien. Ondanks dat het maar een half uur rijden is, gaan we op tijd op pad. Als we bij de parkeerplaats arriveren, verbazen we ons over het aantal auto’s dat al geparkeerd staat. We krijgen het idee dat het hier een toeristenval van formaat is. Al slalommend, ontwijken we de mensen. We zijn ervan overtuigd dat Marcel Hirscher jaloers op onze slalomkwaliteiten zou zijn. Ach, denken we. Als we eenmaal op het wandelpad zijn, zal het allemaal wel meevallen. Tja, was dat maar waar. Op het wandelpad zijn meer mensen dan in de binnenstad van München. We maken een paar foto’s en vergeten te genieten doordat we ons mateloos aan de mensen ergeren die nergens, en vooral met niemand anders, rekening houden. We besluiten om de ronde af te maken zo snel als het kan en besluiten om niet meer terug te gaan naar Berchtesgaden NP. We voelen ons hier simpelweg niet op ons gemak.

Gelukkig zijn we niet voor een gat te vangen, en maken we snel een nieuw plan voor de rest van de dag. Als eerste rijden we naar een kapel om daar een foto te maken. De volgende stop is het dorpje Berchtesgaden. Als we daar rondlopen, kunnen we opgelucht ademhalen, zo rustig is het hier in vergelijking met het Nationale Park. We maken een leuke rondwandeling en gaan vervolgens naar Maria Gern. Ook hier staat een kerkje met een schitterend uitzicht op de Alpen. Ondanks alles hebben we toch een fijne dag gehad. En voor de andere wandeling die in het Nationale Park door ons is gepland, hebben we al een alternatief gevonden. Eerst even kijken of we dat idee vanavond een beetje kunnen uitwerken.

Iedereen die nu op het puntje van de stoel zit, kan rustig weer een stukje naar achteren schuiven. Er komt geen foto van onze voorkant hieronder te staan. De laatste jaren maken we een redelijk uitgebreid roadbook voor onze rondreizen. We zijn er in 2006 tijdens onze eerste reis al mee begonnen. Tot en met 2016 bestond zo’n roadbook uit niet meer dan een paar A4-tjes. Aangezien we er zelf in de loop van de jaren achter waren gekomen dat we ons eigenlijk altijd aan die paar blaadjes hielden onderweg, besloten we in 2017 om het allemaal wat uitgebreider aan te pakken. Hoofdzakelijk om tijd te besparen met het onderweg opzoeken van adressen van supermarkten, restaurants, bezoekerscentra en parkeerplaatsen. Alles met bijbehorende coördinaten, want als we iets hebben geleerd tijdens het rondtoeren dat adressen en huisnummers niet altijd kloppen. Met behulp van google maps kijken we of hetgeen we zoeken ook daadwerkelijk daar zit, en vervolgens hangen we daar de coördinaten aan. We hebben de vorige drie rondreizen door de VS veel plezier van het door onszelf in elkaar gezette boek gehad. Dit jaar besloten we het iets chiquer te maken. Foto’s erbij van plaatsen die we willen gaan zien, en op de voorzijde van onze persoonlijke reisgids ook een foto.

En nu zijn we er, want de foto die op de voorkant van onze gids staat, staat hierboven te prijken, zij het met één groot verschil. Op de foto van onze gids staan mensen en hierboven niet. Nadat we de foto hebben gemaakt, is het tijd om aan een wandeling te beginnen. We zijn inmiddels aanbeland in de Duitse Alpen, dus de wandelingen zijn wel iets steviger dan we gewend zijn. We zijn benieuwd hoe het vandaag zal gaan, want dit jaar hebben we, op één wandeling in Zuid-Limburg na, geen training gehad. Nadat we de rivier zijn overgestoken, begint het al gelijk goed. We zien een bord staan waarop een hellingspercentage staat aangegeven van 26%. Dat is redelijk stevig te noemen. Gelukkig wordt het stijgingspercentage wel iets minder. Na 2½ kilometer gewandeld te hebben, zijn we 280 meter gestegen. Alsof het voor ons bedoeld is, is er dan een terras waar we koffie kunnen drinken. De rest van de wandeling is redelijk vlak te noemen. We genieten volop van de schitterende vergezichten op de Alpen afgewisseld met de schaduw van het bos. Dat er schaduw is, is maar goed ook, want het is vandaag weer 28°C. Ongelofelijk voor deze tijd van het jaar in Europa. Zo nu en dan worden we herinnerd aan het door ons zo geliefde Yellowstone. We dienen te wachten, niet totdat de buffels van het pad zijn, maar totdat de koeien ons genoeg ruimte gunnen om verder te wandelen.

Als we bij de Hintersee zijn gearriveerd, worden we tegengehouden door een filmcrew. We mogen er niet door omdat er gefilmd wordt. De jongedame heeft echter nog niet voldoende levenservaring om volhardend te zijn, en binnen de minuut mogen we verder wandelen. Dat is maar goed ook, want ik wil hier graag een fotostop maken. Er liggen in dit meer namelijk een paar rotsblokken in het water. Op zich niet zo heel bijzonder, maar op deze rotsblokken groeien bomen. Deze zijn net groot genoeg om plek te geven aan één boom. Ondanks dat de zon fel is, maken we een paar foto’s en wandelen verder.

Na een wandeling van iets meer dan 18 kilometer staan we weer voldaan bij de auto. Nog niet vaak hebben we een wandeling gedaan die zo afwisselend is als deze. En we zijn blij dat we deze wandeling eigenlijk zonder problemen hebben volbracht.

En zo zit de elfde reis door Amerika er alweer op. Er zijn twee dagen tijdens zo’n reis die vervelend zijn. En dat is de heenreis en de terugreis. Net iets te veel reizen naar onze zin.

Vooraf waren we wel huiverig voor deze reis. De route is namelijk bepaald door de negen geocaches die in 2000 zijn geplaatst. Op die route hebben we nadien dingen gezocht die ons wel leuk leken. Een paar van die dingen stonden al wel langer op ons verlanglijstje, maar het meeste was ook voor ons niet heel bekend. Tel daarbij op dat er in de maanden van dit jaar wel het een en ander is gebeurd, en iedereen zal zich wel kunnen voorstellen dat de voorbereiding niet helemaal optimaal was. Meest schrijnende voorbeeld daarvan is wel het feit dat ik de route langs alle natuurlijke bruggen ben vergeten in ons road book te doen. Het road book was er wel. Dat is, sinds we dat de eerste keer in 2017 hebben gemaakt, eigenlijk nagenoeg onmisbaar. We zijn niet meer van die avonturiers zoals tijdens de eerste trips die de hotels de avond van te voren deden boeken. Onder het mom van “Dan zijn we flexibel” deden we dat. Maar als we dan weer thuis waren, bleek dat we toch gewoon van dag tot dag gedaan hadden wat we op voorhand hadden bedacht. Bovendien dienden we iedere ochtend te zoeken naar een supermarkt en ’s avonds naar een restaurant en vervolgens een hotel. Dat kostte heel veel tijd iedere dag. Dus waarom niet op voorhand gewoon uitzoeken waar er precies een supermarkt zit en waar we ’s ochtends koffie kunnen halen. Waarom niet op voorhand gewoon uitzoeken welke restaurants er in de plaats zitten waar ons hotel is? Dat hotel dat we dan al een half jaar van te voren hebben geboekt. Uiteraard zoeken we daarvoor niet de adressen op, maar willen we de coördinaten weten. Dat is voor geocachers als ons wel zo gemakkelijk. Tja, en dan is het ook meteen net zo gemakkelijk om precies uit te zoeken waar alle bezoekerscentra zijn, welke route we dienen te nemen, enzovoorts. En dan ontstaat er als vanzelf een road book. Voor ons een ideale handleiding die we tijdens onze reis gebruiken en die ons toch wel rust en vooral extra tijd geven. Tijd die we kunnen gebruiken om langer dingen te kunnen bekijken. ’s Avonds net een half uurtje eerder naar bed te gaan, want ’s morgens…. Ja, dan staan we natuurlijk wel gewoon om zes uur op. We willen namelijk op tijd weg zijn, zodat we zoveel mogelijk daglicht hebben. Want men dient natuurlijk niet te vergeten dat het ’s avonds om zeven uur hier al pikkedonker is. Als het road book eenmaal klaar is, dan zien we hoeveel we minimaal dienen te rijden. Minimaal? Natuurlijk minimaal, want het avontuur is niet helemaal uit ons verdwenen, en we willen ook niet geplande dingen doen. Dit jaar was de verbindingsroute zoals we dat zelf zo mooi noemen 7426 kilometer. Uiteindelijk werden dat bijna 8493 kilometers. Het klinkt ontzettend veel als ik dat zo tik. En weet je wat? Dat is het ook.

Maar het waren wel kilometers die ons wederom veel hebben laten zien. De afgelopen dagen hebben we het er samen al verschillende malen over gehad, maar dit was tot dusver één van de mooiste reizen die we hebben gemaakt door Amerika. We hebben veel afwisseling gezien in de natuur. Van watervallen op de eerste dag, tot witte zandduinen. Van het weerzien van hele goede vrienden tot het voor de eerste keer zien van ‘echte’ cactussen. Beide diende geknuffeld te worden. En dan natuurlijk niet te vergeten de rotswoningen en de hoodoo’s. En…. eigenlijk gewoon te veel om op te noemen. Het is allemaal terug te lezen in onze dagelijkse avonturen die we, op één dag na, noest hebben getikt.

Daar bovenop komen nog eens de vele dingen die het niet hebben gehaald tot de dagelijkse tiksels. De kleine dingen. Dingen die eigenlijk niet noemenswaardig zijn om in een tiksel te eindigen, maar wel precies de dingen zijn die een reis maken tot wat die achteraf is. Kleine dingen die een reis veranderen van heel erg leuk naar onvergetelijk.

Vandaag was een reservedag. Een dag voor het geval dat de twee wandelingen die we gisteren hebben gedaan, niet op een dag zouden lukken. En stiekem waren we daar eigenlijk ook al van uit gegaan aangezien we voor vandaag helemaal niets op het programma hadden staan. Gelukkig is er in de omgeving van Colorado Springs meer dan genoeg te doen en te beleven om jezelf een week te vermaken.

De eerste gedachte was om een rij Challenge Caches te gaan doen. Dit leek heel leuk, tot het moment dat we tot de ontdekking kwamen dat ze allemaal op de vluchtstrook verstopt waren. Oei, dat is toch net iets te gevaarlijk lijkt ons. Plan B was om te gaan wandelen in Red Rock Canyon. Zo gezegd, zo gedaan. We weten nog van 2011 dat het hier leuk wandelen was, maar dat het terrein behoorlijk pittig was. Terwijl we hier een kilometer of vijf aan het wandelen zijn, zeggen we tegen elkaar dat dit terrein na de wandelingen van gisteren toch iets te pittig is. We besluiten om een kop koffie te gaan drinken en even te overleggen wat we dan gaan doen. Al weten we dat stiekem al wel, maar het is toch een mooi excuus om even koffie te gaan drinken.

Het wordt een wandeling door de Garden of Gods. Dit zijn hoofdzakelijk geasfalteerde wandelpaden in een heel bijzonder fraai park. Dit park is fraaier dan Red Rock Canyon is, maar saaiere paden om te wandelen. Maar vandaag geven we toch de voorkeur aan de gemakkelijke weg. Onderweg zien we voor het eerst Bighorn Sheep van heel dichtbij. We genieten hier van een paar uurtjes wandelen.

Het wordt tijd om richting Denver te rijden. Naar het laatste hotel van deze trip. We zijn op tijd, want de koffers dienen nog opnieuw gerangschikt te worden en dat vergt toch altijd net iets meer tijd dan dat je denkt. Morgen wacht een lange dag van reizen en wachten.

Op 9 september 2015 tikten we dat we de zogenaamde Jasmer-tabel vier keer wilden vullen. Dit houdt in dat we vier geocaches dienen te vinden die in mei 2000 zijn verstopt (in mei 2000 is het geocache ontstaan), 4 caches die in juni 2000 zijn verstopt, 4 uit juli 2000, en zo verder tot en met de laatste maand die volledig is afgelopen. In ons geval is dat september 2019. We dachten daar toen vijf jaar voor nodig te hebben, om dat voor elkaar te krijgen. Dat komt met name door het feit dat er in de eerste jaren van het geocachen niet veel caches zijn geplaatst, en dat er van degene die er geplaatst zijn, bovendien ook nog eens veel verdwenen zijn. En waarom dan maar vier keer? Wel, dat is gezien het feit dat er wereldwijd nog maar vier geocaches over zijn die in augustus 2000 zijn geplaatst. Iedereen kan zich voorstellen dat het behoorlijk wat puzzelwerk is om uit te zoeken hoe we aan die uitdaging zouden kunnen voldoen. De eerste stap was om alle vier de augustus 2000 caches te vinden. Hiervoor pasten wij onze reizen van 2016, 2017 en 2018 aan op het gebied rondom die caches. Natuurlijk werd er tijdens die reizen ook gekeken naar andere geocaches die in aanmerking kwamen om dat tabelletje te vullen. Na de reis van vorig jaar dienden we nog 9 geocaches te vinden die in het jaar 2000 zijn verstopt. Nadat deze op de landkaart waren geplaatst, zagen we dat het mogelijk was om die negen caches in één reis te vinden.

Zo gezegd, zo gedaan. Een cache in Oregon. Vier caches in Californië in de Bay-area. Eén cache in de buurt van Phoenix, en tenslotte drie geocaches in Colorado. Gisteren vonden we cache nummer 7 en de eerste in Colorado van deze missie. Vandaag stonden de laatste twee op het programma. Hier hadden we niet heel veel informatie over. Alleen dat er wel vaker sneeuw lag begin oktober in de gebieden waar deze caches lagen. Wat dat betreft hebben we geluk, want de lucht is blauw. Maar wat we ook niet wisten, was hoe lang, en hoe zwaar de wandelingen zouden zijn. Deze ochtend besluiten we eerst de cache te gaan zoeken die het verste van ons hotel verwijderd is. Dit blijkt een wandeling op 2200 meter hoogte van een kleine drie kilometer te zijn. Redelijk vlak. Geen probleem dus. We krabbelen onze naam in het boekje, en bedenken dat we bijna klaar zijn met onze missie. Op de emmer staat een mooie tekst die ons doet geloven dat ook dat gaat lukken. Plaatsen de cache weer netjes terug zoals we hem gevonden hebben, en gaan door naar de volgende stop.

We dienen nog maar 1 cache te vinden om aan onze missie te voldoen. Als we de auto parkeren, zijn we toch iets of wat nerveus. Zou het allemaal wel lukken? Deze cache is de grootste onbekende van de negen die we deze reis wilden vinden. We kijken op de kaart, en zien dat we ongeveer 7 kilometer dienen te wandelen. Volgens de informatie die we hebben ligt de cache op 2495 meter hoogte. De parkeerplaats ligt op 2170 meter hoogte. We zullen dus behoorlijk wat dienen te klimmen de eerste 3½ kilometer. We beginnen te lopen en merken dat het niet echt omhoog gaat. Als we nog 300 meter van de cache verwijderd zijn, dienen we nog 150 meter omhoog te gaan. We kijken op de kaart en zien dat er geen paden naar de top zijn. We kijken omhoog. Halen de schouders op, en beginnen zig-zaggend aan de klim omhoog. We stoppen vaak om op adem te komen. We hebben koud én warm stromend water op onze rug. Maar langzaam maar zeker komen we dichterbij het eindpunt. Nog negen meter. We stoppen nog maar een keer om op adem te komen. Als we een beetje uitgehijgd zijn, zien we plotseling hetgeen staan waarvoor we hier zijn. De laatste cache om onze missie te voltooien. We halen hem te voorschijn. We zijn best wel een beetje trots op onszelf. We zijn de eerste geocachers uit de BeNeLux die het lukt om de Jasmer-tabel 4x te vullen. We zetten onze feestmuts op, en hangen de slingers op. Dit is immers tijd voor een feestje. Een feestje voor ons twee alleen, want er is niemand anders vandaag zo gek om deze berg op te klimmen.

Als we klaar zijn met de polonaise wandelen we voldaan terug naar de auto. Op naar de volgende cache. Op naar nieuwe avonturen. We stoppen bij een waterval en maken wat foto’s daar. Daarna gaan we eten, en rijden naar de Garden of Gods in Colorado Springs. We hopen hier een paar foto’s te kunnen maken tijdens de zonsondergang. Om tien over half zeven gaat de zon onder volgens onze vriend Google. Iets na zes parkeren we de auto. Ruim op tijd dus. Althans, dat denken we. Waar we even geen rekening mee hebben gehouden is dat de zon, om tien voor half zeven achter de bergen verdwijnt. We hebben een paar foto’s kunnen maken, maar we hadden gehoopt op meer. Ach, volgende keer beter.

Zoals gewoonlijk stonden we vandaag weer op een mooie tijd op, zodat we volop van de dag kunnen genieten. Bovendien was het niet zo erg om het hotel op tijd te verlaten. Even koffie halen, auto tanken en op pad naar de eerste bestemming voor vandaag. Great Sand Dunes National Park. Het bijzondere aan dit park is, dat je zandduinen en bergen in één beeld kunt zien. We hebben geen idee waar je zoiets nog meer kunt zien. Om iets voor half negen reden we het park al binnen. We waren zelfs te vroeg om de medewerkers van het bezoekerscentrum te kunnen ontmoeten. Dan zelf maar even kijken wat we precies in dit park kunnen doen. Als je even hier rondkijkt, dan is het niet zo heel moeilijk om iets te bedenken. Je kunt hier een duinwandeling maken. Of een duinwandeling. En als je dat niets lijkt, dan kun je altijd nog een duinwandeling maken.

Het mag duidelijk zijn, dat je wel kunt kiezen hoe zwaar je de duinwandeling maakt. De hoogste duin is namelijk meer dan 200 meter hoog, en als je daar wilt geraken, heb je een flinke wandeling te maken. We besluiten om gewoon te gaan wandelen en te genieten. We zien wel wanneer het genoeg is voor ons en om vervolgens om te draaien. Zo gezegd zo gedaan, en enkele uren later verlaten we voldaan het park weer.

Voor vandaag staat er namelijk nog een andere wandeling op het programma. De wandeling op zich is niet zo heel lang. Een kleine drie kilometer. Maar de wandeling is wel op bijna 3500 meter hoogte. En dan zal 3 kilometer toch wel iets meer kruim kosten dan in ons vlakke kikkerlandje. De rit naar het begin van de wandeling neemt iets meer dan twee uur in beslag. Onderweg stoppen we verschillende malen om te genieten van de fraaie herfstkleuren of van een leuk dorpje. De herfstkleuren zijn werkelijk een streling voor het oog. Een beetje jammer vinden we het wel dat er nagenoeg geen rood gekleurde bladeren zijn. We parkeren de auto, en gaan eerst picknicken. Ik besluit om toch maar een jas aan te doen, en ook een broek met lange pijpen is hier geen overbodige luxe. De boomgrens ligt hier tussen de 3400 en 3500 meter. Het doel van de wandeling is een geocache die geplaatst is in juli 2000. De cache ligt op 3475 meter hoogte dus wellicht dat we op een open vlakte zullen wandelen. Als we een stuk hebben gewandeld houdt plotseling het bos op en wandelen we de vlakte op. Hier en daar staat er nog een groepje bomen. Bij het allerlaatste groepje bomen dienen we te zijn. Daar ligt de cache. We krabbelen onze naam in het logboekje, genieten van het fenomenale uitzicht en wandelen weer terug.

We rijden op het gemak weer naar beneden. Het hotel ligt twee uur rijden verder. Op slechts 1500 meter hoogte. We genieten onderweg verschillende malen van het uitzicht. Als we in het hotel zijn, kunnen we weer terugkijken op een geslaagde dag.

In het noord-westelijk gedeelte van New Mexico zijn meer dan 300 natuurlijke bruggen te vinden. Aangezien wij zoiets wel leuk vinden om te zien, heb ik enkele maanden geleden een route uitgezet die ons bij verschillende natuurlijke bruggen zou brengen. De ene zou middels een korte wandeling te bereiken zijn, voor een andere zou een langere wandeling nodig zijn. Alles bij elkaar zouden we zo een stuk of zes natuurlijke bruggen bezoeken vandaag. En mochten we nog tijd over hebben, dan konden we altijd nog naar een Nationaal Monument in Colorado gaan. Gisteren kwamen we er echter achter dat er een klein probleem was. Ik ben namelijk vergeten om de route af te drukken. Uiteraard heb ik deze voor het gemak ook alleen maar lokaal op de PC thuis opgeslagen. Gelukkig zag Marieke gisteren een folder staan in het bezoekerscentrum van Aztek NM. Hierin stonden een paar bruggen genoemd die we zouden kunnen zoeken. Geen van de bruggen kwam me bekend voor, maar ik vergeet wel vaker iets de laatste tijd, dus dat is ook weer niet zo heel vreemd. Snel gekeken welke bruggen zich een beetje gunstig op de route van vandaag bevonden, en helaas kwamen er maar twee in aanmerking. Soms zit het tegen….

Alhoewel, we hadden nog een reserveoptie voor vandaag in de vorm van Chimney Rock NM in Colorado. Vol goede moed rijden we deze ochtend richting de eerste natuurlijke brug. We parkeren de auto en maken een korte wandeling richting Arch Rock. We bewonderen de natuurlijke brug en we wandelen terug richting de auto. Dan rijden we door richting Cox Canyon. Ook hier bevindt zich een natuurlijke brug. De wandeling is een stuk zwaarder. Zelfs zo’n stuk zwaarder dat er toch serieus geklauterd dient te worden. Marieke besluit om even op mij te wachten, terwijl ik verder wandel na een stukje omhoog geklauterd te hebben. Ik maak een paar foto’s van de brug en ga weer terug richting Marieke. We zijn tevreden dat we toch nog iets van de natuurlijke bruggen hebben kunnen zien. Soms zit het mee…

Als we weer terug zijn bij de auto rijden we richting Chimney Rock NM. Een rit van ongeveer anderhalf uur. Veel valt hier niet te zien. Een paar oude ruïnes en een vierkante rotskolom boven op de berg. Niets nieuws onder de zon voor ons. We parkeren de auto en gaan richting het bezoekerscentrum. We ontdekken dat om deze twee dingen te zien, we $12 p.p. dienen te betalen en dat we ons dienen aan te melden voor een tour. Iets wat op de site van het NM niet vermeld staat. Aangezien het park is aangesloten bij de NPS, waarvoor we een jaarkaart hebben, zijn we er op voorhand van uitgegaan, dat de entree van het park ook in deze jaarkaart zou zitten. De parkeerplaats staat dusdanig vol, dat we zeker een tijdje zullen moeten wachten. Daar hebben we geen zin in. We besluiten om Chimney Rock NM te laten voor wat die is, en gaan weer verder. Soms zit het tegen….

Maar wat dan? We besluiten om richting het hotel te rijden en te stoppen als we iets moois zien of om een cache te zoeken. Onderweg is meer dan genoeg te zijn. Wandelden we gisteren nog in een woestijn, waar bijna niets groeit. Vandaag rijden we door de Rocky Mountains en zitten we op een hoogte van maximaal 3222 meter. We maken behoorlijk wat stops. Bij een van die stops wandelen we naar een waterval. Dit blijkt toch behoorlijk pittig te zijn. Dit heeft ook zeker met de hoogte te maken, maar dat maakt de waterval er niet minder fraai om. Al zijn we ervan overtuigd dat deze waterval in het begin van de lente op zijn mooist is. Zo maken we vele stops onderweg. De blaadjes aan de bomen zijn hier al aan het verkleuren. Aan alles is te zien dat de herfst in aantocht is. We genieten volop. Soms zit het mee…

We arriveren in het dorpje waar het hotel is. We besluiten om eerst te gaan eten. Het restaurant dat we hebben uitgezocht blijkt op zondag en maandag gesloten te zijn. De eerlijkheid gebied te zeggen dat we daar niet naar gekeken hebben, omdat we gewend zijn dat in de VS een restaurant iedere dag geopend is. We eten bij Chili’s, een keten die we niet kennen. Hierna rijden we door naar het hotel. Als we de kamer bekijken, zien we dat het allemaal wel oké is, maar ook niet meer dan dat. Dit is duidelijk het minste hotel van deze reis. Soms zit het tegen…

Gisteren tikte ik al dat we een wandeling op het programma hebben staan. Die hebben we laten schieten omdat we de parkeerplaats niet met onze auto konden bereiken. De wandeling staat wel hoog op ons lijstje, dus gelukkig konden we vandaag op herkansing. We rijden naar de plek waar we de auto wel kunnen parkeren en maken ons op voor een wandeling van iets meer dan 10 kilometer door redelijk zwaar terrein. Het gebied hier draagt de mooie naam Ah-Shi-Sle-Pah Wilderness Area. Het stukje dat wij gaan bekijken staat bekend onder de naam Valley of Dreams. Hoewel het allemaal vrij vlak lijkt, moet men niet vergeten dat we hier wel op een hoogte van 2000 meter zitten. De lucht is dus ook nog eens wat ijler dan we gewend zijn. Het rondje dat we graag willen wandelen, is op zich niet zo heel lang. Iets meer dan een kilometer. Als het goed is, is het wel een hele mooie kilometer waarbij we toch regelmatig wat zullen dienen te klauteren en veel zullen moeten stoppen om foto’s te maken. De bekendste rotsformatie hier is Alien Throne. De wandeling naar het begin van het rondje is iets meer dan vier kilometer over een open, kale vlakte. Net zoals gisteren zijn ook hier geen paden en dienen we puur met behulp van de GPS te wandelen. Pas als we bijna bij het beginpunt van het rondje zijn, zien we waarvoor we zijn gekomen. Dit is vanaf geen enkele weg te zien, en het staat ook niet in de reisgidsen genoemd. Voor het rondje van iets meer dan een kilometer hebben we bijna twee uur nodig. Zo veel is er te zien. Regelmatig valt onze mond open van verbazing. En we genieten. Genieten met volle teugen. Dit landschap is zo onwerkelijk en fragiel. Aan alles is te zien dat dit gebied continue aan verandering onderhevig is. Beiden zijn we ervan overtuigd dat het er hier over 100 jaar heel anders uit zal zien.

Als we na bijna vier uur wandelen en fotograferen weer terug bij de auto zijn, zijn we beiden toch wel behoorlijk moe. Net zoals gisteren, is ook hier de ondergrond niet hard, waardoor je nagenoeg iedere stap een beetje wegzakt. We hadden nog een wandeling op de planning staan, maar aangezien die niet zo heel spectaculair is, besluiten we om die te laten voor wat die is. Maar wat dan. Om nu naar het hotel te rijden en dan aan de rand van het zwembad te gaan liggen is ook zoiets. We pakken de reisgids en vouwen de kaart van de Nationale Parken & Monumenten open. We zien een stipje staan met de naam Aztec Ruins NM erbij. We hebben er nog nooit van gehoord, maar aangezien het niet eens zo heel ver van het hotel vandaag is, besluiten we om erheen te rijden en ons te laten verrassen. Terwijl we onderweg zijn, hebben we weer bereik met de telefoon. Marieke zoekt op wat ons te wachten staat, terwijl we langzaamaan verder komen richting het monument. Zo komen we te weten dat we oude ruïnes zullen zien en een oude, volledig gerestaureerde Kiva. Dat laatste is heel bijzonder, aangezien het de enige gerestaureerde Kiva ter wereld is. Als we bij het monument zijn, worden we enthousiast ontvangen door de medewerkster en krijgen we een korte uitleg wat we allemaal in het park kunnen doen en zien. We hebben al vaker ruïnes gezien uit de tijd dat er enkel nog Indianen in Amerika woonden, maar toch zijn we hier weer verrast. Ook de gerestaureerde Kiva is leuk om gezien te hebben. Als we alles gezien hebben, is het al weer tijd om te gaan eten.

We rijden richting een Mexicaans restaurant en eten daar een hapje. Na het eten maken we nog ons jaarlijks bezoek aan een Halloween winkel en gaan we moe en voldaan richting het hotel.

Graag had ik hierboven een foto van King of Wings willen plaatsen. Het heeft niet zo mogen zijn. Enkele jaren geleden zagen we een foto voorbijkomen op internet van een enorme, platte, rots die zweeft als een vleugel boven de grond. Na lang zoeken, kwamen we achter de naam van deze rotsformatie, King of Wings dus. De locatie was nog een raadsel, maar die vonden we later ook nog. Probleem hiervan was dat er eigenlijk geen wandelpaden en fatsoenlijke wegen waren. We vonden een locatie waar we de auto konden parkeren en hoe we ongeveer zouden moeten lopen.

Vandaag was het dan zover. We verlaten al vroeg in de ochtend de verharde weg, en na iets meer dan 16 kilometer over de onverharde weg te hebben gereden, parkeren we de auto en gaan we op pad. We dienen onder een hek door te kruipen, wat volgens de beschrijving die we hebben gevonden is toegestaan. Vervolgens wandelen we de aangegeven richting op. Het zou ongeveer een kilometer of vier moeten zijn. Na een tijdje gewandeld te hebben door een open vlakte, staan we aan een canyon. Deze is niet zo heel diep, en als we even rondkijken zien we een mogelijkheid om deze over te steken. We wandelen verder en plotseling staan we in de Badlands. Het lijkt een hele harde korst als je het ziet, maar in werkelijkheid is het vrij zacht, en iedere stap die je zet, zak je enkele centimeters weg. Dan staan we weer aan een canyon. Ook deze weten we over te steken en we wandelen vrolijk verder. Als we op 900 meter van King of Wings zijn verwijderd, staan we plotseling aan een canyon die toch een serieuze diepte heeft. We lopen langs de rand, maar zien nergens een plek waar we fatsoenlijk naar beneden kunnen. Een gouden regel die we altijd al hebben gehanteerd tijdens onze reizen is: “Bij een klein beetje twijfel, helemaal niet doen.” Er zullen vast mensen zijn, die de afdaling geen probleem zullen vinden, maar voor ons lijkt het niet verantwoord. Hoe jammer we het ook vinden, we besluiten om te keren en terug te wandelen richting de auto. Eigen veiligheid voor alles. Als we weer bij de auto zijn, hebben we bijna 10 kilometer getippeld.

We hebben nog een andere wandeling op het programma staan. Eigenlijk is dit een beetje van hetzelfde laken een pak. We rijden over een onverharde weg richting de beoogde parkeerplaats. Maar deze kunnen we met onze auto niet bereiken. Hier is echt een terreinwagen voor nodig. We kunnen de auto wel parkeren, maar de wandeling zou daardoor dusdanig lang worden dat het teveel van het goede op één dag zou zijn. Zeker gezien het feit dat door de zachte ondergrond, het wandelen toch al behoorlijk zwaar is. We overleggen, en besluiten om richting de voor morgen geplande wandeling te rijden. Deze is ook een kilometer of tien, maar veel eenvoudiger in te korten mocht het nodig zijn. Zo gezegd, zo gedaan. De parkeerplaats hiervoor staat gewoon keurig aangegeven. Het gebied heeft de schitterende naam De-Na-Zin Wilderness Area. Vroeger stond het bekend als Bisti Badlands, en dat is voor ons op de een of andere manier toch beter te onthouden. Het bijzondere aan dit gebied, is dat ook hier geen wandelpaden zijn. Bij de parkeerplaats is een kaart afgebeeld, met daarop enkele rotsformaties en daarbij staat de afstand vanaf de parkeerplaats. Ook staan er nergens in het gebied markeerpaaltjes of iets dergelijks. Zoek maar gewoon je eigen weg. Als je een tijdje rondwandelt weet je niet meer waar je heen gaat. Alles lijkt ook nog eens op elkaar en voordat je het weet ben je verdwaald. Een GPS is dan eigenlijk ook onmisbaar hier om je weg te vinden. Gelukkig hebben wij die wel een, dus met behulp daarvan vinden we vlot de juiste weg naar de rotsformaties die we willen zien.

We zien hoodoos en wings. Versteende bomen en Badlands. We genieten volop en maken de veel foto’s. Vooral de hoodoos zijn heel indrukwekkend. Al dienen we te zeggen dat een foto wel eens een andere illusie kan opwekken dan het in werkelijkheid allemaal is, als je het perspectief een beetje aanpast.

Gedurende onze wandeling door De-Na-Zin / Bisti Badlands, hebben we onze eigen King of Wings gevonden. Waren we deze ochtend nog vleugellam, nu gaan we fladderend van blijdschap terug richting de parkeerplaats. Als we terug zijn bij de auto hebben we iets meer dan 8 kilometer gelopen, en kunnen we alweer terugkijken op een geslaagde dag.

Voor vandaag staat een gemiddelde rijdag op de planning. Eerst iets meer dan een uurtje naar het park dat we vandaag willen bezoeken, en daarna ruim 250 kilometers richting het hotel. Tot zover de planning. De realiteit zou iets anders laten zien aan het einde van de dag. Als eerste rijden we ruim een uur naar een stadje, waar we een opgeloste puzzelcache gaan zoeken. Waarom? Wel, we hebben een challenge-cache gezien, waarvoor je in 15 verschillende counties van New Mexico een cache moet hebben gevonden. In 7 van die counties, dient een uniek cache type gevonden te worden. De 15 counties hebben we inmiddels gevonden. En in totaal vijf verschillende cachetypes. Een puzzel-cache hadden we nog niet gevonden. Dat was dus het eerste doel. Na een korte, maar pittige wandeling vertrekken we richting Bandelier NP.

Omdat we na het bezoek aan Bandelier nog een behoorlijke afstand dienen te rijden, die bovendien over secundaire wegen leidt, hebben we op zich niet zo heel veel tijd in dit park. Dat is volgens ons ook niet zo heel erg. Het stond niet zo heel hoog op ons verlanglijstje en we kunnen hier hoofdzakelijk rotswoningen zien. En die hebben we in de afgelopen jaren al behoorlijk wat gezien. En dan niet te vergeten dat we afgelopen week ook nog de Gila Cliff Dwellings hebben bezocht. Eigenlijk meer van hetzelfde dus, maar we besluiten dat we het toch graag willen zien. We kiezen ervoor om de hoofdwandeling te doen en die uit te breiden met de wandeling naar Alcove House. We wandelen, en zien precies hetgeen we hadden verwacht. Leuk om te zien, maar er zijn plekken, waar je het op een leukere manier krijgt voorgeschoteld. Desalniettemin genieten we van dit park en deze wandeling.

We nemen de afslag richting Alcove House. Aan het begin van de wandeling staat aangegeven dat je voor deze wandeling geen hoogtevrees dient te hebben. Het einde van de wandeling gaat namelijk 70 meter steil omhoog. Als we bij het laatste gedeelte zijn gearriveerd, besluit Marieke dat het misschien verstandiger is als ze niet mee omhoog gaat. Ze blijft op de uitkijk zitten om ook wat foto’s te kunnen maken van mijn klim omhoog. Het pad is smal, maar verder niet zo’n heel groot probleem. Dan kom ik bij een rotswand die recht omhoog gaat. Gelukkig voor mij en de andere bezoekers hebben ze hier een ladder neergezet. En dan niet zomaar een ladder, nee een houten ladder zoals ze 500 jaar geleden hier gebruikt hebben. Vlotjes klim ik omhoog en wandel verder. Nu wordt het pad echt smal. En met echt smal, bedoel ik een centimeter of 15. Al snel kom ik bij de volgende rotswand. Ook hier een ladder. Zo ga ik gestaag verder. De ene na de andere steile rotswand met behulp van houten ladders overwinnend. Gelukkig hebben zie hier ladders zat. Als ik boven sta, valt het eigenlijk een beetje tegen. Het uitzicht is fraai vanuit de inham in de bergwand, maar als ik een vijftal meters lager sta is het veel fraaier. Ik ga dezelfde route weer terug naar beneden. Samen wandelen we richting de auto en nadat we in het park geluncht hebben gaan we verder.

Het volgende doel is het laatste cache type dat we nog niet gevonden hebben. Deze kunnen we een vinden een paar dorpjes voor ons hotel. Zoals vermeld, gaat een groot gedeelte van de route over secundaire wegen. Niet dat dat een straf is. Integendeel zelfs. We genieten volop en maken af en toe een stop om van het continue wisselende landschap te genieten. Dan zien we een bord langs de kant van de weg staan: “Chaco Culture NHS => 1 mile”. We overleggen snel, en nemen de afslag.

Acht jaar geleden zijn we al in dit park geweest, en we hebben toen genoten tot het moment dat mijn fotocamera stuk ging. Echter we weten op voorhand al dat we zeer weinig tijd hebben in dit park, en dat we enkel en alleen een hele korte wandeling kunnen doen. Gelukkig hebben we een jaarkaart voor alle Nationale Parken en aanverwante organisaties die onder NPS vallen. Daardoor is het niet nodig dat we slikken als we zien dat de entree $25 is. De weg naar het park leidt over ruim 30 kilometer onverharde wegen. Een grote stofwolk achterlatend naderen we vlot het park. We melden ons bij de ingang, en zoeken een korte wandeling uit. Na de wandeling rijden we dezelfde weg door het stof weer terug en gaan we verder om de cache te zoeken die we van plan waren om te zoeken.

Als we deze vinden, is het al aan het schemeren. Snel gaan we een hapje eten en daarna door naar het hotel . De planning was om vandaag iets meer dan 300 kilometer te rijden. Uiteindelijk werden het er meer dan 500. Maar we hebben genoten, en dat is toch hetgeen dat telt.

Voor vandaag stond Kasha-Katuwe Tent Rocks NM op het programma. (En het is maar goed dat we de namen in de blog vermelden, want over een paar jaar weten we toch echt niet meer wat de naam van dit fraaie kleinere park in New Mexico was. We komen dan vast niet verder als: Dat mooie park, met die stenen wigwams. Want daar zijn ze nog het beste mee te vergelijken). Het park ligt op indiaans grondgebied en wordt beheerd door indianen. Daar zijn we meestal niet zo dol op. Deze mensen hebben eigen regels, verkopen alles tegen de hoofdprijs (aan ons dus ook een duur speldje) en zijn op zijn zachts gezegd wat minder vriendelijk dan de doorsnee Amerikaan.

Bij de toegangspoort aangekomen, waren we toch wel verrast dat het park aangesloten was bij de Nationale Park Service en dat onze parkpas ook hier geldig was. We zijn ervan overtuigd dat onze Indiaanse medemens dit niet uit vrije wil gedaan heeft, maar eerder omdat men de ondersteuning nodig heeft om het park open te kunnen houden.

Tijdens de voorbereiding van de reis, nemen we altijd stiekem een kijkje wat de reizigers van de site ‘Ontdek Amerika’ over het gebied te melden hebben. We hebben het grote voordeel dat de staten New Mexico/Arizona/Utah tot hun favoriete stukje van de USA behoort. Er staan fraaie foto’s op van de Tent Rocks. Die willen we zelf ook wel eens gaan ontdekken. En omdat zij ons al voorgegaan zijn, weten ze ook precies welke hikes de moeite waard zijn en welke wat tegenvallen. Zo geven zij de volgende aanbevelingen: ‘In dit park loont het de moeite om niet alleen de korte rondwandeling te doen aan het begin van het park, want dan zie je niet het mooiste stukje dat het park te bieden heeft. Beter is het om de Cave Looptrail te nemen en vervolgens de Canyon trail te lopen. Het pad gaat eerst over de bodem van de vallei. Hierbij dien je door een hele smalle kloof te lopen, een slotcanyon. Als je de slotcanyon verlaat sta je direct te midden van de Tent Rocks. Een stukje verder gaat het pad flink omhoog. In totaal dient er 200 meter geklommen te worden. Op het pad liggen een paar kleine rotsblokken, waar je overheen moet klimmen’. Ik neem de daarop volgende zin goed in me op. “Dit zal voor de meeste mensen geen probleem zijn”. Ik bedenk bij mezelf dat ik vast wel tot de ‘meeste mensen’ behoor en met hier en daar een extra handje de tocht vast wel tot een goed einde zal brengen. In totaal komt deze wandeling neer op ruim 5 kilometer.

De weg naar boven viel reuze mee. Dat komt waarschijnlijk ook omdat ik een voorkeur heb om naar boven te stappen, in plaats van naar beneden toe. Maar ook de terugweg is met een extra handje hier en daar prima verlopen. Het was maar goed dat we deze ochtend al weer om 7:30 uur in de auto zaten, want toen we aan de wandeling begonnen, was het nog heerlijk rustig. Dat loopt toch een stuk plezieriger, zeker voor iemand die zijn tijd wil doen over een lastige stap naar boven of naar beneden. Ook foto’s maken in een slotcanyon is en blijft altijd een uitdaging. Extreme schaduwpartijen en volop zon, zijn vaak verplicht om in 1 beeld te vangen. We proberen er gewoon het beste van te maken. We maken hier en daar een praatje met andere wandelaars en komen maar weer eens tot de ontdekking dat er veel ouderen de uitdaging aan gaan om de toch wel pittige wandeling te volbrengen. Bij een 70-tiger gaat dit letterlijk met vallen en opstaan, maar hij kan aan het einde wel zeggen: I did it!’. En dat deed ik ook. Zonder kleerscheuren en zonder te vallen. En wat was het een mooie wandeling met wederom een uniek landschap. Dat weer zoveel anders is, dan we de voorbije weken al hebben gezien.

‘SMiddags hebben we nog tijd over om het State Capitol in Santa Fe te bezoeken. In 2011 zijn we in deze stad ook geweest, maar hebben toen het State Capitol alleen van de buitenkant gezien. Nu zijn we binnen geweest. Het viel wat tegen, maar we hebben er toch weer eentje van het lijstje af kunnen strepen. Al lopende door Santa Fe komen de beelden van 2011 weer terug. Hoe typisch de huizen gebouwd zijn, bijvoorbeeld. Op het marktplein zitten nog altijd de kooplieden tegen de muur aan om hun waren aan toeristen te kunnen slijten. Want ons nog zo bijgebleven is, is dat de meesten van hen zaten te slapen op hun matje met spulletjes. Vandaag de dag, zitten ze er nog steeds. Zittend in diezelfde houding. Alleen zijn ze nu wakker en kijken op de telefoon die in hun handen is geklemd!

Zoals we enkele dagen geleden al tikten, wilden we de dagelijkse afstanden met de auto onder de 500 kilometer houden. Daarom dienden we voor sommige dagen dingen te zoeken die niet in de gemiddelde reisgids staan. Drie dagen geleden kwamen we zo in Chiricahua National Monument terecht. Om dat park te vinden, was nog niet zo’n probleem. Het grootste probleem om iets te vinden, was voor de dag van vandaag. Uiteindelijk kwamen we uit op een klein park. In dat kleine park ligt de San Lorenzo Canyon. Veel informatie kregen we er niet over gevonden. We lazen dat de wandelingen pittig waren, maar wel de moeite waard. Soms zou het een wat bredere canyon zijn, en soms zou het een heuse slotcanyon zijn. Foto’s zijn er niet veel, maar de paar die we zagen, deden ons besluiten om zelf te gaan kijken. Het volgende probleem was de route naar het begin van de canyon toe. Na lang zoeken, kwamen we uit op een routebeschrijving. Bijna 20 kilometer onverharde weg met verschillende afslagen zou ons naar een plek moeten brengen waar we de auto zouden kunnen parkeren. Drie uur rijden nadat we deze ochtend bij het hotel weggingen, parkeerden we de auto bij het begin van de canyon. De laatste 20 kilometer namen een kleine drie kwartier in beslag.

Omdat we niet wisten wat ons te wachten staat, gaan we, zoals gebruikelijk, goed voorbereid op pad. Twee liter water per persoon. Een EHBO-kitje, walkie-talkies voor het geval dat en natuurlijk de fotocamera’s. Er zijn vier ‘paden’ die de canyon inleiden. We wandelen de eerste aftakking in, en al na de eerste bocht zijn we onder de indruk van de canyon. We hebben al snel door dat we ons telkens af zullen moeten vragen of we na de volgende bocht nog verder kunnen wandelen. Het is namelijk een pittige wandeling. We klauteren zo nu en dan wat omhoog. Bukken om ergens onderdoor te kunnen. Maar op het moment dat het we een bocht doorlopen en denken dat het misschien te lastig word om verantwoord zonder extra hulpmiddelen verder te gaan, doen we niet moeilijk en draaien we om. Bij de eerste aftakking in de canyon is dat al na een goede 150 meter. De tweede aftakking die we gaan bewonderen is voor mij na een 50-tal meters nog wel te doen, maar voor Marieke is de verhoging toch net te hoog. We overleggen samen en zetten de walkie-talkies aan. Testen deze en ik wandel een stukje verder, telkens opnieuw een bocht om. De wandeling verder hier is vrij vlak en de canyon is niet echt spectaculair hier. Ik besluit om te draaien en terug te gaan naar de eerste verhoging. Dan de derde aftakking. Deze is redelijk te wandelen, maar dan komen we na een bocht of wat op een doodlopend punt uit. Althans voor een wandelaar. Een bergbeklimmer zou hier zijn hart op kunnen halen. We keren dus om, en gaan verder.

Naar de vierde en laatste aftakking. Hier is het begin van de canon vrij breed. We hebben dus goede hoop dat we na de volgende bocht gewoon verder kunnen. Na ruim een kilometer te hebben gewandeld en hier en daar wat geklauterd te hebben, wordt het toch net iets te smal en steil. We keren om en kunnen terugkijken op een geslaagde ochtend c.q. middag. We hebben genoten van San Lorenzo Canyon en hebben gedaan wat binnen onze mogelijkheden ligt.

We genieten tijdens een late lunch op de motorkap van de auto na van deze wandeling en aanvaarden de terugreis naar de bewoonde wereld. Die ligt ruim drie kwartier verder. Na een of andere volgende bocht…

Ons doel van vandaag stond al langere tijd op ons verlanglijstje. In de vele reisgidsen die we bezitten over het door ons zo geliefde USA, springt er vaak een plaatje uit van een grote witte golvende vlakte. Wit, 23 tinten wit, zo ver als het oog reikt. Met regelmaat hebben we al eens tegen elkaar gezegd: ‘Daar moeten we op een dag toch ook eens heen’. En vandaag kwam die dag.

Na een reistijd van een kleine twee uur, arriveerden we bij de ingang van het park. We hebben een kort bezoek gebracht aan het bezoekerscentrum en zelfs de tijd genomen om een film over het park te bekijken. Je zou het misschien niet zeggen, maar in de grote witte massa leven een groot aantal diersoorten. Van hagedissen, die van origine donker gekleurd zijn, maar zich door de jaren heen feilloos aangepast hebben aan de witte ondergrond, tot aan vossen, muizen en uilen. Maar de meeste dieren kiezen ervoor om overdag te slapen en pas in de nacht op pad te gaan. Op een hagedis en een verdwaalde kever en vogel na, hebben we dan ook geen dier weten te ontdekken.

Genoeg film gezien, tijd om op pad te gaan. Jammer maar helaas, voor ons. De toegangsweg is afgesloten omdat er raketproeven uitgevoerd werden. We hopen maar dat ze hier niet de hele dag over doen, want dan zien we dus helemaal niets van hetgeen we vandaag zo graag wilden ontdekken. Gelukkig voor ons zou de weg om 12:30 uur weer vrijgegeven worden. We doodden de tijd door een koffie te nuttigen en enkele geocaches te vinden en melden ons om 12:00 uur weer aan de poort. En jawel, de toegang is weer geopend. We zijn trouwens wel weer blij dat we altijd kiezen voor het huren van een personenauto in plaats van een camper. Want ook hier zijn campers vanaf een gemiddelde grootte niet welkom in het park.

In het begin van de toegangsweg is er nog voldoende begroeiing te zien op de witte duinen. Dit is mooi, maar oogt niet echt als iets spectaculairs. Ik weet het, misschien zijn we wel verwend. Maar al snel zien we datgene waarvoor we gekomen zijn, We rijden door een zee van wit zand. We parkeren de auto en gaan eerst even picknicken in dit fabelachtige landschap. Na de magen gevuld te hebben is het tijd om de hoogte op te zoeken. Wel zijn we van mening dat in onze gedachten, als we terugdenken aan de vele plaatjes die we van dit park al hebben gezien, de duinen minder hoog lijken in het echt. Desalniettemin is het een pittige klim omhoog. Over dan weer los zand, dat wegzakt onder je voeten, tot een geribbelde harde ondergrond. We proberen mooie plaatsjes te schieten. Althans dat hopen we maar. We hebben beiden geen idee hoe het op de foto over zal komen. Het is al lastig foto’s maken met een zonnebril op, maar afzetten is hier ook geen goede optie. Het wit verblindt zo, dat je nog geen idee hebt wat je precies op de gevoelige plaat vastlegt. Dan maar op zijn Japans, knippen, en straks maar zien wat ervan geworden is. We hebben het tenslotte in ieder geval met eigen ogen mogen aanschouwen.

Nadat we ons enkele uren in het zand vermaakt hebben, gaan we voldaan terug richting de stad waar onze slaapplek voor één nacht zich bevindt. We besluiten om nog enkele caches in en rondom het stadje te doen, alvorens we een hapje gaan eten. Het restaurant zit naast het hotel, gemakkelijker kan het niet.

We zijn blij dat we de witte zandduinen in onze reis opgenomen hebben. Het is zeer de moeite waard om deze 23 tinten wit met eigen ogen te mogen aanschouwen en het niet langer te hoeven doen met de mooie plaatjes uit de reisgidsen.

Inmiddels zijn we in New Mexico aanbeland. De vierde staat die we deze trip bezoeken. Het is inmiddels 8 jaar geleden dat we in New Mexico zijn geweest, en sindsdien staat het altijd al op het lijstje om nog eens terug te gaan. Volgens ons heeft deze staat zeker zo veel te bieden als het immens populaire Utah, maar mist New Mexico de enorme aantallen toeristen die Utah wel heeft. We zijn benieuwd en over meer dan een week zullen we kunnen vertellen of onze verwachtingen waarheid zijn geworden of niet.

We staan op het normale tijdstip op. Daardoor zijn we al rond de klok van half negen op het eerste doel van vandaag. City of Rocks State Park. Een aardigheidje zou het moeten zijn volgens hetgeen we hebben gezien en gelezen. Als we aan komen rijden, zie we plotseling allemaal rotsen overeind in het groen staan. Een heel bijzonder gezicht. Alsof het daar zo is neergesmeten. “Kwak, hier is het. Zie maar wat je ermee doet.” We parkeren de auto en gaan een stuk wandelen. Eerst een omcirkeling van de rotsen zodat we ze van een afstandje kunnen bekijken. Daarna gaan we tussen de rotsen doorwandelen. En al snel ontdekken we het grootste nadeel van dit park. Het is eigenlijk meer een camping dan een park. Om tussen de rotsen door te wandelen dien je over een campingplaats heen te lopen. En daar was de niet zo vriendelijke Texaanse dame eigenlijk niet van gediend. Met een welgemeend ‘sorry’ wandelen we gewoon verder en genieten we van dit stukje natuur.

Hierna staat er een behoorlijke rit op het programma. Qua afstand is het niet zo heel ver. Slechts 111 kilometer. Maar het zal ruim 2 uur in beslag nemen. Dit betekent naar alle waarschijnlijkheid dat het een redelijk bochtige weg is die ons naar Gila Cliff Dwellings National Monument zal leiden. Deze rotswoningen vinden we altijd interessant om te zien. In dit park zijn er niet heel veel te bewonderen, maar als we eenmaal het rondje hebben gelopen, kunnen we alleen maar zeggen dat het de rit meer dan waard is geweest.

We rijden weer terug naar het hotel en besluiten onderweg wat geocaches te gaan zoeken. Een van de eerste die we zoeken brengt ons bij een jonge canyon. Een heel leuk plekje dat we zeker niet zouden hebben gezien als er geen cache was verstopt.

Korte tijd later stoppen we bij een meer dat bekend is om de Bass die hier rondzwemt. Bij het zien van dat bord, moeten we meteen aan de bekendste visser op Bass denken. Althans het is de bij ons meest bekende visser op Bass. Als we de naam van het meer lezen, kunnen we alleen maar glimlachen. Robert’s Lake.

Er volgen nog verschillende geocaches die we zoeken voordat we gaan eten. Na het eten bedenken we dat het misschien wel eens verstandig kan zijn om de auto een andere kleur te geven. We zijn inmiddels wel uitgekeken op het bruin/beige/grijs van de Ford. Na een snelle wasbeurt kijken we weer tevreden naar een zwarte auto.

Een reis plannen zoals wij altijd doen is eigenlijk vrij simpel. Het begint met het uitzoeken van een start- en eindpunt. Als je die weet, vul je de plaatsen in die je heel graag wilt zien. Dan komen er andere zaken om de hoek kijken, zoals hoeveel kilometer willen we per dag maximaal rijden? Als dat is bepaald, worden de gaten ingevuld. Kleinere attracties, parken of steden die niet erg bekend zijn. En soms heb je dan het probleem dat er eigenlijk niets is wat je zou willen bezoeken. Maar om nu gewoon van hotel naar hotel te rijden is ook zo wat. Je kijkt op de kaart. Zoekt wat dingen op en dan zie je plotseling een parkje genaamd Chiricahua verschijnen. Je weet niet hoe je dat uit dient te schelden en zegt doedamardan.

Precies op deze manier kwam Chiricahua National Monument in ons roadbook terecht. Gisterenavond bedachten we om toch maar even te kijken wat voor wandelingen we in het park zouden kunnen doen. We kiezen voor een combinatie van drie wandelingen, die blijkbaar behoorlijk pittig is, maar zeer de moeite waard is. Het is niet de mooiste wandeling van het park, maar daarvoor dien je een hele dag in te plannen aldus de berichten. Bovendien dien je er rekening mee te houden dat het in dit park bijna iedere dag onweert in de namiddag / vroege avond. De aanrijtijd voor ons naar de ingang van dit park is ruim twee uur, dus die mooie wandeling doen we maar niet. We gaan naar het bezoekerscentrum en maken een sanitaire stop. Nog steeds hebben we geen idee wat we kunnen verwachten. Wat wel opvalt, is dat de temperatuur behoorlijk gedaald is. Wellicht dat het er mee te maken heeft dat het park op 2100 meter hoogte ligt. Maar toen we deze ochtend vertrokken was het al 28 graden. Op het moment dat we de auto parkeren bij het begin van het wandelpad is het nog maar net 21 graden. We doen de rugzak om en zorgen ervoor dat we zeker genoeg water bij ons hebben. Zonder verwachting beginnen we aan de wandeling. Al snel gaat onze onderste kaakhelft in verhoogd tempo naar beneden. We zien hier een landschap dat we eigenlijk wel kennen van Bryce Canyon. Alleen hier groeien er volop bomen, struiken en planten tussen de enorme hoeveelheid pilaren. Onze camera’s maken overuren. We zien ontzettend veel hagedissen en vogels. De hagedissen laten zich gewillig op de foto zetten, de vogels werken niet echt mee. Maar hoe dan ook. Hier kunnen we geen genoeg van krijgen.

Als we het park verlaten dienen we nog ruim twee uur te rijden naar het hotel. Zwijgend genieten we na van dit schitterende park. Dat voor ons beiden een zeer aangename verrassing was. Dat alle ‘doedamardan’ bestemmingen die we nog ooit zullen bezoeken maar half zo mooi mogen zijn.

Voor vandaag staat Saguaro National Park op de planning. Inderdaad, alweer een park met cactussen. Men zou denken dat we ondertussen toch wel genoeg van de stekelige planten hebben gezien. En toch gaan we vandaag vol vertrouwen op pad naar dit park. De reacties op internet zijn lovend. Maar aan de andere kant moet men ook in het achterhoofd houden dat Saguaro NP een stuk gemakkelijker te bereiken is dan Organ Pipe Cactus NM. De mensen die beide parken hebben bezocht, geven over het algemeen toch de voorkeur aan dit tweede park. Wij hebben ook nog Bulldog Canyon bezocht, maar daar hoor ik niemand over. Na vandaag kunnen we zelf onze voorkeur aangeven.

Als we in het park zijn gearriveerd, kijken we welke wandelingen we vandaag willen doen. Zoals altijd gaat onze voorkeur uit naar verschillende kortere wandelingen in plaats van 1 lange wandeling. We besluiten om de trail te gaan lopen die voor vandaag het verste van het bezoekerscentrum vandaan ligt. De weg erheen is onverhard. Langzaamaan begint onze auto toch een beetje een vreemde kleur te krijgen. Het is geen zwart, het is geen grijs, het is geen bruin of beige. Het is, zoals ik al tikte, vreemd. We parkeren de auto en bereiden de rugzakken voor. Zeker voldoende water meenemen, maar dat is geen nieuws. We beginnen aan de wandeling waarbij we de loop van een drooggevallen rivier volgen. Al lijkt het in onze ogen dat de rivier nog niet zo heel lang is drooggevallen. We zien namelijk alleen maar sporen van dieren en niet van mensen. Ook de structuur van het zand doet ons vermoeden dat het nog niet zo heel lang geleden geregend heeft. Al snel zien we iets wat we de afgelopen dagen eigenlijk nog niet gezien hebben. Een cactus die in bloei staat. We maken foto’s en we zijn al helemaal blij voor vandaag. Het grootste verschil met de twee eerder door ons bezochte parken is dat Saguaro NP is bezaaid met Saguaro cactussen. Het lijkt wel of er een heel woud van deze cactussen hier staat. Zo enorm veel zijn het er. Er tussendoor staan ook nog andere soorten cactussen en andere planten en bomen, maar de Saguaro heerst hier, dat is wel duidelijk. Na de wandeling gaan we terug richting de auto en doen we de andere wandelingen die voor vandaag op de planning staan.

Zoals gezegd, we kunnen pas een voorkeur uitspreken als we alle drie de parken gezien hebben. Feit is dat we eigenlijk niet kunnen kiezen. Organ Pipe Cactus NM is zeer de moeite waard door de enorme hoeveelheid verschillende soorten cactussen die er groeien. Bulldog Canyon is zeer de moeite waard omdat het nog ongerept en vrij ruig is. Er zijn, op de off-road weg na geen wandelpaden. Hier zoek je je eigen weg. Bezoekers zijn er bijna niet, en faciliteiten al helemaal niet. En dan Saguaro NP. De ‘bossen’ Saguaro’s zijn zeer indrukwekkend. Ook het feit dat er hier cactussen in bloei staan, maakte dit park onvergetelijk voor ons. Al beseffen we wel dat we hier geluk mee hadden. Marieke wilde altijd al heel graag cactussen zien zoals een kind ze tekent. Een stam met twee armen die omhoog gebogen zijn. Ze is de koningin te rijk. Als ik aan het einde van de vraag: “En wat heb je nu geleerd Spelende Vrouw?”, krijg ik als antwoord: “Een prik van de cactus doet AU!!!”

Als we ergens de was hebben gedaan, verblijven we op die plek minimaal twee dagen. Om de was te laten drogen. Niet dat het met deze temperaturen perse noodzakelijk was, want deze ochtend was de was al droog. Maar het is geen straf om na al die dagen natuurgeweld weer een keertje in een stad te mogen verblijven. Phoenix is het deze keer. We zijn er nog nimmer geweest, en de verwachtingen van deze stad zijn laag. Ook al is het qua inwonersaantal de 5e stad van de Verenigde Staten, veel hebben we er niets over kunnen vinden. Wat dat betreft is het wel te vergelijken met de 5e stad van Nederland. Maar in het achterhoofd houden we dan maar dat Eindhoven ons al vele malen heeft weten te verrassen. Misschien lukt dat Phoenix vandaag ook wel.

Het hotel is centraal gelegen in de stad. Dat maakt het voor ons dusdanig gemakkelijk dat we de auto bij het hotel kunnen laten staan, en vandaag met de benenwagen op pad kunnen gaan. Het eerste doel is Wesley Bolin Memorial Park. In dit, relatief, kleine park staan een groot aantal monumenten. Van een WWII monument tot een Brandweerlieden monument. Van een Vietnam monument tot een Politiehonden monument. Ook zien we hier de zegel van de staat op de grond afgebeeld. Op dat zegel staat van alles wat de staat maakt afgebeeld, waaronder een mijnwerker en een koe.

Achter het park is het Capitool gelegen. De meesten weten wel dat wij het altijd leuk vinden om dat te bezoeken als de mogelijkheid daartoe is. In dit Capitool is ook nog eens een museum gesitueerd. Twee vliegen in één klap dus. Bij binnenkomst zien we het zegel van de staat. Keurig afgezet met een rood touw, zodat niemand er met ‘ZULKE voeten’ op kan gaan staan. We lopen verder door het Capitool en zijn niet onder de indruk. Alles straalt uit dat het vooral een functioneel gebouw dient te zijn. Vaak is het toch allemaal pracht en praal in een Capitool, maar hier dus niet. We genieten van een kop koffie en wandelen verder door het museum. Terwijl Marieke een sanitaire stop maakt, sta ik een informatiebord te lezen over het staatszegel dat we hebben gezien bij binnenkomst. Het mozaïek is gemaakt door een bedrijf uit Utah. Zij kenden het zegel niet, en daarom heeft een ambtenaar het omschreven en er een schets van gemaakt. Hij vergat echter de koe te noemen en te tekenen. Vandaar dat er op het staatszegel in het Capitool van Arizona geen koe staat.

We maken een redelijke wandeling naar downtown Phoenix. Hier is het dat we ons willen laten verrassen. We weten dat hier het stadion van de Arizona Diamondbacks is, dus dat staat zeker op het lijstje om even langs te wandelen. Verder zien we het wel. Het is ondertussen weer onaangenaam warm. Ergens zijn we een beetje gek, om bij een temperatuur van bijna 39 graden een stadswandeling te gaan maken van bijna 15 kilometer. Tegelijkertijd bedenken we onszelf dat we helemaal gek zouden zijn om het niet te doen, en bij het hotel te gaan rondhangen en een boek te lezen of zo. Dat zou te veel op vakantie lijken, en dat zou toch wel vreemd zijn als je op reis bent. We genieten van de stad. Als we denken dat we het allemaal wel gezien hebben, gaan we een kop koffie drinken bij de groene zeemeermin.

Het is nog een beetje aan de vroege kant om terug te gaan naar het hotel. We besluiten nog een wandeling te doen langs wat muurschilderingen. Hier zien we hele fraaie street-art, waar we erg van genieten. Door de hoge temperatuur van vandaag zijn we toch wel behoorlijk moe. In het hotel frissen we ons een beetje op, en daarna springen we in de auto om een hapje te gaan eten en daarna nog een stukje door een park te gaan wandelen. Phoenix heeft ons vandaag toch wel aangenaam weten te verrassen. Dat ze die koe zijn vergeten, daar kunnen we die ambtenaar alleen maar dankbaar voor zijn.

De grote ‘ellende’ gedurende een roadtrip is altijd weer de wasdag. Een groot deel van de dag dienen we op te offeren om de kleren schoon te krijgen en op te hangen zodat deze ook weer kan drogen. Meestal doen we op de wasdag niet heel veel. We rijden van het hotel naar A. Doen iets bekijken en een stukje wandelen, en dan rijden we van A naar het volgende hotel waar we minimaal twee nachten verblijven.

Vandaag was het niet anders. We rijden van het hotel naar A en gaan daar een stukje wandelen. A is beter bekend onder de naam Bulldog Canyon en ligt iets ten noordoosten van de stad Phoenix. In dit gebied ligt één van de negen oude geocaches verstopt die we deze trip willen vinden. Om in het gebied te komen, dienden we een vergunning aan te vragen. Nadat we die via de mail hebben gekregen, en we vorige week in Cottonwood een uitdraai van die vergunning hebben gekregen, kunnen we vandaag met een gerust hart op pad. Een van de voordelen van de vergunning is dat je een code van de poort krijgt, zodat je met de auto het gebied in kunt. Niet moet men niet denken dat er dan een geplaveide weg ligt. Een 4×4 wordt aangeraden. Aangezien wij die niet hebben, bedenken we op voorhand dat we wel zullen zien hoe ver we komen. Als we de poort hebben geopend, blijkt de weg enorm mee te vallen. Met iedere meter die we verder rijden, korten we de wandeling iets in. Iets wat wel aangenaam is, want de temperatuur is weer hoog vandaag. Ook de wandeling gaat niet over paden. Dit is het ouderwetse off-road hiking. Hemelsbreed is de wandeling iets meer dan een kilometer. We sluiten de auto af, en rustig maar gestaag vorderen we richting het einddoel. Tussen de planten, bomen en cactussen door dienen wij onze weg te zoeken. Iedere voet doordacht te plaatsen op het moment dat we zeker weten dat er geen slang of ander niet zo’n plezant beest zich in de buurt schuilhoudt. Enkele malen steken we een rivier over. Gelukkig voor ons, staat er geen water meer in, wat het allemaal wat gemakkelijker maakt. Zonder al te veel problemen vinden we na een goede drie kwartier de cache. Blij en voldaan wordt onze naam in het logboekje gekrabbeld. We genieten nog even van het landschap en wandelen op hetzelfde tempo terug naar de auto. We genieten van het landschap dat ook hier vol staat met cactussen, maar toch anders is dan het gebied van gisteren. Als we bij de auto zijn is het kwik gestegen tot 40,5°C. Marieke denkt even te kunnen steunen tegen een boom om een cache te vinden, maar ontdekt meteen waarom het niet heel verstandig is om tegen een cactus aan te leunen. Een paar gemene naalden in haar hand zijn het gevolg. We rijden terug naar de poort, en we gaan de poort weer door. Nadat we deze hebben afgesloten kunnen we op weg naar het hotel. We zijn ruim op tijd en doen rustig de was.

Als de was gedaan is, wordt het tijd om te gaan eten. Na het diner, gaan we nog even winkelen in de outlet in Phoenix. Het is, voor Amerikaanse begrippen geeneens heel ver rijden. Op en neer maar 82 kilometer. Gelukkig slagen we hier wel en kunnen we met een gerust hart én schone kleren verder op ons rondreisje.

De route richting het doel van vandaag was vrij eenvoudig. Na 195 kilometer, sla rechtsaf. Na 58 kilometer, sla linksaf. U heeft uw bestemming bereikt over 116 kilometer. Uw bestemming bevindt zich rechts. Zo heel moeilijk hoeft dat toch niet te zijn. Toch? Dat dacht ik ook, tot het moment dat ik linksaf diende te slaan, en er alleen een straat naar rechts was. Tja, dan wordt het toch moeilijk en rijd ik en passant gewoon de verkeerde straat in. Gelukkig zie ik snel de fout in, en kunnen we na een 180 graden bocht gewoon de route vervolgen.

De weg is lang, maar we zien onderweg van alles. Het doel is Organ Pipe Cactus National Monument. We hebben geen idee wat we van dit park kunnen verwachten. Op internet hebben we er uiteenlopende berichten over gelezen. Van vernietigend tot lovend. Mede daardoor leek het ons verstandig om het maar met eigen ogen te gaan bekijken en ons te laten verrassen. We rijden naar het bezoekerscentrum om een speldje van het park te kopen. Helaas hebben we pech, want ze zijn alles aan het tellen en kunnen daardoor niets verkopen. De dame die ons dit vertelt komt nogal prikkelbaar over. Dat zal wellicht iets met de omgeving te maken hebben. Ik zie dat er al speldjes geteld zijn en zeg dat er 44 zijn. Ik vertel de medewerkers dat als ze een pen pakken, ze heel eenvoudig dat getal kunnen doorstrepen en er dan voor in de plaats 43 neerschrijven. Ik geef ze dan geld, en alles is opgelost. De man in de ruimte begrijpt deze kinderlijk eenvoudige logica gelukkig en wij kunnen tevreden de winkel weer verlaten. Veel is er in dit park niet te doen. Wandelingen zijn er niet. Verder zijn er twee rondritten die je met je auto kunt doen. Een korte en een lange. Voor de lange rondrit heb je terreinwagen nodig. Aangezien we die niet hebben, blijft er alleen de korte rondrit van 21 kilometer nodig. De man in de ruimte vertelt ons dat we daar bijna anderhalf uur voor nodig zullen hebben en overhandigt ons een boekje met daarin extra informatie. We beginnen aan de rondrit, en we genieten. Zoveel cactussen hebben we nog nooit gezien. En ook nog eens zoveel verschillende. We stoppen dan ook om de haverklap om foto’s te maken en een klein stukje te wandelen. En dat allemaal bij een temperatuur van bijna 40°C Bijna vier uur later lopen we de ruimte weer binnen, en geven het boekje weer aan de man terug.

De rit richting ons hotel zal ongeveer een haf uur in beslag nemen. We zijn iets of wat aan de vroege kant. We zijn maar een paar kilometer van de Mexicaanse grens verwijderd. We weten dat het niet verstandig is om die grens over te gaan, dus dat doen we dan ook niet. Maar we bedenken wel dat het een leuke uitdaging is, om alle geocaches te vinden die er verstopt zijn tussen de Mexicaanse grens en het eerste plaatsje in de Verenigde Staten, Why. Wees niet bevreesd, ook wij hadden nog nooit van dit gehucht met deze iets of wat vreemde naam gehoord. Maar de onszelf opgelegde queeste voltooiden we glansrijk door langs de weg van 45 kilometer alle 7 geocaches te vinden. En waarom??? Gewoon…. Omdat het kan.

Het is vandaag op de dag af zes jaar geleden dat we een bezoekje brachten aan Joshua Tree National Park. Destijds was het ontzettend warm. Temperaturen van boven de 40ºC moesten we destijds trotseren. Vandaag staat er wederom een bezoek gepland aan Joshua Tree NP. Heel toevallig dat het exact zes jaar is geleden. De warmte van destijds verraste ons. Onaangenaam zelfs. Vandaag de dag zijn we beter voorbereid op deze temperaturen, en bovendien zijn de voorspellingen voor vandaag ook iets milder dan 6 jaar geleden. De rit naar de ingang van het park was niet zo heel lang. Iets voor de klok van half negen rijden we de ingang van het park voorbij.

Het nadeel van dit park is dat de wandelingen of heel kort zijn, of heel lang. Iets ertussenin is er eigenlijk niet. De meeste korte wandelingen hebben we tijdens ons bezoek van twee dagen in 2013 al gedaan. Er blijven nog vier wandeling onder de vijf kilometer over die we nog niet hebben gelopen. Het uitzoeken voor hetgeen we vandaag zouden gaan doen, was dan ook snel gebeurd. Korte tijd nadat we het park zijn ingereden, parkeren we de auto. Vanaf deze parkeerplaats vertrekken twee wandelingen die we willen doen vandaag. De eerste wandeling brengt ons naar een oude gouderts molen. Omdat het zo vroeg is, is de temperatuur nog aangenaam. We zien hier ontzettend veel Joshua Trees en enkele oude vrachtwagens. Al snel zien we een slang. Het beestje is maar een centimeter of dertig, en voordat we hem goed en wel hebben kunnen bekijken, glijdt hij al een gat in. Even later zien we een Cottontail konijn wegschieten tussen de struiken. Weer korte tijd later zien we een klein reptiel / amfibie. Nog nooit hebben we zoiets gezien. Het lijkt wel op een kruising tussen kikker en een hagedis. Als we ‘s avonds opzoeken wat het precies voor een beestje is, blijkt het een Desert Horned Lizard te zijn. In goed Nederlands een Padhagedis. We bekijken de gouderst molen, of althans wat ervan over is, en wandelen terug naar de parkeerplaats.

We beginnen meteen aan de volgende wandeling die ons naar een dam leidt. Het meest vreemde is dat ondanks dat de wandelingen zo dicht bij elkaar liggen, beide gebieden heel anders zijn. Deze is een stuk ruiger, en we klauteren dan ook regelmatig over rotsblokken heen.

Als we deze wandeling achter de rug hebben, is het tijd om een stukje te rijden richting het begin van de Hidden Valley Trail. Ook hier klauteren we over verschillende rotsblokken om het pad te kunnen volgen. En zoals wel vaker het geval is, genieten we ook hier.

De laatste wandeling op het programma ligt bij de uitgang van het park. Onderweg maken we nog een stop om de Cholla Cactus Trail te wandelen. Deze wandeling hebben we al gedaan in 2013, maar hij was wel de moeite waard. En aangezien dit rondje nog geen kilometer lang is, zullen we er niet heel veel van lijden.

Bij het bezoekerscentrum aangekomen, maken we nog een korte wandeling. Deze wandeling valt tegen, en valt niet in de categorie van aan te raden wandelingen. We besluiten om richting het plaatsje te rijden waar we gaan eten. Net voordat we het park uitrijden zien we een bord staan met daarop de tekst Palm Oasis en een pijl naar links. We besluiten een kijkje te gaan nemen. Aan het einde van de weg parkeren we de auto en maken een korte wandeling naar een oase. De oase is helemaal opgedroogd, maar eromheen staan wel palmbomen. Enorme palmbomen welteverstaan. Verbaasd zijn we dat deze hier groeien. Tevreden wandelen we terug naar de auto en gaan met een voldaan gevoel dineren.

Gisteren tikten we al dat we Californië redelijk snel willen doorkruisen. We zouden dat natuurlijk veel sneller kunnen doen, dan dat we het op dit moment aan het doen zijn, maar we hebben tegen elkaar gezegd toen we deze trip in elkaar gingen puzzelen dat we per dag maximaal 500 kilometer verbindingsroute willen rijden. Vandaag staat de langste dag op de planning en zitten we zonder extra uitstapjes bijna aan die zelfopgelegde limiet van 500 kilometer.

Maar wie zouden wij zijn, als we geen extra uitstapjes gaan maken op een dag. Dan wordt het ook allemaal maar zo saai. Gisterenavond in het hotel hebben we nog wat extra stops uitgezocht. Zes van die extra stops zijn bezienswaardigheden in de stad Bakersfield. Als eerste stoppen we op de plek waar op 23 augustus 1977 voor het eerste een vliegtuig op mankracht een 8-figuur vloog. Leuke plek? Nee, niets bijzonders, maar we kunnen wel zeggen dat we er geweest zijn. We gaan verder naar Bakersfield. De eerste stop is een boog met de naam van de stad over de weg. Een soortgelijke boog hebben we al ooit in Reno gezien. We parkeren de auto. Wandelen erheen, maken een foto en gaan verder naar een fraaie toren. Hier hetzelfde verhaal. Parkeren, stukje lopen foto maken en weer verder. Zo maken we verschillende stops in deze verrassend leuke stad. De laatste stop hier is bij de winkel van de schoenmaker. Deze is in een heel toepasselijk gebouw gehuisvest. We laten Bakersfield achter ons liggen, en gaan verder. Er dienen immers kilometers gemaakt te worden vandaag.

Het wordt langzaamaan tijd om te gaan lunchen. We zoeken een stadje uit met een park zodat we daar kunnen picknicken. Als we de auto parkeren zien we dat het wel een bijzonder park is. In dit park staat namelijk een kiepwagen geparkeerd van een metertje of zeven hoog. Een picknickbankje is er echter niet te bekennen. Omdat we toch wel trek hebben, besluiten we de auto om te toveren tot lunchroom.

Na de lunch gaan we verder. Het volgende doel is Calico Ghost Town. We gaan hierheen met gemengde gevoelens. Calico is namelijk geen echte spookstad, maar een commerciële attractie.Alle gebouwen zijn in oude glorie hersteld, met daarbij de opmerking dat in, nagenoeg, elk gebouw een winkel is gehuisvest. Zelf noemen we het gewoon gebrek aan beter, en we betalen de entree en gaan kijken. Als we bedenken dat het een soortement van openluchtmuseum op zijn Amerikaans is, kunnen we het beter smaken en genieten we van dit museum / attractiepark.

Het wordt later en we dienen nog bijna 150 kilometer te rijden. Deze weg leidt ons dwars door de woestijn en is saai. Halverwege de rit moeten we voor de eerste keer afslaan, en we maken van de gelegenheid gebruik om een korte fotostop in te lassen die wel de moeite waard is door de entourage rondom het café dat hier is gevestigd. De volgende afslag is weer 72 kilometer verder. We nemen de afslag en rijden naar een restaurant aan deze weg. Ook het hotel is hier gevestigd. Morgen nog een dagje in Californië en de ‘s avonds rijden we de volgende staat binnen.

Wie kent nog de TV Serie “The Dukes of Hazzard”? De serie uit eind jaren 70 / begin jaren 80 waarin General Lee, een oranje Dodge Charger uit 1969, over de zandpaden scheurde en talloze sprongen maakte. Wat me het meeste opviel was dat de auto’s altijd met piepende banden wegreden op het zand. Heel bijzonder en in mijn ogen onmogelijk, behalve als er op de wegen piepzand zou liggen. En dat is iets, waar ik tot de dag vandaag nog nooit van heb gehoord.

Deze trip hebben we niet zo heel veel te op de planning staan in Californië. We willen de staat dan ook behoorlijk snel doorkruisen. Echter staan er wel vier oude caches op het programma. Gisteren hebben we de eerste twee oudjes gevonden, en voor vandaag staan de andere twee op het programma. Na de caches is het kwestie van doorrijden naar het hotel. Voor de eerste cache moeten we weer iets terug rijden richting de kust. De bergen in via een fraai slingerweggetje. We parkeren de auto en genieten van een wandeling rondom een fraai meer. De oude cache wordt vlot gevonden en we kunnen al weer verder voordat we er erg in hebben.

Gisterenavond hebben we nog een extra stop toegevoegd. Namelijk een bezoek aan het stadion van de San Francisco 49-ers. Wie denkt dat het stadion van deze American Football club in San Francisco ligt, vergist zich. Het Levi’s Stadion ligt in Santa Clara, een goede 80 kilometer rijden van San Francisco vandaan. We maken wat foto’s van het stadion en gaan verder.

Zoals gezegd staan er vandaag twee caches op het programma. We rijden richting de parkeerplaats van de tweede cache en gaan eerst picknicken. Na de lunch gaan we op pad. Ook hier zien we een fraai stukje natuur waar we van genieten. Ook deze cache vinden we vlot.

Het laatste stuk van vandaag is ruim 300 kilometer rijden. Voor ons te lang om dit in één ruk te doen. Iets voorbij de helft zien we een cache die ons wel leuk lijkt op de TomTom staan. We navigeren daarheen en vinden de cache. Die overigens niet leuk was. We rijden verder. Al snel parkeer ik de auto langs de kant van de weg in het zand. Ik maak een sanitaire stop. Als we weer verder willen rijden, geef ik net iets te veel gas en doe ik de ontdekking van mijn leven. Ik geloof het zelf niet, en stop weer om vervolgens iets meer gas te geven bij het wegrijden. En inderdaad, het is echt zo. Ik hoor het goed! De auto wordt opnieuw gestopt, en nu geef ik plankgas om volop te kunnen genieten van hetgeen niemand ooit heeft kunnen vermoeden dat het echt bestaat: PIEPZAND!!!

Vandaag hadden we een druk programma op de planning staan. Natuurlijk is dat onze eigen schuld, maar het zou allemaal een stuk gemakkelijker zijn geweest als het winkelcentrum een uur eerder geopend zou zijn. Aangezien wij geen langslapers zijn, dienden we zodoende eerst iets te doen voordat we zouden gaan winkelen. De keuze viel uiteindelijk om richting Lake Berryessa te rijden en daar wat rond te rijden en wat geocaches te doen. Na dat gedaan te hebben, zorgden we ervoor dat we klokslag twee over tien bij de eerste winkel in het winkelcentrum stonden. Nog geen uur later hadden we alle winkels al bezocht. Helaas niet kunnen slagen, maar heel erg is dat ook niet.

De volgende stop was het Skyline Park. In dit park ligt aan de Skyline Trail een geocache die is verstopt in december 2000. Inderdaad een die op het lijstje met te vinden geocaches staat. De wandeling leidt ons 200 meter hoger en is pittig. Zeer pittig. Alhoewel de te overbruggen afstand niet heel lang is, is het gemiddelde stijgingspercentage van deze wandeling maar liefst 17%. En dat ook nog eens over ongelijke en losliggende rotsen. Gelukkig kunnen we wel regelmatig even op adem komen en genieten van fraaie vergezichten. Voor deze korte wandeling van een paar kilometer hadden we ruim een uur ingepland. Mede doordat we lang naar de cache hebben moeten zoeken hadden we bijna twee uur nodig voordat we konden gaan genieten van een welverdiende lunch.

Na de lunch was de volgende bestemming alweer een cache. Eentje die verstopt is in oktober 2000. Deze wandeling is langer, maar heeft maar een hoogteverschil van een metertje of 60. Een min of meer vlakke wandeling dus. De weg naar de parkeerplaats is al schitterend, en we balen dat we niet heel veel tijd hebben, want overal langs de weg heb je schitterende uitzichten. De ene keer over de Stille Oceaan, dan weer over de Baai van San Francisco. We rijden een stukje over Skyline Boulevard alvorens we de auto parkeren. We wandelen richting de cache en genieten van de fraaie uitzichten hier vanaf het smalle pad. Al snel komen we tot de ontdekking dat het hoogteverschil meer dan 60 meter is. We hebben echt het idee dat we halverwege een begroeide canyon lopen. Aan de ene kant van het smalle pad gaat het redelijk recht omhoog, aan de andere kant gaat het redelijk recht omlaag. Als we bij de cache aankomen zien we het wrak van een auto liggen. Veel is er niet van over, en we zijn ervan overtuigd dat de inzittenden het niet overleefd zullen hebben. Hoe lang het wrak er al ligt, weten we niet. Wel dat het al lang is, want het is alleen nog maar een bonk in elkaar gefrommeld roest. Wat voor auto het is geweest? Waarschijnlijk iets met Firestone, want dat is de naam van de cache. Het meest opvallende is misschien nog wel dat de band die nog op de auto zit, keihard is. We vinden de cache snel en wandelen terug naar de parkeerplaats.

Vanaf hier gaan we terug richting de parkeerplaats om aan de rit richting het hotel te beginnen. De afstand is niet heel groot, maar we weten wel dat deze behoorlijk wat tijd in beslag zal nemen. We dienen namelijk over de Golden Gate Brug langs San Francisco helemaal naar het zuiden van de Bay Area te rijden. Het is redelijk, maar niet idioot druk. Toch besluiten we om een alternatieve route te nemen, die iets langer is qua afstand, maar qua tijd net zo snel is. Als we in het hotel zijn gearriveerd, kunnen we, ondanks dat we in Vacaville niet geslaagd zijn, terugkijken op een geslaagde dag.

Als we deze ochtend buiten kijken, zien we hertjes op het terras lopen. Het hele huishouden is in rep en roer. De helpt is opgewonden omdat er hertjes dichtbij het huis zijn en ze dat niet gewoon zijn. De andere helft is opgewonden omdat ze het grasveld onder poepen. Na het ontbijt gaan we een rondje op het meer varen. De temperatuur is geweldig, maar het wordt snel warmer en warmer. Als de boot is aangemeerd, gaan we weer op weg.

Het doel is de stad Redding, waar we gisteren ook al geweest zijn. Vandaag zijn we daar om te gaan midgetgolfen. Een schitterende golfbaan, en we hebben veel lol. Uiteindelijk wint Team USA het van Team NL, maar dat maakt allemaal niets uit. De gezelligheid is precies dat wat ons allemaal tot winnaars maakt.

Het volgende wat we gaan doen, zal velen ook vreemd in de oren klinken. We gaan lunchen bij een restaurant. Na de lunch gaan we verder naar de lokale spellenwinkel. Als Rob ons een speelruimte wil laten zien, komt juist de eigenaar naar buiten gelopen. Hij staat op het punt om af te sluiten, maar geeft de sleutels aan Rob en vertelt hem dat hij maar moet afsluiten als hij klaar is. We bekijken ook de andere speelruimte en gaan dan door naar de winkel. Een fraaie winkel met een redelijke sortering aan spellen. Hetgeen ons het meeste opvalt is het feit dat de winkel, voor Amerikaanse begrippen, vrij goedkoop is. We praten even met de eigenaar, en gaan dan door naar Whiskeytown.

Onderweg zien we de gevolgen van de Carr-Fire die hier vorig jaar heeft gewoed. Het aanzicht is triest, maar tegelijkertijd kun je de schoonheid van het gebied er doorheen zien. We maken een korte stop hier, en gaan dan door naar het volgende. Old Shasta. We bekijken hier twee musea, maken dan foto’s en gaan dan weer richting huis. Voor vanavond staan de beroemde Rob-burgers op het menu. Na het heerlijke diner, genieten we nog van een kop koffie en dan is het alweer tijd om afscheid te nemen. Nog voordat we bij de deur zijn, weten we al zeker dat we hier weer terug zullen keren. Een knuffel en we stappen in. Voordat we de deur van de auto dichtgooien kijken we nog een keer om en we horen, gewoon in het plat Brabants: “Houdoe!”

Het lijkt ons niet waarschijnlijk dat er mensen zijn die zich gisteren achter de oren krabden en zich afvroegen: “Hee, er is geen getikt avontuur vandaag.” En voor de enkeling die zich dat wel afvroeg, hebben we een simpele verklaring. Soms zijn er belangrijkere dingen op deze wereld dan het tikken van een of ander verhaaltje. Zoals het bijkletsen met vrienden die je al twee jaar niet hebt gezien. En de laatste keer dat je ze hebt gezien, de tijd eigenlijk te kort was om fatsoenlijk met elkaar te praten. De meesten onder jullie zullen nu wel zeggen: “O h, die twee zijn nu bij Rob & Tracy.” Inderdaad, we verblijven drie dagen in hun keizerrijk in Cottonwood. Waarom nu dan wel een blog? We hebben nog genoeg te praten, maar aangezien ondergetikte soms problemen met zijn geheugen heeft, is het wel verstandig om wederom een avontuur te tikken.

Het meest opvallende zal voor de meesten al meteen aan het begin van de dag hebben plaatsgevonden. We stonden pas om zeven uur op. Daarna op het gemakje rustig ontbeten. Wat, wacht, “Op het gemakje?!?” Yep, inderdaad. Maar hou wel in het achterhoofd, dat we nu onze reis onderbreken voor een korte vakantie. En reizen en vakantie zijn, zoals iedereen weet, twee compleet verschillende dingen.

Na het ontbijt stapten we achterin de auto en gingen we naar een van onze favoriete Nationale Parken in de VS. Lassen National Park. Eenmaal gearriveerd gaan we eerst op het gemakje lunchen. Het is immers vakantie. Na de lunch maken we een hele fraaie wandeling naar een waterval, waar we van genieten. Na deze wandeling van iets meer dan vijf kilometer, maakten we nog enkele korte stops in het park en zagen we voor het eerst sneeuw dit jaar. Eigenlijk is dat niet waar, want in januari of februari, lag er nog gewoon sneeuw in Nederland. Beter is het om dan te zeggen, zagen we de eerste sneeuw van dit seizoen.

Als we Lassen NP hebben verlaten, gaan we naar Redding om de Sundial Bridge te bewonderen. We zijn al behoorlijk vaak in dit gebied geweest, maar nog nimmer hebben we de beroemde brug in Redding gezien. Na vandaag kunnen we ook die van onze wensenlijst afstrepen.

Toen we deze ochtend naar buiten keken, regende het voor de verandering maar weer eens een keer. En zoals gebruikelijk staan er ook voor vandaag geen binnenactiviteiten op het programma. Ach, we zullen wel zien. In het ergste geval dienen we de onderbroeken aan het eind van de dag uit te wringen.

Voor vandaag staan er behoorlijk wat kilometers op het programma. We gaan eerst richting het oosten, om daarna richting het zuiden te rijden. Nadat we boodschappen hebben gedaan voor de lunch, rijden we een anderhalf uur naar de eerste stop van vandaag, Salt Creek Falls. Alhoewel eerste stop is ook niet waar, want onderweg zien we een Covered Bridge. Natuurlijk moeten we daar even stoppen om een foto te maken.

Sommigen zullen wellicht wel denken. Alweer een waterval. Krijg je daar dan geen genoeg van. Om eerlijk te zijn, eigenlijk niet nee. We hebben al vele watervallen gezien de afgelopen jaren, en nog steeds kunnen we van dit natuurgeweld genieten. Zo ook van deze waterval met een hoogte van 87 meter. Als we de auto parkeren op de parkeerplaats bovenaan bij de waterval, houdt het wonder boven wonder op met regenen. We weten dat er hier een wandeling is naar de onderzijde van de waterval, en die willen we dan ook doen. Helaas voor ons, is enkele maanden geleden, bijna bij het eind van de wandeling een groot stuk van het pad weggevaagd. We kijken hoe ver we kunnen komen, en we vinden het ver genoeg. Al hadden we natuurlijk liever onder aan de rand van het meertje gestaan om daar enkele foto’s te maken.

Na genoten te hebben van de waterval, dienen we nog verder naar het oosten te rijden. Als we bij de waterval wegrijden, begint het weer te regenen. Na twee uur rijden arriveren we in het eerste Nationale Park dat we deze reis aandoen: Crater Lake. We hebben dit meer al eens bezocht tijdens onze rondreis in 2009. Als we het park inrijden, stopt het met regenen. Alles wat je hier ziet is een meer. Wel een groot meer, maar het is en blijft een meer. En ook een schitterend meer, maar het is en blijft een meer. We stoppen regelmatig, en maken vele foto’s van dit meer. We besluiten om in de auto te eten, omdat het maar 6 graden is. We parkeren de auto wel dusdanig dat we een fraai uitzicht op het meer hebben. Met zo’n uitzicht smaakt het allemaal toch naar meer.

Aan de zuidkant van het park verlaten we het meer om nog twee-en-een-half uur naar het zuiden te rijden. Ongeveer halverwege zoeken we enkele geocaches om zo de benen te kunnen strekken en en passant ook de maand september 2019 te kunnen vullen met vier gevonden caches.

Deze ochtend ging het gewoon verder waar het gisteren niet ophield. Het regende nog gewoon vrolijk verder. Op zich is dat niet zo heel erg, als je binnenactiviteiten op het programma hebt staan. Maar iemand die ons een ietsiepietsie beetje kent, weet dat wij graag buitenactiviteiten doen. Tot een week of twee geleden hadden we eigenlijk nagenoeg niets op het programma voor vandaag staan. Toen hebben we Cape Kiwanda aan de lijst met te bezoeken plaatsen toegevoegd. Gisterenavond kwamen daar nog de Munson Creek Falls bij.

Maar ja, die regen. Wat nu? Wie weet wat er komen gaat? Ik weet wel, dat als ik er de Dikke van Dale op na sla het heel snel duidelijk is dat na regen, regent komt. We besluiten dat we ons gewoon aan het plan van vandaag houden en wel zien. De jassen en de schoenen zijn immers waterdicht en de broek is sneldrogend. Door de regen rijden we richting de parkeerplaats van de Munson Creek Falls. We stappen uit en wandelen richting de waterval. Als we die eenmaal zien, zijn we toch wel aangenaam verrast. Hij is namelijk behoorlijk hoog. Als we het opzoeken, blijkt hij iets meer dan 97 meter hoog te zijn. We maken de nodige foto’s en gaan verder.

De volgende stop is Cape Kiwanda. We parkeren de auto en zetten de capuchon op. We besluiten dat we snel even een foto maken en dan weer verder gaan. Als we eenmaal op het strand zijn, gaat het iets minder regenen. Tegen elkaar zeggen we dat we nog een paar foto’s meer maken, en even later wordt het zowaar droog. Tja, en dan is het al snel aangenaam om toch even een stukje te gaan wandelen. We genieten van dit fraaie stukje kust van Oregon.

We rijden verder, en onderweg stoppen we nog enkele keren om een foto te maken.

De volgende stop staat al een paar jaar op het wensenlijstje. Thor’s Well. We verwachten er niet heel veel van, want om de beste foto’s te kunnen maken, dien je er kort na vloed te zijn. Als wij arriveren is het alweer bijna eb. We parkeren de auto en wandelen naar dit natuurfenomeentje. Alhoewel het niet de meest ideale tijd is om er foto’s van te maken, genieten we wel volop en zijn we onder de indruk van deze put.

We rijden een stukje terug en gaan een wandeling maken bij een uitzichtpunt. Eerst hebben we even een dagpas gekocht bij het bezoekerscentrum. Het uitzicht is wederom mooi te noemen en we wandelen een stuk door een regenwoud. Zoiets blijft toch genieten met een grote G. We dienen nog ruim twee uur te rijden richting het hotel en we besluiten om te gaan.

Als we onderweg een bord zien waarop een vuurtoren staat aangegeven, besluiten we spontaan om toch even te gaan kijken. Een uur later stappen we weer in de auto.

Dan gaan we maar eerst een hapje eten voordat we naar het hotel gaan. En voordat we gaan eten, zoeken we eerst nog een webcam-cache. Dit type cache is vrij zeldzaam. Er zijn bijna vier miljoen geocaches op de wereld. 256 daarvan zijn een webcam-cache. Vrij uniek dus. Als we deze hebben bezocht, gaan we een hapje eten. Doen wat boodschappen bij Hobby Lobby en arriveren moe maar voldaan in het hotel.

De regen van deze ochtend zijn we alweer nagenoeg vergeten. Het enige wat rest zijn de herinneringen aan alle fraaie dingen die we vandaag weer gezien hebben.

Gisteren was een lange dag. We lagen dan ook al vroeg op één oor. Gevolg hiervan is dat we vanmorgen vroeg wakker waren. Toen ik een been over de rand van het bed zwierde, moest ik even in mezelf glimlachen en dacht: “AMaai, da’s vroeg!” Ach, ik had nog wel het een en ander te doen, dus de paar extra uurtjes waren ook niet zo heel erg. Iets voor de klok van zeven gingen we ontbijten zodat we rond de klok van half acht zouden kunnen vertrekken.

Dat was allemaal geen probleem, en nadat we inkopen voor de lunch hadden gedaan, waren we op weg naar de kust. Het weer is niet geweldig op het moment, maar het was gelukkig droog deze ochtend.

We stoppen zo nu en dan om een cache te zoeken. Te genieten van het uitzicht of de benen te strekken. Iedereen die ons een beetje kent, weet dat we geen uren achter elkaar in de auto zitten.

We parkeren de auto in het plaatsje Cannon Beach. Het doel hier is om een heuse strandwandeling te maken om de bekende Haystack Rock te bekijken. Het waait stevig op het strand. Voordeel van de wind is dat het niet zo druk op het strand is. We genieten dan ook volop. Als we aan de wandeling terug naar de auto beginnen, start het te regenen. Iets wat het bijna de hele dag verder blijft doen. Ik vraag me af of we dat wel verdiend hebben. Maar ach, het is zoals het is….

Als we dit schitterend stukje natuur hebben gezien, gaan we op weg naar het doel van vandaag. Een oude geocache die verstopt is in november 2000. De route erheen is niet eenvoudig. Tenminste als je de berichten van de afgelopen 19 jaar mag geloven. Meer dan de helft vermeldt dat de route met een gewone auto niet te doen is. Maar anderen melden dat met een gewone auto de cache gewoon te bereiken is. Maanden geleden hebben we de route uitgezet en vandaag is het dan zover, Het regent behoorlijk hard als we bij het eerste punt gearriveerd zijn. Hier verlaten we de verharde weg en gaan we gestaag omhoog over een gravelpad. We stoppen regelmatig, want ondanks de regen en de mist is het gewoon allemaal erg fraai onderweg. Na iets meer dan 50 minuten en 18 kilometer zijn we boven en parkeren we de auto. Korte tijd later staan we met de cache in handen en kunnen we onze naam in het logboekje erbij krabbelen. We rijden dezelfde weg weer terug en genieten ook nu weer met grote regelmaat. De weg omhoog was geen enkel probleem. Eén keer nemen we een verkeerde afslag en wordt het pad redelijk smal. Maar iemand die op Malta of Corfu heeft gereden krijgt het hier niet warm van.

Als we de geasfalteerde weg opdraaien, besluiten we om een bakje koffie te gaan doen. En ondertussen even kijken wat we vandaag nog meer gaan doen. We hebben namelijk nog enkele uren over vandaag, Al snel zien we dat er in de buurt een vuurtoren moet zijn. We rijden die richting op, en na een omleiding van 35 kilometer arriveren we bij de vuurtoren. Heel bijzonder is de toren niet, en we wandelen verder richting een hele bijzondere boom. De octopusboom.

Zo wordt het uiteindelijk nog behoorlijk laat alvorens we in een Mexicaans restaurant zitten te eten. Ondanks de regen van vandaag, hebben we genoten van iedere stap die we vandaag hebben gezet.

Deze ochtend was het toch nog redelijk vroeg toen de wekker ging. Wederom zijn we blij dat we al een dag eerder naar Amsterdam zijn gegaan. Anders zouden we nog veel eerder moeten hebben opstaan. Om 10 uur was het vliegtuig al aan het taxiën. Dat was nog eens voorspoedig. Nadien hebben we nog wel een half uur moeten wachten voordat de piloot mocht opstijgen. De tijd die hier werd verloren, werd onderweg niet meer ingehaald. Onderweg kwamen we erachter dat we gratis en voor niets whatsapp & messenger berichten konden verzenden. Geen foto’s, maar dat is helemaal niet erg. Toch wel bijzonder dat dit vandaag de dag mogelijk is. Iets na de klok van half elf zetten we voor de 11e keer voet op Amerikaanse bodem. Al snel merkten we dat het vliegveld van Portland niet zo groot is aangezien we 45 minuten nadat het rubber van het vliegtuig de Amerikaanse bodem heeft geraakt, we al in de bus zitten om de huurauto op te halen. De bagage stond al klaar en de rij bij de douane was ook kort.

Nadat we de huurauto hebben opgehaald, hebben we nog meer dan tijd genoeg om een stukje te gaan wandelen. We rijden naar een gebied waar we vier jaar geleden ook al een tijdje vertoefd hebben, en genieten van een paar schitterende watervallen. Daarna is het boodschappen doen, naar het hotel gaan, eten en slapen. Want de jetlag is toch wel behoorlijk te noemen en morgen dienen we al weer verder op pad te gaan.

Iets voor de klok van tien uur trekken we de deur achter ons dicht, en beginnen we te wandelen. Koffers achter ons aan. Gestaag stappen we door. Zoals Gerard van Maasakkers het al zo mooi zong: ” Ik zet d’n ene voet vur d’n andere voet en ik loop.” Maar het nummer is nog niet afgelopen, of we zijn al op de plaats van bestemming gearriveerd. We zetten de koffers neer en wachten. Wachten op de bus die hopelijk komen gaat. Want in Nederland weet je het immers maar nooit met het openbaar vervoer. Iets later dan de bedoeling was parkeert de buschauffeur de bus bij de halte. De tijd die hij ergens verloren heeft, wil hij blijkbaar inhalen. De chauffeur doet een poging om Max Verstappen te imiteren. Ik denk dat we blij mogen zijn dat hij daar ook niet daadwerkelijk in slaagt, maar de slechte imitatie was ook allesbehalve plezant te noemen. Bijna op tijd arriveren we op het station in Eindhoven. Binnenkort zou ik Eindhoven Centraal dienen te tikken, maar voor nu is het nog gewoon een stationnetje. We hebben kaartjes in de 1e klas, want we hebben geen zin om met onze koffers tussen andere mensen in te wringen, boze blikken toegeworpen te krijgen en allerlei andere dingen waardoor een gemiddeld mens chagrijnig wordt. Al snel zijn we op Schiphol en nemen we de shuttle bus naar het 1e hotel van deze reis. We checken in, en deponeren de koffers in de kamer en gaan gelijk met de shuttle bus weer terug naar Schiphol om daar de trein naar Amsterdam Centraal te nemen.

We arriveren in Amsterdam en beginnen met hetgeen we graag doen in een stad. We struinen door de straatjes. Vinden af en toe een geocache en drinken een kop koffie. Iets na de klok van vier uur dienen we bij het Anne Frank Museum te zijn. Ik ben er nog nooit geweest, en het is iets wat blijkbaar bij je opvoeding hoort. Natuurlijk ken ik het verhaal van Anne Frank en ook ik was onder de indruk van haar dagboek toen ik het heb gelezen. Een tig-tal jaar geleden. Marieke is er wel al ooit geweest. Toch vreemd bedenk ik me ineens, want in mijn ogen ben ik net zo goed opgevoed als zij is. Of on-opgevoed, het is maar net hoe je het wilt zien. Kaartjes zijn alleen nog maar on-line te koop. Om de bezoekersstromen in goede banen te leiden heet het. We sluiten aan in de rij, en al snel wordt er aan ons door een medewerken van museum gevraagd om het kaartje te laten zien. Want je moet niet denken dat je zomaar willekeurig in de rij mag staan. Nee, je dient op het juiste moment van de dag in de wachtrij te staan. Enige tijd later zijn we in het museum. Stapje voor stapje lopen we door het museum heen. Alhoewel museum? Een paar teksten met wat foto’s. De foto’s zie je in een gemiddeld geschiedenisboek ook, en de teksten zijn ook niet van een dusdanig niveau dat je er iets van opsteekt. Wat me vooral stoort is het feit dat je een foto te zien krijgt met daarop de vermelding “In deze ruimte was het magazijn”. Het is inderdaad een ruimte. Behoudens wat foto’s en teksten aan de muur is de ruimte leeg. O ja, de enorme hoeveelheid mensen die schuifelend voortschrijden dienen we natuurlijk niet te vergeten. Even later zijn we dan eindelijk aanbelandt bij hetgeen je eigenlijk voor naar dit museum gaat. De toegang tot Het Achterhuis via de bekende boekenkast. Dit is voor mij dan ook het enige hoogtepunt in dit gebouw dat men museum wenst te noemen. Een commerciële toeristenval zou een beter woord zijn naar mijn bescheiden mening, maar dat mag ieder voor zich weten. Een tijdje schuifelen later ben ik blij. Blij dat ik weer buiten sta. Ik heb niet het idee dat ik nu een beter opgevoed mens ben geworden. Maar dat zal de tijd moeten leren.

We gaan een hapje eten bij het Grieks restaurant waar we nu voor het derde jaar op rij heengaan. Ondertussen is het gaan regenen, en na het eten, doen we nog enkele caches alvorens we terug wandelen naar Amsterdam Centraal station. Een goed half uur later zijn we weer terug in het hotel en kunnen we zeggen dat de eerste dag van road trip 2019 er alweer op zit.

Voordat je er erg in hebt, is het zover. Je dient alles wat je bij je hebt uit te zoeken en opnieuw in te pakken zodat het weer op een fatsoenlijke manier in de koffers past. Aangezien we pas laat vliegen vandaag, hebben we bij het hotel om een late check-out gevraagd. Gelukkig was dat geen enkel probleem. We ontbijten wat later dan gewoonlijk, en na het ontbijt pakken we onze koffers opnieuw in. We besluiten om ergens een kopje koffie te gaan drinken en dan te gaan kijken waar we een stukje gaan wandelen. De keuze valt op een korte wandeling op een paar kilometer. Althans dat denken we. Nadat we de navigatie hebben ingesteld, geeft deze aan dat we 26 kilometer dienen te rijden. Lijkt ons een beetje overdreven op het moment dat je in een stad met 2,8 miljoen inwoners zit en de afstand hemelsbreed slechts enkele kilometers is. We besluiten om zelf maar naar het beginpunt van de wandeling te navigeren. Na een minuutje of 10 rijden hebben we de auto geparkeerd. Alhoewel we midden in de stad zitten is hier toch een bos. Een behoorlijk groot bos zelfs. Als we uitstappen worden we verwelkomt door wat hertjes. De meeste springen weg. Dieper het bos in. Maar één kan zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en blijft naar ons staan kijken. Jammer dat we onze camera’s niet meer bij ons hebben. Met de telefoon wordt een kiekje gemaakt, en we beginnen aan de korte wandeling. De paden, althans wat men een pad zou kunnen noemen, zijn drassig. Logisch ook, want tot een uur geleden heeft het hier geregend. We zijn al lang blij dat we droog kunnen wandelen.

Zoals hierboven al heb getikt, de tijd is voorbijgevlogen. We hebben deze reis 12 staten doorkruist en onderweg zo ontzettend veel gezien dat we ze niet meer allemaal op kunnen noemen. En hetgeen we wel kunnen opnoemen, kunnen we waarschijnlijk niet in de juiste volgorde plaatsen. Hoogtepunten zijn er teveel om ze hier allemaal neer te plaatsen. Tegenvallers niet noemenswaardig om op te noemen. Zoals gewoonlijk hebben we weer een paar kilometers met de auto gereden dit jaar. Ons oranje vehikel had bijna 1200 kilometer op de teller staan toen we hem ophaalden. Toen we hem vandaag achterlieten bij de verhuurder stonden er iets meer dan 10000 kilometers op de teller. Om precies te zijn, hebben we dit jaar 8915,469 kilometers gereden. Onderweg hebben we 250 geocaches gevonden, en een stuk of 40 niet. En toch kunnen we niet zeggen dat we veel zijn gaan cachen. Op één dag na dan.

Voor nu is het wachten tot het moment daar is dat we in mogen stappen. Daarna een paar uurtjes zitten en morgenochtend waarschijnlijk alles behalve fris en fruitig, maar wel veilig, weer thuis.