Pas maar op voor de trein, zo dadelijk loop je er van geluk nog onder.”, dit is een veelgehoord ”spreekwoord”. Nou ja, veelgehoord…..

Probeer het maar eens een keer te Googlen. Graag zou ik van iemand die dit ”spreekwoord” met grote regelmaat gebruikt met een link naar een pagina waarop dit spreekwoord wordt uitgelegd willen hebben. Want volgens mij is dit spreekwoord bijna 89 jaar geleden bedacht door een schat van een klein vrouwtje, waardoor haar dochter ?n kleindochter vandaag de dag dit ”spreekwoord” nog steeds als een waarheid als een koe zien.\

Om een lang verhaal kort te maken, volgens dochter ?n kleindochterlief, wordt dit ”spreekwoord” gebruikt als iemand zoveel geluk heeft dat diegene er z? van overloopt, dat diegene niet goed uitkijkt en onder de trein loopt. Of zoiets….

Afgelopen week heb ik dit ”spreekwoord” enkele malen mogen aanhoren (van dochter ?n kleindochter), nadat ik een foto van een slang heb weten te maken, en de volgende een fotootje heb weten te maken van een slang die een hagedis opeet. Waarom ik dan opeens zo veel geluk heb dat ik onder een trein zo moeten lopen? Geen idee, maar ja, ik ben nu eenmaal niet zo heel slim.

Waarom dit allemaal aanhalen op een dag dat je Sequoia NP bezoekt? Een mens moet toch iets? En van mijn hand komt wel eens vaker een verhaal wat niets met de dag van vandaag te doen heeft.
Maar ik denk dat het waarschijnlijk iets met de bovenstaande foto van een Zwarte Beer (ja, Zwarte Beer, ook al is hij bruin!) te maken heeft. Ik zal wel dusdanig veel geluk hebben, dat ik nu echt moet gaan uitkijken voor de trein.

Wel dames, ik heb nieuws. De trein is enkele weken geleden al gepasseerd.

Vandaag was een saaie dag, met maar ??n doel, het wegtikken van vele mijlen. Ruim 500 mijlen om precies te zijn. Ruim 8 uur rijden en bijna 10 uur onderweg. Natuurlijk wel op tijd gestopt om te drinken, eten en wat foto’s te maken.

Terwijl ik mijn eerste stappen zet op het pad van vandaag, borrelen de eerste woorden al in me op. Het is nog geen 10 uur in de morgen en de zon is al genadeloos aan het schijnen. Zeg maar gerust verzengend heet. Gisteren was het warm, volgens de voorspellingen wordt het vandaag nog warmer. Toch staan er vier wandelingen voor vandaag op het programma. De zwaarste doen we het eerste hebben we besloten. Iets meer dan zes kilometer lang en we hebben een hoogteverschil van iets meer dan 100 meter te overwinnen. Niet zo heel zwaar dus.

Terwijl deze simpele woorden, tezamen met de reacties op het verhaal van gisteren, door mijn hoofd dansen, houdt na slechts enkele honderden meters het pad op met pad te zijn. Het enige dat rest is een spoor over en langs de zandstenen rotsen. “Volg het pad”, zeggen de vertaalde reisgidsen die de routes beschrijven. Ja ok?, maar welk pad?

Wat dat betreft is het een slechte vertaling. Het Amerikaanse woord dat gebruikt wordt, “Trail”, is wat mij betreft stukken beter. Trail betekent vertaald namelijk spoor. Volg het spoor zouden de reisgidsen moeten zeggen. Wat dat betreft hebben we vorige week veel geleerd in Cottonwood van Rob & Tracy. “Just follow the trail that is over there!” Het zijn woorden die ik nooit zal vergeten. Pad? Welk pad? Het enigste dat ik zie zijn wat omgebogen grashalmen waar iemand (of iets) doorheen heeft gelopen enige tijd geleden. Dat is geen pad! Een tijdje later wordt het mij allemaal duidelijk als Rob zegt: “Glad, that we are on the road now.” Weg? Dit is geen weg, dit is een pad! Niets meer en niets minder. Voorzichtig vraag ik me af of ze een weg, snelweg noemen of iets dergelijks. Maar hetgeen duidelijk is, is dat de begrippen voor het wandelen in de natuur hier iets ruimer zijn dan in ons koude kikkerlandje.

Maar goed, terug naar de dag van vandaag. Terug naar het door ons zo geliefde Zion NP. Het spoor dat we dienen te volgen is toch iets zwaarder dan we hadden verwacht. Niet alleen leidt het spoor ons (op ??n maal na) net zo vaak omhoog als omlaag. Ook de stappen die we dienen te zetten op de rotsblokken die ons naar boven leiden, zijn telkens eigenlijk net iets te hoog voor onze korte beentjes. Terwijl de reacties van gisteren nog door mijn hoofd dansen, weet ik al wat de reactie van vandaag zou kunnen zijn. Op voorhand kan ik hier al het volgende antwoord op geven: “?n bedankt!”

Na iets meer dan een uur bereiken we dan toch het hoogste punt van de deze korte wandeling en kunnen we genieten van het uitzicht. Het geluk was met ons dat we het grootste gedeelte van de klim aan de schaduwzijde van de monoliet omhoog hebben mogen wandelen, maar hierboven op het plateau is het toch alles behalve aangenaam. De liters water vinden gestaag een weg naar het innerlijke van ons wezen en na een, voor ons relatief, korte tijd beginnen we aan de afdaling naar beneden.

Na een tijdje schrik ik weer van dezelfde reden waarom sommige mensen niet naar Australi? gaan. Deze is een heel stuk kleiner (een centimeter of 50) en is aan het genieten van zijn lunch. Nadere studie leert ons dat het om hetzelfde soort slang gaat als die van gisteren. Nadat we dat bepaald hebben, beseffen we meteen dat we ook hebben gelezen, dat des te kleiner de slang is van deze soort, des te gevaarlijker deze is. Gefascineerd gaan we op een (veilige) afstand zitten kijken hoe de zojuist gevangen hagedis binnen enkele minuten verorberd wordt.

Na in totaal iets meer dan twee uur gewandeld te hebben, zijn we weer terug aan het begin van het pad. Snel gaan we vragen bij het bezoekerscentrum waar het begin van de Archeologische Wandeling is te vinden, omdat we deze nergens kunnen vinden. Gelukkig hebben we ons dusdanig goed ingelezen, dat we dit al wisten. Men wil dit pad namelijk niet promoten om zo niet te veel bezoekers te trekken. De Ranger geeft ons de gevraagde informatie en we gaan op pad om de rotstekeningen te bekijken die er zouden moeten zijn. Inderdaad, er zouden moeten zijn. Met de beste wil van de wereld kunnen wij deze niet ontdekken. We besluiten om onze lunch te gaan halen en pakken de bus naar de picknickplaats. Ondertussen is het zo warm geworden dat we besluiten om ??n wandeling te laten voor wat die is, en die op het lijstje te zetten voor een volgende bezoek aan Zion NP. Na de lunch gaan we op weg naar de laatste wandeling voor vandaag. Een makkelijke wandeling over een vlak, voor rolstoelen geschikt, pad. Wel wordt er als opmerking bijgezet, dat sommige stukken wel behoorlijk steil kunnen zijn voor een rolstoel. We zijn wel wat gewend, dus dat zal allemaal wel meevallen. Dat de wandeling als gemakkelijk gekenmerkt staat is meteen te merken aan de drukte op het pad (ditmaal is het een echt pad.). Vele mensen lopen er overheen, en op het einde is het een dusdanige drukte van belang, dat we eigenlijk meteen besluiten om de massa achter ons te laten en weer terug te keren naar het begin van het pad, om daar de bus weer te pakken die ons naar het bezoekerscentrum terug brengt. Aldaar aangekomen geeft de thermometer 104? in de schaduw aan. Aangezien ze hier in Fahrenheit denken, dienen we het zelf ook nog even om te rekenen naar Celsius, maar voordat we dat hebben gedaan, weten we al ??n ding zeker. Het is verschrikkelijk warm vandaag.

O ja, 104? Fahrenheit = 40? Celsius

Gisteren vertelden we al dat we helemaal lyrisch kunnen zijn over die canyon waar we eergisteren al zo”n schitterend uitzicht over hadden. Ook melden we dat we die canyon vandaag met een bezoek gingen vereren. Wat we gisteren nog niet wisten, was dat het kwik zou stijgen tot 37 graden celsius in de schaduw. Niet het meest ideale weer om een paar stevige wandelingen in te gaan doen. De plannen dienen daarop aangepast te worden, en het aantal liters water dat wordt meegenomen dient natuurlijk behoorlijk verhoogd te worden. Het gevolg van de stijging van het aantal liters water, is dat ik besluit om een lens van mijn fototoestel achter te laten in de auto om zodoende toch wat minder gewicht mee te hoeven zeulen tijdens de korte wandeling van 5 kilometer. Een klein hoogteverschil van in totaal 95 meter dienen we te overwinnen over paden die amper die naam mogen dragen. Met recht weer een heerlijke wandeltocht dus, die de naam canyoning eer aandoet.

Maar we hebben het dus over die andere canyon in deze regio. Beter bekend onder de naam Zion. Wat aan deze canyon zo anders is als al die andere canyons, is dat deze canyon groen is. Groen van alle planten, bomen en struiken die hier groeien.

Dit is een canyon die nog (relatief) jong is. Eentje die nog volop in ontwikkeling is. Ook is deze canyon vrij nat, wat inhoudt dat er overal kleine riviertjes de bergtoppen af komen donderen. Hierdoor ontstaan er weer kleine meertjes, wat weer als gevolg heeft dat er allemaal leven rondom heen groeit.

Na enkele uren van lopen, klimmen en klauteren, staan we moe, bezweet en voldaan bij de bushalte te wachten op de bus die ons weer richting de auto moet gaan brengen. We verlaten het park al vrij vroeg in de middag, om op het heetste moment van de dag te kunnen genieten van de airconditioning in de auto. Het doel is dan het noordwestelijke deel van Zion NP, Kolob Canyon. Hier staat een korte, maar vrij stevige wandeling op het programma. Het eindpunt van deze wandeling moet ons uitzicht geven over Zion NP helemaal tot aan het noordelijke deel van de Grand Canyon. Eenmaal daar aangekomen, worden ook hier weer alle verwachtingen waargemaakt en kunnen we niets anders doen dan genieten van deze rood-groene natuurpracht.

Als we, rond etenstijd, weer afdalen richting de auto, sta ik plotseling stil. Geschrokken kijk ik naar een reden waarom sommige mensen niet naar Australi? op vakantie gaan (diezelfde mensen zijn wel op vakantie geweest naar de VS, dus wat dat betreft: “Ra, ra, politiepet.”). Wat nu te doen? Voordat ik het goed en wel besef kruipt het slangetje van een metertje of anderhalf snel de struiken in. Snel wat foto”s maken zodat we kunnen kijken wat voor slang het nu precies is. Onderzoek in het hotel leert ons dat het een Pitiophis Catenifer Affinis betreft. Oftewel de Slang van de Stier. Dit giftige beestje, waarvan de beet net zo pijnlijk is als de beet van een ratelslang, kan 216 centimeter lang worden. Die van ons was dus nog niet helemaal volgroeid.

Morgen gaan we weer terug naar Zion NP. Het wordt dan nog een graadje warmer dan vandaag en daarom hebben we dan ook besloten om bijtijds te vertrekken, zodat we toch nog enkele wandelingen kunnen doen, voordat het weer te warm wordt.

In 2006 hebben wij het rechts laten liggen. Velen hebben ons toentertijd (en nog jaren later ook) voor gek verklaard en gevraagd hoe we het in ons hoofd hebben gehaald om dat te bedenken om te doen. Altijd was het antwoord: “We waren gewoon canyon-moe.” Na zoveel canyons te hebben gezien, hadden we simpelweg geen zin meer om n?g een canyon te bezoeken. Maar de vele tips en foto”s die we hebben gezien, maakten ons toch wel enigszins nieuwsgierig naar het fenomeen waar iedereen zo laaiend enthousiast over is.

De eerlijkheid gebied ons te zeggen dat we toch ook dit jaar hebben overwogen om deze canyon voorbij te laten gaan. We zijn de impressie die de Grand Canyon ons heeft gegeven nog steeds niet vergeten, en we hebben het idee dat het bij deze canyon niet veel anders zou worden. Een (zeer fraai) uitzicht over een grote canyon en verder niets bijzonders. Geen idee hoe groot en weids alles is, omdat je simpelweg geen referentie punten hebt.

Om toch alles open te houden, hebben we wel een hotel in de buurt van deze canyon geboekt. Deze ochtend op het allerlaatste moment besloten waar we heen zouden gaan vandaag. Het werd geen kop of munt verhaal, maar we wilden geen gezeur meer hebben van de mensen om ons heen dat we alweer de canyon links hebben laten liggen (Inderdaad links ditmaal. Dat ligt natuurlijk vanaf welke kant van de canyon je aan komt reizen.). Af reizen dus maar naar die canyon waar iedereen zo vol lof over is.

Ruim 120 kilometer en bijna twee uur rijden verder was het dan zover en passeerden we de entree van het Nationale Park. Voordat we het wisten stonden we uit te kijken op een plateau over de fameuze canyon. Inderdaad een fraai uitzicht. Maar ook hier weer het gevoel van: “Is dit het nou?” Misschien zijn we wel verwend ondertussen, maar het dient gezegd te worden, gisteren stonden we op een punt uit te kijken over de canyon die we de komende twee dagen gaan bezoeken (en waar wij zelf helemaal lyrisch over kunnen zijn), en dat uitzicht was zeker, zo niet fraaier dan het uitzicht waar we hier van stonden te genieten. Natuurlijk de verplichte foto’s gemaakt die iedereen op zijn geheugenkaartje dumpt en dan weer verder. Niet het park uit, maar gewoon verder. Letterlijk. Dus de rand van het uitzichtpunt over en hup naar beneden de canyon in.

Volgens sommigen is het een sport, volgens ons is het gewoon leuk om te doen en een manier om een canyon iets anders te bekijken, dan vanaf een uitzichtpunt over de canyon heen.

Canyoning zoals het geschreven wordt, is het jezelf voortbewegen door een canyon. Dit kan natuurlijk op verschillende manieren zoals zwemmen, springen en abseilen, maar wij beperken ons tot de eenvoudige manieren van voortbewegen. Beter bekend als klauteren en lopen. De rest laten wij aan de echte pro’s over.

Maar door in een canyon af te dalen, de wandelpaden voor ver-gevorderden zoals ze hier genoemd worden, krijg je een indruk van de canyon van beneden af. Als je dan beneden staat, en je werpt een blik naar boven en je ziet diezelfde canyon vanaf beneden naar het punt waar je enkele uren van te voren stond uit te kijken, dan overkomt de grootsheid van zo’n canyon je plotseling. Dan weet je pas hoe klein je zelf bent. Dan kun je pas echt genieten van een canyon.

Hierna vervolg je de weg terug naar boven. En als je dan weer bij de auto staat, ben je moe en voldaan. Het T-Shirt kun je uitwringen van het zweet dat het heeft opgenomen van een wandeling van een kilometertje of 5 bij een temperatuur van een graadje of 30. Dan is het moment daar dat we tegen elkaar zeggen: “Bryce Canyon is toch echt de moeite van het bezoeken waard.”

Na anderhalve dag en twee avonden het licht, geluid en drukte van Las Vegas weer een keer te hebben mogen aanschouwen, werd het weer tijd om door te rijden en de rustige natuur in te gaan. In eerste instantie was het de bedoeling om nog 1 nacht in Las Vegas te vertoeven, later deze reis, maar waarschijnlijk vinden we twee avonden wel genoeg. We komen er vast nog eens ooit terug. En door Las Vegas te laten liggen op de terugreis naar San Francisco geeft ons mogelijkheden om nog een voor ons onbekend park te kunnen zien.

Het shoppen van vanochtend viel erg tegen. De prijzen zijn hier een stuk hoger dan in het noorden van Californi?, wat ons deed besluiten om na een paar winkels gecheckt te hebben, de winkels te laten voor wat ze waren en maar door te rijden. Zo hadden we tijd over om Cedar Breaks National Monument te bezoeken.

Dit is een kleine Canyon. Het oogt als een nationaal park, maar dan een stuk kleiner. Zeer de moeite waard, zeker omdat we in de buurt waren. (Het ligt zo”n 45 minuten rijden van ons hotel in Cedar City. En dat is voor Amerikaanse begrippen slechts een kippeneindje). We hebben overigens wel een uur verloren. Dit maal niet omdat we 70 kilometer over een onverharde weg moesten rijden, maar omdat we te maken krijgen met Utah-time. En deze staat loopt een uur voor.

Las Vegas is een stad die pas gaat leven op het moment als de zon is verdwenen. Nu is dat in deze tijd van het jaar al rond 7 uur ”s avonds, dus je hebt veel tijd om je te kunnen vergapen aan alle lichtjes, wonderlijke gebouwen, gokkende mensen, Mexicanen die folders uitdelen met schaars geklede dames erop en noem verder maar op.

Overdag is Las Vegas een ander verhaal. Dan is er an sich niet zo heel veel te beleven. Of het moet zijn, dat je gaat proberen om alle 2000 geocaches te vinden die er in deze stad zijn verstopt. Ook kun je je vergapen aan de kilometers lange wegen met winkels, restaurants, autogarages. Ook kun je beide combineren en dan van beide een klein gedeelte waarmaken. Voor dat laatste hebben wij vandaag gekozen. Morgen wordt een dagje van shoppen en dan reizen we verder richting Nederland. (Lees het Oosten). Maar dan de titel van het verhaal van vandaag. Sommige mensen hebben gelijk.

Het moet niet gekker worden!!! Helaas niet het in het Venetian zoals geopperd is. Ook niet in een gondel. Sommige mensen kennen me te goed daarvoor. Ook weet ik dat sommige mensen jaren op dit moment hebben gewacht. En ook weet ik dat het juist Marieke is die er al jaren niet op wacht. Maar ja, hier in Amerika kunnen ze het zo mooi zeggen: “A man’s got to do, what a man’s got to do.” Nu is dat eenvoudiger gezegd dan gedaan. Want het is natuurlijk niet iets wat je zomaar eventjes tussen de soep en de aardappels door doet. Zoiets vergt voorbereiding. En die voorbereiding dient natuurlijk in het diepste geheim te gebeuren, want anders is het verrassingseffect compleet verdwenen. Toen het moment daar was, moet ik zeggen dat de zenuwen behoorlijk door mijn keel begonnen te gieren. Zou ze het wel apreci?ren? En dan juist hier? In deze stad? Is de locatie wel de juiste? Dat laatste moet eigenlijk wel, want het is d? locatie die alles omvat waar Las Vegas voor staat. Na veel vijven en zessen toch maar de sprong in het diepe gewaagd, en zie hieronder het resultaat:

Het is al met al toch een alleraardigste foto geworden al zeg ik het zelf.

Een kort verhaaltje vandaag. Het is al laat en morgen kraait de haan weer vroeg.

Vanmorgen op weg voor een ritje van iets meer dan 450 kilometer. Het eerste doel was Death Valley. Hier waren we vier jaar geleden ook al geweest, maar we vonden het destijds zo indrukwekkend warm daar, dat we dit park nog wel een keer met een bezoekje wilden vereren. Hier enkele al bekende punten bezocht, maar ook onbekende punten werden door ons aangedaan.

Nadat we alles gezien hadden wat we wilden zien, was het tijd om verder te rijden naar Las Vegas.

Eigenlijk hebben we vandaag dezelfde route gedaan als vier jaar geleden, maar dan omgekeerd. Maar het was zeker weer genieten.

Ook vandaag was een dag van kilometers vreten. Maar ach, vroeg op en je hebt nog een hele dag voor je. Dat is ons vakantiemotto immers. Zo gezegd, zo gedaan. Door deze strategie te volgen weten we dat we zowel een lange stop kunnen maken in Bodie en een stop bij Mono Lake. Beide attracties zijn we in 2006 voorbij gereden, en achteraf zagen we dat het toch wel de moeite waard zou zijn geweest. Dus 4 jaar na data een nieuwe kans.

Bodie staat bekend als de grootste spookstad van Californi? en wordt op deze manier ook aangeprezen aan toeristen. We hebben spookstad Rhyolite al gezien, maar wilden ook graag deze spoken ontmoeten. Het was zeer de moeite waard, maar het moet gezegd worden dat het hier wel om commerci?le spoken gaat. Zij kennen hun prijs en hebben niet zo als hun bloedverwanten in Rhyolite alles gelaten zoals het eens was, maar veel meer opgeknapt naar de moderne tijd. Jammer. Hierdoor mag het eigenlijk de naam spookstad niet meer dragen, wat ons betreft, maar heeft het meer weg van een openluchtmuseum. En als je door Bodie loopt, met dit in het achterhoofd, is het het bezoeken meer dan waard. Er staat een volledige stad overeind, inclusief hotel, warenhuis, kerk, school en brandweerkazerne. Maar ook oude verroeste auto’s sieren het straatbeeld.

Na hier zo”n drie uur rondgekeken te hebben, moesten we nog opschieten om ook Mono Lake vandaag nog te zien. Dit opschieten had ook te maken met het feit dat we in totaal zo’n 70 kilometer over een zandpad met stenen hebben moeten rijden. Dat alles zou nog niet zo erg zijn geweest, als we 7 kilometer voor Bodie niet om hadden hoeven draaien, omdat we ons vehicle niet door de rivier durfden te laten rijden. (We hebben immers geen kapitein Zeppos auto!). Toch zagen we nog tijd om ook onze tweede attractie van vandaag te kunnen zien.

Mono Lake was fraai, maar na een kwartiertje ben je er wel uitgekeken. Gelukkig kwamen we hier dus de verloren anderhalf uur niet tekort.

Schoenendoos, schoenenwinkel, schoenenverkoper, schoenpoets. Al deze woorden zijn terug te vinden in de Dikke van Dale. Ik vraag me echter af of ook het woord ‘schoenenboom’ daarin terug te vinden is. (Waarschijnlijk niet, want de spellingcontrole geeft nu aan dat het geen goed Nederlands woord is). Ook al is het dan geen goed Nederlands woord, de schoenenboom bestaat wel zeker. Zo maar ergens halverwege tussen Redding en Carson City staat een schoenenboom. Van beneden tot aan de top vol met schoenen. Enkele stuks, maar ook enkele paren. De schoenenboom was zeer waarschijnlijk aan onze aandacht ontsnapt als niet iemand eraan gedacht had om hier een cache te verstoppen. Zo zie je maar weer, door het cachen kom je op plaatsen waar je anders niet zou komen. Bij de schoenenboom hebben we een man gesproken, welke ons vertelde dat de schoenenboom af en toe leeg is. Waarschijnlijk zijn ze weggelopen. Nancy Sinatra song niet voor niets ”These boots are made for walking, that is what they do”.

Maar voordat we deze boom passeerden, hebben we nog genoten van een prachtig meer in Lassen. Ter onderbreking van onze 5 uur durende reis naar Carson City hebben we een wandeling van zo’n anderhalf uur langs dit meer gemaakt en een bezoekje gebracht aan het Loomis Museum. Een ode aan de man welke in 1914 foto”s genomen heeft van de vulkaanuitbarsting van Lassen-Peak. (Eerlijk gezegd waren we vorig jaar ook al in dit museum geweest, maar toen heb ik niet zo goed opgelet, omdat ik het toen nodig vond om daar flauw te vallen). Dus nu een tweede poging gedaan.

Na onderweg nog een aantal keren gestopt te hebben om ons aantal gevonden schatten in de richting van de 2000 te brengen, arriveerden we rond 18:00 uur op onze overnachtingsplaats.

Maar het belangrijkste dat we vandaag geleerd hebben is toch wel dat schoenen niet uit de fabriek komen, maar gewoon aan een boom groeien.

Zondag 19 september 2010, 16:00 uur.

Dat was de dag en tijd waarop we onze 250e multi-cache, 100e puzzel-cache, 25e event en natuurlijk niet te vergeten onze 1000e cache totaal wilden loggen. Helaas moeten we zeggen dat het niet gelukt is. Althans ??n van de vier is niet gelukt.

We hadden namelijk een puzzel opgelost en dat zou onze 100e puzzel en onze 999e cache worden. Samen met TheBrunsli (beter bekend als Arne, een 15-jarige Duitse uitwisselingsstudent die bij Rob & Tracy verblijft) wilden we deze gaan loggen. Na een pittige wandeling kwamen we op de locatie aan waar het kistje zou moeten liggen.

Helaas, vette pech. Kistje weg!

Geen 100 puzzels gevonden, maar wat nog belangrijker is, nummer 999 niet gevonden, en de tijd begon te dringen. Ook Arne wilde een mijlpaal bereiken. Hij is net begonnen met geocachen, en wilde het event zijn 25e cache maken. Wat nu??? Gelukkig is dit Amerika en liggen de caches hier letterlijk voor het oprapen, dus terwijl we op weg gingen naar het event, zijn we nog even gestopt om de 999e cache te loggen. Niet zo’n leuke als de puzzel (die we al een jaar geleden hadden opgelost, maar goed), maar hij was broodnodig.

Toen het event, dat speciaal voor ons georganiseerd was. We waren hier behoorlijk nerveus voor. A omdat we niet zo graag in het middelpunt van de belangstelling staan en B omdat we niet wisten of het Engels dat wij kennen, wel goed genoeg was om ons hier verstaanbaar te maken.

Het was dan ook wel even slikken toen ongeveer 50 cachers uit de regio in de zaal aanwezig waren. Gelukkig voor ons viel het allemaal reuze mee en hebben we genoten van een hele leuke middag. Een betere cache voor onze 1000e hadden we niet kunnen wensen.

Vandaag op pad met Team Pair-O-Dice en TheBrunsli. Beter bekend als Rob & Tracy en Arne. Arne is een Duitse uitwisselingsstudent die momenteel bij Rob & Tracy verblijft tot februari volgend jaar. Ik weet zeker dat hij zijn verblijf in de VS gaat herinneren als een van de mooiste periode van zijn leven. Hij heeft zoveel geluk dat hij juist bij Rob & Tracy is terechtgekomen. Ook Rob & Tracy mogen blij zijn, met zo’n leuke en nette jongen.

Maar we zeiden dat we gingen wandelen. We hebben het al maanden over Etsuko gehad via e-mail en Skype. Etsuko is een denkbeeldig persoon, die we samen hebben bedacht om samen een geocache te verbergen hier in de VS. Etsuko is de hoofdpersoon van het verhaal. We weten zeker dat dit een van de leukste caches is, die de mensen hier ooit gezien hebben. Het was een leuke wandeling en we hebben veel plezier gehad met het verbergen van de verschillende kistjes.

Een dag zoals er niet veel zijn tijdens onze rondreizen. Een dag van nietsdoen. Een dag van ontspannen. Een dag van frisbee gooien met een hond. Een dag van genieten van een echte Amerikaanse hamburger. Een dag van het genieten van een boottocht op een meer onder een sterrenhemel. Een dag van gezellig kletsen bij een vuur. Een dag van rust.

Alhoewel het bovenstaande niet helemaal de waarheid is, want ”s morgens en het eerste gedeelte van de middag hebben we wel degelijk andere dingen gedaan. Zoals de meesten wel weten, is er zondag aanstaande een geocaching evenement georganiseerd in Amerika ter ere van ons en de 1000 cache die we dan gaan loggen. Om dat doel van 1000 te bereiken, dienen er bij het krieken van de dag, nog wel even 20 caches gevonden te worden. Natuurlijk hoeven die niet allemaal op een dag gevonden te worden, maar we willen ook nog, als teken van waardering en dankbaarheid voor al de moeite die Rob & Tracy (tevens degenen die het evenement organiseren) in het ontvangen en vermaken van deze twee persoontjes steken. We hebben bij het bepalen van de plek de hulp gehad van twee cachers uit deze regio. Te weten, de bij de meesten al bekende, Team Pair-O-Dice en, de minder bekende BIG BEAR. Maar voor twee locaties dienden we nog plekken te vinden. Dus vanmorgen in alle vroegte opgestaan, om alle schatkisten gereed te maken en daarna op weg. Op weg om de schatten te verstoppen en de schatten te vinden die we nog tekort komen op onze mijlpaal van 1000. Rond een uurtje of 2, hadden we 9 van deze kistjes gevonden, en hebben we er 4 weten te verstoppen. Snel naar het hotel om wat was te wassen, en de eerste cache aan te melden. Groot was de verbazing toen deze al na iets meer dan een uur werd goedgekeurd.

Daarna op weg naar Rob & Tracy om kennis te maken met hun paradijs en te genieten van al hetgeen in de eerste alinea is genoemd.

Vorig jaar hebben we Lassen Volcanic NP al bezocht, maar we wisten direct dat we hier graag nog eens terug wilde komen, omdat er nog zoveel moois in dit park te zien was. En bovendien is de service er uitstekend en zijn alle parkeerplaatsen goed aangegeven, zijn er voldoende toiletten aanwezig etc. Kortom ook aan alle randvoorwaarden is gedacht. Nu moet ik zeggen dat dit eigenlijk in alle nationale parken wel het geval is, maar Lassen springt er met kop en schouders bovenuit.

Wat er in Lassen ook springt, zijn de bubbelende modderpoelen met zwavel houdend water. En als je dit zwavelluchtje eenmaal hebt geroken, vergeet je het je hele leven niet meer. In 2006 hebben we dit goedje voor het eerst geroken in Yellowstone en vorig jaar in Lassen. Ook dit jaar hebben we weer even zo’n stinkende poel opgezocht. En niet omdat we verslaafd zijn geraakt en dit typische luchtje, maar wel omdat zo’n rokende en bubbelende poel een fascinerend gezicht blijft.

Maar Lassen heeft meer dan alleen de poelen. Na een verschrikkelijk steil pad, met een stijgingspercentage van zo’n 15% gedurende drie kilometer, kwamen we uit bij een magnifiek meer met een nog mooiere spiegeling erin. En dan overwint het genieten het van de gedachte aan de zware afdaling welke logischerwijs volgt op een zware beklimming. Maar het was meer dan de moeite waard.

Om alles nog meer afwisselender te maken hebben we ook nog een schitterende kreek en een mooie waterval mogen aanschouwen. Deze waterval lag natuurlijk niet pal aan onze voeten, dus hebben we ook hier weer een stevige wandeling voor over moeten hebben, over deels losse stenen om de waterval met eigen ogen te mogen zien.

Moe maar voldaan konden we huiswaarts (lees hotelwaarts) keren en wachtte ons de eerste ontmoeting met Rob, Tracy en Arne. Een spannend moment, maar ik moet zeggen het klikte goed en na twee uur getafeld en geklets te hebben, zijn we dan echt voldaan hotelwaarts gekeerd.

We zijn onderweg van San Francisco naar Cottonwood. Want in Cottonwood daar ligt een belangrijk deel van onze reis, namelijk het behalen van onze mijlpaal, van 1000 caches.

Deze dag bracht ons onderweg langs Sacramento. De oplettende lezers, denken nu, deze stad hebben ze vorig jaar toch al gezien? Klopt, maar we gaan toch ook meer dan eens naar pak hem beet, Den Bosch, Maastricht of Deventer. Omdat het zo”n leuke stad is en er altijd wel iets te beleven valt, al zijn het maar de leuke kleine winkeltjes. Het gegeven dat het altijd wel de moeite van het bezoeken waard is brengt ons ook dit jaar in Sacramento. Hier hebben we vorig jaar alle hoogtepunten al gezien, dus konden we vandaag op ons gemak door de oude stad struinen en en passant wat caches meepikken om het grote doel weer een stapje dichterbij te laten komen. Maar helaas niets was minder waar, want nu het grote doel in zich komt, lijken de caches zich voor ons verborgen te houden en willen ze maar niet boven water komen. Nou ja, op een na dan in Sacramento. Nu moet gezegd zijn, we zoeken ook niet langer dan 5 minuten, want anders is het zonde van de tijd. Want naast het schatzoeken willen we natuurlijk ook nog andere dingen zien.

Na een halve dag ons vermaakt te hebben in deze leuke stad, kon de reis van 2 uurtjes beginnen om op onze slaapplaats in Red Bluff uit te komen.

En onderweg wilden de schatten zich wel voor ons openbaren, om te beginnen met een thuis opgeloste puzzel over een Japans telraam. En zie daar, wie staan er als tweede in het logboekje… jawel Team Pair-O-Dice. Altijd leuk om samen met onze nieuwe vrienden in een boekje verenigd te worden.

Nu we het toch over caches hebben, wil ik nog even terug gaan naar de dag van gisteren. We waren om zoek naar de cache genaamd Dino. De hint was: op neushoogte. Tja dat kan natuurlijk nog van alles betekenen. We weten dan wel dat we niet op de grond hoeven zoeken. Zoeken hier, zoeken daar. En ineens was hij daar een heuse dinosaurus in de boom. Toch blijft het gek dat er dag en nacht ergens op de wereld een dinosaurus in de boom hangt en je er geen weet van hebt.

De hoogste waterval van Noord-Amerika. De op 5 na hoogste waterval van de wereld. Als er zoiets aangekondigd staat, dan ga je toch even kijken als je dan toch in de buurt bent? Inderdaad, wij dus ook. Een korte wandeling van een kilometertje of 7 leidde ons naar deze waterval. Of toch niet? Technisch gezien wel, maar als er iemand n?t even voor jou is geweest om de kraan dicht te draaien, dan is er toch wel sprake van een lichte vorm van teleurstelling. Dus de hoogste waterval van Noord-Amerika? De op 5 na hoogste waterval van Amerika? NU!!! EVEN!!! NIET!!!

Later op de dag een wandeling van een paar kilometer naar Mirror Lake. Maar dezelfde persoon die het water heeft dichtgedraaid bij Yosemite Falls, is ook daar langsgeweest. Het meer dat geroemd wordt in de reisgidsen, is nu niet meer dan een modderpoel. Ook weer een gevalletje van : Prachtig! maar NU!!! EVEN!!! NIET!!!

Het eerste gedeelte van de titel is nu wel duidelijk. Begrijp ons niet verkeerd. Yosemite NP behoort volgens velen tot ??n van de mooiste parken van de Verenigde Staten, en dat kunnen we alleen maar beamen. We hebben vandaag genoten van vele hoogtepunten. ??n van die hoogtepunten brengt ons dan meteen bij het tweede gedeelte van de titel. De beer is los!!!

Wat doe je als er een beer voor je staat? Deze vraag flitste deze ochtend door onze hoofden toen deze situatie zich voordeed. Natuurlijk wisten we het antwoord wel, we gaan immers voor de 3e keer naar Amerika, met onder andere als doel het zien van een beer in het wild, dus als je een beetje bent voorbereid, dan weet je het antwoord wel. Maar we hoefden ons er niet druk over te maken. Wij zaten in de auto, en de beer stak de weg over. We hebben even voor hem staan te wachten, maar voordat we onze fotocamera konden pakken, was hij al weer uit beeld verdwenen. Maar we hebben een beer in het wild gezien, en dat is hetgeen dat telt.

Vandaag wilden we een korte glip van Yosemite NP meepikken. Dat leek wel te gaan lukken, aangezien google maps aangaf dat de reistijd zo”n 3 uur in beslag zou nemen. Echter Tommie was het daar niet helemaal mee eens en schotelde ons een reistijd van 5 uur voor. Normaliter is dat voor ons geen probleem, want vroeg op-ontbijten- en in de auto, is eigenlijk een vast vakantie-ritueel voor ons. Maar we moesten vandaag eerst nog ons vehikel op gaan halen. En dat nam iets meer tijd in beslag, aangezien er nog wat meer mensen besloten hadden om op deze dag hun rental car op te gaan halen.

Ons hotel was al geboekt, dus daar hoefden we ons geen zorgen om te maken. Het pittoreske Jamestown mocht ons rond 15:30 uur verwelkomen. Aangezien het stadje de moeite waard was en er ook nog een State Park lag, moest Yosemite NP maar tot morgen wachten. Want we wilden natuurlijk vandaag ook nog de nodige caches doen om ons GROTE doel te halen. Dit is redelijk gelukt, de teller stond vanavond op 6.

Jammer genoeg waren we voor het State Park Railroad 1897 te laat voor de rondleiding. Het park zou 10 minuten na onze komt sluiten. Maar zonder ook maar 1 cent (of liever gezegd dollar) te betalen, mochten we toch nog een blik werpen. Hier hebben we 25 minuten over gedaan, aangezien de deuren van de loodsen nog niet dicht waren. We hebben tal van oude locomotieven gezien, welke te zien zijn geweest in de films Back to the Future en Wild Wild West. In de gauwigheid nog heel wat foto’s gemaakt. Ook zonder de rondleiding zeer de moeite waard.

Vandaag is ??n van de twee meest saaie dagen van het reizen. Namelijk de heenreis. Weinig dat meer vervelend is dan een hele dag wachten & zitten en wachten & zitten. Het begint ”s morgens al in het hotel. Je wilt toch niet al te laat wakker worden, maar aan de andere kant wil je zeker niet te vroeg paraat zijn. Maar ja, te vroeg is meestal wel hetgeen dat er precies gebeurd als je niet te laat wilt zijn. Het begint dus al met het wachten in het hotel. Wachten tot het moment daar is, dat je op zoek kunt gaan naar een gelegenheid waar ze een ontbijtje verkopen. Als dat eenmaal is verorbert, dan begint het zitten en wachten pas echt. Eerst even wachten om in te checken (al begrijp ik niet helemaal waarom we zouden moeten inchecken, want dat hebben we immers gisterenochtend al gedaan). Maar goed, gewoon doen wat de meute doet, tijd hebben we toch meer dan genoeg, Na het inchecken, mogen we naar een andere balie gaan, om de tassen te gaan inchecken.

Daarna even door de douane op weg naar het zogenaamde belastingparadijs achter de grens, op zoek naar een gelegenheid waar ze koffie verkopen. De groene konden we niet vinden, dus maar naar het bedrijf met de gele M gegaan om een kopje koffie te halen. Zo gezegd zo gedaan.

Het grote voordeel van koffie is dat het de wachtprocedure toch behoorlijk veraangenaamd. Daarna naar de gate, om in de rij te gaan wachten om te kunnen gaan boarden (ik zou niet weten hoe men het anders zou willen noemen). Na het boarden, nog eventjes wachten om al je spulletjes in een bak te deponeren zodat de Men in Black ze kunnen controleren. Vervolgens weer een ietsiepietsie wachten om de Full Body Scan te laten doen. Alles goed, riem aan, spullen verzamelen om in de meute op weg te gaan richting de slurf. Juist voor de slurf dient men weer te wachten. Een klein half uurtje verder, mogen we dan toch eindelijk die olifant in om in het vliegtuig te gaan zitten, zodat we weer een drie kwartier kunnen gaan wachten. Daarna nog een korte periode wachten tijdens het taxi?n en dan barst het geweld los. Een korte tijd zit je jezelf te verbazen hoe het mogelijk is dat zo”n brok metaal de lucht ingaat, maar al snel maakt diezelfde verwondering plaats voor berusting en zit je gewoon te wachten tot het moment daar is dat de landing wordt ingezet een kleine 11? uur later. Al die momenten van berusting worden onvermijdelijk afgewisseld door momenten van bezinning, Dat zijn van die momenten waarop je gaat nadenken over de indrukken die je eerder tijdens je leven hebt opgedaan. Zo heb ik een tijdje zitten nadenken over de Open Bak van gisterenavond en de dingen die daar, zij het verteld, zij het gezongen, zij het voorgedragen werden. En dan bedenk je je opeens de diepere gedachte aan zo”n uitspraak. Of diezelfde diepere gedachte ook bedoeld werd door degene die de uitspraak de wereld in heeft geholpen, weet ik niet. Maar zo bedacht ik dat de uitspraak van de afsluitende cabaretier gisterenavond, gewoon een nette manier is om te zeggen dat druk bezig is met dementeren. Wat de wereldwijze uitspraak dan wel niet was? “Hij citeert zichzelf graag.”

Of de zanger die zong over een Italiaans groentepakket, waar wortel in zit. Ooit gehoord van Wortel Bolognese? Of van Pasta di Worteloni? Om een kort verhaal lang te maken. In Itali? heeft men nog nooit van wortels gehoord. Net zoals van macaroni.

iezelfde zanger bracht een ode aan de koe. Hoe goed die het wel niet had. Dat die koe niets hoeft te plannen en nergens over na hoeft te denken. Dat een koe zich niet drukt maakt over het feit dat het gras in een buurwei groener is dan in zijn wei. Dat die koe niets hoeft te doen, behalve staan.

Op die momenten van bezinning zal ik nog wel vaker moeten terugdenken aan de woorden waar het gisteren allemaal mee begon.

Een klap van de giek. Een klap van de giek. Een klap, klap van de giek.

Een klap van de giek. Een klap van de giek. Een klap, klap van de giek.

Deze woorden klonken deze middag, onder begeleiding van oergezellige muziek over de Nieuwmarkt in Amsterdam. Nieuwsgierig geworden naar welk ensemble we stonden te kijken en te luisteren gingen we op onderzoek uit. Op een tafeltje stond een houder met enkele flyers daarin geplaatst. En warempel, het ging ook nog over hetgeen we zochten. We bleken ons te begeven het het Wallenfestival 2010. Het ensemble luisterde naar de naam: De 4tuoze matrozen, maar dat hadden ze ons al zelf verteld voordat we het hadden gevonden in het foldertje.

We besloten om de gezellige drukte te verlaten om ons te gaan begeven in de echte drukte, zodat we op zoek konden gaan naar een gelegenheid om het inwendige van de mens wat te gaan versterken. Zo gezegd, zo gedaan en al snel bevonden we ons in een Argentijns restaurantje op de Zeedijk. We hadden nog een wandeling meegenomen die ons over de wallen zou leiden en daarna? Wel terug naar het hotel om toch een beetje tijdig te gaan slapen.

Nadat we elke een Argentijnse Steak hadden besteld, nog eventjes de flyer doorgebladerd en plotseling viel mijn op op een theatertje, waar een verrassingsvoorstelling zou deze avond. Misschien wel leuk, maar eerst even eten en daarna struinen over de Wallen. We zien wel, zeiden we tegen elkaar. Na tot ontdekking te zijn gekomen dat Caf? Louietje helemaal niet op de Warmoesstraat zit, gingen we op pad naar De Engelenbak, zoals het theater heette. Rond de klok van acht zetten we onze voet over de drempel en bestelden we twee kaartjes aan de balie. Hetgeen we al verwacht hadden, bleek ook de waarheid te zijn. Uitverkocht.

Maar…. als we interesse hadden, konden we wel op de wachtlijst geplaatst worden, want er waren altijd wel mensen die hun kaartjes niet op kwamen halen. Onder het mom, van wie niet waagt, die niet wint, hebben we ons toe laten voegen als nummer 17 & 18 op de wachtlijst. Hadden we in elk geval een goede reden om te blijven zitten en te gaan genieten van een kop koffie. Een kwartiertje voordat de voorstelling om half negen zou beginnen, begon de kassamevrouw de namen van de wachtlijst op te noemen. Er waren 10 kaarten beschikbaar. De ene na de andere naam volgde, en het ene na het andere kaartje ging over de toonbank. Uiteraard was niet iedereen die op de wachtlijst stond aanwezig, maar ja, aangezien we nummertje 17 & verder waren op de lijst, hadden we niet het idee dat we kaartjes zouden kunnen kopen.

Totdat er plotsklaps door de ruimte schalde: “Paul & Marieke!” We gingen naar de balie, alwaar we de twee allerlaatste kaartjes voor de voorstelling van vanavond bemachtigde.

Wat stond ons te wachten? Een avond gepresenteerd en samengesteld door de carbareti?re Nathalie Baartman. Nog nooit van gehoord? Schaam jullie! Wij ook niet, maar het blijkt een aanstormend talent van de nieuwe generatie te zijn. Ze had allemaal acts uitgezocht die maximaal een kwartier mochten duren.

We werden getrakteerd op een avond vol afwisseling, aan elkaar gepraat door Baartman. De avond werd geopend door een 4-jarig aanstormend zangtalent, gevolgd door enkele clowns die op hun beurt werden afgewisseld door een langharige singer/songwriter die in het Nederlands zong. Voordat we het wisten zaten we te luisteren naar een koor uit de Balkan of was het nu een mime speler of die cabaretier? Wacht nee, er was ook nog die dichteres die enkele gedichten voordroeg en natuurlijk moeten we het ontbijtkoekrocken niet vergeten. Kortom, vlot, afwisselend, verrassend en leuk. Iedere week is er zo’n avond, die men open bak noemt. Elke Open Bak wordt afgesloten met een lied over de gebeurtenissen van de week ervoor. Iedere week is het refrein van dit lied hetzelfde.

Elke week eindigt dit lied, en dus ook de avond met de woorden: Dansen op een vulkaan.

[youtube id=”ZhYljPH-Z2c”]

Iedereen kent de situatie in de films wel. Zit je lekker in het vliegtuig, enfin zo begon ik het verhaaltje na onze heenvlucht ook. Werden we gisteren nog opgebeurd via een reactie dat het, in vergelijking met de heenreis allemaal niet veel erger kon worden, vandaag trokken we toch enigszins witjes weg toen deze zin wederom via de intercom door het vliegtuig galmde. We zagen alweer een tussenlanding ergens in het hoge noorden van Groenland of zo geschieden. Gelukkig voor ons was de situatie snel onder controle en kon de reis huiswaarts gewoon afgemaakt worden zoals deze gepland was. Eenmaal weer de voeten op Nederlandse bodem geplaatst kon de laatste etappe naar Eindhoven aanvangen met de NS. Zelfs deze was keurig op tijd.

Straks weer lekker in het eigen bedje. Dromen over avonturen die nog komen gaan….

Nog nooit hadden we er van gehoord, laat staan dat we het ooit ergens gezien hadden. Hier is het helemaal hot. Onze mond viel dan ook nagenoeg open van verbazing toen we een groepje mannen zagen met op hun rug een tas vol frisbees. Allemaal verschillende kleuren, maar wel van ongeveer gelijke grootte. Frisbees kennen we natuurlijk wel, en zelfs frisbee als sport kennen we. Maar deze mannen gingen geen plastic schijfje naar elkaar overgooien, nee ze gingen golfen. Discgolf wel te verstaan. Vandaag gingen we wandelen in het Golden Gate Park. Ongeveer halverwege kwamen we deze groep mannen tegen. Onze nieuwsgierigheid was gewekt. Overal stonden borden vermeld dat je op moest passen voor rondvliegende discs, dus behoedzaam betraden we de baan. De bedoeling is dat men vanaf de tee de frisbee gooit naar de hole (een mandje op een ijzeren paal). Degene die er het minste aantal worpen nodig heeft om de 27 holes tellende baan af te werken is de winnaar. De hindernissen bestaan uit bomen en vijvers.

Enige tijd hebben we genoten van het kijken naar deze, alhier zeer serieus beoefende, sport. Alleen in de staat Californi? zijn al 153 van deze golfbanen. Maar goed, er stond meer of het programma voor de laatste dag dat we in de Verenigde Staten van Amerika verblijven. Want zeg nu zelf, wat is een bezoek aan San Francisco zonder een bezoek aan, misschien wel de meest bekende brug ter wereld, de Golden Gate Brug. Drie jaar geleden de wandeling al naar deze brug gemaakt, maar toen lag deze bijna geheel verborgen in de mist. Vandaag speelde het weer mee, en was er geen mist te zien. Enkel en alleen een strakblauwe lucht en oranje-rood geschilderd metaal. Na even de must-see bewonderd te hebben, de bus weer terug genomen naar het Golden Gate Park, 7 kilometer verderop om weer lekker te gaan wandelen.


Tijdens onze reis door drie staten hebben we, op eekhoorns en marmotten na, geen wild mogen zien. Vandaag hadden we het geluk midden in San Francisco. Daar was het dan eindelijk, het door Marieke zo begeerde wild. En dan niet zomaar wild, maar gelijk wild van de grote soort. Oog in oog stond ze daar dan met de Bison. Eindelijk….

De hoogtepunten die in onze reisgids over San Francisco vermeld zijn, hebben we allemaal al bezocht de afgelopen dagen en drie jaar geleden. Is er dan niets te zien en te beleven? Zeker wel, vandaag hebben we, niet gepland, de tuinen en parken van San Francisco bezocht.

Toen we deze ochtend op pad gingen, hadden we bedacht dat we ons vandaag door het gevoel en de caches die op de GPSr verschenen, zouden laten leiden. Als eerste kwamen we terecht in de volkstuinen van San Francisco. De volkstuinen zijn iets anders dan wij gewend zijn. Hier geen kruiden, groenten of fruit in de aarde gepoot, maar bloemen en planten. Tot in de puntjes verzorgden de eigenaren deze minituintjes (ieder tuintje zal ongeveer 2×4 meter groot geweest zijn.), aan elkaar geregen tot ??n grote tuin. We telden minimaal 122 tuintjes vol met bloemen, struiken en hier en daar zelfs bomen. Ertussendoor hier en daar een bankje zodat iedereen van al het fraais kan genieten.

Daarna verder langs de kust gewandeld naar het Westen. Onderweg kwamen we een gezelschap tegen zoals je ze vaak tegen komt in San Francisco. Op het eerste oog totaal niet bij elkaar passend, want wie verwacht er nu dat een vietnamveteraan, een skater een een gitaarspeler met berenpantoffels aan samen op pad zijn. Wij in elk geval niet, maar ze zijn vriendelijk en relaxed tot bijna het uiterste.
Bont gezelschap
Daarna verder gelopen naar het uiteinde van een pier, waar we in alle rust konden genieten van het uitzicht op de Golden Gate brug, van de rondzwemmende zeehonden en de duikende pelikanen. Ondertussen ook nog een cache kunnen loggen.

Daarna met de bus terug naar het oosten van San Francisco (dan is een drie-dagen-kaart voor onbeperkt openbaar vervoer toch gemakkelijk) om te gaan luchen. Daarna met de bekende Cable Car (dezelfde kaart is hiervoor geldig) terug naar het centrum om daar verder geleid te worden door de ongeopende schatkistjes op het beeldscherm van de GPSr. Straatje inlopen. Linksaf door Jessie Street, rechtsaf, trapje op en dan sta je plotseling in een grote tuin tussen de wolkenkrabbers op de 1e verdieping waar net het Yerba Buena Gardens Festival 2009 aan de gang is.


Na even hier genoten te hebben van een bont gezelschap weer verder gelopen. Bruggen overstekend, van de ene tuin naar de andere tuin. De een nog fraaier dan de andere.

Daarna weer trapje af en een paar straten verder stuiten we, midden tussen de wolkenkrabbers in geplaatst, op een object dat je hier niet verwacht. Vandaag heeft San Francisco ons echt weten te verrassen.

Toen vanochtend vroeg de laptop aanging, klonk daar een ping. Er was een nieuw e-mail bericht binnen met daarin duizend excuses. Dit mailtje bleek van de eigenaar van Dirty Harry. (Trouwe lezers zonder Alzheimer-light, herinneren zich nu het verhaaltje van gisteren met daarin het mislopen van het ‘goud’). De legger van de cache bleek een foutje gemaakt te hebben in de omschrijving. Onze gevonden antwoorden waren prima, alleen met de juiste coo?rdinaten daarbij zou de schat niet op ruim 4 mijl van het beginpunt liggen, maar slechts op iets meer dan een halve mijl. Jullie raden het al, vanochtend vroeg dus maar weer de benenwagen gepakt en nu wel geluk in het zoeken gehad. En er was ons nog niemand voor geweest, dus mogen we zeggen dat we goud gehaald hebben in de States. Vervolgens moesten we afscheid nemen van ons voertuig en hem netjes afzetten bij het vliegveld. Dit ging nogal vlotjes en na een ritje met de trein kwamen we om 11.00 uur aan in Downtown San Francisco. Omdat we de echte hoogtepunten drie jaar geleden al gezien hebben, zijn we in de luxe positie dat we alles op ons gemakje kunnen bekijken. (Dit is niet verkeerd, want de voetjes gaan het wel voelen na bijna drie weken rondgewandeld te hebben). Iets wat we drie jaar geleden niet gedaan hebben en dat nu toch wel op het programma staat, is een ritje met de cable-car. Deze authentieke tram is niet alleen het aanzien meer dan waard, ook een ritje is aan te bevelen. Al hangend aan de buitenkant van de tram omhoog en omlaag gereden te worden door de straten van San Francisco is een leuke ervaring. Ondertussen hebben we getracht om ook nog wat kiekjes te schieten.

Zoals zoveel toeristen hebben we even rondgeslenterd over de Fischerman’s Warf. Dit stukje van San Francisco is ons eigenlijk te veel toeristisch en het was er ook erg druk. Wel hebben we genoten van een breakdance-act van een aantal jongeren. Wat deze jongens lieten zijn, mag met recht kunst genoemd worden. Om maar te zwijgen van de op en top gespierde six-packs.

Om de drukte te ontlopen zijn we bij het mechanisch museum binnengelopen. Hier was een verzameling van authentieke flipperkasten, speelautomaten en mechanische muziekspeeldozen- en instrumenten te zien. Vele uit een grijs verleden, maar ook van een minder ver verleden, van onze jeugd zeg maar. Dan heb ik het bijvoorbeeld over een spelcomputer met Pong erop. (De dertigers onder ons weten nu direct waar we het over hebben). Voor een kwartje kon je deze dingen laten draaien. ( O ja, Paul heeft het spelletje Pong glansrijk met 15-2 gewonnen).


Na de gebruikelijke caches gedaan te hebben, op vele leuke plekjes waar je anders niet zou komen, werd het al weer donker en tijd om iets te gaan eten en ons hotel op te gaan zoeken. Bij de eetgelegenheden was het al een drukte vanjewelste, om maar te zwijgen van de drukte bij de metro. En deze vooral jongeren, waren uiterst vreemd verkleed. Ons Carnaval is er niets bij. Met name de dames moeten morgen in grote getale ziek zijn, want de totale lengte aan stof die zij aanhadden, komt niet verder dan zo’n 20 centimeter. En echt warm was het deze avond ook weer niet. Mogelijk heeft het iets te maken met vervroegd Halloween, we weten het tot nog toe niet. Er liep in ieder geval genoeg vreemd volk vanavond door San Francicso, maar we hebben allerminst een onveilig gevoel gehad.

Met name de ouderen en de filmliefhebbers hebben wel ooit gehoord van deze politie-inspecteur van de SFPD (San Francisco Police Department). In totaal zijn er in San Francisco vier films opgenomen met Clint Eastwood in de rol van deze inspecteur. De eerste film uit 1971 is ge?nspireerd door de jacht op de Zodiac-killer (geen eigen werk, maar komt gewoon van wikipedia). Het toeval wil dat we afgelopen week zagen dat in San Francisco vijf nieuwe caches liggen die op deze films zijn gebaseerd. Enkele daarvan waren nog door niemand gevonden, dus de goudkoorts begon al te kriebelen. Maar ja, om ze te kunnen vinden, dien je natuurlijk eerst in deze stad te zijn. Vanmiddag was het zover en arriveerden wij in het hotel in SF (San Francisco). Op zich is het al een wonder dat het ons alweer gelukt is om low-budget een hotel in hartje San Francisco te vinden. Dit was wel even zoeken afgelopen week op internet, maar het speuren is Marieke wel besteed, dus ook deze speurtocht is dus met goed gevolg afgerond. Het hotel kenden we al, want drie jaar geleden hebben we hier ook al gebivakkeerd.


Maar goed, gearriveerd in het hotel dus. Al onze spullen uit de auto gehaald, want morgen dienen we deze na bijna drie weken en ruim 5000 kilometer toeren weer in te leveren, en in de kamer gelegd. Snel de GPSr en de PDA gepakt en op pad naar de startlocatie van de cache Dirty Harry: Sudden Impact. Hier de vragen opgelost en de eindlocatie uitgerekend. Deze was ruim 4,5 kilometer verderop in SF. Hemelsbreed wel te verstaan. Even overlegd hoe dit aan te pakken. Met het openbaar vervoer, de auto of toch met de benenwagen? Uiteindelijk besloten om het gewoon met de benenwagen te doen, ondanks dat we deze ochtend ook al bijna 7 kilometer getippeld hebben. Onderweg weer veel fraaie dingen gezien, maar door de Goldrush vergeten foto’s te maken. En om eerlijk te zijn, de route was mooi, maar nu ook weer niet zo bijzonder dat iedere hoek op de gevoelige chip vastgelegd diende te worden. Aangekomen op de plek die wij hadden uitgerekend was niets te vinden. Jammer maar helaas. Geen goud voor ons dus in de States. Daarna maar weer terug richting het hotel, maar eerst nog een plekje zoeken om een hapje te eten. Bij voorkeur hebben wij dit het liefste gezond en niet afkomstig van een Fast-Food-Keten. Misschien wel d? tip om dit in een grote stad in de VS te laten slagen zonder dat dit onbetaalbaar is. Ga op zoek naar een plek om te eten boven of onder de grond. Zo ook hier in SF, onder de grond een gigantisch groot eet-paradijs. Chinees, Italiaans, Grill, Koreaans, Thais, Frans, Duits, je kunt het zo gek niet bedenken of je kunt het kopen. Vers bereid en niet te duur. Vanavond genoten van een heerlijke maaltijdsalade met zalm. Samen voor nog geen EUR15,- op het gemak zitten eten in downtown SF. Denk niet dat dit in ons koude kikkerlandje nog lukt.

Een onderdeel van het geocachen is het vinden van schatten aan de hand van een puzzel. Vaak zijn deze zo verschrikkelijk moeilijk, dat je niet eens snapt wat je moet doen om de puzzel op te lossen, laat staan dat je tot een goede oplossing komt. Gisteren zijn we echter een puzzel tegen gekomen over bordspelletjes. Aangezien we deze graag doen, trok deze puzzel onze aandacht. Maar na veel gepuzzel lukte het ons niet om tot een eindpunt te komen waar de schat zou kunnen liggen. We kregen echter een extra hint van degene die deze schat verstopt had en toen leken alle puzzelstukjes, of liever gezegd alle bordspellen, op zijn plek te vallen. Er was echter nog wel een kleine hindernis. De caches worden namelijk aangeduid met sterren voor de moeilijkheid en sterren die de zwaarte van het terrein aangegeven. (Oplopend van 1 tot 5 sterren) Deze puzzel had zowel vier sterren voor de moeilijkheid van de puzzel als voor het terrein. Oeps, nu is de puzzel eindelijk opgelost, zouden we hem niet kunnen vinden omdat er halsbrekende toeren voor uitgehaald moeten worden om in het door ons zo felbegeerde boekje onze naam achter te laten, snik. Onze drang om te gaan kijken was toch te groot en zodoende dus vanochtend vroeg op naar het eindpunt. Na een tocht door een prikkend gras, hing het doosje daar, hoog en droog opgeborgen in een boom…. Maar zonder halsbrekende toeren en zonder kleerscheuren is het gelukt om het kleinood uit de boom te vissen. Missie geslaagd! Voldaan konden we aan de reis naar Sacramento beginnen.

Zoals gezegd hebben we deze dag eigenlijk over en wilden we die gebruiken om een flitsbezoek af te leggen bij Arnold Schwarzenegger. De gouverneur van de staat Californi? zetelt namelijk in de hoofdstad, Sacramento. Als jullie zo meteen de foto zien van het State Capitol, zeggen jullie vast: “O, ja.” De vlag hing uit, maar of deze sterke man ook aan het werk was, we zullen het niet weten. Het gebouw, maar zeker ook de aanliggende gebouwen in het park zijn de moeite waard.

Zo heeft overigens heel Sacramento ons positief verrast. In de Old Town staan een groot aantal oude gebouwen, die een typische sfeer uitstralen. Je kunt je hier ongetwijfeld een paar dagen vermaken en alles op het gemakje bekijken. Helaas hebben wij op dit moment de tijd niet, want morgen wacht alweer de laatste stop van onze reis: San Francisco.

Gisteren was het al hier op het nieuws. Het zou gaan sneeuwen. Op grote hoogte wel te verstaan, dus echt last zouden we er niet van kunnen hebben. Aangezien we gisteren gewoon in korte broek en T-shirt rondliepen en we voor vandaag eigenlijk hetzelfde verwachtten toen we deze ochtend de gordijnen van ons luxe 4-sterren resort openschoven (ja, ook 4-sterren is low-budget bereikbaar), waren we ook behoorlijk verrast toen we deze ochtend de auto parkeerden, een kleine 70 kilometer bij onze slaapplaats vandaan, en uitstapten. Het was behoorlijk fris, om niet te zeggen, gewoon koud. De temperatuurmeter gaf een temperatuur aan van rond het vriespunt en daar stond ik dan in mijn korte broek en T-Shirt. Snel even het Fleece-vest gepakt uit de auto en aangetrokken. Even een blik rondwerpen en mijn mond viel wellicht open van verbazing. Sneeuw. Nu wisten we al dat de Nationale Parken hier maar een drietal maanden per jaar open zijn vanwege dit witte spul, maar verwacht hadden we het nog niet. Even een korst stukje gewandeld en toen naar Lassen NP, waar de Bumpass Hell Trail op ons wachtte.


Besloten om van de korte broek toch maar een lange broek te maken door eenvoudigweg het onderste gedeelte ervan uit de auto te pakken en deze door middel van een rits aan het gedeelte dat ik aan heb vast te maken, om vervolgens vol goede moed op pad te gaan.

Zoals in het filmpje te zien (klik hier als je het hierboven niet kunt zien.) is, ligt er sneeuw. Niet schrikbarend veel, maar toch hier en daar een centimeter of zes, zeven. Maar goed, dus op naar Bumpass Hell. Bumpass Hell wordt zo genoemd omdat degene die deze plek heeft ontdekt (Bumpass), door de bovenste laag aarde zakte met zijn been en hiermee in een warme poel van ongeveer 115?C terechtkwam, waardoor hij zijn been verloor en tegelijkertijd kwam er een dampende zwavelgeur vrij. Onderweg kwamen we ook nog vele eekhoorns tegen. Eigenlijk is dit, samen met wat bergmarmotten, het enige wild dat we deze vakantie hebben gespot.


We wisten niet wat we konden verwachten, behalve de zwavelgeur dan, die we nog kennen van ons bezoek aan Yellowstone NP drie jaar geleden. Ook hier werd alles weer overtroffen (behalve de geur, die na een bezoek van ruim twee uur toch wel enigszins went). Werkelijk schitterend.

Na deze plek nog een korte wandeling gemaakt door het gedeelte dat 96 jaar geleden door een vulkaanuitbarsting weg werd gevaagd. Hier lagen stenen zo ontzettend groot die door deze uitbarsting omhoog zijn geslingerd en ruim 5 kilometer verderop zijn neergekomen. Op het moment als je naast zo’n steen staat, kun je alleen maar ontzettend veel respect krijgen voor de krachten die er toen moeten zijn vrijgekomen.


Al met al weer een drukke, mooie en indrukwekkende dag gehad. Morgen hebben we een dagje over en gaan we Sacramento in vogelvlucht bezoeken als een kleine bonus, om daarna door te reizen naar de eindbestemming van onze reis.

Vandaag was het de enige echte reisdag voor ons. Ruim 400 kilometer dienden we te overbruggen met de auto. Klein nadeel daarvan is dat het allemaal over 80 kilometerwegen diende te gebeuren omdat er geen snelwegen zijn die leidden van en naar de plek waar wij verblijven/heen willen gaan.

Voordeel van zulke wegen is natuurlijk wel dat het allemaal schitterende landweggetjes zijn door de bergen, bossen en noem nog maar meer van zulk moois op. Het ene dorpje met 100 inwoners, het volgende met slechts 30. Precies op tijd?(rond 12:30 uur) kwamen we in een grotere plaats aan (circa 15000 inwoners) zodat we een stop konden maken om te lunchen. Vervolgens de route weer verder landinwaarts vervolgd om halverwege de middag in Anderson, Californi? aan te komen. In deze overbekende plaats is weinig tot niets te zien dus besloten we om een paar caches te gaan rapen zoals men dat met een mooie omschrijving pleegt te zeggen. Om heel eerlijk te zijn valt het cachen in Amerika over het algemeen tegen. Dan heeft iemand een mooie locatie uitgezocht bijvoorbeeld bij een beeld, dan weet de Amerikaan in een straal van 10 meter van dat beeld de meest vieze en onaantrekkelijk plek te bedenken om daar een blikje met een stukje papier neer te kwakken (in NL, legt men dan ergens een fotorolletje neer onder een steen of iets dergelijks, vaak open in het zicht.) Vele van deze misbaksels laten we dan ook liggen voor wat ze zijn. Gelukkig zijn er ook uitzonderingen op het voorgaande wat het allemaal toch nog leuk maakt om te doen. Gelukkig zijn er hier ook mensen die creatief zijn en hun container op de meest fraaie manier weten te maken en te verstoppen. Vaak zo geplaatst zodat iedereen ze kan zien, maar zo goed gecamoufleerd dat ze volledig opgaan in de omgeving. Zie ook de onderstaande foto voor een voorbeeld, suggesties voor wat de container zou kunnen zijn, zijn welkom (een tip, hij is zo groot dat er makkelijk 10 pennen achter elkaar in zouden kunnen). Een grotere uitvoering van de foto is hier te vinden.

We verwachten de goede oplossing van E.D.G (in 4-voud, elk teamlid met een eigen creatieve suggestie of een eensgezinde goed gemotiveerde oplossing voor dit raadsel. Extra tip: GC1HF75) spoedig te ontvangen.

Al met al vandaag veel gereden, maar toch nog een fijne dag gehad door wat dingetjes te zoeken.

Bijna iedereen kent het Concert bij de Zee wel dat ieder jaar gehouden wordt in Zeeland. Wij niet, tenminste niet van het er ooit bij geweest zijn, wel hebben we er ooit van gehoord, maar meer ook niet. Waarschijnlijk heeft niemand ooit gehoord van Concert in het Bos. Wij ook niet, maar we zij er wel bij geweest.

Vandaag trokken we verder naar het zuiden. Na twee dagen in Oregon verbleven te hebben, bereikten we vandaag The Sunshine State, oftewel Californ?. In deze staat zullen we tot het einde van onze vakantie vertoeven. Als eerste stond het Nationale Park, Redwood op het programma. Omdat we hier niet al te veel van verwachtten hebben we besloten om hier maar ??n dag door te brengen (lees, een middag omdat we ‘s ochtends ruim vier uur dienden te rijden van het hotel in Oregon naar het Nationale Park). We verwachten er niet te veel van, en toen we een tijdje reden in het park leek het alsof onze verwachtingen werden waargemaakt. We besloten toch door te gaan naar het bezoekerscentrum, wat ook al een sombere indruk maakte op ons, om te kijken welke wandelingen van een kilometer of vijf er voorhanden waren. De keus viel uiteindelijk op Big Tree & Cathedral Trees Trail oftewel Grote Boom & Kathedraal Bomen Pad. De auto geparkeerd bij het startpunt van deze rondwandeling en, nadat we de rugzakken en de fotoapparatuur omgedaan hadden gingen we op pad. We kunnen niet zeggen vol goede moed, want onze verwachtingen waren tot een dermate laag niveau gedaald, dat we alleen maar van een lekkere wandeling van vijf kilometer uitgingen. Na de auto achter te hebben gelaten, liepen we het pad op. Linksaf, rechtsaf, nog een bochtje en… Non-de-patat….. Mijn mond viel open van verbazing, weg waren plotseling de lage verwachtingen, recht voor me stond Big Tree. Inderdaad, Grote Boom. Hoewel dat toch wel enigszins een beetje een understatement is. Mijn blik dwaalde een kleine 130 meter omhoog tot de plek waar de kruin van de boom de lucht leek te raken. De wandeling ging verder langs verschillende andere reuzen van het woud.


Op een bepaald moment meende ik muziek te horen. Onmogelijk leek me na een blik op de digitale kaart die we altijd bij ons dragen. Binnen een kilometer is er geen gebouw of weg te bekennen, maar toch, ik hoorde muziek ver weg. Ach, het zal wel. Schouderophalend vervolgde ik het pad. Enkele minuten later liepen we weer door een bocht, en daar zat ze, een meisje met een gitaar. Met haar rug tegen zo’n woudreus, haar gezicht naar de nog grotere buurman van deze boom. Terwijl ze haar gitaar zat te stemmen, liepen we ongemerkt voorbij. De volgende bocht door, begon ze te spelen, om, na het intro te hebben gespeeld, ook erbij te gaan zingen. Non-de-patat. Noem alle grote zangeressen op de aardkloot maar op en zet dan dit meisje voorop. Inderdaad voorop, want al die grote namen mogen netjes achteraan sluiten om voor haar, werkelijk schitterende stem, een zeer diepe buiging te maken. We keerden om en gingen op een afstandje staan te genieten van het wonderschone lied dat ze ten gehore aan het brengen was in een schitterende ambiance. Daar kan geen Concert bij de Zee aan tippen.

Stap, zucht, puf, hijg….
Stap, zucht, puf, hijg….
Stap, zucht, puf, hijg….

Langzaam, zeer langzaam komen we vooruit. Het zweet is ondertussen al uitgebroken op plekken waarvan ik niet het minste vermoeden had dat het ?berhaupt daar kon uitbreken. “Zullen we maar omdraaien?”, vraag ik me in mezelf af.”Nee”, klinkt het achter me, “we gaan gewoon door.” “Oke.” Mmmm, heb ik het dan toch hardop uitgesproken? Dat ik daar nog de puf voor heb. Maar goed, eigenlijk wil ik ook gewoon doorgaan, want ik heb de eerste 400 meter toch niet voor niets zo ongeveer in een hoek van 45 graden omhoog gelopen. Ik dacht dat we goed getraind waren, maar ja, als het op bergen en hellingen aankomt, dan kun je in Nederland eigenlijk ook niet trainen. Geef me dan maar een wandeling van 25 kilometer over nagenoeg vlak terrein, daar draai ik mijn hand niet voor om.

Stap, zucht, puf, hijg….
Stap, zucht, puf, hijg….
Stap, zucht, puf, hijg….

Ik kijk voorzichtig iets omhoog, en daar zie ik de laatste heuveltop. Althans, dat denk ik, want hoe vaak komt het niet voor dat achter die laatste heuveltop stiekem toch n?g een heuveltop verborgen is. En daarachter w??r een. Zoiets zal hier ook wel het geval zijn. Maar echt heel ver kan het toch niet meer zijn volgens mij. Het was dan wel een vier-sterren-terrein wandeling, maar de afstand was te verwaarlozen volgens mij. Mijn hoofd weet het allemaal niet meer. Gewoon doorgaan is het devies.

Stap, zucht, puf, hijg….
Stap, zucht, puf, hijg….
Stap, zucht, puf, hijg….

Ik ben bijna bij die laatste heuveltop, nog ??n stap en dan….

Dat even voor wat betreft de dag van gisteren. Het mag geen verrassing meer zijn dat we deze ochtend weer vroeg bepakt en bezakt op weg zijn gegaan naar het volgende hotel. Onderweg kwamen we haast uitsluitend auto’s tegen met vlaggetjes aan de zijkant. Het merendeel groen-geel gekleurd een enkeling oranje. In de dagen dat we hier zijn hebben we geleerd dat in dit gedeelte van de VS het American Football ‘hot’ is. Ook het honkbal is populair, met het haalt het niet met het college-football. Dit is het team van de universiteit. We zaten met ons hotel precies tussen twee rivaliserende teams in. The Beavers nabij Portland en The Ducks komen uit Eugene, zo’n 100 mijl zuidelijker. Gebroederlijk reden deze twee supportsgroepen richting de plaats waar hun team de strijd aan moest gaan. Bij ??n van onze stopplaatsen, stonden deze twee groepen zij aan zij in de rij van het toilet. (Ik zie het een Feyenoorder en een Ajaxied in vol tenue op een wedstrijddag nog niet doen).Aangekomen in Roseburg waar ons hotel ligt, als eerste even de supermarkt in om een broodje te kopen. Hier bleek een merchandising-punt te zitten, waar ze zowel shirt, petjes etc, van The Beavers als van The Ducks verkocht werden. Paul was nog op zoek naar een nieuwe pet (@Ger: zodat ik hem niet zo snel met een aap verwar) en zag een leuke van de Ducks. Vervolgens zagen we ook nog een fraaie muts van The Beavers en deze stond hem ook wel goed. Dus hij besloot om beide maar te nemen. Ik vond dat hij deze eigenlijk niet tegelijkertijd af kon rekenen en vond dit een staaltje heiligschennis van de hoogste orde. Ik moet er niet aan denken dat een nietsvermoedende toerist in Nederland een sjaal koopt van PSV en daarbij doodleuk een pet af wil rekenen van Ajax. FOEI!! De dame aan de balie was het met mij eens en zij dat het wel erg vreemd was om zowel een attribuut van The Beavers als van The Ducks te kopen!. Toen bleek ook nog eens dat zij de pet voor drie dollar teveel aansloeg, toen we haar hierop attendeerden, verontschuldigde zij zich en zei ons dat we dan de pet voor niets kregen. Het stond namelijk verkeerd in de computer. (In Nederland moet je de strijd aangaan, want vaak zegt men dat de prijs die de kassa aangeeft leidend is, hopelijk krijg je dan na veel praten het verschil terug. Hier niet, hier krijg je het dan gratis). Dus we hebben nu een rivaliserende pet en muts voor de prijs van 1. Gebroederlijk zitten ze nu samen ingepakt in de koffer, hopelijk vechten ze elkaar de koffer niet uit voordat we in Nederland zijn.

Er zullen maar weinig mensen zijn die het zich kunnen voorstellen, maar deze middag hebben wij doorgebracht met een bezigheid die wij normaliter niet zo heel vaak doen. En als we hem al ooit doen, dan is het maar even snel tussendoor. Maar vandaag was het allemaal anders. Uitgebreid en op ons gemak, van de ene na de andere, om vervolgens vol goede moed weer door te gaan naar de volgende en daarna weer naar de buurman. Ruim vier uur hebben we ons kunnen vermaken op deze manier, zonder ons te vervelen. Zonder zelfs maar de behoefte te hebben om koffie te drinken. Het moet niet gekker worden allemaal. De mogelijkheid zit er zelfs nog in dat we het n?g een keer gaan doen in deze vakantie, want we zitten zo goed op schema dat we op het einde van onze reis richting het zuiden maar liefst ??n hele dag over hebben (zoals het er nu voorstaat tenminste) waarvoor we nog niets in de planning hebben zitten. We hebben zitten denken om een bezoekje te brengen aan Yosemite NP, maar dat is toch iets te ver om voor ??n dag. We hebben al zitten denken om via Sacramento te reizen. Maar eigenlijk weten we het nog niet. Voor hetzelfde geld, gaan we dan w??r doen wat we deze middag hebben gedaan. Shoppen.

Vanmorgen als eerste op pad naar Mount Saint Helens, ruim twee uur rijden vanaf het hotel. Dat lijkt behoorlijk, maar het is hier niet anders. De afstanden vallen op zicht behoorlijk mee, het is meer dat de laatste 75 kilometers vaak over een 50 kilometerweg gaat, dus dat schiet qua tijd heel erg op, terwijl de afstand wel meevalt. Zo ook dus vanmorgen. Twee uur rijden, een half uurtje kijken naar deze in 1980 ge?xplodeerde vulkaan, en weer twee uur terug rijden. Dat is onze ochtend van vandaag in een notendop. Een half uurtje is dat niet weinig zal menigeen zich misschien wel afvragen. Wel, ja en nee. Ja, voor de tijd dat je in de auto zit is het wel wat weinig. Nee, want als je iets gezien hebt, heeft het totaal geen nut om er langer te blijven, enkel en alleen maar om er te zijn. We hebben het half uur aldaar met volle teugen genoten, en ook de weg omhoog en omlaag waren meer dan de moeite waard.

Voor de middag hadden we een paar korte wandelingen uitgezocht in de buurt van het hotel (echt in de buurt, want het was maar 15 kilometer weg). De wandelingen waren in de buurt van Fort Vancouver, alwaar we morgen een bezoekje aan willen brengen. Een drietal korte wandelingen stonden op het programma. Alles bij elkaar een kilometer of zeven, dus dat is maar even tikken. Alledrie waren het historische wandelingen, dus we hebben weer van alles geleerd over de geschiedenis van Amerika.


Deze geschiedenis omvat, de laatste 100 jaar, voor een groot gedeelte de automobiel. Wat ons bij aankomst in Seattle opviel is dat het lijkt of de gemiddelde auto van de Amerikaan de afgelopen drie jaar in een wasmachine in een te warm programma hebben gezeten, want de auto’s zijn een stuk kleiner dan voorheen. Was drie jaar geleden een auto van het formaat Opel Omega nog de normale gang van zaken, vandaag de dag zie je auto’s van het formaat dat wij gewoon zijn. Zelfs de Volkswagen Golf en Kia Rio worden hier met grote regelmaat gesignaleerd. Natuurlijk hebben de Amerikanen nog wel een voorliefde voor het pimpen van hun auto. Zo ongeveer op iedere hoek van de straat zie je wel een auto die overdreven verhoogd, danwel overdreven verlaagd is. De modekleur hierbij is volgens ons matzwart. Met grote regelmaat, zie je, met name de Latino’s, hun auto langs de kant van de weg met een spuitbus matzwart overspuiten. Meestal is het resultaat om spontaan een huilbui van te krijgen, maar soms is het resultaat een creatie om je vingers bij af te likken.

Andere dingen die hier extreem zijn, is het aantal geocaches. Om deze te vinden hoef je niet veel moeite te doen. Enkel de aanwezige geocaches vanaf de laptop in de GPSr laden. Klein nadeel hierbij is wel dat in onze GPSr ‘maar’ 1000 van deze caches geladen kunnen worden, en dat dat aantal al bereikt wordt als je een straal van 15 kilometer instelt. Maar ach, dat mag de pret niet drukken. We zijn nu halverwege onze trip, en hebben in deze tijd zonder al te veel moeite te hoeven doen al 48 keer onze naam in een logboekje mogen kalken. Misschien gaan we wel proberen om de 100 vol te maken. Wie weet.

Na al het natuurschoon van de laatste dagen was het vandaag tijd om maar weer eens het stedelijke gebied op te zoeken. Gisteren zijn we aangekomen in ons hotel, waar we een aantal nachten zullen verblijven. We merkten direct dat we een stad naderden. Waren de wegen in en om de nationale parken nog leeg, hier werd het al drukker. Bij het ontbijt kwamen de filemeldingen op TV voorbij (in de VS staat ‘s ochtends standaard de TV aan). Nou, het was opgepast volgens de nieuwslezer want het was extreem druk verkeer. Als dit verkeer op de A2 zou staan op deze tijd, dan zouden wij gaan denken dat de grote vakantie-uittocht al begonnen was, zodat we rustig onze weg konden vervolgen. Hier vinden ze het dan extreem druk.

Maar goed, het werd dus tijd voor stedelijk gebied. Na het ontbijt zijn we dan ook met de tram naar Portland vertrokken. Volgens de Capitool een aardige stad, met een paar bezienswaardigheden. Dit was inderdaad ook zo. Niet spectaculair en geen must-see’s, maar wel aardig. En natuurlijk konden wij ons ook goed vermaken met schatten zoeken. Er lag zelfs een leuke wandeling langs de vele schitterende beelden, die Portland rijk is. Erg fraai en we hebben direct de hele binnenstad kunnen bewonderen en als bonus de schat gevonden. (Een veredelde stadswandeling, zeg maar).

Twee nadelen kleven er wel aan Portland. Vanaf ‘s ochtends toen we aankwamen tot aan het moment dat we weer in de tram stapten hing er een geur van Fastfood-eten in de stad. Maar ach, dat hoort nu eenmaal ook bij de VS. Hoewel we het idee hebben dat de Amerikanen in de drie jaar dat we hier niet geweest zijn, gezonder zijn gaan eten. De McDonalds is zienderogen in aantal geslonken en het aantal consumenten van deze keten teruggelopen.

Het tweede nadeel is het groot aantal zwervers die de stad ‘rijk’ is. Er ligt, of in het gunstigste geval staat, niet ??n zwerver op iedere hoek van de straat, maar wel drie. De een bedelt, de ander toont alleen een bordje met daarop dat hij, maar zeker ook vaak een zij, bijvoorbeeld de ziekenfonds niet kan betalen of geen dak boven het hoofd heeft. Maar ze zijn zeker niet opdringerig en wensen je een prettige dag, ook al heb je aan hen geen dollar gegeven. Maar ondanks dit, is het wel een schone stad.Morgen wacht weer een Nationaal Monument, namelijk Mount Saint Helens. De temperatuur zal in ieder geval hoog zijn, net als vandaag overigens (richting de 40 graden, maar in tegenstelling tot gisteren, niet benauwd.).

Geen woord gelogen heeft de goede man. Wat zijn wij blij dat hij ons om heeft weten te praten. Niet dat hij daar zo heel veel moeite voor diende te doen, maar toch…
Ik heb het natuurlijk over de National Park Ranger, waar we eergisteren mee hebben zitten te kletsen en waardoor we onze plannen aangepast hebben. Gisteren nog wat tijd over en hebben we toen een kort bezoek kunnen brengen aan het Hoh-regenwoud. Hierdoor waren we aan het twijfelen gegaan of we het bezoek aan het Quinault-regenwoud wel door zouden laten gaan. Het zou waarschijnlijk toch allemaal meer van hetzelfde worden. Het Duc Soh bos was al een combinatie van gewoon bos en regenwoud en in het Hoh-regenwoud kregen we eigenlijk alleen maar meer van hetzelfde te zien. Vandaag zouden we helemaal doorrijden tot aan Vancouver (in de staat Washington), een kleine 400 kilometer verder van het hotel vandaan waar we zouden vertrekken deze ochtend. Na een uurtje of twee rijden zouden we langs het regenwoud komen (ongeveer halverwege) en we hadden bedacht dat het wel fijn zou kunnen zijn om hier een uurtje of anderhalf tot twee te vertoeven om een stukje te gaan wandelen. Zo gezegd, zo gedaan.
Eenmaal aangekomen in het regenwoud, was het een oase van rust op de parkeerplaats. Stond bij Hoh de parkeerplaats nog mutje-vol, hier stond naast onze auto nog ??n andere auto geparkeerd. Vol goede moed begonnen we aan een wandeling over een rolstoelvriendelijk (!!!) pad door het regenwoud. En eerlijksheidshalve moeten we bekennen dat het inderdaad meer van hetzelfde was. Maar dan alles in de overtreffende trap. Dit is wat we ons voorgesteld hadden van het regenwoud.


We hadden gelezen over meterslange slierten mos die uit de bomen naar beneden hingen. Wel hier hingen ze.
We hadden gelezen over manshoge vaarns. Wel hier waren ze echt manshoog (ik weet het Ger, ik ben niet al te groot, dus zijn ze al vlug manshoog.).
We hadden gelezen over de ondoordringbaarheid van het bos, buiten de paden om. Wel hier waren ze ondoordringbaar. Alhoewel we het natuurlijk niet echt geprobeerd hebben, maar het zag er allemaal behoorlijk ondoordringbaar uit.

\
Na met volle teugen genoten te hebben van dit toefje op de taart, reden we door richting het zuiden. Vancouver voorbij, Portland voorbij. Dan rechtsaf de snelweg af. Twintig kilometer over een slingerweg dan nogmaals rechtsaf, een paar bochten en dan…..

Dan zijn we aanbeland op de plek waar onze grote hobby in mei 2000 begon. De plek waar toen de allereerste geocache verstopt werd. Een bezoek aan deze plek was missie 3 voor ons. Rond 17:00 uur vanmiddag konden we zeggen dat deze missie ook geslaagd is. Voor de meesten waarschijnlijk nietszeggend allemaal. Voor ons al met al toch drie bijzondere plekken die we hebben bezocht.

Zoals gisteren aan jullie medegedeeld stond vandaag het strand op het programma (zo wordt het toch nog een beetje een normale vakantie zoals zo vele Nederlanders, een strandvakantie!). Maar wie ons een beetje kent, weet dat wij een ander idee hebben bij een dagje strand en dat we dit meestal maar kort volhouden. Dus op naar Ruby-beach en niet zoals het het eerder geplande Rialto-beach, maar naar het volgens de Ranger minder toeristische gedeelte. Het was een fraai strand met uitstekende rotsen uit zee waar de golven met regelmaat tegen ‘kapot’ sloegen. Na een uurtje rondgewandeld te hebben, de nodige kiekjes geschoten te hebben en geluncht te hebben met uitzicht over de Grote Oceaan, zat onze strandvakantie er wel weer op.


We besloten om toch maar even naar het Hoh-Rain-Forest te gaan, nu we toch tijd over hadden. Maar niet voordat we onze dagelijkse cache gevonden hadden. Het bewuste doosje lag dit maal bij ‘s werelds grootste cedar. Het was inderdaad een gigant. Hier hebben we mede-cachers ontmoet welke ons wezen om een bijzondere boom even verderop waar ook een schat verstopt zou liggen. Ook al is het dan maar een boom, deze was het aanzien meer dan waard. De stam was van boven tot onder in elkaar gedraaid, een bijzonder fraai gezicht.


Vervolgens langs het, misschien een minder mooi stukje, van het rain-forest. We waren wat huiverig om in herhaling te vallen, en na gisteren teveel van hetzelfde te zullen zien. Maar dit was zeker niet zo. Dit regenwoud was toch weer heel anders als het woud gisteren. In dit gedeelte van het park, stond veel meer water. (Het doet zijn naam dus eer aan). Het geheel deed ons denken aan Droomvlucht. Ja, ja het wordt zo langzamerhand een Efteling-promotie rondreis. Maar ??n ding is toch wel beduidend anders. Hier ontbreken de karretjes en moeten we zelf lopen. Het zou meer op zijn Amerikaans zijn als er karretjes door het woud zouden rijden over een mono-rail. Misschien hebben ze een idee?nbus. Het is maar een tip….

Vanmorgen weer op tijd opgestaan om de bossen van Olympic National Park met een bezoekje te gaan vereren. We wisten niet wat we hier precies konden verwachten. Waarschijnlijk omdat we zo goed zijn ingelezen, dat we dingen door elkaar gaan halen. Maar gisterenavond dus even het boek erbij gepakt en een snelle opfriscursus Olympic NP gedaan. Al snel werd het duidelijk welk deel van het park we wilden gaan bezoeken, namelijk Sol Duc. Tesamen met de overige namen die het park heeft (zoals Hoh, Elwha, Kalalog & Puget), lijkt het allemaal wat Aziatisch aan te doen, maar niets is minder waar. Als eerste stop hadden we een waterval uitgezocht, waar we met een klein beetje geluk zalm een waterval op zouden kunnen zien springen.

Helaas voor ons hadden we dat geluk niet. Wel hebben we enkele zalmen zien zwemmen. Naar het bleek was de zalm een zeldzame verschijnsel vandaag de dag. Dit komt door overbevissing van de rivieren en de oceaan. Hoe dan ook de omgeving was een waar paradijsje waar we heerlijk hebben genoten. Zeker toen we enkele honderden meters verder liepen. Want Amerikanen zijn en blijven Amerikanen. Het liefst zouden ze een asfaltweg willen hebben liggen tot het punt waar ze iets kunnen zien, zodat ze zeker niet te ver hoeven te lopen.

Daarna door naar Sol Duc Falls. Een, voor ons korte wandeling (toen we gisteren naar enkele korte wandelingen vroegen bij het bezoekerscentrum kwamen ze op de proppen met wandelingen die korter waren dan een kilometer.), van iets meer dan vier kilometer. Het bos waardoorheen het pad ons naar de watervallen leidden was werkelijk schitterend. Mede door de zon die zijn uiterste best deed om door de bomen heen te schijnen, waardoor het geheel een sprookjesachtige aanblik kreeg. Toen we eenmaal bij de watervallen aankwamen, vielen deze een beetje tegen. Of dat kwam door het fabuleuze bos of dat het komt doordat we verwend zijn? Ik weet het niet, maar ik denk het eerste, want van een waterval als Tschiessent?mpel in Luxemburg kunnen we nog steeds volop genieten. Dat laatste hebben we hier ook zeer zeker gedaan, want al met al was het toch zeer de moeite waard.

Daarna gingen we voor een volgende korte wandeling door naar Ancient Forrest (oud bos), waar bomen staan die er al stonden op de dag dat Columbus Amerika aanzag voor India (12 oktober 1492). Ook dit stuk bos was weer een schitterende mengeling van bos en regenwoud.

Als laatste vandaag gingen we door naar de Marymere Falls. Alvorens we aan deze korte wandeling (ook een kilometerje of vier) begonnen, besloten om eerst even bij de Parkranger naar binnen te gaan. We raakten aan de praat met hem, en mede door zijn verhalen en tips hebben we besloten om onze trip maar weer eens aan te passen. Niets geen regenwoud morgen. Niets geen strand overmorgen. De bedoeling was om naar het Hoh regenwoud te gaan en naar Rialto strand. Allebei van deze dingen waren mooi, vond hij. Maar als we slim waren en, met een knik van zijn hoofd naar onze drie fototassen wijzend, ?cht mooie foto’s wilden maken, dienden we de massatoerismelocaties van het park te laten zijn voor wat ze zijn en naar Ruby strand en naar het Quinault regenwoud te gaan. We dienden hem echter niet verkeerd te begrijpen want wat we gepland hadden was ook zeer mooi en hij wilde ons echter niets opdringen. Dat is hem natuurlijk ook niet gelukt. Hierdoor zijn we echter genoodzaakt om de dagen om te wisselen in verband met de tijd en afstand die deze twee anders liggen dan hetgeen wat oorspronkelijk de bedoeling was.

En de Marymere Falls? Door al het gepraat met de Ranger was het te laat om nog aan deze wandeling te beginnen.

Vandaag de volgende route. Verder naar het noorden naar Olympic NP. Ruim 4 uur rijden van onze vorige stop, maar het was allemaal ingecalculeerd. We zullen rondom dit park totaal drie dagen vertoeven, dus ruim de tijd om overal van te genieten.

Olympic NP bestaat uit vier gedeeltes. De bergen, de bossen, het strand en als laatste het regenwoud (of zoals andere mensen het zo mooi kunnen zeggen: Het Oerwoud). Vanmiddag hebben we de bergen bekeken. Was het gisteren nog warm met een temperatuur van ongeveer 24 graden. Vandaag was het niet ??n, maar twee jassen kouder. Het kwik kwam namelijk niet verder dan 5 graden celsius. Gisteren zonnebrand, vandaag een muts. Het is een behoorlijk verschil, en natuurlijk hebben we geen van beiden meegenomen. Goed de zonnebrand zit in de tas, maar toen we die daadwerkelijk nodig hadden, stond die tas ruim 100 kilometer verderop in een hotel.

Na genoten te hebben van het schitterende uitzicht, werd het tijd om onze spulletjes naar het hotel te gaan brengen en een hapje te eten. Morgen staan de bossen op het programma, overmorgen het regenwoud (oftewel het Oerwoud (en ja, we kijken uit.).) en dan gaan we nog even langs het strand, alvorens we het noorden van de USA gaan verlaten.

Eigenlijk zijn we best wel saai samen. Een hele dag op pad met zijn tweetjes en eigenlijk valt er weinig bijzonders te vertellen. Gewoon een dag eigenlijk zoals alle anderen.

Vanmorgen weer naar Nationaal Park Mount Rainier gereden om daar een stukje te gaan lopen. Vandaag was Panaroma Point het doel. Een rondje van iets meer dan 9 kilometer met in totaal een stijging van iets meer dan 500 meter. Zoals gezegd, niets bijzonders dus. Zoals gewoonlijk om iedere hoek weer een schitterend uitzicht (zo saai om steeds maar weer hetzelfde te moeten vermelden, je zou er welhaast van in slaap vallen.). Het enige bijzondere was dat we met eigen handen een gletsjer hebben kunnen aanraken (normaal gesproken zou ik typen kunnen en mogen aanraken, maar dan zou ik jokken en dat mag ik niet van mijn mamma dus doe ik dat ook maar niet.).

Het hoogste punt dat we mochten bereiken zonder een extra vergunning nodig te hebben lag aan de voet van de gletsjer op Mount Rainier. Verder dan dat punt zijn we ook niet geweest, want om eerlijk te zijn, waren we na de klim toch wel behoorlijk moe en we dienden tenslotte ook nog af te dalen. En als de afdaling over net zulke paden ging als de weg omhoog, dan zou die wandeling ook niet al te licht zijn.

En inderdaad, helaas bleek het ook zo te zijn dat de paden waarover we naar beneden dienden te lopen niet echt van het rolstoelvriendelijke soort waren. Na iets meer dan vier uur gelopen en genoten te hebben kwamen we weer aan bij het beginpunt, waarna we de lange rit naar het hotel in Centralia weer aanvaarden.

Moe maar voldaan bekeken we zojuist de wandeling die we hebben gelopen nog eens na op de laptop

Vandaag vertrokken we na een nachtje in Snoqualmie Pass richting het zuiden naar Mount Rainier. Gisterenavond hier een hotel in de omgeving proberen te boeken. Helaas is dat niet gelukt, we zitten nu 2 uur rijden vanaf de ingang van het park vandaan. We hadden wel een ander hotel gevonden, maar de meest positieve recensie over dat hotel was, “zo’n slecht hotel heb ik nog nimmer gezien”. Dat hebben we dus maar links laten liggen en ervoor gekozen om een stukje verder te rijden. De voornaamste reden dat het zolang rijden is, is niet de afstand, maar meer de maximumsnelheid van 50 kilometer per uur over een afstand van 60 kilometer in het park. In de Nationale Parken in Amerika mogen geen caches verstopt worden. Maar 15 meter daarbuiten wel, dus was het vandaag voor ons reden om net buiten de grenzen van het park een kistje te gaan zoeken, zodat we onze naam weer in een boekje mochten bijschrijven. Ook hier was de natuur weer meer dan de moeite waard, en het bleek ook vandaag maar weer eens dat de natuur hier een stuk ruiger is dan in Nederland.

Na het papiertje te hebben volgekalkt, konden we weer terugkeren naar ons cache-mobiel voor de komende drie weken. Deze auto hebben we gisteren opgehaald in Seattle. De eerste auto hebben we geweigerd, omdat de deur van de bestuurder niet helemaal goed sloot (lees: de deur hing los in de scharnieren en bij het openmaken zakte deze ruim 5 centimeter naar beneden). Terug naar de balie en gevraagd om een andere auto. Dit was niet mogelijk omdat er geen andere auto’s op voorraad waren in de klasse die we hadden besproken. Na de mededeling dat een klasse kleiner voor ons geen probleem was, werd er geantwoord dat dat helemaal uit den boze was, en als donderslag bij heldere hemel was er plotseling wel een auto in de door ons gereserveerde klasse beschikbaar. Goed, geen kleinere auto dus, maar gewoon de auto die we besteld hadden. Hadden we de vorige keer de beschikking over een Ford Taurus (geen kleine auto al zeg ik het zelf), deze keer hebben we de controle gekregen over een Mercury Grand Marquis (die nog een maatje groter is). Dienden we in de Ford de tassen nog horizontaal in de kofferbak te deponeren, in de Mercury kunnen ze ook gewoon rechtop achterin de bagageruimte staan.

Nu werd het toch echt tijd om het NP in te gaan, en als eerste maakten we een stop bij Grove of the Patriarchs (vrij vertaald: Kreupelhout van de Apostelen). Een bos met reusachtige bomen. Sommige waren meer dan 75 meter hoog en al ouder dan 1000 jaar. Ook waren er bomen die de Trollenkoning van de Efteling naar alle waarschijnlijkheid wel als nieuw huis zou willen hebben. Helaas voor hem, zijn deze al verhuurd.

Na nog een korte wandeling door een kleine, 100 meter diepe, canyon, werd het tijd om het park via de andere zijde te verlaten zodat we naar ons hotel konden gaan. Maar niet zonder regelmatig te stoppen en te genieten van het schitterende uitzicht. Na zo ongeveer iedere bocht ontvouwde zich weer een fantastisch, door de natuur gecre?erd spektakel, voor onze ogen. Dit smaakt naar meer. Gelukkig dat we morgen weer terug gaan.

Gisteren in alle vroegte kwam er een filmpje op onze site over hetgeen we vandaag zouden gaan doen. Tjonge, wat viel dat tegen zeg! Niets geen vuur op het water, niets geen oerwoud, niets geen rotsen die gebruikt worden als huis, laat staan dat ik een petje nodig had zodat Marieke me gemakkelijk kon herkennen. In de verste verte was er geen aap te bekennen.


Zonder gekheid, vandaag stond Project Ape op het programma. Iedereen weet ondertussen wel dat Geocaching (schatzoeken) onze grote hobby is. Er zijn allemaal verschillende soorten schatten die je kunt vinden. Zo zijn er heuse speurtochten van vele kilometers lang (die we het leukste vinden), zo zijn er puzzels die eerst opgelost dienen te worden voordat je op pad kunt gaan (leuk voor tijdens regenachtige dagen) en zo zijn er zogenaamde oppikkers (schatten waarvan je weet waar die ligt en waar je er vaak verschillende van op een dag kunt doen).

Maar zo zijn er ook Project APE caches. In 2001 ging de film Planet of the Apes in premi?re en ter gelegenheid daarvan werden er 10 schatten verstopt, waarmee een ticket voor de premi?re van deze film te verdienen was. Van deze 10 schatten waren er na twee jaar, nog maar twee te vinden. ??n midden in het oerwoud in Brazili? en ??n, juist in de VS bij Seattle. Omdat dit soort type geocache zo zeldzaam is, vonden we dat deze gewoon in de route ingepland diende te worden.


Eerlijk is eerlijk. Het was een schitterende wandeling. Met name de eerste kilometers gingen door een prachtig bos behoorlijk steil omhoog. Op het moment dat het vlak werd, kwamen we op een oude spoorweg terecht, welk pad we dienden te volgen. Toen we bijna bij de eindbestemming waren, zagen we tot onze ontzetting dat de weg weg was. Door de regen waarschijnlijk weggespoeld. Gelukking konden we er redelijk simpel omheen lopen, zodat uiteindelijk toch de schat kon worden geopend.

Daarna nog heerlijk verder gewandeld waarbij we en passant ook nog de als 79e geplaatste geocache hebben gevonden. Al met al weer een fantastische dag beleefd en we komen zojuist uit de Hot Tub vandaan in de wereldplaats Snoqualmie Pass. Morgen gaan we door naar Mount Rainier.

O ja, en waarom Missie 2, Missie 9 genoemd wordt? We hebben geen idee.