Met bovenstaande woorden sloot ik het eerste tiksel van deze reis door de VS af. En er was niets aan gelogen. We zijn alweer terug. En zoals altijd is het voorbijgevlogen. En waar ook iedere reis begint met het minst leuke van de hele trip, daar sluit deze ook met af. Namelijk het vliegen. Terwijl ik aan dit avontuur begin te tikken, krijgen we te horen dat de vlucht vanaf Denver Airport een half uur vertraging heeft. Voordeel hiervan is dat we een half uur minder lang dienen te wachten op Minneapolis waar we dienen over te stappen naar Amsterdam. Ook hebben we geluk dat we niet zelf onze koffers op een ander vliegtuig dienen te zetten, maar dat dit door de luchtvaartmaatschappij wordt gedaan.

Elf staten hebben we doorkruist deze reis met onze grote caravan. Na 10185,54 kilometer kunnen we zeggen dat deze wel toe is aan een wasbeurt. Het bleek een ideale wagen te zijn om met vier personen en hun bagage te reizen door het land van de onbegrensde mogelijkheden (zolang die mogelijkheden maar binnen de kaders vallen) te toeren.

Hoeveel nationale parken en bezienswaardigheden die beheerd worden door de NPS we hebben gezien weet ik niet. Het zal ergens om en nabij de 20 stuks zijn. Dus wat dat betreft hebben we aan de Nationale Parkpas een koopje gehad.

De laatste jaren hebben we niet het meest geweldige weer gehad tijdens onze rondreizen door de VS. Zo ook dit jaar. De eerste twee-en-een-halve week was de temperatuur hoog. Vaak veel te hoog voor ons. Temperaturen tot 40 graden Celsius zijn geen pretje. Ook hebben we die eerste twee-en-een-halve week mogen genieten van regenbuien. De laatste anderhalve week hebben we het weer aan het andere uiterste mogen meemaken. Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. Zo veel sneeuw dat wegen er door afgesloten waren.

Wat dat betreft hebben we deze trip wel ons deel pech gehad. De rook van bosbranden in de omgeving die een groot deel van de vergezichten in Yosemite NP belemmerden. Een weg in Sequoia NP die was afgesloten, waardoor we ruim tweehonderd kilometer dienden om te rijden. Alle delen in Arches NP die door overstromingen ontoegankelijk waren. De wegen die afgesloten waren in Yellowstone NP, waardoor we niet door Grand Teton NP konden rijden. Diezelfde afgesloten wegen maakten het noodzakelijk om een omweg van 300 kilometer te maken om van West Yellowstone naar Cody te geraken. De Shell Falls die enkele dagen voor wij er waren afgesloten werden omdat de toiletten en het bezoekerscentrum gerenoveerd dienden te worden.

Als we dit allemaal in ogenschouw nemen, dan hebben we het met de kilometers keurig gedaan. Slechts 1021,34 kilometer hebben we meer gereden dan we vooraf gecalculeerd hadden. De helft daarvan is ‘opgegaan’ aan de omwegen die we in het eerder genoemde Sequoia NP en Yellowstone NP hebben moeten maken. De andere helft? Bezoekjes aan dingen die we niet ingepland hadden. Zo brachten we een bezoek aan Cedar Breaks NM wat een omweg van ruim 100 kilometer was. Meer dan de moeite waard. Ook de route naar Potters Pond, waar we op zoek gingen naar de door ons zo gewilde geocache was 90 langer dan we hadden verwacht omdat de uitgezochte route ons over onverharde wegen zou leiden. Hier en daar werd een winkel bezocht zoals Hobby Lobby.

De weinige extra kilometers is voornamelijk te danken aan de voorbereiding die er in deze reis zit. Normaliter maken we slechts een globale route met daarin de dingen die we zeker willen zien. Voor de reis van dit jaar was iedere dag gepland en uitgestippeld. We wisten precies waar ieder bezoekerscentrum van de bezienswaardigheid die we zouden bezoeken was. We wisten op de meter af waar de parkeerplaats van de supermarkt voor die dag was. Hetzelfde is van toepassing op mogelijke restaurants waar we zouden kunnen gaan eten. Voor iedere dag hadden we de locatie van twee of drie restaurants uitgezocht. We dienden alleen nog maar een keuze te maken wat we die dag wilden eten. En dat alles was genoteerd in een 35 pagina’s tellend road-book middels coördinaten. Ook de adressen waren genoteerd, maar die zijn niet altijd even betrouwbaar. Via google-maps en streetview hebben van te voren alle bezoekerscentra, supermarkten, restaurants en noem zo maar op gecontroleerd of die ook daadwerkelijk zaten waar die zouden moeten zitten, en met behulp van deze sites de coördinaten van deze locaties bepaald. En ik moet achteraf zeggen, dat dit toch wel een genot was. Niet hoeven zoeken als plotseling bleek dat er toch geen supermarkt zit op het adres dat volgens de TomTom juist zou moeten zijn. Dit heeft ons veel tijd bespaard, en zo’n road-book is zeker iets waar we volgend jaar ook weer zullen maken. Al is het maar voor de bezoekerscentra en de supermarkten in de ochtend.

Ruim 10.000 kilometer in vier weken. Als ik het zo tik, is het ontzettend veel. Als ik het omreken, valt het wel mee. Gemiddeld nog geen 400 kilometer per dag. En 95% van de wegen was geen straf om te rijden, maar puur genieten van al het fraais dat onderweg te zien is. Ook kan men in de Verenigde Staten goed doorrijden. Geen overvolle wegen zoals we dat in Nederland gewend zijn. Bovendien gunnen de chauffeurs hier een andere automobilist ook graag een stukje van het asfalt.

En het reizen met zijn vieren? Het is uiteraard anders dan met zijn tweetjes, maar ik heb geen moment spijt gehad van het feit dat we deze reis met zijn vieren zijn aangegaan en hebben volbracht. Ook nu we weer voet op Nederlandse bodem hebben gezet en terugkijk op de reis, ben ik blij dat we samen deze keuze hebben gemaakt, en zou, in iedere geval ondergetekende, weer dezelfde keuze maken.

Het is niet iedere dag feest als het gaat om te rijden kilometers. Vandaag stond een bezoek aan Denver – The Mile High City op de planning. Deze stad is niet zo heel bijzonder. Men zou het een beetje kunnen vergelijken met een stad als Eindhoven. Inderdaad, een industriestad waar weinig tot geen hoogtepunten zijn als het gaat om toeristische attracties, maar waar men zich prima een paar dagen kan vermaken als het moet.


Vandaag zou dan ook een vrij rustige dag worden. Voor deze ochtend stond een rondleiding door het stadion van honkbalteam Colorado Rockies op het programma. De kaartjes hiervoor hadden we thuis al online gekocht, en dienden we deze ochtend een half uur voor aanvang van de tour op te halen. De rondleiding werd geleid door Jim, en hij wist alles op een dusdanige enthousiaste manier te vertellen, dat zelfs ondergetekende bijna een sport fan zou worden. Gelukkig voor mij waren er behalve mij ook nog vijf andere personen in de rondleiding (waaronder Marieke, Jack & Elly), dus Jim diende zijn aandacht toch een beetje te verdelen. Aan het einde van de rondleiding mochten er foto’s gemaakt worden aan de rand van het veld. Het grote voordeel voor ons, is dat onze kennis van de Engelse taal niet altijd even goed is. Dus op het moment dat er verteld wordt dat je vooraan op het rode gedeelte mag komen en niet tot de hoek bij de home plate, verstaan wij dat we uiterlijk tot aan de home plate mogen komen, zolang we het gras maar niet betreden. Aangezien de gemiddelde Amerikaan vrij beleefd en bang is om iemand te beledigen, weten we dat deze er niets van zal zeggen. Je mag tot aan de grens gaan, maar niet erover houden we altijd maar in ons achterhoofd.


Vervolgens tippelen we via 16th Street Mall naar het beeld van de Blauwe Beer richting het State Capitol. Zoals ik hierboven al tikte, heeft Denver weinig hoogtepunten, maar het State Capitol is er wel degelijk een van. We melden ons netjes aan de zij-ingang en na de security check vertelt de bewaker ons dat we juist op tijd zijn om ons aan te melden voor de tour door het State Capitol. We weten dat deze tour de enige mogelijkheid is om boven in de koepel te komen. We spoeden ons en zien allemaal mensen met een kaartje op hun jas lopen. We bedenken dat de tour al is begonnen en vergeten ons per abuis aan te melden voor de tour en sluiten aan bij de groep. Af en toe zakt de kennis van de Engelse taal weg tot een erbarmelijk laag niveau. Ook hier geldt dat we weten dat de gids te beleefd zal zijn om er iets van te zeggen, zolang we niet de grens overgaan.


Ook hier krijgen we vele interessante weetjes te horen. Zo weten we nu, dat de traptrede die de hoogte van 1609 meter (1 mijl) boven zeeniveau drie maal opnieuw is bepaald, en dat alle drie de keren hiervoor een andere traptrede werd aangewezen. We krijgen een enorme hoeveelheid informatie over de staat Colorado over ons heen. Veel te veel als je het ons vraagt, maar ons doel is het naar boven gaan van het State Capitol. Omhoog naar de koepel. En daar moet je iets voor over hebben. Daarvoor mag geen brug te ver zijn, ook al rijd je die dag maar 87 kilometer.

Wie kent het spreekwoord: “Hij is in Rome geweest, maar heeft de Paus gemist.” niet? Vandaag was het ons bijna gelukt om een eigen versie van dit spreekwoord te maken. “Ze zijn in de Rocky Mountains geweest, maar hebben de bergen gemist.”, zou het dan dienen te worden. Het leuke daaraan is dan weer de woordspeling met het laatste woord in onze eigen versie van het spreekwoord.

Het is inmiddels al vrij algemeen bekend dat wij sinds vorige week woensdag niet het meest geweldige weer hebben gehad. Koude, sneeuw en mist zijn ons de afgelopen week al meer ten deel gevallen dan ons lief is. Of om het met Marieke d’r woorden te zeggen: “Ik heb al genoeg sneeuw gezien voor de komende vijf jaar.” Zo waren ook de voorspellingen voor vandaag niet bijster goed. Kou, mist en sneeuw, dat was hetgeen ons voorgeschoteld zou worden. Grote vraag was ook nu weer, zijn de wegen wel open? Een korte controle op het internet leerde ons dat we vandaag wel dat geluk hadden. Eerste stop was bij een alleraardigste kapel boven op een rots. Speciaal voor ons hadden ze deze in de steigers gezet, zodat we het niet van dichtbij konden bekijken.


Volgende stop was Lilly Lake alwaar wij op een schitterende spiegeling van de Rocky Mountains werden getrakteerd. So far, so good dus. Geen sneeuw en geen mist. Al waren we van het laatste overtuigd dat we dat nog wel te zien zouden krijgen.


En inderdaad. Mist. Prachtig was het om te zien hoe de mist aftekende tegen de sneeuw die er inmiddels ook lag. We hoopten nog dat als we hoger zouden komen, we wel boven de mist uit zouden komen. Op het moment dat onze hoogtemeter 3713 meter aangaf, waren we op het hoogste punt van de dag. Gelukkig voor ons, was er aan de omgeving niets veranderd. We maakten een stop en genoten van het uitzicht in de ijzig koude wind.


Daarna weer snel de auto in, op weg naar het hoogst gelegen bezoekerscentrum van alle Nationale Parken in de VS. Wellicht dat ze daar iets hadden om de inwendige mens op te warmen. Drie warme chocomelk en een koffie. Of we het nu zo kou hadden, of dat de warme drank niet zo warm was als we hadden gehoopt, weten we niet, maar feit is dat we zo alles naar binnen klokten. We reden verder en stopten op een bijzondere plek om te picknicken. Namelijk de Continental Divide. Links van de auto stroomt al het water naar de Golf van Mexico, terwijl het water rechts van de auto richting de Golf van Californië stroomt.


We rijden verder, en plotseling klaart het op. We genieten nu van prachtige vergezichten in de Rocky Mountains. We stoppen met grote regelmaat en trotseren de ijzige wind die ons om de oren snijdt.


Korte tijd later zien we dat ook de temperatuur behoorlijk omhoog gaat en maken we een stop. We besluiten om een wandeling door een vallei te gaan maken. Dit klinkt nu alsof dat heel spontaan is besloten, maar deze wandeling staat gewoon keurig in ons ‘road-book’ vermeld. De wandeling is niet heel spectaculair, maar zeker wel de moeite waard. Daarna rijden we door naar het plaatsje Great Lake. We zetten Jack & Elly daar af, zodat ze van de winkeltjes kunnen genieten, terwijl wij door gaan naar Adams Falls. Een korte, maar redelijk pittige wandeling naar een waterval. De temperatuur is inmiddels zo ‘hoog’ geworden dat een trui en een jas overbodig lijkt.


De tijd is aangebroken om naar de volgende overnachtingsplaats te rijden. Onderweg wordt het weer mistig. Zo mistig dat we blij zijn dat een lokale automobilist die blijkbaar de weg kent voor ons rijdt. Als we de Rocky Mountains uit zijn, is ook de mist verdwenen. Als we deze avond kijken hoe het met de status van de weg is, zien we dat deze vanmiddag is afgesloten omdat het zicht te slecht was. Hebben we eindelijk een keer geluk met het weer gehad vandaag.

Als we deze avond in het hotel arriveren en we geïnstalleerd zijn. Starten we de laptop op. Het eerste wat we dan doen, is even kijken of er nieuwe interessante mail is. Meestal niet, maar vandaag wel. Een mail van Rob en zoals hij zelf zegt: “this will be a big email I have a feeling“. Inderdaad, het is een lange mail. In een van de laatste zinnen die hij typt, zegt hij dat hij verwacht dat zijn mail lang genoeg is om ons getikt avontuur te halen en dat we de hele dag gespendeerd hebben om de mail te lezen. Tja, om dat voor elkaar te krijgen, zal hij toch echt iets eerder op dienen te staan en een mail sturen. Want als je ons om elf uur in de ochtend een mail stuurt, dan zijn we al even ‘on the road’. Soms zie je wel eens een detail over het hoofd. Hoe klein het ook is, het kan wel belangrijk zijn.

Deze ochtend zaten we namelijk om kwart over zes in de auto. Op weg naar de supermarkt om de lunch te verzorgen en nadien de auto vol te tanken. Helaas begon hier de eerste pech van de dag. Of eigenlijk de tweede pech van de dag. Het was vanochtend namelijk zo mistig dat je amper een hand voor ogen zag. Eenmaal bij de Safeway gearriveerd, bleek dat deze pas om negen uur open ging. Normaal gesproken is dat vijf uur, maar uitgerekend vandaag dienden ze een magazijntelling of iets in die trant te doen. Een andere supermarkt was er niet in de buurt, dus we gingen maar voor wat brandstof voor de auto zorgen. In het hotel was geen ontbijt, maar we hebben een coupon van Taco John gekregen om daar te gaan ontbijten. Als we binnenwandelen komt de vette walm je tegemoet en hebben we al ontbeten. We bestellen een koffie, leveren de coupon in en gaan op pad. Op de grens van Nebraska en Wyoming komen we een Subway tegen, en we gaan daar ontbijten. We stoppen bij een Safeway die wel geopend is, en halen onze lunch voor de middag.

We rijden verder naar Colorado. Naar Rocky Mountains National Park. Voor ons is dit een compleet nieuw park, en we kijken al lange tijd erg uit naar een bezoek aan dit park. Aangezien we vandaag een redelijke aanrijtijd hebben, staat er vandaag niet zo heel veel op het programma. Marieke heeft een wandeling uitgezocht, en ik ga graag naar de plek waar de kans om een Bighorn Sheep te zien het grootst is. Uiteraard staan de locaties hiervan keurig in het door ons gemaakte roadbook vermeld. We lunchen bij de plek waar ik de Bighorn Sheep hoop te zien. Hoe fraai het uitzicht ook is, geen schaap te zien.


We gaan verder naar de volgende stop. Onderweg staan allemaal mensen met een fototoestel naast de weg. Nieuwsgierig als we zijn parkeren we de auto en gewapend met camera gaan we ook naast de kant van de weg staan. We zien twee mannetjes van de Rocky-Mountains-Wapiti liggen op niet al te grote afstand. We maken de nodige foto’s en bedenken plotseling dat we deze reis al ontzettend veel wild hebben gespot.


We rijden verder en een paar honderd meter verderop zien we wederom twee mannetjes van deze hertensoort staan. Weer maken we foto’s voordat we verder rijden. Onderweg zien we dat de parkeerplaats die we voor onze wandeling nodig hebben vol is en dat we de bus dienen te nemen. Zo gezegd, zo gedaan. Wij beginnen aan de vier kilometer lange wandeling die omschreven staat als bovengemiddeld naar Dream Lake, terwijl Jack & Elly kiezen voor een wandeling rondom Bear Lake. De wandeling begint op iets meer dan 2800 meter hoogte en leidt ons uiteindelijk naar een hoogte van 3017 meter. Onderweg nemen we uitgebreid de tijd om te genieten, al moeten we zeggen dat de stops noodzakelijk waren om op adem te komen.


Deze hoogte zijn wij immers niet gewend en dat is te merken. Als we bij Dream Lake arriveren hebben we beiden weer een ‘wauw-moment’. We genieten van dit zeer fraaie meer hoog in de bergen.


Voldaan keren we terug naar de auto, gaan dineren. Door naar het hotel. Zwengelen het internet aan (waardoor het vandaag lang duurt om foto’s bij het verhaal te plaatsen). Lezen snel Rob’s mail en tikken het avontuur van de dag. Voor vannacht staat het op het gemak lezen van Rob’s mail op de planning. Of misschien toch gewoon slapen zodat we morgen vroeg weer op kunnen staan om nog een dagje van Rocky Mountains National Park te gaan genieten. Misschien hebben we dan het geluk om de Bighorn Sheep te mogen aanschouwen.

Terwijl ik deze titel aan het tikken ben, hoop ik dat er niemand is die een smartlap in de trant van Hazes verwacht. Indien dat wel zo is, dan zullen die personen bedrogen uitkomen vrees ik. Toen we deze ochtend opstonden, zagen we dat het voor de vijfde dag op rij niet zo’n geweldig weer is. Dat betekent dus mist en kou. Vesten en jassen aan. Maakt op zich allemaal niet uit, want het is tenminste nog droog. Wat wel jammer is, is het feit dat wellicht weer een deel van ons dagprogramma in het water zou kunnen vallen.

Het eerste deel van vandaag is namelijk een bezoek aan Mount Rushmore. Voor de meesten een nietszeggend beeldhouwwerk. Voor mij was het tijdens onze eerste reis door de VS een must-see. Al van kind af aan heb ik de hoofden uitgehouwen in de berg enorm indrukwekkend gevonden. Toen we daar dan in 2006 ook daadwerkelijk stonden, was het een droom die uitkwam. Vijf jaar later, in 2011, kwamen we wederom in de buurt van Mount Rushmore, en ook toen was ik weer enorm onder de indruk. Vandaag dus voor de derde keer een bezoekje aan dit enorm beeldhouwwerk. Maar de grote vraag was natuurlijk “zou er iets van te zien zijn?” Wellicht voor ons niet de grootste ramp als dit niet zo zou zijn, maar voor Jack en Elly zouden we het toch wel heel jammer vinden als we helemaal hierheen zijn gekomen en ze niets zouden zien. Mount Rushmore ligt namelijk nergens bij de deur. Om er te komen, dien je gewoon een pokke-eind (circa 700 kilometer) voor om te rijden. En als je er eenmaal bent, heb je het na een half uurtje ook wel weer gezien.

Terwijl we de laatste bocht inrijden, laat ik alle hoop varen. Er is helemaal niets te zien. We rijden richting parkeerplaats en overleggen kort wat te doen. Aangezien we helemaal niets zien, besluiten we om Mount Rushmore te laten voor wat het is. We keren de auto en rijden weg. Op weg naar de volgende bestemming. Wellicht dat we iets te gehaast waren, want terwijl we wegrijden, trekt plotseling de mist voor een groot gedeelte weg en zien we de vier hoofden van Washington, Jefferson, Roosevelt & Lincoln opdoemen. Alsof ze gewacht hebben om ons te verwelkomen. We parkeren de auto en bezoeken het monument. Jack en Elly zijn onder de indruk van dit enorme beeldhouwwerk en ook voor mij en Marieke blijft het, ook nu we hier voor de derde keer zijn, indrukwekkend.


We vervolgende onze weg door de Black Hills en Custer State Park. We hopen hier nog buffels te zien, maar we hebben blijkbaar al genoeg geluk gehad voor vandaag. Alhoewel dat wellicht ook niet helemaal waar is, aangezien we de $20 entree nergens kunnen betalen en de toegang tot dit mooie park dus een meevaller is. We genieten van de schitterende Needles-route, ook al is die grotendeels gehuld in de mist.


Als we het park achter ons laten, gaan we richting de laatste stop van vandaag. Scotts Bluff National Monument. Ruim 300 kilometer nagenoeg rechte weg naar het zuiden. Als we Nebraska inrijden, hebben we de bergen achter ons gelaten. De mist is inmiddels verdwenen en heel voorzichtig laat het zonnetje zich zo nu en dan zien. We zitten met open armen in de auto, maar het wil niet helpen. De lucht blijft grijs. Echter hoe later het wordt op de middag, hoe meer blauw in de lucht we te zien krijgen. Ons geluk voor vandaag is toch nog niet helemaal op. Als we bij Scotts Bluff National Monument zijn, kunnen we genieten van een heldere lucht en een schitterend uitzicht. De temperatuur is nog niet helemaal geweldig, maar de jas kan toch alvast uit.

Net als gisteren stond er vandaag wederom een fikse afstand op het programma om te overbruggen. En toch zou het vandaag anders zijn. Dat wisten we alle vier van te voren. Waarschijnlijk zal het wel gewoon psychologisch zijn. Voor vandaag stonden in de totale afstand vier stops gepland. Terwijl dat er gisteren maar eentje was, die we er tussenin hebben bedacht.

Deze ochtend dus op weg van Greybull in Wyoming naar Rapid City in South Dakota. Eerste stop zou zijn bij Shell Falls. Niet zo’n hele spectaculaire of bijzondere waterval, maar op zijn allerminst een alleraardigste plek om te stoppen. Al snel leidde de weg ons de bergen in naar boven. Daar werden we verwelkomd door een dik pak mist. Toen we bij de watervallen arriveerden, zagen we dat de parkeerplaats was afgesloten. Ook de toegang tot de watervallen was afgesloten. Nog geen honderd meter verder vonden we toch een plekje dat juist groot genoeg was om onze auto te parkeren en vanuit de berm een blik te werpen op de watervallen, alhoewel deze nagenoeg helemaal verscholen waren achter de bomen. Later onderzoek bracht uit dat de toegang tot de watervallen sinds 27 augustus jongstleden is afgesloten. We vervolgen onze weg naar de volgende stop. De mist wordt iets minder dik, maar daarvoor in de plaats komt er nu sneeuw op de weg. Terwijl ik zit te sturen moet ik plotseling aan de film The Postman met Kevin Costner uit 1997 denken. Daarin worden nieuwe postbodes beëdigd middels de woorden: “Neither snow, nor rain, nor heat, nor gloom of night..” en dan nog wat over het feit dat postbodes zich door niets laten tegenhouden om hun taak te volbrengen. Op dat moment voelt het alsof deze tekst speciaal voor ons is geschreven. Afgelopen reis hebben we al behoorlijk wat pech gehad door wegafsluitingen en dergelijke waardoor we ons programma diende aan te passen. We noemen Sequoia NP, Yellowstone NP en vandaag de Shell Falls. Tot op heden is dat nog steeds gelukt, en hebben we iedereen toch dagelijks van een getikt avontuur kunnen voorzien. Ik mijmer en stuur voorzichtig verder. Gekweten van mijn taak om ook deze dag weer tot een goed einde te brengen om zo een nieuw getikt avontuur te kunnen tikken.


Gelukkig is de sneeuw en de mist na een tachtig-tal kilometers verdwenen en kunnen we weer normaal rijden. De volgende stop is ruim 300 kilometer verder. Voor velen zal het niet zo bekend zijn, voor sommigen is het vooral het decorstuk uit de Steven Spielberg film “Close Encouters of the Third Kind”, terwijl het voor anderen misschien een vage flashback zal zijn naar een getikt avontuur van ons uit 2011. Devils Tower dus. Een gigantisch monoliet die, althans zo lijkt het, ergens willekeurig in het weiland is neergekwakt. We bewonderen deze enorme steenmassa en picknicken, zij het met een jas aan, in de, denkbeeldige, schaduw van de monoliet.


Onderweg stoppen we nog even om prairie-hondjes te fotograferen. Ik moet denken aan een film, waarvan de naam me maar niet te binnen wil schieten, waarin deze beestjes de boel aan het terroriseren zijn. Als we verder rijden naar de volgende stop zien we runderen staan grazen met op de achtergrond Devils Tower. Ik denk aan de Spielberg film en bedenk me dat deze runderen met enorme hoorns door een ruimteschip daar zijn neergezet.
We rijden verder naar het oosten en stoppen in Deadwood. Een dorpje waar we in 2006 ook al zijn geweest en waar we destijds enorm van onder de indruk waren. Dit was de eerste keer dat we een ‘echt’ en ‘authentiek’ western-dorpje zagen. Terwijl we destijds daar rondwandelden begonnen plotseling cowboys op straat naar elkaar te schieten met revolvers. Het was een gezellige drukte van belang. Vandaag niets van dat alles. Waarschijnlijk ook door het feit dat het de hele dag al wat druilerig weer is. Ook geen in het wilde weg schietende cowboys. Helemaal niets wat ook maar op enige filmopname lijkt vindt hier vandaag plaats. Als we weggaan zien we een affiche dat er iedere dag om vier uur een shoot-out is. Behalve op zondag dan.


De volgende stop is een geocache die we graag willen vinden. Deze is een 5 sterren moeilijkheid / 5 sterren terrein geocache. Over het algemeen zijn deze voor ons fysiek onmogelijk, maar deze heeft deze waarden omdat het moeilijk is om aan de voorwaarden om deze te mogen loggen te voldoen. Wij voldoen er inmiddels aan, dus we klimmen de 90 meter hoge heuvel op en vinden al snel de cache. Een half uurtje rijden verder is de eindbestemming van vandaag. Rapid City.

Hoewel we vandaag rustig geslapen hebben, was het een alles behalve rustige nacht. Spannend, want zou de weg in het oosten van Yellowstone open zijn deze ochtend? Nog voordat de wekker ging had ik de website van de NPS al nagekeken. We hadden pech, de weg was nog afgesloten. Jammer maar helaas, boos kan ik er niet echt om zijn. Echter zou het nog een tijdje duren voordat we definitief een keuze dienden te maken. Eerst dienden we immers nog te ontbijten. Bij het, voor het verder geweldige, hotel zat geen ontbijtmogelijkheid inbegrepen. Zodanig dienden we eerst elders te gaan ontbijten. De keuze valt dan altijd op Subway. Eergisteren hadden we al gekeken hoe laat deze open was. Acht uur stond er keurig aangegeven op de deur. Wij stonden keurig enkele minuten voor de klok van acht aan een gesloten deur te wachten. Eerlijk is eerlijk, wij stonden op zijn Amerikaans aan een gesloten deur te wachten. In de auto dus. Enkele minuten na de klok van acht ging Marieke poolshoogte nemen. Gesloten. Nog fris en fruitig stapte ze bij de naastgelegen benzinepomp binnen, alwaar ze door een alles behalve vriendelijke negroïde man te woord werd gestaan. Subway zou pas om 10 uur opengaan. Gelukkig was hij wel zo vriendelijk om ons de weg te wijzen naar een andere gelegenheid waar we konden ontbijten. Hierdoor was Marieke dan ook allesbehalve boos op de man. Twee sneetjes brood, twee eitjes, wat hashbrowns en een kopje koffie voor ruim $10. Dat is het dubbele van hetgeen we gewend zijn. Ook hadden we hier veel meer tijd nodig om te ontbijten dan gebruikelijk. Alles behalve prettig dus, maar boos kan ik er niet om zijn.


Na het ontbijt reden we naar de ingang van Yellowstone NP om aldaar de laatste stand van zaken omtrent de wegafsluiting van de weg naar Cody te vragen. Wederom allesbehalve prettig nieuws. Afgesloten. Wellicht dat de weg later vandaag open zou gaan. De keuze was dus snel gemaakt. We gaan voor de weg om het park heen. Gisterenavond hebben we de alternatieve route al uitgestippeld met behulp van diverse websites. Want helaas voor ons dienen we een gebied van drie staten te doorkruisen, en de wegafsluitingen staan per staat op een aparte website. Om het helemaal alles behalve gemakkelijk te maken staan de wegafsluitingen van Yellowstone NP ook nog eens op een aparte site vermeld. Maar om daar nu boos om te worden. Heeft totaal geen nut.


In onze ogen was de beste optie om te kiezen voor een route waarop de wegen de laatste dagen niet afgesloten zijn geweest. Om het kort samen te vatten, is het een behoorlijke omweg. Een omweg van 287 kilometer om precies te zijn. Is behoorlijk, maar niet echt iets om boos over te worden.


Onderweg komen we allerlei verschillende weertypen tegen in nog meer, ook voor ons onbekende, stadjes. Sneeuw in Big Sky. Een stralend blauwe lucht in Gallatin Gateway. Spectaculaire wolken in Bozeman, wat voor ons Nederlandstaligen toch een wel heel grappige naam is voor een stadje (hoeveel grapjes zou men daar in een getikt avontuur mee kunnen maken?).


Een grijze onweerslucht in Livingston. Als we in Joliet zijn aanbelandt, worden we over een half verharde weg gejaagd tot we zijn gearriveerd in Fromberg. In het ijzig koude Deaver maken we een pitsstop en nemen we de laatste afslag naar Cody.


We bezoeken in Cody het openluchtmuseum Old Trail Town, en ondanks de koude wind genieten we wel van de welkome afwisseling op deze dag die toch iets anders is gelopen dan we vooraf hadden bedacht.


Na het diner in Cody rijden we nog een uurtje verder naar ons hotel in het dorpje Greybull. Juist als we binnenrijden begint het hard te regenen. We checken in, en belanden uiteindelijk in een ruime en toch wel bijzondere kamer.


Eenmaal geïnstalleerd in de kamer kijk ik voor de laatste keer op de site van de NPS om de status van de wegen in Yellowstone te bekijken. De weg naar Cody is rond vier uur vanmiddag open gegaan. We hebben dus de juiste keuze gemaakt. Veel kilometers hebben we vandaag gereden. We hebben vele nieuwe plaatsnamen ontdekt. Over tien jaar zijn we alle ellende van vandaag vergeten. Alles behalve Bozeman.

Zoals we gisteren ook al tikten, zo werd ook deze ochtend de meest actuele status van de wegafsluitingen bekeken. En dat was even schrikken. Nagenoeg alle wegen waren afgesloten. Geluk bij een ongeluk was het feit dat de weg die open was, de weg was die op een half uur rijden van ons hotel vandaan zat. Zo konden we in ieder geval toch het park bezoeken vandaag. Nadeel was dat de wegen die open waren, precies de wegen waren die we gisteren ook al bezocht hadden.


Gewoon op het gemakje dus op weg naar de Old Faithfull Lodge. Onderweg hierheen zagen we voor ons een recordaantal aan bizons. Ook het aantal gespotte Wapitiherten was hoog. Ondanks dat alles met een laag sneeuw bedekt was, genoten we enorm.



Onderweg naar de lodge en de warme chocomelk hebben we ook nog enkele korte wandelingen gedaan, tussen de rook die de modderpoelen uitbraken, zagen we zo nu en dan toch wat fraaie erupties van de modderpoelen.


Voordat we een kop warme chocolademelk gaan nemen, werpen we snel een blik op de kaart met de actuele status van wegafsluitingen. Niets veranderd. We besluiten om te gaan bedenken wat we gaan doen terwijl we de inwendige mensen weer opwarmen. Als we dat allemaal gedaan hebben, zien we dat de wegenkaart is veranderd. Er zijn inmiddels meer wegen open, en we besluiten dan om van de gelegenheid gebruik te maken en de rit naar de Grand Canyon of Yellowstone aan te gaan. Onderweg dienen we zo nu en dan te stoppen voor buffels die parmantig over de weg stappen en zodoende het verkeer vertragen. En zo hoort het ook. Dit is hun gebied, en wij zijn hier slechts te gast.



Na een rit van iets meer dan anderhalf uur arriveren we bij het volgende bezoekerscentrum. We tappen de eerder gedronken chocolademelk af, en we gaan de canyon van Yellowstone bewonderen. Zoals al zo vaak eerder gedaan, genieten we ook hier weer van dit schitterend stukje natuur.


We maken nog een korte wandeling langs enkele naar rottende eieren stinkende modderpoelen, genieten van een fraai uitzicht over de vallei en keren vervolgens terug richting het hotel wat ruim twee uur rijden verderop ligt. Plotseling zien we twee mannetjes-Wapitiherten een meningsverschil met elkaar uitvechten.

Als we weer verder rijden, beseffen we dat deze dag ontzettend goed heeft uitgepakt, terwijl die er aan het begin van de dag zo somber uitzag. Juist als we dat zeggen, krijgen we het toetje van de dag voorgeschoteld in de vorm van een zwarte beer. Zoals ze zeggen: “Zonder geluk,….”

We hebben de afgelopen weken schitterend weer gehad. Enkele dagen zeer warm, enkele dagen behoorlijk fris, maar over het algemeen, gewoon schitterend weer. Niets te klagen daarover. We zaten dan ook heerlijk in het zuiden van de VS. Maar aangezien in de planning staat dat we naar het noorden gaan, keken we enkele dagen geleden voor de voorzichtigheid toch maar eens naar de weersvoorspellingen. Bij het lezen van de berichten, kwam meteen het refrein van een nummer van Gerard van Maasakkers in mijn hoofd naar boven.

We krijgen aander weer
Krijgen aander weer
Moeder haolt oew kiendjes mar naor binnen

In goed Nederlands we zouden ander weer gaan krijgen. En niet zo’n beetje anders ook. Wegen die afgesloten zijn omdat er bijna een halve meter sneeuw gevallen is. Wegen die in onze routeplanning opgenomen zijn. Net zoals vorig jaar, heeft het weer dus ook dit jaar een redelijke impact op onze rondreis. Dagelijks werden de nieuwsberichten over wegafsluitingen in de gaten gehouden en deze ochtend hebben we besloten om de geplande route door Grand Teton National Park uit onze planning te halen en de route zodanig aan te passen dat we vanuit het westen Yellowstone National Park in zouden komen rijden in plaats vanuit het zuiden. Hoewel de zuidingang deze ochtend open was, is deze de afgelopen dagen telkens afgesloten in de middag. Het risico dat dat vandaag weer zou gaan gebeuren was aanwezig. Op het moment dat dat zou gebeuren voordat wij door de ingang waren, zou dat een omweg van circa vijf uur betekenen. Daar hadden we niet zo’n zin in.

Onderweg kwamen we behoorlijk wat sneeuw tegen. Vooral in het grensgebied van de staten Idaho en Montana lag toch redelijk wat. In onze ogen niet genoeg om een weg af te sluiten, maar dat was ook in een ander gebied gebeurd. Maar er lag meer dan genoeg om sneeuwballen te gooien.


Vandaag dus al in Yellowstone NP in plaats van morgen. Er zijn ergere dingen op deze wereld te bedenken om een mens te straffen. Kort nadat we het park in rijden moeten we al stoppen omdat er een buffel wil passeren. We wachten geduldig en maken uiteraard de nodige foto’s.


We rijden verder, er ligt hier aanzienlijk minder sneeuw dan op de grens van Idaho en Montana. Een halve meter haalt het nog niet bijna. In plaats van de voorspelde sneeuw, valt er regen en de sneeuw die er nog ligt, verdwijnt snel. De temperatuur is net boven het vriespunt en dat zorgt ervoor dat de warmwaterbronnen dusdanig veel rook ontwikkelen dat deze bijna niet te zien zijn. Met name bij de Grand Prismatic Spring is dat heel jammer.


We gaan naar de beroemde geyser, Old Faithfull en zien daar de eruptie. Ook hier heel veel rook die we zien, en eigenlijk geen water. We maken een korte wandeling langs verschillende kleine geysers en hier zijn de schitterende kleuren wel te zien.


Als we klaar zijn met de wandeling maken we snel een sanitaire stop, waarna we nogmaals een eruptie van Old Faithfull kunnen aanschouwen. Nu zien we iets meer dan alleen maar een hoop stoom.


Aangezien men blijft vermelden dat het toch echt gaat sneeuwen in de loop van de vroege avond, besluiten we dat we voor het donker bij het hotel willen zijn. We verlaten het park dan ook tijdig. Onderweg zien we nog vele buffels.


De sneeuw is inmiddels nagenoeg overal verdwenen. Als er zaterdag nog wegen afgesloten zijn door de sneeuw, dienen we 10 uur te rijden naar het volgende hotel in plaats van vier uur. Laten we hopen dat de sneeuw de komende dagen wegblijft zodat we die dag gewoon iets leuks kunnen gaan doen.

Van ons mag moeder de kindjes gewoon buiten laten spelen de komende dagen.

In de rondreis van dit jaar, zitten vele hoogtepunten. Maar deze hoogtepunten zijn toch met name de Nationale Parken. In de maand welke we weg zijn, staan er slechts vier steden op het programma tussen al het natuurgeweld. Deze vier steden zorgen echter wel voor de nodige afwisseling.

Vandaag stond Salt Lake City op het programma. De stad bekend van de Mormonen en de Olympische winterspelen. Aangezien we de winter tegemoet gaan rijden, kunnen we ons best iets voorstellen bij de winterspelen als we een blik werpen op de bergen rondom Salt Lake. Deze bevinden zich letterlijk aan het einde van de straat. (Het moet gezegd worden, het is wel een hele lange straat).

Als eerste hebben we het State Capital bezocht. Iets dat we altijd proberen te doen als we een hoofdstad van een staat aandoen.

Het eerste dat opvalt als je door downtown Salt Lake City loopt is het feit dat het overal haast klinisch schoon is. Er zijn dan ook tal van schoonmakers in de weer om alles wat er zich op de stoep bevindt te doen verdwijnen. (Nou ja, die paar zwervers mogen blijven liggen, dit in tegenstelling tot de blaadjes welke van de bomen komen).

Dat het hier overal zo zuiver is, heeft misschien wel een diepere betekenis. De mensen die hier wonen hebben allen een zuiver geweten. Van oudsher zijn hier de pioniers van de Mormonen neergestreken. Zij zijn hier blijven hangen omdat zij op deze plek tenminste niet weggestuurd werden. En en passant probeerde zij hun zuivere geweten en de leer van Jezus over te brengen op hun medebewoners in de stad. Het eerste dat deze bevolkingsgroep gedaan heeft is het oprichten van hun eigen kathedraal. Deze is vandaag de dag alleen nog maar van de buitenkant te bewonderen.

Het tabernakel daarentegen is nog wel van binnen te bewonderen. Daar aangekomen zagen we een hele rij met mensen staan te wachten. Het bleek dat er een orgelconcert zou gaan beginnen van een klein half uur. We hebben besloten om hier maar eens naar te gaan luisteren. Hoewel de muziek ons nu niet direct aanspreekt, was het toch een geweldig leuk half uur. De akoestiek in de gebouw is waanzinnig te noemen.

Nadat de inwendige mens ook weer wat aandacht gehad heeft, is het voor ons mam tijd om naar het hoogtepunt van de dag te gaan. Namelijk een bezoek brengen aan de grootste bibliotheek ter wereld wat betreft de collectie familienamen. Voor een echte stamboom liefhebber is dit toch wel een must om eens in je leven naar binnen te mogen gaan en dan verwachtingsvol je familienaam in te mogen typen en hopen op een groot aantal hits. Want ook hier heeft de moderne tijd toegeslagen en maakt men gewoon gebruik van een database in een computer. Het enige dat niet meegegaan is in de tijd, is het personeel. Net als thuis in het archief, werken ook hier alleen maar stoffige types. En doordat de gemiddelde leeftijd van het personeel een slordige 85 zal zijn geweest, duurde het even voordat ons mam kon starten met zoeken. Bij het aanmaken van een account liep het al spaak en toen we hierbij geholpen moesten worden door een honderdjarige dame, zakte ons de moed toch echt in de spreekwoordelijke schoenen. Toen duidelijk werd dat we helemaal geen account nodig hadden, ging het allemaal wat vlotter. Ons mam heeft de spaarzame tijd gebruikt om te gaan snuffelen in de archieven, terwijl wij genoten van een rondleiding door het administratiekantoor van de kerk. Dit is niet zo maar even een administratiekantoortje, er werken hier maar liefst 3500 mensen! Het uitzicht vanaf de 25tigste verdieping mocht er zijn.

Toen we terugkwamen om ons mam en pap weer op te halen uit het archief, bleken zij dezelfde ervaring te hebben gehad, als wij doorgaans hebben als we uit een spellenwinkel komen, thuis hebben we veel meer!

De meesten weten dat we graag geocachen en dat we daar een lichtelijke afwijking in hebben. Zo is ons doel, om van iedere maand waarin een geocache is verstopt 4 geocaches te vinden. De eerste geocache is verstopt in mei 2000. De moeilijkste maand in dat rijtje is augustus 2000 omdat daar wereldwijd nog maar 4 geocaches verstopt liggen. De eerste uit dat rijtje vonden we in Stockholm. De tweede vonden we vorig jaar vlakbij Atlanta in Georgia. Deze reis stond de derde uit de serie op het programma. De cache Potters Pond in de staat Utah. Om deze eventueel te vinden dienden we slechts 315 kilometer om te rijden. Een buitenkansje dus. Deze ochtend vertrokken we in alle vroegte op weg richting het plaatsje Huntington in Manti-La Sal National Forest. Wees niet bevreesd, wij hadden er ook nog nooit van gehoord.


Aangezien het leven niet alleen uit geocachen bestaat, wilden we ook nog wat anders zien onderweg. De stop voor vandaag was Newspaper Rock. Op deze rots is een van de grootste verzamelingen petrogliefen te bewonderen, wat wij dan ook uitgebreid deden.


Hierna gingen we weer verder richting Huntington. De reis verliep voorspoedig en voordat we het wisten verlieten we de verharde weg om zo de laatste 18 kilometer onverhard naar de parkeerplaats te rijden. Onderweg zien we het ene na het andere fraaie punt. Voor ons steekt een neusbeer de weg over. We genieten de laatste 18 kilometer, waar we bijna een uur over doen.


Eenmaal geparkeerd genieten we van de lunch, waarna we met zijn tweeën op weg gaan. Al snel vinden we het begin van het pad dat we dienen te volgen. Het is hier schitterend, en we genieten volop. Al voordat we het weten, staan we aan de rivier die we over dienen te steken. Al is rivier wel een groot woord en zou beekje beter de lading dekken. Onderweg naar boven komen we andere geocachers tegen die de cache al hebben gevonden. Zij komen uit Californië. We maken een kort praatje en we vervolgen onze weg. Korte tijd later kunnen we onze naam in het logboekje bijkrabbelen en kunnen we zeggen dat we nu drie geocaches hebben gevonden die in augustus 2000 zijn verstopt. Geloof het of niet, maar we zijn daar erg blij mee.


Op naar het Great Salt Lake. Slechts drie-en-een-half uur rijden bij Huntington vandaan. We maken een korte stop en zijn onder de indruk van dit 5100km2 grote meer.

Zoals wel vaker het geval is, hebben we een redelijk druk programma vandaag. Er staan namelijk twee nationale parken op het programma. Arches & Canyonlands. Het is iets meer dan een uur rijden naar de ingang van Arches NP. Als we daar aankomen, worden we toch wel een beetje teleurgesteld. Balanced Rock is niet te bereiken. Delicate Arch is niet te bereiken en Devils Garden is afgesloten. Laat dit nu net precies hetgeen zijn, dat voor ons vandaag op het programma stond. Deze drie bezienswaardigheden zijn dé hoogtepunten van Arches NP. Ik baal hier enorm van, maar helaas kan ik er verder ook niets aan doen. Voordeel is wel dat het park gratis toegankelijk is. Niet dat dat iets uitmaakt, aangezien we een Nationale Parkpas hebben waarmee we alle parken naar binnen kunnen. We kijken naar een alternatief programma, en vinden dat al snel.


Een vrij eenvoudige wandeling naar Sand Arch en dan door naar Broken Arch. Bij Broken Arch keren Jack & Elly om, aangezien daar het eenvoudige pad ophoudt te bestaan en overgaat in een wandeling die net iets pittiger is.


Deze trail moet ons leiden naar Tapestry Arch. Het zandpad houdt al snel op te bestaan, en regelmatig wandelen we over rotsen die 45 graden naar beneden gaan. Regelmatig zeg ik tegen Marieke: “Vertrouw je schoenen”. Als je die niet vertrouwt, gaat het vanzelf mis.


We bereiken Tapestry Arch en we genieten hier van de rust. We zijn bijna helemaal alleen hier, en als we hier vijf minuten hebben genoten, zijn we zelfs helemaal alleen. We keren terug naar de auto en gaan door naar de volgende stop.


De Double Arch. Hier kun je echt merken dat het grootste gedeelte van het park is afgesloten, aangezien het enorm druk is. We maken een korte wandeling en de nodige foto’s om vervolgens te gaan picknicken. Na de lunch verlaten we Arches NP en gaan we op weg naar Canyonlands NP. Dit park ligt aan de overkant van de weg, maar toch is het ruim een uur rijden om er te komen. Ligt waarschijnlijk aan het feit dat er een Canyon tussen ligt.


In 2006 waren we in Canyonlands en destijds heeft het park een enorme indruk op mij gemaakt. Hier ziet men heel goed hoe een rivier zich een weg baant in de aarde en zo een canyon vormt. We stoppen bij enkele uitzichtpunten en ik geniet nu, 11 jaar later, weer volop van dit fascinerende uitzicht. Wat we elf jaar geleden niet hebben gedaan is een wandeling naar Mesa Arch. Waarschijnlijk hadden we daar toen geen tijd voor.


Vandaag wel en zo gaan we gedrieën op weg naar deze Arch. Jack blijft bij de auto achter als we vertrekken voor deze korte wandeling. We bewonderen de fraaie Arch en wandelen op ons gemakje weer terug. Op de terugweg, blijk dat sommige stappen voor Elly haar korte beentjes te hoog zijn. We wandelen rustig verder als ik haar vertel: “Vertrouw je schoenen”.

Zoals (bijna) iedere dag, hadden we ook vandaag weer ontbijt in het hotel. Of althans wat daarvoor door moet gaan, want wij, , verwende Europeanen als we zijn, zouden het thuis in een hotel de naam ontbijt vaak niet eens meegeven. Maar goed, ‘s lands wijs, ‘s lands eer zoals het zo mooi heet. We passen ons zo goed als mogelijk is aan. Zo bleek ook deze ochtend weer dat de gemiddelde Amerikaan geen ontbijtmens is. Snel een kop koffie en weg. Met een beetje geluk wordt er snel een donut meegenomen. En als men uitgebreid de tijd neemt om te ontbijten, dan is het vaak een wafel die drijft in de siroop. Alleen bij het idee al, heb ik al genoeg. Nee, ik hou het dan maar bij een paar sneetjes geroosterd brood. Met suiker, want beleg heb ik in de negen reizen door de VS nog nimmer ontdekt. Soms, heel soms, hebben we geluk en biedt het hotel een luxe ontbijt aan. We mogen dan een gekookt eitje uit de vriezer verorberen.

Na het ontbijt gaan we op pad naar Mesa Verde National Park. Een park waar we zes jaar geleden ook al twee dagen hebben doorgebracht. Voor ons heeft het park niets nieuws onder de zon te bieden, maar voor onze reisgenoten zeker wel. Jammer voor die twee dat het deze middag weer begon te regenen.


De huizen die in uitsparingen in de rotswanden zijn gebouwd, blijven indrukwekkend om te zien, zeker van een afstand. Helaas zijn er enkele wandelingen niet toegankelijk vanwege recente lawines. Maar we genieten daarom zeker niet minder.


We rijden terug naar Cortez in Colorado, om op tijd te gaan eten. Daarna gaan we door naar Monticelli in Utah. Hier is het volgende hotel en er dient weer wat kleding gewassen te worden. We gaan aan het werk, en voor we er erg hebben is het al weer laat. Tijd om naar bed te gaan. Morgen mogen we vroeg op. We hebben een redelijk druk, maar mooi programma voor de boeg. Ook dienen er weer de nodige kilometers gemaakt te worden. Inmiddels hebben we er 5431 op zitten.

En daar zit je dan op je hurken. Op het midden van de weg. Drie… vier personen breed. Twee… drie rijen dik. Te wachten tot het beeld helemaal vrij is, zodat je de foto van Monument Valley kunt maken. Geduld is een schone zaak, en gelukkig zijn er ook nog mensen die opletten op het verkeer dat van de achterkant aan komt razen. Je zit te genieten, want dit is hét beeld dat iedereen heeft als hij een foto van Monument Valley ziet. Een lange, rechte weg waar op de achtergrond de beroemde bergen van Monument Valley verrijzen. Het beeld is bijna leeg, als er plotseling een of ander 20-jarig grietje bedenkt dat ze wel heel mooi is en voor de lens van iedereen op de weg springt. Als je zegt om een paar meter naar achteren te gaan, zodat ze ook in dezelfde rij staat als iedereen, kijkt ze je aan alsof ze het in Keulen hoort donderen en begint in het Frans te praten. Plotseling is mijn Frans goed genoeg om haar te vertellen dat ze hier Engels dient te praten. Gelukkig is ze er niet mee, maar ze gaat in elk geval van de weg af, en maakt op die manier een tiental mensen gelukkig. Ik ben bang dat ze zich daar niet van bewust is. Het is dan ook niet zo’n heel slim meisje.

Voor velen is het beeld van het Wilde Westen toch het beeld van Monument Valley. Het is dan ook niet meer dan logisch dat deze plek op het lijstje van te bezoeken plekken staat als je denkt maar een maal naar de Verenigde Staten te gaan. Voor ons was dit in 2006 dan ook niet meer dan logisch, en zo ook dit jaar is het een must-do. Echter, waar we in 2006 geen tijd voor hadden, hadden we vandaag ruimschoots de tijd voor. Een ritje door dit beroemde gebied. Een rit over een onverharde weg van 43 kilometer. Vele fraaie uitzichtpunten zien we deze ochtend en we genieten volop met zijn vieren.


Hierna maken we een korte stop bij de bekende rotsformatie Mexican Hat, alvorens we doorrijden naar Goose Neck State Park. Hier genieten we van het uitzicht over een dubbele 180 graden bocht. Qua kleur niet zo fraai als Horseshoe Bend, maar zeker niet minder spectaculair, en nog moeilijker om op de gevoelige kaart vast te leggen.


We maken een rit over een onverharde, steile weg naar een uitzichtpunt op de Moki Dugway. Niet iedereen in onze auto vindt de rit naar boven fraai, maar eenmaal boven is het wel genieten van het uitzicht over de vallei.


We keren om, en gaan weer naar beneden. De volgende onverharde weg van 27 kilometer leidt ons door Valley of the Gods, waar we ook vele fraaie rotsformaties kunnen bewonderen.


Flink door elkaar geschud, maken we een korte stop in Bluff om iets te drinken. Iets wat we normaal gesproken niet doen, maar na een dagje stofhappen en door elkaar geschud worden, hebben we dit wellicht toch wel verdiend.


Na de korte pauze gaan we door naar de laatste stop van vandaag. Het Four Corners Monument. Een bijzondere plek, aangezien hier vier staten bij elkaar komen. Nergens anders in de VS is dat het geval. Na de benodigde foto’s te hebben gemaakt, gaan we voldaan op weg naar ons hotel in de staat Colorado.

Voor vandaag hadden we een ‘druk’ programma. Na het ontbijt, togen we op weg naar de Navajo Officer om een vergunning te kopen zodat we een wandeling door Waterholes Canyon zouden mogen maken. Het gebouw dat op het adres stond was, zoals eigenlijk wel typisch is voor indianen, niet het juiste. Althans dat stond op de deur vermeld. Wonder boven wonder hadden ze een meter verderop wel een kaartje opgehangen waar het juiste gebouw zich wel bevond. Na het betalen van de $48 waren we in het bezit van de door ons felbegeerde wandelvergunning. We kregen een summiere kaart mee en enkele vage instructies over hoe we bij ‘the easy way in‘ zouden kunnen komen.


Dolgelukkig liepen we terug naar de auto. Als eerste passeerden we de parkeerplaats voor de Horseshoe Bend. We zagen dat het nog niet zo druk was in vergelijking met gisterenmiddag. We besloten om het programma aan te passen en als eerste dit natuurwonder te gaan bekijken. Na een korte en redelijk stevige wandeling stonden we dan aan het randje. Nu heb ik niet zo heel snel hoogtevrees, maar dit was toch wel heel erg hoog en steil naar beneden.


Op veilige afstand van de rand zag ik niets. Ik besluit op mijn buik te gaan liggen en mijn camera over de rand te houden. Jammer genoeg wierp de zon een forse schaduw over de binnenkant van de bocht, maar dat maakte het allemaal niet minder fraai.


Uiteindelijk op naar Waterholes Canyon. We parkeerden de auto en togen op weg. Op zoek naar ‘the easy way in’. Na bijna een kilometer gelopen te hebben, dachten we deze te hebben gevonden, maar dat klopte niet helemaal. Plotseling zagen we mensen in de canyon onder ons lopen. Ze vertelden ons de plek waar ‘the easy way in‘ zou moeten zijn. Meteen vertelden ze erbij dat deze ‘easy way in‘ ook niet zo easy was, maar wellicht beter te doen dan de plek waar wij waren. Op onze vraag of deze ‘easy way in‘ ook goed te doen was voor twee mensen van 67 & 70 moesten zij ons helaas een teleurstellend antwoord geven.


Op de terugweg richting het begin van ‘the easy way in‘ roep ik plotseling ‘slang‘ naar Marieke. Deze was niet zo heel erg groot, maar deed me toch behoorlijk schrikken. Het beestje schrok ook behoorlijk van ons. Gelukkig beschikken we dan allebei over een behoorlijke telelens, zodat we onze eerste ontmoeting met een ratelslang vanaf een veilige afstand op de gevoelige kaart konden vastleggen.


Uiteindelijk vinden we ‘the easy way in‘. Jack & Elly besluiten heel wijselijk om niet mee te gaan. Ik ben ervan overtuigd dat ik op mijn zeventigste dit pad ook niet meer zal afdalen. Als we eenmaal beneden zijn genieten we volop van een wandeling door een slotcanyon. Deze is misschien nog wel fraaier als het zo geroemde Antelope Canyon. Vooral ook omdat je hier in alle rust rond kunt wandelen en niet opgejaagd wordt door gidsen. We kunnen alleen maar hopen dat dit in de toekomst zo zal blijven. Zeker een plekje om ooit nog eens terug te komen. We wandelen terug en vinden al snel ‘the easy way out“.


Als laatste gaan we naar Marble Canyon. We rijden met de auto langs de Colorado rivier. Hier begint de Grand Canyon die door deze rivier is gevormd. We maken een korte wandeling langs de rivier. Voor we er erg in hebben is de dag alweer voorbij en kunnen we wederom terugkijken op een schitterende dag.

Vijf dagen geleden reden we door Death Valley National Park richting Nevada. Net over de staatsgrens gingen we op zoek naar een cache. In die cache vonden we een CD van Ray Wylie Hubbard getiteld Snake Farm. Nog nooit van gehoord? Shame on you. Wij ook niet. Maar zoals gewoonlijk nemen we een CD mee, om die in de auto te luisteren. Zo ook bij deze. De eerste noten klinken door de auto en onmiddellijk worden we allevier gegrepen door het titelnummer van deze CD. Het klinkt als het origineel waar JW Roy, Björn van der Doelen en Ad van Meurs hun inspiratie vandaan hebben gehaald. Kortom, een mix van Americana, Blues, Folk en Country. Voor ons genieten en al snel zingen we het refrein van dit nummer mee. “Snake Farm. Snake Farm.” We luisteren de CD twee keer en leggen hem in het handschoenenkastje. We vinden de CD te goed om deze al weer snel in een volgende cache achter te laten. Op internet leren we dat deze artiest inmiddels de grens van 70 is gepasseerd en dat het populairste nummer van hem op Spotify, Snake Farm is.

Vijf dagen zijn inmiddels gepasseerd, en de CD is niet meer afgespeeld, als we deze ochtend afreizen naar Grand Canyon NP. De afstand die we naar het park dienen te overbruggen is behoorlijk. Juist voordat we de grenzen van Grand Canyon National Park binnen rijden, denk ik weer aan de CD en Marieke haalt deze tevoorschijn. De muziek begint weer te klinken door de auto. Juist als we het refrein mee willen gaan zingen, begint Jack aan zijn eigen, Nederlandstalige, versie van het nummer Snake Farm. “Klikspaan. Klikspaan.” klinkt er op de maat van de muziek door de auto. De CD zal nog wel vaker afgespeeld worden, maar telkens zal in mijn hoofd deze Nederlandstalige versie klinken.

We gaan naar het bezoekerscentrum en beginnen aan de eerste wandeling. Onze verwachtingen zijn laaggespannen, aangezien we niet erg onder de indruk waren van de Grand Canyon toen we deze in 2006 voor de eerste keer bezochten. We maken de ‘verplichte’ foto’s en dan plotseling gebeurt het. We worden gegrepen door de Grand Canyon en zijn grootsheid. Het gevoel van WOW! is er plotseling en we genieten volop. De foto’s die we maken voelen niet meer als verplicht.

Na de eerste wandeling gaan we op weg naar de volgende wandeling. Deze hebben we lange tijd geleden al uitgezocht en leek ons zeer leuk om te doen. Als we na bijna een uur rijden bij het startpunt arriveren, is het weer omgeslagen. Het regent, onweert en waait dat het een lieve lust is. De geplande picknick met uitzicht wordt een boterham in de auto, en we besluiten om de wandeling niet te gaan doen. Te gevaarlijk over de smalle paden met de harde wind en de onweer. Zelfs wij worden nog wel eens verstandig.

We rijden richting het volgende punt dat we willen gaan bekijken. Een kleine twee uur rijden buiten het park. Onderweg zien we langs de kant van de weg sneeuw liggen. Eergisteren liepen we nog te puffen bij 35 graden, nu is het rond het vriespunt.

De volgende stop is bij Cliff Dwellers. Hier bewonderen we enkele oude rotswoningen. We lopen inmiddels weer in een heerlijk zonnetje bij een mooie blauwe lucht. We rijden verder via de Navajo Bridge naar ons hotel. Onderweg wisselen we verschillende keren van tijdszone. Het hotel ligt bijna precies op de grens van twee tijdzones. Inmiddels hebben we geen idee meer hoe laat het nu eigenlijk is. Ach wat maakt het ook uit. We hebben immers de tijd aan onszelf. En wee degene die de juiste tijd aan ons vertelt. Wees gewaarschuwd, anders sturen we gewoon de Nederlandstalige Ray Wylie Hubbard op je af. “Klikspaan. Klikspaan.”

Deze ochtend was het echt uitslapen. Althans voor Jack en Elly dan. Ze hoefden zich pas om kwart voor negen bij de auto te melden. Wij niet, wij wilden eerst nog heel Panguitch leegcachen. Niet dat dat een hele grote uitdaging was, aangezien er slechts drie geocaches die actief zijn in het plaatsje liggen. Daarna gingen we op weg naar Bryce Canyon NP.

Het plaatsje Panguitch ligt op slechts 35 minuten rijden van het park vandaan. We zijn er dus bijtijds. Bryce Canyon is niet echt een geweldig park als je niet van een paar hele pittige wandelingen houdt. Natuurlijk is het genieten van ieder uitzichtpunt dat er is, maar die heb je op zich al snel gezien. We genieten van een korte, maar daarom niet minder fraaie, wandeling en bezoeken verschillende uitzichtpunten. Op het einde genieten we van een welverdiende picknick en daarna gaan we weer op pad.

Voor zover Jack en Elly het weten gaan we op weg naar het hotel. Een behoorlijke rit. Maar zoals gezegd, voor zover zij het weten. Gisterenavond hebben we nog een ander park om te bezoeken uitgezocht. Cedar Breaks National Monument. Net zoals Bryce Canyon NP is dit park niet geschikt om te wandelen, maar biedt het slechts enkele uitzichtpunten. Waar Bryce Canyon er enkele tientallen te bieden heeft, heeft Cedar Breaks NM er slechts drie in de aanbieding. Gelukkig hebben we een Nationale Parkpas, want anders was dit park met zijn entreeprijs van $6 per persoon per dag toch echt te hoog geprijsd. In vergelijking, in Bryce Canyon NP betaal je $30 entree voor een auto met daarin maximaal 7 personen voor een hele week. Het uitzichtpunt is wel zeer fraai, en we genieten dan ook volop van deze, voor Jack en Elly, bonus.

Als we zijn ingecheckt bij het hotel, gaan we eten bij het lokale Mexicaanse restaurant. We bestellen, en als het eten wordt uitgeserveerd, krijgen Jack en ik het verkeerde gerecht. We krijgen een grote burrito met kip terwijl we twee kleine burrito’s met varken en rund hebben besteld. Als we dit melden bij de serveerster zegt ze dat ze toch echt aan ons gevraagd heeft of we kip wilden. Aangezien ik niet van kip houd, ben ik er zo goed als zeker van dat dit niet juist is. We twijfelen of we het gerecht willen houden, maar besluiten dan, dat we toch echt liever het gerecht hebben dat we hebben besteld. Als de serveerster nogmaals zegt dat ze toch echt gevraagd heeft of we de kip wilden, moet ik meteen aan Rob denken. Ik zie hem naast ons zitten, en hoor hem op een belerende en uitgesproken wijze zeggen: “No, you did not.”

Een echte Nederlander heeft altijd wat te zeiken. Nu weet ik niet of ik een echte Nederlander ben, maar ik kan eigenlijk net zo goed gelijk met de deur in huis vallen. Zion National Park heeft een groot nadeel. Het is smal. Zo smal, dat je eigenlijk automatisch de neiging hebt om je camera 90 graden te draaien. Ja en? zullen de meesten nu denken. Wat maakt dat nu uit. Helemaal niets, maar de opbouw van onze site is nu eenmaal zo, dat aan de bovenzijde van elk getikt avontuur een horizontale foto wordt geplaatst.

Soit, over tot de orde van de dag. Zion National Park, na alle nadelen opgenoemd te hebben, kunnen we nog steeds niet genoeg krijgen van dit park. In onze ogen is het, het op een na mooiste National Park van de Verenigde Staten (Yellowstone NP staat onbetwist op 1). Mijn bucketlist is niet zo heel erg lang, maar twee wandelingen op dat korte lijstje liggen in dit park. Geen van beide stond voor vandaag op het programma. Dit omdat we met zijn vieren op vakantie zijn, en we graag gezamenlijk de dag doorbrengen. Zo nu en dan een korte wandeling afzonderlijk doen kan natuurlijk altijd, maar om nu een wandeling van een halve dag met zijn tweeën te doen, terwijl Jack en Elly ergens op een bankje zitten te wachten zien we eerlijk gezegd niet zo zitten. Geen probleem, want zoals gezegd, dit park is een schitterend park en er zijn voldoende andere mogelijkheden om te genieten van al dat fraais.


De ochtend weer op tijd vertrokken bij het hotel. Want behalve het feit dat we drie uur dienden te rijden, passeerden we ook nog eens een tijdzone, waardoor we een additioneel uur verloren. Op de klok zou de heenreis dus vier uur in beslag nemen, wat de tijd die we in het park door kunnen brengen natuurlijk behoorlijk beperkt. Na een parkeerplaats te hebben gevonden bij het bezoekerscentrum nemen we de bus naar de eerste stop. Een korte wandeling met een fraai uitzicht over drie bergtoppen.


Hierna gaan we genieten van een lunch met uitzicht voordat we aan een andere wandeling beginnen. De wandeling brengt ons schitterende uitzichten over deze smalle canyon en we worden getrakteerd op een waterval die als een douche van een rotswand heen naar beneden klettert.


Als laatste doen we nog een fraaie wandeling naast de rivier die deze canyon heeft gevormd. Deze ochtend vertelden we nog aan Jack en Elly dat we nergens zo veel slangen hebben gezien als in Zion. Tijdens deze wandeling worden we getrakteerd op twee van deze glibberige vriendjes.

Het gebeurd niet zo heel vaak als we op reis zijn. Uitslapen. Vandaag mocht het dan toch een keertje, al zullen de meesten het naar alle waarschijnlijkheid nog steeds vroeg vinden om op te staan. Maar voor ons is het dus gewoon uitslapen. Om zeven uur ging de wekker. Niet dat die nodig was, want ik was er op dat moment al ruim een uur uit de veren. Het avontuurtje van gisteren diende immers nog getikt te worden.

Nee, degenen die echt uit mochten slapen waren onze reisgenoten. Pas om half negen dienden zij zich te melden voor het ontbijt. De planning voor vandaag was niet zo heel spannend. De was diende te drogen, maar daar had al het stof onze hulp niet bij nodig. Wij hadden als het ware dus vrijaf. Het leek ons wel leuk om een oud spookstadje te gaan bezoeken en een stukje van de oude Route 66 te gaan rijden.

Als eerste stop vandaag stond Nelson Ghosttown op de planning. Ook hier geldt dat spookstad eigenlijk een te groot woord is. Het is een bonte verzameling van oude dingen die in de buurt van elkaar zijn neergeflikkerd. Her en der staan er nog oude verroeste auto’s tussen, en dat is het dan. En toch genieten we hier ten volle van.


De weg wordt vervolgd, en we rijden een stukje van de oude Route 66. Een groot misverstand dat er is, is het feit dat veel mensen zeggen dat ze Route 66 gaan rijden. Maar vandaag de dag, kan dat helemaal niet meer omdat Route 66 in 1985 is opgeheven. Veel oude gedeeltes van de weg zijn echter nog wel gewoon met de auto te rijden, alleen hebben de wegen andere namen. We arriveren in het dorpje Oatman. Ook daar genieten we, al is het alleen maar om het feit dat hier schattige ezeltje los op straat rondlopen.


We rijden verder, en plotseling zien we een schitterende vergezicht. We kijken snel voor een geschikte plek om te stoppen en maken de nodige foto’s. Ook hier is het weer volop genieten.


Het zal niemand verbazen dat hier ook een geocache ligt. Deze ligt wat hoger, en ik klauter naar boven. Ik kan het bakje tupperware echter niet ontdekken. Plotseling zie ik een waterbekken. Als ik goed kijk zie ik allemaal visjes wegschieten. Een nadere inspectie doet mijn mond van verbazing opengaan. Ik knipper een keer met mijn ogen. Schud een keer mijn hoofd. Knijp in mijn arm. Schud nog een keer met mijn hoofd, en net als ik ergens anders in wil knijpen, weet ik honderd procent zeker dat ik goed wakker ben. Ik zie goudvissen zwemmen midden in de woestijn! Het moet niet gekker worden.

Vandaag verlaten we Californië en rijden we de volgende staat binnen. Nevada, de staat van verderf. Als je een klein beetje bekend bent met deze staat, weet dat de volgende bestemming waarschijnlijk Las Vegas zal zijn. Iemand die ons een klein beetje kent, weet ook dat we daar niet heen zullen gaan om te gokken. Degenen die dat wel hadden gedacht. Sorry, verkeerd gegokt,

Eerste stop van vandaag is Valley of Fire. Een ‘klein’ park, waar we al eerder over hebben gelezen, maar nog nooit zijn geweest. Aangezien het vandaag ook tijd is om te wassen, hebben we niet zo heel veel tijd in dit park. De vier uurtjes die we hebben, genieten we dan ook volop, en het is zeker de moeite waard om hier nog eens een keer terug heen te gaan.


Daarna is het tijd om de kleren te wassen. Na dit karweitje te hebben gedaan en het diner te hebben verorberd gaan we naar The Strip. We zijn hier nu al twee keer eerder geweest, maar al die casino’s blijven een bijzonder gezicht om te zin. Rond de klok van enen zijn we weer terug in het hotel. Tijd om te gaan slapen zoals men begrijpt.

“Hello Sir! Is this your first visit to Death Valley? No? Well, then you just know that today it’s nice and cool weather here! Just nice and cool…” Nu ben ik ervan overtuigd dat niemand thuis het met de jongeman eens zal zijn, als ik vertel dat het 39°C was vandaag. En toch heeft de jongeman helemaal gelijk. Toen we hier in 2006 voor het eerst waren, was de temperatuur 48°C. Een paar jaar later, was het iets meer dan 45°C. Dus het was in vergelijking met de vorige bezoeken inderdaad: “Just nice and cool…”


Death Valley National Park dus. Een van de warmste plekken op deze aardbol, en wij, die erom bekend staan dat we liever bij een graadje of twintig gaan wandelen, gaan deze plek voor een derde keer bezoeken. Nu moet ik zeggen, dat 39°C nog steeds gewoon ontzettend warm is, maar dit park blijft een bijzondere plek om te vertoeven.

Toen we net het park ingereden waren deze ochtend, werden er enkele coyote’s gespot. Deze hebben we tijdens onze reizen door de VS nog nimmer gezien, dus we hadden geluk. Of we dat geluk hebben te danken aan het feit dat Jack en Elly ons vergezellen? Ik weet het niet. Feit is dat we deze reis ook al een bultrug hebben gezien. Als het aan die twee ligt, dan kan ik helemaal niet wachten tot het moment dat we in Yellowstone zijn.


Als we door de bergen zijn, beginnen we aan de afdaling naar een van de laagste plaatsen op aarde. Bad Water. Onderweg stoppen we hier en daar. De eerste stop is bij de Sand Dunes. Hier zijn wij nog niet eerder geweest en we genieten volop van het fraaie plaatje dat we hier zien.


Daarna volgen het bezoekerscentrum, waar we de hierboven genoemde jongeman aan de praat raken als we aan de kassa bij het bezoekerscentrum staan, Devils Golfcourse en Bad Water. Ondanks dat het warm is, genieten we volop.


We rijden verder via Artists Drive naar de uitgang van het park. Het volgende doel is Rhyolite. Een klein spookstadje op de grens van Caliornië en Nevada. In 2006 hebben we dit spookstadje bezocht, en hebben we genoten. We hebben destijds genoten en hebben er toen ruim een uur rondgestruind zonder iemand te hebben gezien. Helaas heeft ook hier de commercie toegeslagen, en er is inmiddels een gift-shop. Er staan picknicktafels en er zijn toiletten. Vandaag vond er zelfs een heuse fotoshoot plaats. Veel is nu ge-egaliseert en wegen zijn geasfalteerd. Dit heeft veel van de charme weggenomen, maar ik denk dat Jack en Elly wel hebben kunnen proeven van een spookstadje.


De laatste stop van vandaag was bij een voormalige locatie waar destijds dames van lichte zeden aan het werk waren. Bij de ingang ligt het wrak van een vliegtuig. Het verhaal gaat dat het vliegtuig neerstortte toen hij laag overvloog om naar de dames te kijken. Of het verhaal nu waar is of niet, maakt niet zo veel uit. Het blijft een bijzonder plekje. Om met de woorden van de jongeman te spreken: “Just nice and cool…”

Toen we gisterenavond laat de planning voor vandaag aan het controleren waren, viel het oog van Marieke op een klein stukje tekst op de website van de National Park Service. Het was niet meer dan de melding ‘Road Closure‘ en tevens de laatste melding in een rijtje met belangrijke meldingen. De eerste waarschuwde je voor het feit dat je kunt verdrinken als je gaat zwemmen in een rivier. De twee melding vertelde je dat het ten alle tijde verboden was om vuurwerk in het park af te steken. Beide meer dan logisch en niet perse noodzakelijk om zoiets bij belangrijke zaken te vermelden. De derde melding was echter interessanter. Er werd melding gemaakt dat tussen de ingang van het Sequoia National Park en het gedeelte dat wij wilden gaan bekijken een stuk weg van 2 mijl was afgesloten. Men diende van zaterdag tot en met donderdag rekening te houden met vertragingen van 20 tot 30 minuten. O ja, op vrijdag was de weg compleet afgesloten. Laat vrijdag nu net de dag zijn dat we het park willen gaan bezoeken. We gaan op onderzoek uit, en ontdekken dat we het park ook via een andere ingang kunnen bereiken. Het is een omweg van minimaal 90 minuten. Enkele reis welteverstaan.

In onze planning hadden we rekening gehouden met een aanrijtijd naar het park van ongeveer 60 minuten. Twee uur in totaal dus. Dat werden nu vijf uurtjes. Daarna nog een uur rijden naar een restaurant om vervolgens nog eens twee uur te rijden naar ons hotel. Vandaag zou dus plotseling een dag worden, waarop behoorlijk wat gereden diende te worden.

Omdat Sequoia NP heel hoog op het wensenlijstje, of bucket list zoals dat vandaag de dag zo mooi heet, staat, was er geen twijfel over om een alternatief voor vandaag te zoeken. Een nieuwe planning werd gemaakt, en we hoopten dat we voldoende tijd zouden hebben om alles te kunnen doen.

Ondanks dat het een rit van ruim twee-en-een-half uur was, verliep de heenreis zeer vlot, en waren we bij het park voordat we er erg in hadden. We parkeren de auto en wandelen richting Generaal Sherman. Oftewel de meest volumineuze boom ter wereld. 1487m³ maar liefst. Daar kan iemand heel wat winters zijn kachel van stoken. Hoewel we hier in 2010 ook al waren, zijn we toch weer onder de indruk van deze gigantische bomen.


De volgende stop is Moro Rock. Ook hier waren we in 2010. Toen regende het, waaide het stevig en was er de dreiging van onweer. We hebben deze monoliet destijds beklommen en op de top waren we toen alleen. Vandaag scheen het zonnetje, en waren er wat meer mensen. De klim via 350 traptreden leidt je naar de top van een granieten monoliet waarvandaan je een prachtig uitzicht hebt. Terwijl Elly beneden op ons bleef wachten, vergezelde Jack ons naar de top.


Voldaan keren we weer terug bij de auto en gaan we naar Tunnel Log. Een omgevallen Sequoia, waar men een gat in heeft gemaakt waar je met de auto doorheen kunt rijden. Dat laatste hebben we in 2010 niet gedaan, maar vandaag stonden we keurig in de rij om ook met onze auto door deze boom heen te rijden.


Na nog een wandeling door het Giant Forrest en het versneld in de praktijk brengen van de cursus boomknuffelen, was het al weer tijd om terug te rijden via Kings Canyon NP. Twee korte stops leiden ons het park uit, en we konden de reis naar het restaurant aanvaarden.


Als we ‘s avonds iets voor de klok van tienen inchecken in ons hotel, kunnen we terugkijken op een geslaagde dag.

Wie kent hem niet? De slager J. van der Ven. Inderdaad die slagerij uit dat sombere liedje dat gaat over het tuinpad van mijn vader en dat begint met een regel over een ansichtkaart die ik thuis nog heb. Het laatste couplet sluit af met de uiterst trieste regel: “dit is al wat er bleef voor mij: een ansicht en herinneringen.”

Eigenlijk zou het helemaal niet triest mogen zijn, maar uitermate vrolijk. Want is dat waar die regel over handelt niet precies hetgeen we allemaal eigenlijk het liefste doen? Het verzamelen van mooie herinneringen! En dat is precies wat we vandaag gedaan hebben. Niet om op te scheppen, maar we hebben vandaag weer vele fraaie ansichten mogen aanschouwen met onze eigen oogjes.

Gisteren werden we minder aangenaam verrast in Yosemite NP door de aanwezige rook. We hoopten dat deze vandaag minder aanwezig zou zijn en dat we iets meer zouden kunnen zien. Als eerste reden we naar Glacier Point. Een uitzichtpunt op 2200 meter hoogte over Yosemite Valley. Hier was nog behoorlijk wat rook aanwezig, maar stukken minder dan gisteren. Genoten van het uitzicht, en we kunnen ons voorstellen dat het nog meer genieten is, als het zicht helder is.


Vervolgens door naar Tunnel View. Een lager gelegen uitzichtpunt. Gisteren zagen we hier nagenoeg niets, maar vandaag was het nagenoeg helder. Het beeld dat onze ogen mochten aanschouwen zou op geen enkele postkaart misstaan.


Daarna nog een wandeling gemaakt door de vallei, waar we konden genieten van alle hoogtepunten van het park. De Yosemite Falls, El Captain en Half Dome.


Als laatste nog een leuk uitzicht over een riviertje. De ansicht die zich hier ontwikkelde was de spreekwoordelijke kers op de taart.


Het park wordt verlaten en tijdens de rit naar het volgende hotel blijft het refrein uit dat andere liedje over ansichtkaarten door mijn hoofd rondzingen: “Van de wereld weet ik niets. Niets dan wat ik hoor en zie.”

Liefs uit… de VS

Dat de afstanden in Amerika iets groter zijn dan wij gewend zijn, is algemeen bekend. Voor vandaag stond een bezoek aan Yosemite NP op het programma. Van ons hotel naar de ingang van het park was het bijna twee uur rijden, wat automatisch betekend dat je ook weer twee uur terug dient te rijden van het park naar het hotel. Een logisch gevolg is dan dat de wekker gewoon ‘s ochtends om kwart voor zes afgaat. Op het gemak douchen en ontbijten, om vervolgens fris en met een gevulde maag om zeven uur in de auto te zitten.

Eerste doel van de dag is Starbucks. We gaan naar binnen en ik bestel vier cappuccino van het formaat Tall. Mevrouw aan de kassa begint te tikken op het touchscreen van de kassa, en op het display wat voor mij zichtbaar is, vliegen de bedragen voorbij. Eindtotaal $9-en-nog-wat. Ik vind het goedkoop, aangezien het normaal toch een paar dollar duurder is, maar niets bevreemd mij nog in dit land. Zal wel weer een of andere ‘Happy Wednesday’ actie of iets dergelijks zijn. Ik hou dat allemaal niet bij en heb er dan ook geen zicht op. Terwijl ik met mijn creditcard in de aanslag sta, draait mevrouw zich met één van onze bekers in haar hand om, en begint er koffie in te tappen. Koffie die bijna net zo zwart is als haar huidskleur. Ik zeg dat we geen koffie maar cappuccino hebben besteld. Ze begint weer te tikken, en nu komt er een bedrag op het display wat mij logischer lijkt. Ik ga weer met mijn creditcard in de weer, en ze vraagt ice-cappuccino? Ik zeg haar dat we gewone cappuccino wensen. Ze begint verwoed te schrijven en weer op de kassa te tikken. Ik heb er alle vertrouwen in dat het allemaal goedkomt als ze de vier bekers doorschuift naar haar collega. Ze vraagt of ik de kassabon wil, maar denk dat ik bij het aanschouwen van het stuk papier door de bomen het bos niet meer kan zien, én dat de bon van een dusdanige lengte is, dat er haast een boom voor nodig moet zijn. Mijnheer gaat aan de slag met zijn vier ontvangen bekers, en terwijl wij wat staan te keuvelen, wordt er plotseling een lading ijs in de eerste van vier bekers gedeponeerd. Ijs-cappuccino… We zeggen dat we gewone cappuccino hebben besteld. Mijnheer vraagt warm? Ik bedenk me dat dat toch logisch is voor een gewone cappuccino of het moet zijn dat Italië de afgelopen 24 uur afgezakt is naar de Zuidpool, maar zeg gewoon netjes “Ja, inderdaad. Warm.”

We arriveren in Yosemite NP, en terwijl we naar Bridal Veil Falls rijden, maken we hier en daar een stop. Het valt ons op dat er een laag mist overal in het park hangt. Als we de eerste keer stoppen en uitstappen weten we dat de mist, rook is. Jammer maar helaas heet het dan. De rook ontneemt het zicht op de enorme bergen. Marieke en ik zijn al twee keer eerder in dit park geweest, en hebben toen zo goed als alle hoogtepunten gezien. We gaan verder naar het bezoekerscentrum om wat informatie in te winnen. Volgende stop is de Yosemite Falls. Beide keren dat we hier eerder waren, waren deze watervallen opgedroogd, zoals wel vaker het geval is later in het jaar. Maar vandaag hadden we geluk. Het water stroomt weldadig over de rand heen, en bereikt de grond die 739 meter lager de grond. We genieten en vervolgen onze weg.

We willen naar het uitzichtpunt Glacier Point. Hoewel dat hemelsbreed slechts 2 kilometer is, is de rit over de weg 51 kilometer lang. We besluiten om op de weg erheen te stoppen bij een ander uitzichtpunt, genaamd Tunnel View. Als we gestopt zijn, ontdekken we dat het uitzicht adembenemend is. Niet omdat het zo mooi is, maar door het feit, dat door alle rook niets te zien is. Weer een gevalletje van jammer maar helaas.

Flexibel als we zijn, besluiten we iets anders te gaan doen, en we komen uit bij een korte wandeling door Tuolumne Grove, waar Sequoia’s te zien zijn. Aan het begin van de wandeling besluiten Elly & Jack om om te keren, aangezien Elly het vermoeden heeft dat deze wandeling voor haar toch aan de pittige kant is. We gaan met zijn tweeën verder en wandelen ruim vier kilometer over een behoorlijk steil pad langs verschillende van deze gigantische bomen. Uit een boom is een stuk gehouwen, zodat men er doorheen kan lopen. De grootte van het gat, is dusdanig dat men er in vroeger tijden wellicht doorheen kon rijden, maar de weg is vandaag de dag verboden terrein voor auto’s.

Na afgelopen zaterdag de auto bij het hotel geparkeerd te hebben, was het vandaag tijd om deze te starten en echt te beginnen met onze rondreis. De eerste dagen gebruiken we altijd om een beetje te acclimatiseren. Normaal gesproken zouden wij zelf gisteren al de stad achter ons hebben gelaten, maar aangezien we vergezeld worden door Jack & Elly, dienen we ook met hen rekening te houden. En om San Francisco nu in een dag te bezichtigen is zelfs voor ons teveel. Maar in twee dagen is het prima gelukt.

Deze dag is een bijzondere dag, want Jack wordt 70 jaar. Bij het ontbijt op laag volume uit volle borst gezongen, en daar het cadeau gegeven. Na het ontbijt verlaten we San Francisco via de Golden Gate Bridge, en gaan we op weg naar Vacaville om te gaan winkelen voor kleding. Wat kan een man zich nu nog meer wensen op zijn verjaardag? Na de korte stop, waarbij de kledingkast weer een beetje werd aangevuld, reden we door naar Sacramento. Eerst wandelen door het oude Sacramento en daarna door naar de kathedraal en het State Capitol.


Al snel werd het tijd om verder te gaan, want er diende vandaag toch een redelijke afstand overbrugd te worden. Bij het avondeten wachtte Jack de volgende verrassing. Na genoten te hebben van het hoofdgerecht, kwam een select gezelschap van het personeel zingend aangewandeld met een dessert. Afgelopen zondag is hij ook al zo verrast door Rob & Tracy tijdens het diner. Toen werd hij al overvallen, maar ook vandaag had hij het totaal niet verwacht.



Na het avondeten dienen we nog ruim 120 kilometer te rijden. Bij het hotel aangekomen, blijkt onze reservering in het systeem niet bekend te zijn. Gelukkig voor ons, zijn er nog twee kamers vrij, en die kunnen we ook huren voor de prijs die booking.com ons heeft aangeboden. Morgen weer bijtijds opstaan om te gaan genieten van het eerste Nationale Park van deze reis.

Het blijft in mijn ogen een vreemd fenomeen. De dag van de arbeid. Bij ons valt die op 1 mei, in de Verenigde Staten is deze dag op de eerste maandag van september. Volgens mij is Nederland zo ongeveer het enige land dat de dag van de arbeid niet viert. In Nederland doet men op die dag precies wat de naam aangeeft, namelijk gewoon werken. In de VS is het tegenovergestelde waar. Gewerkt wordt er niet zo veel. Bedrijven die doorgaans op zondag geopend zijn, zijn op deze dag gesloten of zijn later open dan gebruikelijk is op een zondag. Zo ook de Subway waar wij deze ochtend om acht uur wilden gaan ontbijten. Helaas voor ons, pas geopend vanaf 9 uur. Jammer, want we hadden een behoorlijk druk programma vandaag.

Flexibel als we zijn, passen we de dagplanning voor de deur van de Subway aan. Als eerste gaan we naar Lombard Street, het bochtigste straatje ter wereld.


Als we daar de nodige foto’s hebben gemaakt, gaan we op zoek naar een andere ontbijtlocatie. Al snel vinden we deze, en aangezien het net 9 uur is, kunnen we ook voor ontbijt terecht. Na het ontbijt en een korte discussie over een foutieve rekening nemen we de bus richting de beroemde Golden Gate brug. We maken de nodige foto’s, en als we op de brug staan na een korte wandeling spotten we plotseling een bultrug. Ook hier worden de nodige foto’s van gemaakt.


We vervolgen onze weg naar het Palace of Fine Arts en genieten van dit fraaie gebouw. Volgende is het Cable Car Museum, waarna we onze weg vervolgen naar Saint Mary’s Cathedral via China Town. Bij de kathedraal gearriveerd blijkt dat ook Jezus meedoet aan de dag van de arbeid aangezien de kathedraal vandaag is gesloten. We gaan op pad voor het diner. Na het eten hebben we een korte discussie over de rekening. Waar het deze ochtend over $1 ging, werd ons nu ruim $30 teveel aangerekend.

We wandelen nog even naar Pier 39 om de zeeleeuwen nog een keer te bewonderen, waarna we de bus terugnemen naar het hotel. We willen niet al te laat terug zijn, want hier heeft de welvaart de laatste jaren goed toegeslagen. We bezoeken San Francisco nu voor de 5e keer. De 1e keer zagen we behoorlijk wat zwervers, maar hadden er geen last van. Telkens als we de stad enkele jaren later opnieuw bezochten, werd het aantal zwervers groter, en hadden we er iets meer last van. Nu is het aantal zwervers aanzienlijk te noemen, en gaan we niet met een gerust hart ‘s avonds het hotel uit. Dit doen we dan ook maar niet.


Terwijl ik dit stukje zit te tikken, hoor ik plotseling harde muziek in de kamer. De balkondeur staat open, aangezien we geen airco op de kamer hebben. Ik werp een blik naar buiten en zie twee zwarte mannen met een steekwagen met daarop een luidspreker en een accu gemonteerd. Ik schat de luidspreker minimaal 1.20 meter hoog en het beroemde jaren 80 nummer, Push it van Salt N Pepa schalt over de straat. De mannen staan op de stoep te dansen. Korte tijd later stopt een politiewagen, en de muziek wordt zachtjes gezet. Als de politiewagen bijna de bocht om is, beginnen de mannen weer te dansen en wordt het volume weer opengedraaid. Dit is een glimp van het oude San Francisco dat ik te zien krijg. De stad die relaxed is, en waar alles kan. Ondanks alle daklozen en het beklemmende gevoel dat ze me geven, kijk ik door dit momentje toch stiekem weer uit naar een volgend bezoek aan deze stad. Ik glimlach als ik de mannen zie staan te dansen op de tonen van Like a Virgin van Madonna en ga weer zitten op mijn stoel. Verder tikken aan het avontuur van deze dag…..

De derde dag op reis alweer, en een dag waar we ontzettend naar uitkeken. Althans Marieke en ik dan. Of Jack en Elly er naar uit keken weet ik niet. Naar het laatste gedeelte van de dag wellicht iets minder dan wij.

Na het ontbijt gingen we aan de wandel. Eerste stop was een halte van de Cable Car, want een ritje met de Cable Car hoort eigenlijk gewoon bij bezoekje aan San Francisco. Halverwege de lijn uitgestapt om een bezoekje te brengen aan Grace Cathedral om vervolgens te wandelen, via China Town naar Pier 33, vanwaar de boot naar Alcatraz vertrok.

Ook Alcatraz is een must-see als je een bezoek aan San Francisco brengt. Voor ons was het een herhaaloefening, maar dat betekent niet dat wij minder hebben genoten van het gevangeniseiland dat ook wel bekend staat als The Rock.

Iedere trouwe lezer weten dat Rob & Tracy behoren tot onze beste vrienden. We zien ze minder vaak dan we zouden willen, maar dat komt mede door het feit dat ze woonachtig zijn in de V.S. Het is nu alweer twee jaar geleden dat we ze gezien hebben. Toen enkele weken geleden de mogelijkheid zich voordeed dat we elkaar dit jaar weer zouden ontmoeten werden we dan ook opgewonden. De tijd die we met elkaar zouden kunnen doorbrengen zou helaas wel kort zijn. Mede door het feit dat wij dit jaar met zijn vieren reizen, en dat Rob & Tracy ook een uitwisselingsstudent in hun midden hebben opgenomen. Als we een hele dag met elkaar door zouden brengen zouden ze alle drie het vijfde wiel aan de wagen zijn. En dat is iets dat we niet moeten willen. Maar een diner kan altijd wel. Een tafel werd gereserveerd bij het Hard Rock Cafe, en de tijd vloog voorbij. Het leek alsof we elkaar gisteren nog hadden gezien. Voor we er erg in hadden, was het al weer tijd om afscheid te nemen. We kunnen nu al niet wachten om Rob & Tracy weer te ontmoeten.

Subtiliteit is, zoals alom bekend is, een grote gave van mij. Vandaar ook de keuze van de titel van vandaag in het Engels. Zoals netjes is vermeld is The Rock, de bijnaam van Alcatraz. Het deel a Hard place, lijkt me logischerwijs na het lezen ook wel te verwijzen naar de plek waar we genoten hebben van het diner. Ook is het een verbastering van een nummer van The Rolling Stones en dat nummer is geschreven naar Keith Richards. En laat die laatste nu net weer een naamdrager zijn van een geocache die door onze Amerikaanse vrienden is verstopt en die niet geheel ontoevallig onze 1100e vondst was.

Kwart over vijf deze ochtend ging de wekker. Een mooie tijd om op reis te gaan. Eerst even ontbijten en dan naar het vliegveld. Waar het vele wachten zou kunnen beginnen. Want zoals velen weten, een vliegreis bestaat vooral uit wachten. Gelukkig zouden we tijdens het vliegen een in-flight entertainment system tot onze beschikking hebben, zodat het wachten tijdens het vliegen toch enigszins veraangenaamd zou kunnen worden. Helaas hadden we pech en weigerden twee van de vier systemen dienst. Dus geen film voor Marieke en mij om te kunnen kijken tijdens het vliegen. Ontelbare malen werd het systeem opnieuw opgestart, maar telkens had het geen nut. Uiteindelijk werd ons ieder €60,- ter compensatie aangeboden. Is ook leuk natuurlijk.

Eenmaal geland begon het wachten in de rij bij de douane in de V.S. Alles wat het vlotter dan 90 minuten zou gaan, beschouwen we als snel. Na 55 minuten wachten, werden we uit de rij gehaald, door een indiaan met een punt. We mochten in een vele kortere rij aansluiten en binnen het uur stonden we onze koffers van de band af te halen. Ook het ophalen van de huurauto ging vlotjes. En dankzij het feit dat we over-voorbereid op reis zijn gegaan, reden we in een keer naar de supermarkt, zodat we boodschappen zoden kunnen gaan doen.

Alles ging zo vlot, dat we al snel op zoek konden gaan naar de rode voordeur uit de serie Full House. Al snel kwamen we erachter dat de deur van het huis nooit rood is geweest, maar dit slechts voor de serie zo was gedaan. In ieder geval hebben we tijdens ons 5e bezoek aan San Francisco toch weer iets gezien dat we nog niet eerder gezien hadden. Na een dag van meer dan 24 uur zijn we nu toch wel moe, en toe aan wat slaap. Welterusten en morgen gezond weer op.

Meer dan een jaar zijn we bezig geweest met de voorbereiding van deze reis. Is dat lang? Wellicht wel ja, maar men moet niet vergeten dat deze reis anders is dan alle andere die we eerder naar de VS hebben gemaakt. Deze trip zal ons voor de 9e keer alweer naar de andere kant van de oceaan brengen. Zoals we ook al begin december van het vorige jaar getikt hebben, zullen we deze reis echter met zijn vieren zijn in plaats van met zijn tweetjes. Jack en Elly zullen ons namelijk vergezellen.

De reacties die we hierop kregen, waren nogal uiteenlopend. Van heel enthousiast tot het welhaast aanreiken van een kaartje met de contactpersoon van de RPI. Want ondergetikte moest welhaast heel getikt zijn om er goesting in te hebben om iedere avond te gaan zitten tikken wat voor een getikte avonturen hij die dag met zijn wellicht minder getikte schoonouders had meegemaakt. Welnu, over het aangaan van deze reis is goed nagedacht. Ook door ondergetikte. En ook hij kijkt uit naar deze reis, die anders zal zijn dan alle voorgaande reizen. Maar dat is ook iets wat ik iedere eerste dag van een nieuwe reis opnieuw kan tikken. Immers geen een reis is hetzelfde, al is het maar door het feit dat men iedere reis, zelfs als de koffer lichter wordt, meer bagage meeneemt.

Het grootste verschil zit hem in het feit dat we nog nooit zoveel van een route hebben uitgestippeld. Normaal gesproken staat de route globaal vast. Onderweg zijn er dan vijf of zes dingen die we heel graag willen zien. Hotels zijn niet geboekt en we hebben alle vrijheid om de route aan te passen indien we dat wensen. Dit jaar is het anders. Iedere dag is ingedeeld. We weten wat we willen gaan zien. We weten waar de supermarkten zijn waar we boodschappen kunnen doen. We weten in welke plaatsen we ‘s avonds slapen. Alle hotels zijn immers al geboekt. We weten waar, welke restaurants zitten. Noem het maar op, grote kans dat het in ons allereerste roadbook vermeld staat.

Waarom zullen velen zeggen? Een korte uitleg hierover. Ondertussen hebben we toch wel het een en ander in de VS mogen bewonderen. Naar alle waarschijnlijkheid zal deze reis door de VS de enige voor Jack en Elly worden. We hebben een lijst gemaakt met alle bezienswaardigheden waarvan wij dachten dat deze de moeite waard zouden zijn. We hebben deze ingepast in verschillende stukjes van een route. Deze stukjes hebben Jack en Elly zelf aan elkaar gepuzzeld, en zo kwamen ze uit op hun ultieme roadtrip door het Westen van de VS. De reis zal bijna 10.000 kilometer beslaan. Waar die reis ons heen zal leidden (inderdaad, met korte ei (althans voorlopig dan toch), zal men de komende weken kunnen ontdekken. Vandaag was de eerste dag van deze reis. Met de trein naar Amsterdam. In de stad wat eten en daarna richting het hotel bij Schiphol. Morgen zullen we dan naar de VS vliegen, waar ons op zondag al een heus hoogtepunt zal staan te wachten.

Tijdens de voorbereidingen vroeg Elly aan mij of er ook muziek van Gerard van Maasakkers mee mocht. Na een positief antwoord begon ik als vanzelf te neuriën.

En zo is ’t altijd gegaon
Kijken wa’t er te beleven valt
En efkes weg van wa’t er allemaol moet worden gedaon
Tandenborstel kopen kunnen we overal
We hoeven de brug mer over, de wereld is groot
En we zijn los van beloftes en agenda
En we zijn los, tot we worden teruggefloten
“Hee, waarde gullie niet lang genoeg daor” Mer…

We zijn alleen mer efkes weg
Alleen mer efkes weg
Zo terug