Vandaag het genoegen mogen hebben dat we zowel letterlijk als figuurlijk een hoogtepunt hebben mogen beleven. Vandaag na een voor Amerikaanse begrippen goed ontbijt, op pad gegaan. Het stukje Seattle dat het dichtste bij het hotel ligt, hebben we voor deze ochtend bewaard. Dit was niet zonder reden, omdat we om 14.00 uur stipt een afspraak hebben op het hoofdkantoor van Geoaching.


Zoals jullie gisteren hebben kunnen lezen, staat de Space Needle bij ons hotel om de hoek en is het dus maar een paar minuten lopen om ‘het gezicht’ van Seattle te kunnen bewonderen. En ach, van de ene kant zegt het ons niet veel, maar van de andere kant hoort het wel bij deze stad. En nu we er toch zijn, voelen we toch wel de behoefte om even op de top een kijkje te nemen. Na het Empire State Building, lijkt ook ons het uitzicht vanaf de Needle een mooi gezicht. En niets bleek minder waar, we hadden het geluk dat we een heldere dag hadden uitgezocht en zo ook Mount-Rainier konden zien. Deze bergtop staat voor over een paar dagen op ons programma. Ook het American Football stadion was van bovenaf goed te zien, dit ligt dan ook beneden aan de voet van de naald, zodat ik zelfs kon zien welke warming-up oefeningen een speler aan het doen was. Zeer de moeite waard. We hebben ook maar eens niet op de kleintjes gelet en een ticket gekocht voor day-and-night, zodat we vanavond als het donker is nog een keer met de lift naar boven kunnen zoeven.

Na nog wat rondgewandeld te hebben door het park bij de Space-Needle (Dit is te vergelijken met het Prater in Wenen) werd het langzaam aan tijd voor ons tweede hoogtepunt van de dag. Zoals gezegd hebben we om 14.00 uur een afspraak, deze afspraak is al maanden geleden via de mail gemaakt met een zekere Jessica. Deze vrouw houdt zich samen met haar 34 collega’s bezig met geocachen. In Seattle zit namelijk het hoofdkantoor van de door ons zo geliefde hobby. Om 13:55 stonden we voor de deur. Niet slecht getimed al zeg ik het zelf, we hebben hiervoor een slordige 7500 kilometer afgelegd. Ze verwelkomden ons hartelijk. Ook in het Mekka van het geocachen kan de schat natuurlijk niet ontbreken. Het bezoek was kort, maar leuk. Na wat rondgekeken te hebben, foto’s gemaakt en ons kleinigheidje afgegeven te hebben (een mok van Eindhoven met daarop het clublied van PSV) en twee munten van hen in ontvangst genomen te hebben, stonden we een kleine 10 minuten later weer buiten. Inmiddels is het donker geworden en wordt het tijd voor Seattle by night.

Sleepless in Seattle (hoe afgezaagd kan een titel zijn, maar wat moet je anders kiezen als je er bent?)

Klabaf!!!
Letterlijk met een klap wordt ons duidelijk waarom van alle borden van Luigi een stukje van de rand beschadigd is. Niet dat het verder iets uitmaakt, want het eten is werkelijk heerlijk. En dat voor net iets meer dan $10 per persoon. Gisteren na een lange reis dus aangekomen in Seattle. Om even kort, maar toch duidelijk samen te vatten hoe Seattle is, even de volgende opmerking daarover: Seattle is net Eindhoven. Geen topper, geen aanrader en als je alle hoogtepunten dient samen te vatten kom je, met een beetje nadenken, toch wel op drie punten. Maar, net als bij Eindhoven, als je de tijd neemt om de buitenste schil er af te pellen, dan zie je toch een fraai stukje cultuur en architectuur tevoorschijn komen. Gebouwen die op het eerste gezicht een betonnen kolos lijken te zijn, blijken na iets langer het gebouw te bewonderen, toch zeer fraaie details te bezitten. Op de meest vreemde plekken wordt je verrast door het ene na het andere fraaie beeld. Sommige kantoren blijken een designtechnisch hoogstaande bar te hebben waar wij naar alle waarschijnlijkheid niet eens naar binnen mogen.

Niet dat we daar behoefte aan hebben. Geef ons maar gewoon een Starbucks. Het toeval wil dat in 1971 de eerste vestiging van deze bij ons toch wel favoriete keten in Seattle is geopend. Een mooie gelegenheid dus om die te bezoeken. Nog fijner is, dat ??n van de drie hoogtepunten van Seattle zich in dezelfde straat bevindt. Dus het kan allemaal niet op. Na deze bezoekjes blijken we toch al ruim tien kilometer gewandeld te hebben. Niet zo heel erg veel, maar we zijn toch best wel een beetje moe. Misschien toch last van een jetlag? Bovengetekende heeft vannacht in elk geval niet zo heel erg super geslapen (dus zo heel afgezaagd is die titel, dit laatste in ogenschouw genomen, dan toch ook weer niet.), dus besluiten we om even terug naar het hotel te lopen om, voordat we op zoek gaan naar onze 600e cache, even een half uurtje te gaan rusten. Na dit half uurtje gaan we de andere kant op om Seattle te verkennen. We lopen van de ene naar de andere cache (want vaak blijken dit toch wel leuke plekjes te zijn in een stad.), die we nog vinden ook (dit was vanochtend wel anders, toen we er ??n konden vinden en vier stuks niet). Langzaam zakken we op deze manier weer af naar Downtown Seattle waar we uiteindelijk uitkomen bij Luigi, waarna we weer terug gaan naar ons hotel (Dat heerlijk centraal ligt, omdat alles zich binnen een straal van twee kilometer bevindt.) om, na ruim 28 kilometer gewandeld en gestruind te hebben onszelf te ruste te gaan leggen.

Iedereen kent de situatie in de films wel. Zit je lekker in het vliegtuig, wil er iemand naar het toilet, maar het toilet is bezet. Na een half uur is het toilet nog steeds bezet en weer een tijdje verder nog steeds het schuifje op rood. Iemand besluit zijn of haar stoute schoenen aan te trekken en de deur enigszins met het nodige geweld open te maken. En dan gebeurt het! Een lijk valt door de plotsklaps openslaande deur naar buiten, het gangpad in op de grond. Mensen beginnen te schreeuwen en iemand roept: “Is er een dokter in de zaal!” Om het allemaal nog spannender te maken kan ik zeggen dat het vandaag geen film was, maar de waarheid. Wel, bijna de waarheid dan.

Het lijk was geen lijk, maar, is op zich al meer dan erg genoeg, gewoon een vrouw die bewusteloos was. Ik zat op het toilet er tegenover en hoorde de commotie en iemand om een dokter roepen. Goed, ik liet een wind (beter gezegd een ienieminie-windje), maar zo heftig konden de gevolgen daarvan toch niet zijn mijns inziens. Rustig mijn handen gewassen en toen ik de deur van het toilet opendeed, zag ik een mevrouw in een ietwat vreemde positie op de grond bivakkeren. Er was om een dokter geroepen, en geloof het of niet, maar er was een dokter aan boord van het vliegtuig. Vier om precies te zijn, en daarnaast ook nog enkele verpleegsters, dus er was meer dan voldoende medische hulp voorhanden. Na een tijdje in de deuropening van het toilet te hebben gestaan, kwam er niet echt schot in de zaak. De vrouw lag nog steeds bewusteloos op de grond. Maar gelukkig ademde ze. Of om het maar even te zeggen zoals we het op de cursus BHV zeggen, ‘ze doet het!’ Naar gelang de situatie duurde kwam er geen verbetering in de toestand van de vrouw, dus besloten de artsen dat ze zo snel mogelijk naar een ziekenhuis diende te gaan. Zo gezegd zo gedaan. Dus niet. Natuurlijk dient er dan een vliegveld gezocht te worden in de buurt, wat ook nog eens een ziekenhuis in de buurt heeft en een landingsbaan die lang genoeg is om een Airbus A330 te laten landen. Gelukkig werd er spoedig een gevonden in Noord-West-Canada in een plaats met een onuitspreekbare naam, maar voor diegene die ge?nteresseerd zijn, zoek het even op met Google-maps, de co?rdinaten zijn:

N63 45.390 W68 32.827


Deze plaats met 7500 inwoners is de hoofdplaats van deze provincie in Canada en heeft een startbaan die net lang genoeg is om het vliegtuig te kunnen laten landen. Het neemt meer dan een uur in beslag om er te komen, maar het is de snelste manier om de vrouw in een ziekenhuis te krijgen. Aangezien onze plaatsen, om het maar even simpel te zeggen, superplaatsen zijn (we hebben meer beenruimte omdat we tegen een keukentje en de toiletgroepen aan zitten met onze benen), en de vrouw uit deze WC is gevallen en zodoende dus eigenlijk aan mijn voeten ligt, heb ik geen plek meer om te zitten. Na ruim een half uur word ik verzocht om 11 rijen verderop te gaan zitten omdat de landing ingezet wordt. Ik verwacht dat we minimaal twee uur aan de grond zullen moeten blijven, omdat de vrouw uit het vliegtuig dient te worden gehaald en datzelfde vliegtuig dient ook nog bijgetankt te worden. Natuurlijk zal er voor de bemanning ook nog het broodnodige papierwerk zijn dat verricht dient te worden dus twee uur is dan eigenlijk niet veel. Ik besluit om als we op de grond staan, even een SMS naar het thuisfront te sturen zodat ze weten dat het een ietsiepietsie langer gaat duren, maar dat alles verder goed is met ons. Jammer maar helaas, blijkt dat als we op de grond staan, dat er geen bereik is met de mobiele telefoon. En het ligt niet aan onze toestellen, want er is niemand in het vliegtuig die verbinding kan maken. Wel, dan maar hopen dat het thuisfront zich niet al te druk gaan maken. We kunnen toch niets anders doen dan afwachten.


Mijn voorspelling bleek toch niet zo slecht te zijn. Ruim twee uur nadat we geland zijn in de Noord-West-Canadese plaats met onuitspreekbare naam komt het vliegtuig tergend langzaam weer in beweging. De startbaan blijkt inderdaad n?t lang genoeg te zijn, en veilig kiezen we weer het luchtruim. We krijgen te horen dat de verwachtte aankomsttijd in Seattle om 15:15 uur is. Vijf uur en een kwartier later dan oorspronkelijk de bedoeling was.De orde van de dag heeft zich weer hervat en op het kleine scherm voor ons, zien we dat er de mogelijkheid is om te e-mailen. De techniek staat soms echt voor niets, en op tien kilometer hoogte besluiten we om het thuisfront via deze techniek toch enigszins gerust proberen te stellen. Het duurde even voordat het bericht gevormd was, en het koste een ribje uit ons lijf om de mail te versturen, maar dan heb je ook ?cht wat. Tenminste als de mail aankomt en gelezen wordt, want anders heeft het nog allemaal geen nut. En een bevestiging krijgen we niet dat de mail is ontvangen, alleen een woordje op het scherm dat de mail verzonden is. Maar goed, een beetje vertrouwen in de techniek hebben we wel. Natuurlijk dient de mail dan ook nog gelezen te worden. Als dat niet het geval is, dan treedt de door ons beoogde telefoonketen niet in werking en zitten er enkele mensen zich ongerust te maken terwijl ik dit op ruim tien kilometer hoogte zit te typen. Hoe dan ook, voor onze eigen gemoedsrust werkte het mailtje prima en dat is ook wat waard. Nu op naar Seattle. Een filmpje kijken, een hapje eten, dit stukje typen en nog wat film kijken verder en we zijn er. Op naar het hotel en op zoek naar een cache, zodat we de ruim 8000 kilometer tussen twee caches toch gehaald hebben.

En de vrouw? Wel, toen ze het vliegtuig verliet, deed ze het nog.

17 staten

21 parken

18 hotels

84 flesjes water

19,6 liter cappuccino

1,4 liter vieze koffie

13,6 liter thee

6 keer frites

7 uur gemiddeld slaap per nacht

0 uur televisie kijken

56 uur achter de laptop verhaaltjes typen & foto’s bekijken

6685 foto’s

196 kilometer lopen

3 keer 25 uur in een dag

1 keer 23 uur in een dag

26 keer om 06:30 uur opstaan

1 keer uitslapen tot 8 uur

242,576 gallon benzine oftewel

919,363 liter benzine

10147963 meter

10147,963 kilometer

Heel veel dollars armer

Ontelbare ervaringen rijker

Zijn we nu verder. Vandaag gaan we de laatste twee dagen van onze vakantie in Amerika in. Om 02:55 uur Nederlandse tijd (aankomende nacht) stijgt ons vliegtuig op. 10 uur en 20 minuten landen we op Schiphol. Daarna nog een heel klein stukje rijden naar huis. Een paar dagen uitrusten. En dan?.Dan mogen we weer vol goede moed aan het werk. Totdat het weer vakantie is. Daar zijn we hard aan toe.

O ja, er zijn ook nog wat cijfertjes bekend waar jullie voor hebben gezorgd.

856 bezoeken van jullie op onze pagina
22 inschrijvingen op de e-mailservice
53 reacties van jullie op onze pagina

Dit hadden wij niet verwacht. Wij vonden het heel leuk om de reacties van iedereen te lezen.
Bedankt daarvoor allemaal.

Sophie Loren
John Wayne
Eddie Murphy
Mickey Rourke
Marilyn Monroe
Woopi Goldberg
Fred Astaire
Kim Basinger
Clark Gable
Johnny Depp
Sylvester Stallone
Marlon Brando
James Dean
Charles Bronson
Arnold Schwarzenegger
Greta Garbo
Dustin Hofman
Bruce Lee
Chuck Norris
Laurel & Hardy
Charlie Chaplin

Dit zijn maar een paar van de sterren die we vandaag gezien hebben op de bekende Walk of Fame. We zijn vandaag een dagje naar Hollywood geweest. Iedereen die Hollywood kent, heeft er een bepaalde voorstelling van. Ik kan nu met recht zeggen dat alles van wat je je er van voorstelt niet waar is. Er is geen glitter. Er is geen glamour. Er zijn geen superdeluxe exclusieve boutiques. Wat is er dan wel? Toeristenwinkels, sexshops, en vooral een wijk in verval. Natuurlijk, sterren zijn er genoeg.

Of je als beroemdheid hi?r een ster wilt hebben?
Meer dan 2300 om precies te zijn. En die zijn te vinden op de Hollywood Walk of Fame. En wij hebben deze sterren allemaal gezien. En vele van deze sterren zijn ook op de gevoelige plaat vastgelegd. Want hoewel het allemaal anders is dan we ons hadden voorgesteld, is het absoluut de moeite waard als je van film of muziek houdt om een keer over de Walk of Fame heen te lopen. Want het is onlosmakelijk verbonden met Los Angeles.

??n van de bekendste sterren van dit moment
Of het nu vervallen is of niet, als je in Los Angeles bent, dan hoort er nu eenmaal een bezoekje aan Hollywood bij.

En zo hoort er natuurlijk ook het Hollywood bord bij. Negen witte letters op een heuvel. Ze staan er al meer dan 80 jaar en zijn h?t symbool van Hollywood. Dus wij met de auto op naar de letters. In iedere straat waar we inreden stond een bord waarop stond dat het bord niet bereikbaar was. Hoe het dan wel bereikbaar was, stond nergens vermeld. Want om eerlijk te zijn, van bewegwijzering hebben de Amerikanen geen kaas gegeten. Na een uurtje zoeken hadden we een pad gevonden waarvandaan we de letters goed konden zien.

Negen h??l bekende letters
Al met al weer een leuke dag gehad. Morgen rest ons nog het inpakken en de terugreis naar Nederland. Maar we hebben net het weer gekeken en de vooruitzichten zijn redelijk. Ongeveer 25 graden. Wel iets frisser dan hier, maar daar kunnen we wel mee leven.

Ondanks de hoge toegangsprijs van 59 dollar p.p. hebben we toch besloten om ook Disneyland met een bezoek te vereren. Nu we er toch in de buurt zijn, wilde ik het wel erg graag zien. Met name Mickey’s Toontown was wat wij onder Disney verstaan. Veel huisjes met van die karakterestieke kenmerken.


In dit gedeelte van het park liepen een aantal Disney-figuren rond waarmee je op de foto kon gaan. Eerst wel even in de wachtrij aansluiten!!. Om de drukte rond Mickey te voorkomen, was deze bekende muis thuis op zijn eigen movie-set gebleven en kon je hem door gaan bezoeken. Als inleiding even een kort filmpje om het wachten te veraangenamen.


Maar ook de rest van het park was meer dan de moeite waard. Opvallend is te zien dat er veel dingen van de Efteling terug te vinden zijn. Over en weer is er in de loop van de jaren veel ‘gejat’. Maar och, wat in de Efteling geweldig is, is ook in Disney super. En beide parken zijn tot in de puntjes ‘af ‘. De attractie van Pirates of the Caribbean was recent geopend en we hadden het geluk dat er een extreem korte wachtrij was, doordat hij vlak van te voren gerepareerd was. Je kunt het vergelijken met de Fata Morgana in de Efteling, maar dan geheel in het thema van de film. Erg leuk. Natuurlijk hebben we ook nog even de parade meegepikt, waar alle bekende figuren meelopen.

Al met al hebben we ons een volle dag, van 10.00 uur ‘s ochtends tot 19.45 uur ‘s avonds uitstekend vermaakt. We hadden geen puf meer om tot 21.30 uur te wachten op het vuurwerk. Onze voetzooltjes protesteren af en toe na zo’n 25 dagen gelopen te hebben.

Je hebt zo eens van die dagen. Denk je dat er niets staat te gebeuren en het volgende moment heb je een eekhoorn tegen je lens.

Vandaag stond de rit naar het laatste hotel op de planning. Van San Francisco naar Los Angeles. Een rit van ruim 600 kilometer. Tenminste als je de korste weg neemt. Maar zoals zo vaak is de kortste weg zeer zeker niet de mooiste weg, dus we hebben een alternatieve route uitgezocht. Ruime tijd geleden toen ik de route aan het uitstippelen was met behulp van landkaarten en het internet, kwam ik ergens tegen dat er van San Francisco naar Los Angeles een mooi route liep langs de kust. Deze route was iets langer dan 600 kilometer, maar verder stond er voor vandaag toch niets op de planning, dus we hadden alle tijd van de wereld. De uiteindelijke route langs de Grote Oceaan was 750 kilometer.

Het grootste deel van de reis was het vrij mistig, maar omdat de kust hier rotsachtig is en er vrijwel meteen bergen beginnen als de oceaan ophoudt, hebben we alle 750 de kilometers zoveel geluk gehad dat we onder de mist doorreden. Dus volop helder zicht vooruit. Soms hadden we zelfs nog meer geluk en was de mist (zo goed als) helemaal verdwenen. En op die momenten was het stoppen en genieten van het uitzicht. Toen we op een parkeerplaats stopten waar het zicht niet zo heel geweldig was, maar na een tijd rijden moet je toch ook even je benen strekken, zater er op die parkeerplaats tientallen eekhoorns. Deze eekhoorns waren zo gewend aan de mensen (en vooral aan al het eten dat die mensen bij zich hebben) dat ze gewoon naar je toekwamen om te kijken of dat je iets van hun gading bij je had. En precies op zo’n moment knipte ik met mijn camera. Ik denk dat het eekhoorntje nog een centimeter of vijf van mijn lens was verwijderd.

Daarna weer door richting LA. 150 kilometer voordat we bij het hotel kwamen begon het feest. Langzaamrijdend en stilstaand verkeer. Gelukkig werd het even later alleen maar langzaamrijdend verkeer en bereikten we na drie uur het hotel in LA. Vlakbij de plek waar we overmorgen afscheid moeten nemen van de auto die ons in drie weken van de oostkust naar de westkust heeft gebracht.

Vandaag stond, zoals de titel al doet vermoeden, San Francisco op het programma. Ik heb de TV-serie ‘The streets of San Francisco’ nooit gezien aangezien deze ook voor mijn tijd is, maar ik weet nu wel hoe de straten van San Francisco eruit zien. Deze zijn absoluut niet toegankelijk voor rolstoelgebruikers.

The streets of San Francisco zijn vooral heel erg steil.
Misschien wel om heel snel beneden te kunnen zijn. De straten lopen erg steil omhoog, want natuurlijk wel weer een mooi uitzicht met zich meebrengt. E?n van de straten heeft onze speciale aandacht gehad. Namelijk de Lombardstraat. Dit is de meest bochtige straat ter wereld. Dit levert een apart plaatje op. Bovendien is de straat extra verfraaid met buxus-hagen en bloemen. Ik ben overigens wel blij dat ik hier niet met de fiets naar beneden hoef te gaan. Want ??n stuurfoutje en je ligt in de buxushaag!

Deze straat was met 27% te steil voor auto's. Daarom zijn er zoveel bochten aangelegd.
Deze straten lagen op weg naar ons eerste doel, namelijk de Fischerman’s werf. Vandaaruit vertrok de boot naar Alcatraz. Wij wilden wel eens met eigen ogen zien waar El Capone vijf jaar van zijn leven doorgebracht heeft. Na ongeveer een kwartiertje te hebben gevaren, legde de boot aan bij het fort dat eens bekend stond om zijn ijzeren disipline. In de periode van 1934 tot en met 1963 deed het fort dienst als de zwaarbewaakste gevangenis van de VS. Zeg maar het Nieuw Vosseveld van de VS.

Het cellenblok in Alcatraz
Een aatal bekende criminelen hebben er enkele jaren van hun straf uitgezeten. De gevangenis is tevens een inspiratiebron geweest van vele films, waaronder ‘The Rock’ en ‘Escape from Alcatraz’. Enerzijds was het erg indrukwekkend om te zien hoe de gevangenen eens hun dagen gesleten hebben, anderzijds was het erg jammer dat het zo slecht onderhouden is. Dit had tot gevolg dat er stukken afgesloten waren omwille van veiligheidsredenen. Al met al hebben we er twee uur rondgelopen en ons goed vermaakt. Bijzonder was dat er een ex-gevangene zijn uitgegeven boek over zijn gevangenisleven, zat te signeren.

Maar een bezoek aan San Francisco kan natuurlijk niet voorbij gaan zonder de Golden Gate brug te hebben gezien. Nu helaas, ons bezoek aan deze stad gaat voorbij zonder dat we de beroemde brug gezien hebben. Hebben we dan niet eens de moeite genomen om er naar toe te gaan, zou je denken? Natuurlijk wel. We hebben er een fikse wandeling voor gemaakt. Maar de burg was verstopt in een dikke laag van mist. Het was vandaag ook erg koud (zeker gezien de temperaturen welke wij de afgelopen dagen gewend waren) waardoor het zonnetje er niet erg graag door wilde komen en er een stevige wind stond. Dit maakte dat tweederde van de brug niet zichtbaar was.

Het minst bekende, maar meest geziene uitzicht op de Golden Gate Brug
Dat was een fikse teleurstelling. Paul had er al rekening meegehouden, aangezien hij op internet gelezen had dat de brug het merendeel van de tijd in mist gehuld was. Misschien komen we hier nog eens ooit terug en hebben we meer geluk. Wie zal het zeggen…..

Zoals gewoonlijk vanmorgen weer om half zeven opgestaan. Na het ontbijt zijn we op weg gegaan naar het laatste natuurpark wat we hier in Amerika gaan bezoeken. Namelijk Yosemite National Park.


Vooraf wisten we niet wat we zouden kunnen verwachten in dit park. Dus vanmorgen in de auto even een reisgids bij de hand genomen en gekeken wat we zeker moesten zien in Yosemite. Misschien zul je wel zeggen, waarom staat het dan in de route opgenomen? Nou, eigenlijk maar om ??n reden. De afstand van Death Valley naar San Francisco is te groot om op ??n dag te rijden. Yosemite NP lag mooi halverwege deze twee plekken in, vandaar dat dit park is ingepland. En om eerlijk te zijn, daar hebben we achteraf gezien geen spijt van. Wat ons betreft kun je Yosemite NP in ??n adem noemen met Yellowstone NP. Het is er werkelijk schitterend.


Voor dit park telt hetzelfde als ik al eerder heb gezegd. De ene plaats is n?g mooier dan de andere. Ook dit park is voor onze begrippen onbeschrijfelijk groot. Er is in Yosemite NP ruim 300 kilometer aan geasfalteerde weg en ruim 1200 kilometer aan wandelpaden. Hoewel we onze best hebben gedaan, hebben we dit niet allemaal op ??n dag kunnen bekijken. Maar genoten van ieder moment hebben we weer wel. Als we zelf een boek zouden schrijven met de titel “100 wereldplekken die je gezien moet hebben“, dan komt Yosemite er zeker in.

Even iets anders, Amerika. Land van Fast Food & Donuts. Om eerlijk te zijn, waren we voordat we op vakantie gingen heel erg bang dat dit beeld van Amerika zou kloppen. En nu we hier zijn, moet ik zeggen, dat beeld klopt ook. Maar hoe we het iedere dag weer voor elkaar krijgen is voor onszelf ook een wonder, maar van de 23 dagen die we tot nu toe hier zijn, hebben we pas vijf keer frites gegeten. En daarom: We zijn best wel een beetje trots op onszelf.

Als jullie de titel lezen, denken jullie waarschijnlijk dat we gek geworden zijn, of dat we gezien de temperaturen van gisteren een zonnesteek opgelopen hebben. Gelukkig is dit niet het geval. Maar we hebben beiden vandaag gezien. Vandaag stond Death Valley op het programma waarna we door zouden rijden naar ons hotel in Mammoth Lakes. Zoals gewoonlijk vroeg opgestaan om ervoor te zorgen dat we op tijd in Death Valley aan zouden komen, om zo te proberen de warmte nog enigszins voor te kunnen blijven.


Maar helaas het was om 7.00 uur in de ochtend al erg warm. Toen we om 12.00 uur wederom langs de thermometer in Death Valley kwamen gaf deze al weer 49 graden Celsius aan. Dus wil je niet weten hoe warm het was om 14.00 uur. De verwachting was dat het ‘s middags 50,5 graden zou worden. En die temperatuur is ook gehaald denk ik. Maar, het landschap in Death Valley is erg appart. Er groeit werkelijk helemaal niets. Ook de inmense zoutpan was meer dan de moeite waard, al moesten we wel zonder ook maar een spatje schaduw de witte vlakte betreden. Natuurlijk wel gewapend met zonnebrand, zonnebril, veel water en een pet.

zo slecht was ons water niet. Of zou het zoutwater zijn?
En we waren echt niet de enige idioten die deze martelgang zichzelf aandeden. Het was er behoorlijk druk. Om nog maar eens een keer aan te geven hoe warm het wel niet kan zijn: op een gegeven moment reden we op een weg waar met borden aangegeven werd dat men adviseerde om de airco gedurende de eerste 20 mijl uit te schakelen, om oververhitting van de motor te voorkomen. Op vele plaatsen langs deze weg stonden tanken om de motor van de auto te kunnen koelen met water. Maar al met al hebben we (helaas) niet het warmte record van 4 september kunnen breken. In de jaren ’50 is er een temperatuur gemeten van 56 graden Celsius. De eer ging aan onze neus voorbij. We hebben wel het genoegen gehad om op ??n van de laagste punten beneden de zeespiegel ter wereld te hebben gestaan. Na een aantal liters water achterover geslagen te hebben, hebben we om 14.00 uur het park verlaten en zijn we verder gereden naar ons hotel. Hoe meer de tijd vorderde veranderde ook het landschap. Het werd groener en de bergen werden hoger. En wat nog wel het belangrijkste is: het werd KOELER. Om 16:45 uur kwamen we bij ons hotel aan. En wat zagen we daar: SNEEUW. Ja, je leest het goed, dit is geen grap. En het was buiten koud!!.

Op de bergtoppen ligt eeuwige sneeuw
Waarschijnlijk een graad of 24. Dus we hebben zo’n 25 graden ingeleverd in een paar uur rijden. Maar ook hier een schitterende omgeving. Waar het met name in het wintersportseizoen druk zal zijn. We zitten in hotel Austria Hof en tegenover ons ligt Hotel St. Anton. In een paar uur rijden zijn we zomaar in Oostenrijk terecht gekomen. Zouden we een afslag gemist hebben, of zouden we toch een zonnesteek opgelopen hebben?

Warm is warm als de kaarsen in de koelkast moeten
Warm is warm als chocolade smelt voordat je vanuit de winkel bij de auto bent
Warm is warm als ijs smelt voordat het bij je mond is
Warm is warm als je een baby ijsblokjes geeft in plaats van speelgoed om mee te spelen

Warm is warm als naakt slapen te warm is voor in bed
Warm is warm als je gaat zweten op het moment dat de douche uit is

Warm is warm als je je handen verbrandt bij het instappen in de auto
Warm is warm als de regen is verdampt voordat het de grond raakt
Warm is warm als het 48?C in de schaduw is
48 graden celsius. In Fahrenheit word je helemaal bang. En dit is dan in de schaduw.
De eerste vier regels kunnen we ons voorstellen op het moment.
Regel vijf en zes zijn gelukkig niet van toepassing dankzij de airconditioning.
Met de laatste drie regels kunnen wij alleen maar instemmen.

Instemmen? Ja, inderdaad. Hier is het op het moment zo ontzettend warm, dat als je in wilt stappen in de auto, dat je moet uitkijken waar je de auto vastpakt.
En de volgende regel dat de regen verdampt voordat die de grond bereikt? Geloof het of niet, maar wij hebben het vandaag met onze eigen ogen gezien. Iedereen heeft wel eens in de verte een wolk gezien, waaruit je de regen ziet vallen. Wel, die zagen wij vanmiddag ook. Recht boven de weg waar wij op reden. In de verte een mooie vlek van de schaduw die de wolk op de weg wierp. Aangezien het hier bergachtige rechte wegen van 10 mijl of langer zijn, en je ook zover kunt kijken, zie je heel mooi de schaduwplekken van de wolken op de weg. Maar goed uit ??n van die wolken zag je dus de regen vallen. Toen wij een paar minuten later in de schaduwvlek van die wolk reden was er echter geen spatje regen op de weg te zien. Terwijl het boven ons hoofd toch echt regende.

Ik ben benieuwd wat je moet doen als er een schildpad oversteekt? Wachten? En dan de volgende morgen zeker weer verder rijden.
En de laatste regel? Ook die is waar. Vanmiddag was het 48?C in de schaduw toen wij even in Death Valley waren. Het was bijna een hitterecord voor 3 september. Al heel het afgelopen jaar zitten ze in Death Valley tegen de hitterecords van 1924 aan te hikken. In 1924 was het 49?C in de schaduw. Vandaag dus slechts 48?C in de schaduw. Maar het grote nadeel van Death Valley is dan toch wel dat er helemaal geen schaduw is, behalve dan op de plek waar de thermometer hangt.

Maar Death Valley was niet ons reisdoel van vandaag. Dat was Rhyolite. Rhyolite is een spookstadje in Nevada. Ik ben het een tijd geleden op internet tegengekomen, toen ik van alles en niets over Amerika aan het zoeken was. We kwamen er in de buurt, en een spookstad spreekt toch wel een beetje tot de verbeelding. In ieder geval tot onze verbeelding. Op dus naar Rhyolite. We hadden het vrij snel gevonden. Mede omdat het zo goed stond aangegeven. Dit stadje heeft namelijk een beschermd dorpsgezicht. Nu moet ik zeggen dat wij iets heel anders verstaan onder de noemer beschermd dorpsgezicht.

En dit noemen ze hier dan een beschermd dorpsgezicht. Valt dit onder de noemer geestig?
Maar in ieder geval was het heel bijzonder om een keer gezien te hebben. We hebben er ruim twee uur rondgelopen. Op zich al een prestatie aangezien er bijna niets meer is. Maar ja, als we eenmaal foto’s aan het maken zijn, dan zijn we niet meer te houden.

Inmiddels hebben we ruim 5000 mijl (oftewel ruim 8000 kilometer) afgelegd in ons blauw vehikel. Nu is vehikel misschien wel een verkeerd woord, want het is een fijne wagen. Compleet met airconditioning en cruisecontrol. Wat wil een mens nog meer met zo’n lange rechte wegen en deze temperaturen.

Gisteren vertelde ik dat ik benieuwd was naar wat we vandaag voorgeschoteld zouden krijgen. Eigenlijk was dat niet helemaal eerlijk, want ik weet precies wat we iedere dag gaan doen. Tenminste als de planning niet aangepast wordt. Want het was eigenlijk de bedoeling dat we vandaag voor de middag Bryce Canyon zouden bezoeken en daarna laat in de middag in Las Vegas zouden arriveren. Maar aangezien we de canyons een klein beetje beu waren, hebben we besloten dat we een dag eerder naar Las Vegas zouden gaan. Wat is het toch heerlijk als er niets van te voren geboekt is. Dan blijf je tot op het laatste moment alle vrijheid in eigen hand houden. O ja, de canyons beu. Beu is dan een heel groot woord. Misschien is het beter om te zeggen, we hebben ze wel gezien. En het leek ons beter om Las Vegas op te splitsen in twee dagen. Zeker omdat het in Las Vegas vooral ‘s avonds te doen is. En we hebben dan weer een plaats waar we twee dagen in een hotel zitten, zodat we de was kunnen doen, en een keertje tot een uur of acht kunnen uitslapen.

Het overbekende bord aan het begin van
Maar goed. Las Vegas. Als je in zo’n stad zit, dan is er eigenlijk maar een titel voor het dagelijkse verhaaltje mogelijk. En dat is de titel van het nummer van Elvis Presley uit de gelijknaminge film. We hadden natuurlijk ook kunnen kiezen voor andere titels van bekende films of tv-series zoals: Leaving Las Vegas, Casino, CSI: Las Vegas, Las Vegas, The Godfather of Fear & Loathing in Las Vegas. Maar eigenlijk vind ik dat allemaal de verkeerde benaming voor deze stad. En deze titel kent natuurlijk bijna iedereen. Bij zo’n titel hoeven ook geen foto’s. Ik denk dat bij iedereen bij het lezen van deze titel automatisch beelden van neonverlichting en gokautomaten op het netvlies verschijnen. Alleen ik en geen foto’s maken, dat is iets wat niet samengaat, dus natuurlijk heb ik volop foto’s gemaakt. In Las Vegas ruim 400, dus er zullen er weer veel af moeten vallen. Dat zal trouwens zowieso moeten gebeuren, want we hebben in totaal tot nu 4992 foto’s gemaakt met zijn twee?n. En dat zijn er iets te veel om allemaal in ??n of twee fotoalbums te plakken. De beelden die iedereen van TV kent, kwamen ook bij ons op het netvlies toen wij aan Las Vegas dachten. En kloppen die beelden? Ja, en nee. Nee, omdat in alle films en TV-series alle goktafels en gokautomaten bezet zijn. Dit is iets wat wij niet gezien hebben. Je kunt gewoon kiezen waar je wilt gaan zitten. Ja, wat betreft de verlichting aan de buitenzijde van de casino’s en hotels.

De verlichting van een casino c.q. hotel aan de buitenzijde.
Maar iets waar wij ons totaal geen voorstelling van hebben kunnen maken is de binnenzijde van de casino’s. Het is jammer dat we vergeten zijn om elastiekjes mee te nemen van thuis, want nu moesten we steeds zelf onze mond dicht doen nadat die weer eens was opengevallen van verbazing. Als je in het casino New York New York loopt, dan waan je je ook echt in New York. Als je in het Venetian rondloopt, dan heb je het idee dat je in Veneti? rondloopt. En in het casino Paris, je raadt het al, dan waan je je in Parijs.

Dit is dus echt binnen. Geloof het of niet, maar de gondels varen gewoon binnen in het hotel. Prijs $15,- per persoon.
Maar goed, we hebben nu twee dagen gelopen en onze voetzolen doen zeer. Dus vanavond een beetje op tijd naar bed, want morgen moeten we weer op tijd op.

O ja, voor een ieder die het wil weten. We zijn niet getrouwd.

Zoals ik gisteren al zei, zijn we gisteren een stuk door Zion National Park gereden en wat we toen gezien hebben smaakte naar meer. Gelukkig stond voor vandaag dan ook Zion NP op het programma, zodat we nog wat meer konden gaan proeven.

Vanmorgen in alle vroegte op naar Zion NP. Omdat onze tijd beperkt is, wisten we van te voren al dat we niet heel Zion NP konden zien. Maar dat is eigenlijk geen verrassing, want zo gaat het met alle Nationale Parken hier. Als je in ??n park alles wilt zien wat er te zien is, dan moet je voor ??n park minimaal een week reserveren. Maar dat is niet onze bedoeling, dus kiezen wij in ieder park een paar dingen uit die we heel graag zouden willen zien. Zo geschiedde het dus ook vanmorgen in Zion NP. We hadden gekozen voor een rondrit door de canyon, voor de Court of the Patriarchs en voor de Weeping Rock.

De rondrit door de canyon was vrij eenvoudig. Aangezien de andere twee dingen die we wilden zien, zich in de canyon bevinden, lagen die automatisch op de route. In Zion NP mogen, behalve op de hoofdweg, geen auto’s rijden. Hiervoor in de plaats rijden bussen die iedere zes ? zeven minuten bij een halte stoppen. Deze bussen rijden door de canyon en je kunt op acht verschillende plaatsen uitstappen om allerlei dingen te gaan bezoeken. Onze eerste stop was dus de Court of the Patriarchs.

Van links naar rechts: Abraham, Isaac & Jacob
Dit zijn drie bergtoppen die genoemd zijn naar drie bijbelse figuren. Een paar foto’s gemaakt en in een bus gestapt om vervolgens bij The Lodge weer uit te stappen.


Dit stond niet op de planning, maar hier was het zo mooi, dat we maar uitgestapt zijn en wat hebben rondgewandeld. Na even gebruik te hebben gemaakt van het toilet en een beker capucino te hebben gedronken weer verder op pad gegaan naar de Weeping Rock. Volgens velen is dit h?t hoogtepunt van het park. Een korte, maar steile wandeling van 800 meter brengt je naar deze huilende rots. Bij deze rots heerst een microklimaat. Hier groeien planten en struiken die er elders in het park niet groeien. Na een kleine anderhalf uur bedachten we ons dat we toch wel heel wat verder hadden gelopen dan achthonderd meter. Het toeval wil dat we na een paar minuten een bordje tegen kwamen waarop inderdaad ons vermoeden werd bevestigd.


We hadden het verkeerde pad genomen en we hadden geen 800 meter gelopen, maar iets verder. Wel waren we ondertussen een 800 meter in hoogte gestegen. Moe en bezweet zijn we even gaan zitten en hebben we genoten van het adembenemende uitzicht wat we over de vallei hadden. Weer terug naar beneden gegaan en toen w?l het juiste pad genomen. En inderdaad in no-time waren we bij de Weeping Rock. En huilen deed die steen inderdaad. Als je eronder ging staan, werd je binnen een paar minuten drijfnat. Maar ook hier was het genieten van een bijzonder stukje natuur.


Daarna weer terug naar de auto om naar ons volgende hotel te rijden. Ik ben benieuwd wat we morgen voorgeschoteld krijgen.

Afgelopen week kwam de vraag waar we de tijd vandaan haalden om de site zo goed bij te houden en nog zoveel te zien. De tijd is niet zo’n groot probleem. Typen gaat nu eenmaal sneller dan alles op papier schrijven. En bijna alle hotels hebben hier een draadloze internetverbinding (en anders zijn er nog wel andere manieren om on-line te komen om even een bericht te plaatsen dat we hebben getypt). De tijd om zoveel te zien is ook niet zo’n probleem. We staan iedere dag gewoon om half zeven op en ‘s avond rond een uur of acht zijn we weer bij het hotel. Dus daartussen zit tijd genoeg om heel veel te zien. Nee, die twee dingen zijn niet zo’n groot probleem. Waar ik wel eens een chronisch gebrek aan heb is inspiratie. Gisteren had ik al geen idee waar over te schrijven, dus heb ik dat maar aan Marieke overgelaten. En vandaag moet ik toegeven dat het ook niet zo heel erg ver dreigt te komen om het een en ander een beetje leuk op te schrijven. Ik kan natuurlijk gewoon even een lijstje maken met dingen die we vandaag gedaan en gezien hebben, maar dat vind ik zelf niet zo leuk, dus doe ik dat ook maar niet. Wat wel vaak een voordeel is, is dat als ik eenmaal aan het typen ben, het een en ander gewoon via mijn vinger naar het toestenbord op het scherm komt. Dus is dat eigenlijk hetgene waar ik nu heel erg op aan het hopen ben.

Het bord van de Grand Canyon. Bij ieder nationaal park staat een soortgelijk bord.
Vandaag stond dus de Grand Canyon op het programma. De grootste canyon ter wereld, dus dat beloofd wat. Tenminste volgens de reisgidsen. Wij hebben er geen van beiden heel veel vertrouwen in. Twee jaar geleden hebben we in Namibi? de Fish River Canyon bezocht. Dit is de op ??n na grootste canyon ter wereld (alleen de Grand Canyon is groter, duh). Toen we daar een dag later de Sesriem Canyon bezochten die vele malen kleiner is, maakte die op ons toch veel meer indruk. Aangezien we hier enkele dagen geleden al Canyonlands hebben bezocht, wat ook vele malen kleiner is, zijn we er een beetje huiverig voor dat de geschiedenis zich vandaag zou gaan herhalen.

Maar hoe je het ook went of keert, als je in dit deel van Amerika bent, dan h??rt de Grand Canyon er gewoon bij. Wij dus vol goede moed er naar toe vanmorgen. Slechts 80 mijl rijden, dus dat was zo gepiept. Wij op naar het bezoekerscentrum om te kijken wat waar te zien zou zijn. Een paar wandelingen uitgezocht, want hoe gek het ook klinkt, in Amerika moet je overal naartoe lopen. Wij hadden het idee, dat de Amerikanen overal een parkeerplaats op een paar minuten loopafstand van het uiteindelijke doel neergelegd zouden hebben. Niets is minder waar, een wandeling van 3 mijl is niets bijzonders. Wat wel weer vreemd is dat veel Amerikanen gewoon heel erg dik zijn. Als ze zoveel lopen zou dat niet zo hoeven te zijn zou je denken. Het een en ander wordt duidelijker als je in een stad probeert om een restaurant te zoeken. Een stadje van de omvang van Best, heeft als je geluk hebt welgeteld ??n restaurant, twee Mexicanen. Verder zitten er een ontelbaar aantal Fast-Food ketens. Maar goed, ik dwaal af. Een paar wandelingen uitgezocht dus. De eerste wandeling was een makkie. Maar liefst 100 meter scheidde ons van het uiteindelijke doel. Daarna stond er een wandeling van 1 kilometer op het programma. Volgens de parkwachters een wandeling van een half uur. Wel, dan kennen ze ons nog niet. Bijna twee uur nadat we aan deze wandeling waren begonnen, waren we terug bij het beginpunt. Ik denk toch dat wij t? veel genieten van het uitzicht (lees: foto’s maken).

Hoe dan ook, het uitzicht is schitterend.
Maar feit is wel dat het zo is, dus we hebben de derde geplande wandeling maar gelaten voor wat die is, want anders zou het veel te laat worden voordat we bij het hotel zouden zijn. En onze indruk van de Grand Canyon? De geschiedenis heeft zich inderdaad herhaald. Allebei vonden we de kleinere canyon mooier en indrukwekkender dan de overtreffende trap die in de buurt te zien is. Begrijp me niet verkeerd, de Grand Canyon is een prachtig stuk natuur, maar Canyonlands heeft n?t iets meer. Al met al, is en blijft het een aanrader om te bezoeken als je in de buurt bent.

Op weg naar het hotel kwamen we door Zion NP. Deze staat voor morgen op het programma. We hebben dus al mogen voorproeven. En ik moet zeggen. Het smaakt naar meer.

Ik hoef jullie natuurlijk niet meer te melden dat we vroeg opgestaan zijn en ontbeten hebben, want dat wordt wat saai om te lezen. Nou ja, ontbeten. Dat is teveel gezegd. We moesten het voor de tweede keer doen met uitsluitend donuts en muffins. Dan maar zelf even broodjes gehaald bij de supermarkt.
Vandaag stond de Antelope Canyon op het programma. Paul had via zijn ‘zoom-vrienden’ vernomen dat dit uniek stukje natuur ongelofelijk mooi was. Daarom is dit in ons reisschema opgenomen. Het is een beschermd stukje natuur, dat je alleen kunt bezoeken onder begeleiding van een gids. Je betaalt niet alleen de gids, maar daar bovenop een bedrag van 6 dollar aan de Navajo-indianen om over hun terrein te mogen rijden. We hebben geboekt voor de tour van 9.30 uur. Inmiddels waren we met 20 personen om de canyon te gaan bezoeken. We werden in twee open jeeps geladen en in een tijd van 20 minuten naar de ingang van de canyon gereden. Ik denk dat er eigenlijk een tijd van 45 minuten voor staat, maar dat dit ten koste gaat van het aantal tours welke per dag gedaan worden. Doordat het een open wagen was, had ik het idee dat we met 140 kilometer per uur over een onverharde weg reden. Ik kreeg direct een d?javu-gevoel toen we in de jeep zaten. Mijn gedachten gingen terug naar 2 jaar geleden, toen we eenzelfde tocht in Afrika hebben gemaakt, maar dan 3 uur lang.
Maar de tocht was niet voor niets. We hebben een schitterend stukje natuur mogen aanschouwen. Jammer was, dat het erg moeilijk was om foto’s te maken. Dus in het echt is het nog indrukwekkender dan de foto’s kunnen laten zien. Paul is het door gebruik te maken van zijn statief toch nog gelukt om foto’s te kunnen maken. We kregen alle gelegenheid om foto’s te kunnen maken.

Een sluitertijd van 30 seconden en een beetje geluk dat er niemand voor de lens loopt geven deze foto als resultaat
De canyon kon maar op ??n manier in- en uitgegaan worden, zodat we de terugweg alleen mochten maken.
Ik zal proberen uit te leggen wat je ziet. Je loopt in een soort grot, met rode gladde steen. In deze steen zijn golven te zien van verschillende kleuren. Op bepaalde stukken komt het daglicht binnenvallen, waardoor de canyon weer anders van kleur wordt.
Al met al heeft de tour anderhalf uur geduurd en was het zijn geld waard.
Daarna zijn we verder gereden richting ons hotel in Kanab (niet te verwarren met Kebap). Onderweg zijn we een route tegengekomen van zo’n 6 mijl welke ons bij een oud stadje terecht zouden komen, wat als filmdecor voor Westerns gediend heeft. Ach, dachten we, 6 mijl daar rij je niet veel aan om. De weg ging echter over onverharde wegen met hotsen en knotsen. En aangezien we geen 4-wheeldrive hebben, was het soms wat lastig. Gelukkig hebben we onszelf niet hoeven uitgraven.
In het dorpje woonden vroeger twee families. In de middle of nowhere lag er een kerkhof van deze families. Zij hebben wel grafstenen, maar daar staan geen namen op vernoemd. De namen van degene die hier begraven liggen, staan op een monument in het midden van dit kerkhof.

Het kerkhof van Paria. Op de grafstenen staan geen namen.
Toen wij bij het zogeheten filmdecor aankwamen, waren we wat verbaasd. Wat we te zien kregen was een afgebrand geheel van dakplaten een fundering met de schroeven er nog in. Het rook er ook nog erg naar brand.

De resten van Paria. Films zullen hier niet meer worden opgenomen. Misschien nog ooit een horrorfilm, maar een western zeker niet.
De bomen en struiken in de omgeving waren eveneens deels verbrand. Ietwat luguber oogde het wel. Daarna weer verder.
Vanmiddag hebben we in een lokale krant gelezen dat het filmdecor op 25 augustus afgebrand is, vermoedelijk aangestoken. Zouden wij de eerste Nederlanders zijn die de resten van het afgebrande dorpje gezien hebben?
Om 15.00 uur zijn we bij ons hotel aangekomen. We hadden geen puf meer om 70 mijl (enkele reis) naar Bryce te rijden. We hebben ervoor gekozen om op ons gemak Kanab te bekijken. Kanab noemt men ‘Little-Hollywood’.

Het stadje Kanab is op vele plaatsen nog steeds een filmdecor
Doordat de natuur in deze omgeving zich uitstekend leent voor het opnemen van Westerns, is dit in het verleden ook veel gedaan. In de jaren 50 had Kanab zijn eigen studio. Langs de weg zijn een aantal foto’s geplaatst van helden uit het verleden. Onder andere van John Wayne en van Ronald Reagen. Welke ook in een aantal films gespeeld hebben.

“Het warme water stroomt over mijn rug, zo de achterkant van mijn broek in. De airco van de auto kan het zelfs in de allerhoogste stand niet bijbenen. Rijden met het raam open heeft ook geen nut. Het is net alsof er iemand met een f?hn warme lucht naar binnen blaast. De ijsblokjes die we vanmorgen in de koelbox hebben gedaan, waren na een uur al gesmolten. En een stukje gaan wandelen? Alleen bij het idee al breekt het zweet spontaan nog harder uit. We gaan maar een beetje verder bij elkaar vandaan zitten, dan is het misschien minder warm.”

Dit alles is nu bijna twee uur geleden. Als er ??n ding is dat we zeker weten, dan is het wel: “Volgend jaar gaan we naar een land waar het niet zo warm is.”

Nee, even zonder gekheid. Het is warm. Vandaag rees het kwik richting de 40 graden. Voordeel hier is wel dat het alleen maar ontzettend warm is en niet benauwd zoals in Nederland. Dus ons hoor je verder niet klagen. Alleen met wandelen moet je uitkijken dat het niet te ver is. En dat je genoeg water blijft drinken. Op het moment zijn de flesjes met een halve liter water niet aan te slepen. En op het moment dat ze leeg zijn, dan zijn ze alweer bijna uitgezweet. Dus vocht vasthouden doen we gelukkig ook niet. Op het programma van vandaag stond zoals gewoonlijk het opstaan om half zeven ‘s morgen gevolgd door het ontbijt. Daarna even de lunch bij elkaar sprokkelen in de lokale supermarkt (een groot voordeel hier is dat veel supermarkten 7 dagen per week, 24 uur per dag geopend zijn). Daarna rond een uur of acht vertrekken we naar onze volgende bestemming. Vandaag was het eerste doel Monument Valley. Het beroemde landschap uit vele westernfilms. Monument Valley
Voor velen is dit een bekend landschap omdat dit gebied in veel westernfilms als decor heeft gediend. Daarna zijn we verder gegaan richt Page. Hier hebben we de Glen Canyon Dam bezocht en daar ook nog een rondleiding door de dam gedaan. De beveiliging was ook hier weer gigantisch. Ik denk dat de Amerikanen bang waren dat we een gaatje in hun dam zouden steken. De Glen Canyon Dam is een gigantisch bouwwerk, maar voor de Amerikanen is het allemaal n?t niet. Het is de op ??n na breedste dam van Amerika, het is de op ??n na hoogste dam van Amerika, het heeft de op ??n na hoogste liftschacht van Amerika, ervoor ligt de op ??n na hoogste stalen boogbrug van Amerika. Kortom alles wat ze hebben is het grootste van Amerika op ??n na. Behalve dan beton. Deze dam heeft het meeste aantal kubieke meters beton van Amerika.

Van alles op ??n na het grootste: De Glen Canyon Dam
O ja, en dan die tijd hier. Die is om gek van te worden. We zijn nu in Arizona en als we naar de andere kant van de dam rijden ongeveer 3 kilometer verder, dan zit er ??n uur tijdsverschil in. In Arizona is het verschil met Nederland 9 uur vroeger, aan de andere kant van de dam in de staat Utah is het tijdsverschil met Nederland 8 uur vroeger. Op dit moment hier is het iets om helemaal simpel van te worden. Je hebt continue geen benul van hoe laat het nu eigelijk is.

Het is maar te hopen dat we morgen op de juiste tijd bij ons eerste reisdoel van die dag zijn, en niet een uur te laat.

“De ruitenwissers zwiepen op en neer in de hoogste stand. En nog kunnen ze de regen niet van de voorruit wissen. Rijden ging zowat stapvoets. Gelukkig hoefden we vandaag niet zo heel ver te rijden. Onderweg, ondanks het weer, toch weer schitterende dingen gezien. Wel ontzettend blij dat we eindelijk bij onze slaapplaats aangekomen zijn. Daarna een heel klein stukje wezen wandelen en nu sijpelt de regen langzaam naar beneden in onze sokken. Wolkjes warme adem worden opgenomen door de omgeving. Met onze handen trillend van de kou proberen we een broodje op te eten. Het lukt bijna. De harde wind blaast bijna alles omver. We kruipen wat dichter tegen elkaar om elkaar warm te houden.”

Dit alles is nu bijna een jaar geleden. Als er ??n ding was dat we zeker wisten, dan was het wel: “Volgend jaar gaan we naar een land waar het warm is.”

Wel, die wens is uitgekomen. Want als het vandaag ??n ding zeker was, dan is het wel warm. Het kwik kwam tot maar liefst 35 graden. En dat was dan in de schaduw, en als er ??n ding is wat we vandaag bijna niet gezien hebben, dan is dat schaduw.

Maar goed, we mogen niet zeuren. We hebben begrepen dat het bij jullie echt geen leuk weer is. Vandaag zijn we naar Arches National Park & naar Canyonlands National Park geweest.

Twee van de vele bogen in Arches National Park
Twee parken die dicht bij elkaar liggen, (als men het hier heeft over dicht bij elkaar liggen, dan praten we over een afstand van Eindhoven naar Breda.) en toch totaal verschillend. Arches moet het vooral hebben van de natuurlijke bogen die door de wind gevormd zijn. Terwijl Canyonlands, ja, de naam zegt het eigenlijk al wel, het moet hebben van zijn canyons. Als je me zou vragen welke van de twee het mooiste is, dan zou ik geen keus kunnen maken. Elk van de twee parken heeft zijn eigen charmes.

Het uitzicht in Canyonlands National Park was op zijn zachtst gezegd spectaculair
Het grote nadeel van Arches was, dat als je alles zou willen zien op ??n dag, je ongeveer 60 kilometer zou moeten wandelen. Nu ben ik niet te beroerd om een stuk te lopen, maar om nu 60 kilometer te wandelen bij temperaturen van 35 graden? Nou nee, ik dank je beleefd. Trouwens in Nijmegen lopen ze met die temperaturen ook niet. En die hoeven maar 50 kilometer over asfalt en wij 60 over onverharde paden. Nee, geef mij dan maar Canyonlands. De auto parkeren, ongeveer 500 meter lopen. Even puur genieten van het uitzicht, dan foto’s maken, terug naar de auto en weer verder rijden.

Maar om nu te zeggen dat de ??n mooier is als de ander? Nee, dat lukt me niet.

Na een paar dagen die vrij vermoeiend waren, doordat we zo ontzettend veel op ??n dag zagen, zou het vandaag een rustdag worden. We hoefden ‘slechts’ 590 kilometer af te leggen naar het volgende hotel in het stadje Price. De enigste toeristische attractie die we vandaag zouden gaan bezoeken was het Great Salt Lake.

Het grote zoute meer
In mijn voorstelling was het Great Salt Lake helemaal geen meer, maar een grote zoutvlakte. Vergelijkbaar met de Etosha Pan in Namibi?. Maar ja, soms blijkt die hersenpan van mij toch de verkeerde informatie op te slaan. De zoutvlakte die ik namelijk voor me had, was niet het Great Salt Lake, maar de Great Salt Desert. Deze woestijn ligt slechts 300 mijl meer naar het westen. En dat was een beetje te ver rijden naar ons idee. Maar goed, dus toch een meer. En een heel groot (erg zout) meer. Er waren twee Staatsparken bij het meer. Het eerste waar we voorbij kwamen was Antelope Island. Dit is een eiland in het Grote Zoute Meer, 11 kilometer voor de kust van Salt Lake City. Daar aangekomen zijn we eerst op ons gemak gaan eten aan het strand van het Grote Zoute Meer. Na het eten zijn we naar het Grote Zoute Meer gewandeld. Dat was toch nog een wandeling van enkele honderden meters.

Puur zout
Onderweg zagen we toch nog een stuk waar al het water verdampt was en alleen nog het zout was achtergebleven. Op ons gemak daarheen gelopen en foto’s gemaakt. Naar het water gelopen en even geproefd of dat het water nu echt zo zout was als dat er overal stond geschreven. Nou, ik heb het geproefd en ik moet zeggen: “Je kunt beter je tong in een pak JoZo steken, dat smaakt minder zout als ??n druppeltje water uit dit meer.”

Vandaag stond het nationale park Yellowstone op het programma. Het is een ontzettend groot en schitterend park. Eigenlijk teveel om in ??n dag te kunnen zien.

Een van de watervallen in Yellowstone NP
Het heeft ongeveer de breedte van Eindhoven naar Bergen op Zoom en de lengte van Eindhoven naar Groningen. We hebben ons best gedaan om de hoogtepunten eruit te halen.
De folder leerde ons dat er veel wild in het park leeft, maar dat met name de beren zich schuil houden voor mensen. Nu maar hopen dat de overige dieren zich wel willen laten zien en zich ook nog op de gevoelige plaat willen laten vastleggen.
Toen we nog maar net op weg waren zagen we een paar herten vanuit de bossen naar beneden dalen. E?n ervan wilde zich, weliswaar wat verder weg, laten fotograferen.
Maar weer verder gereden.

Buffels naast de weg in Yellowstone NP
Onderweg kwamen we verschillende bordjes tegen dat we op moest passen voor overstekend wild. Die borden waren er niet voor niets geplaatst. Plotsklaps stonden we in een file. En we stonden niet met zijn allen te wachten voor een stoplicht, maar voor een kudde overstekende buffels. En het lijken erg eigenwijze beesten, want wat zij in hun hoofd hebben, willen ze ook uitvoeren. Dus stapten ze parmantig met de hele familie naar de overkant. Het was een fraai gezicht.
Weer een x-mijl verder werden we door een tegemoetkomende auto gewaarschuwd, dat er even verderop iets aan de hand was. Even later stapte een levensgrote papa-buffel langs de auto. Hij hield keurig netjes dezelfde snelheid aan als onze ford Taurus. Paul heeft nog geprobeerd om een foto te maken, maar kwam al snel tot de conclusie dat hij te groot was en te dicht bij voor de foto.

Maar er was niet alleen wild in het park te bewonderen. De vele warmwaterbronnen waren ook meer dan de moeite waard. Het enige minpunt was dat het er verschrikkelijk stonk naar zwavel.

??n van de warmwaterbronnen in Yellowstone NP
We hadden ons zelf ook nog als doelgesteld om de geiser te bewonderen. We zouden echter wel veel geluk moeten hebben want hij spuit maar eens per anderhalf uur. Toen we daar aankwamen begon het erg hard te regenen. En we hadden het er niet voor over om mogelijk anderhalf uur te moeten wachten in de regen en een klets te pakken.

De score van het wild van deze dag ziet er als volgt uit: zoals gezegd veel buffels, herten, een prairiehond, een eland, coyote, een pelikaan en een grond-eekhoorn.

Nadat we Yellowstone hadden verlaten gingen we via het Grand Teton NP op weg naar ons hotel. In het Grand Teton Park zijn de eerste bergen van de Rocky Mountains te zien met enkele zeer spectaculaire bergtoppen.

Het Grand Teton National Park
Al met al een zeer geslaagde dag met prachtig natuurschoon een? mooie beesten.

Vandaag zouden we weer een klein hoogtepunt gaan bezoeken. En dan met de nadruk op klein. En een hoogtepunt is dan ook nog het verkeerde woord. Het zou beter zijn om van een middelpunt te spreken. Vlakbij Rapid City ligt namelijk het geografische middelpunt van de Verenigde Staten van Amerika. Niet heel bijzonder maar wel leuk om te zien. Het stond namelijk op onze landkaart aangegeven en zou niet zo heel ver van de route af liggen die we zouden gaan volgen naar onze volgende bestemming. Slechts een kleine honderd kilometer zou het om zijn. Vanmorgen dus rond acht uur aangereden. Voor de meesten bij jullie was dat de tijd dat het weekend bijna begon. Wij lopen namelijk 8 uur achter op jullie. Na een kleine 30 mijl kwamen we bij de afslag richting Castle Rock. De weg werd leger en leger en rechter en rechter. Na een uur rijden zonder een noemenswaardig aantal auto’s te hebben gezien (2) kwamen we aan bij Caste Rock. Castle Rock is een plaats waar met recht het bord “Welkom in … dit was…” zou kunnen staan. Het dorpje bestaat namelijk om precies te zijn uit 1 huis en 2 schuren. Wel vroegen we ons af wat een paar personen die in ??n huis wonen, met een -tigtal auto’s moeten. Nu zagen de meeste daarvan er wel uit ofdat ze al enkele decennia geen meter meer gereden hadden, maar goed, ze stonden er toch maar. Maar goed, nu moesten we linksaf slaan. Zo gezegd, zo gedaan. Aan het einde van de weg weer links af slaan om weer terug richting de higway te gaan. Aan deze weg zou het middelpunt van Amerika moeten liggen. Er leek geen einde aan de weg te komen. ??n lange rechte weg. Op het moment dat we echt gingen denken dat we alleen op de wereld kwamen, passeerden we een auto met aanhanger die in de berm stond. Op de aanhanger stond, geloof het of niet, Wij verkopen verpakkingsmaterialen en dozen (wel in het Engels natuurlijk). Ben je ik weet niet hoe ver van huis, bijna precies in het midden van Amerika, staat er iemand in de berm die je even doodleuk aan je werk herinnert. Het verhaal zou wel helemaal compleet zijn geweest als er iemand een klein stukje verder oranje mapjes zou staan te verkopen. Een behoorlijk eindje verder stond het bord Center of the Nation- 7,8 miles. Met een pijl naar rechts daaronder. Wij netjes rechtsaf geslagen en de weg 7,8 mijl gevolgd. Niets….. Werkelijk helemaal niets. Behalve links een hek, rechts een hek en een zandweg daartussen. Nog een paar mijl doorgereden om na een totale afstand van 12 mijl toch maar om te draaien. We moeten namelijk nog bijna 550 kilometer rijden naar ons volgende hotel. Weer 4,2 mijl teruggereden en foto’s gemaakt. Of je nu naar het Oosten of het Westen gaat, de afstand is het zelfde. Datzelfde geld ook voor het Noorden en het Zuiden. We hadden een paal of iets dergelijks verwacht, maar niets. Jammer, maar helaas.

Het geografische midden van Amerika
Maar het uitzicht over de prairie maakt heel veel goed.

Verder op weg naar Cody. Na 200 mijl moesten we van Interstate 90 af om weg 14 te gaan volgen. Een weg van 133 mijl naar Cody. Nu, deze weg overtrof onze stoutse verwachtingen. Op het ene punt was het uitzicht nog mooier dan op het andere. De weg ging van de vlakte van de prairies naar een paar bergen met de hoogste top op 2544 meter.

Op de top
En daarna weer naar beneden. Langs een werkelijk schitterende waterval, verborgen tussen de bomen. Via een kleine canyon waar de rivier van diezelfde waterval doorheen liep.

verborgen tussen de bomen Shell Falls
Naar uiteindelijk Cody, de hoofdstad van de county, met maar liefst 8115 inwoners. Een leuke plaats, waar we lekker Italiaans hebben gegeten.

Een weg dus van 133 mijl. Onderweg zijn we vier dorpjes tegengekomen. Waarvan ??n met 10 en ??n met 50 inwoners. Deze dorpen zien er precies zo uit als je in de stripboeken van Lucky Luke en in westernfilms ziet. Alleen hier zijn ze niet onderhouden. Zelfs veel van de mensen die hier rondlopen, zijn zo uit een western weggelopen. Compleet met cowboyhoed en cowboylaarzen. Ze missen alleen de revolver, de lasso en het paard.

Aan de voet van de berg ligt Shell Canyon

Vanochtend weer zoals gewoonlijk in alle vroegte opgestaan. Er voor gezorgd dat de was gedaan werd en na het ontbijt op pad. Mount Rushmore is het belangrijkste doel van vandaag, maar we hebben besloten om onderweg Country Bear USA park aan te doen. Bij het park aangekomen, bleek dat we wel eens zoveel entree moesten betalen dan op de site aangegeven stond, maar ach het is vakantie dus toch maar naar binnen gegaan. Het was een wildpark waar verschillende dieren leefden. Er stonden grotendeels wel hekken omheen, waardoor je er zeker van was dat je de beesten zou kunnen bewonderen. We hadden het geluk dat we vroeg waren, zodat de beesten het nog niet te warm vonden buiten hun hokken. Anders hadden we jullie waarschijnlijk moeten gaan vertellen dat de dieren mooi in hun natuurlijke omgeving leefden, maar dat ze spontaan allemaal ‘in Ferien’
waren.

Country Bear USA
Er liepen onder andere rammen, prairiehonden, beren en ezels over de weg rond. Vooral de grote groep zwarte- en grizzlyberen waren leuk om gezien te hebben.

Daarna door naar Mount Rushmore. Hier heeft Paul met name erg naar uitgekeken. En gebleken is, dat dit niet onterecht was.

Mount Rushmore
De ‘koppen’ van de presidenten zijn imposant om te zien. Dat er met zulke precisie gewerkt kan worden om ze uit een ‘gewone’ rots te houwen, is werkelijk fenomenaal.
Op naar Crazy Horses. In onze Capitoolgids stond ook dit memorial als aanbevelenswaardig. Achteraf vinden we dat Mount Rushmore toch een stuk mooier is. Dit komt misschien doordat Crazy Horses nog lang niet afgerond is. 50 jaar geleden heeft een stamhoofd van de indianen een beeldhouwer (welke als assistent werkzaam geweest is aan Mount Rushmore) de opdracht gegeven een beeld te maken ter ere van het opperhoofd van de indianen.

Crazy Horse Memorial
Deze man heeft er zijn levenswerk van gemaakt en heeft jaren gezwoegd om het hoofd van de indiaan uit de rots te houwen. Nu hij gestorven is zetten zijn vrouw en kinderen zijn levenswerk voort. Dit alles wordt betaald uit de entreegelden en de giften. (Vandaar ook de hoge toegangsprijs). Zoals het er nu naar uitziet zijn ze nog wel wat jaartjes bezig. Waarschijnlijk is de Sagrada Familia in Barcelona eerder voltooid!!

Als laatste deze dag hebben we nog een oud cowboystadje bezocht, namelijk Deadwood.

Deadwood
Ook al is het erg toeristisch aangekleed, het is zeker de moeite waard om met een bezoek te vereren. De gebouwen in het centrum van het dorpje zijn nog origineel van uit het jaar 1867.

Moe maar voldaan zijn we weer teruggekeerd naar ons hotel.

Na wederom een dag van rijden zijn we nu eindelijk aangekomen bij het volgende punt dat we perse wilden zien.


Namelijk Mount Rushmore. Mount wie? zullen velen van jullie denken. Mount Rushmore, je weet wel die 4 hoofden die in een berg zijn uitgehouwen. Nu zullen velen van jullie denken “O, die.” Ja die. Die 4 hoofden zijn er mede de reden van dat wij hebben gekozen om onze reis door Amerika zelf te regelen en niet met een groepsreis. We konden namelijk geen groepsreis vinden die alle punten aandeden die wij perse wilden zien. Er waren er een paar die alle punten aandeden op Mount Rushmore na. Naar onze mening is Mount Rushmore ??n van de dingen die Amerika maken tot wat Amerika is. Maar Mount Rushmore was natuurlijk niet de belangrijkste reden dat we Amerika zelf wilden doen. Dat was (en is nog steeds) de vrijheid die je hebt als je alles zelf doet en regelt. Je kan namelijk gaan en staan waar je zelf wilt. En wat ook heel belangrijk is: Je kan er net zo lang blijven staan als je zelf wilt. Hoewel we heel erg genoten hebben van onze reis door Zuidelijk Afrika en we daar nog vaak met veel plezier aan terugdenken was dat toch h?t grote nadeel van een georganiseerde reis. De plek waar we niet zo veel interesse in hebben neemt een hele dag in beslag, terwijl de plek die wij helemaal geweldig vinden slechts een uurtje aan de beurt komt. Dat laatste was het doorslaggevende punt. Gaan en staan waar we zelf willen.

En dat doen we dus ook volop. Een paar voorbeeldjes. Vanmiddag zagen we het bordje met daar 1880 Town. Hup, snelweg af en gaan kijken. Blijkt een oud cowboystadje te zijn. Heel leuk om gezien te hebben. Hup, snelweg weer op en verder rijden. Een ander voorbeeld. Vanaf het moment dat wij vanochtend South Dakota kwamen binnenrijden stond er iedere mijl een bord met daarop Wall Drug Store. Deze was nog ‘slechts’ 300 mijl verderop. Dus nu was het geen kwestie van hup, snelweg af. Maar onderweg hebben we nog op ons gemak in de reisgids kunnen kijken hoe en wat er in het plaatsje Wall te zien is. Dit leek ons wel leuk, dus besloten we om daar een tussenstop te maken. Zoals we zelf in konden schatten zouden we daar rond zes uur zijn. Dus een perfecte tijd om meteen wat te eten.

Het plaatsje Wall met de Wall Drug Store
Maar 30 mijl voordat we bij het plaatsje Wall waren zagen we het bord: Badlands scenic drive. Nu hadden we al wat over de Badlands gezien en gelezen en ons leek het wel leuk. Het stond niet op het programma, maar we waren toch wat eerder als dat we verwacht hadden, dus besloten we om de 38 mijl lange route te volgen. Hier kregen we geen spijt van. We kregen hier een landschap voorgeschoteld vergelijkbaar met Moonlandscape in Namibi?. De Badlands krijgen een plaatsje in onze gallerij van 100 plekken die je gezien moet hebben als je er dan toch in de buurt bent.

Badlands National Park
O ja, de titel. Een verhaal moet natuurlijk een titel hebben. Een logisch gevolg van zo’n titel is dat later uit het verhaal blijk waar de titel op slaat. En tot nu toe is dat hier nog niet het geval. Wel, nu komt het er dan van. Gisteren zijn we in een andere tijdzone terechtgekomen, waardoor het plotseling een uur vroeger was. Vandaag zijn we weer in een andere tijdzone terecht gekomen waardoor het weer een uur vroeger is. Een dag heeft op zo’n moment dus 25 uur. En dat is maar goed ook, want er is hier zoveel te zien, dat je gewoon tijd te kort komt.

Het tijdsverschil met Nederland is nu acht uur. Eergisteren was dat nog maar zes uur. Dus op het moment dat jullie opstaan om lekker te gaan werken, zijn wij druk bezig om deze verhaaltjes te typen en op internet te plaatsen zodat jullie onze indrukken van de dag kunnen lezen. Op het moment dat jullie zitten te genieten van een kop koffie (die wij hier trouwens ontzettend missen, want als er ??n ding is wat Amerikanen absoluut niet kunnen, dan is dat wel koffie zetten.), dan liggen wij op ??n oor. Te genieten van onze welverdiende rust. En te dromen van jullie, harde, werkers.

Morgen wacht voor ons Mount Rushmore en de was (en dat laatste besteden we voor het gemak maar uit. Want er is werken en er is vakantie. En daarvoor komen wij op dit moment in aanmerking.)

Eergisteren hebben we al besloten om de afstand die we vandaag en morgen moeten rijden in te gaan korten. Waarom eergisteren al?

Eergisteren gingen we van New York naar Washington. Het was eigenlijk de bedoeling om in Philadelphia te stoppen om de Liberty Bell te gaan bekijken. Maar omdat er zo ontzettend veel file stond op de weg, waren we genoodzaakt Philadephia links te laten liggen. We wisten immers niet hoeveel file er nog zou volgen en om nu midden in de nacht in Washington DC aan te komen vonden we ook niet zo’n heel erg goed plan. Dus jammer maar helaas, maar voor ons alleen maar de Liberty Bell op de foto’s in de reisgidsen. Trouwens zoals we begrepen hebben uit diezelfde reisgidsen is het toch ten strengste verboden om die Liberty Bell te fotograferen. Dus wat dat betreft hebben we weinig gemist. Maar ja, de mooiste foto’s worden niet opgeslagen op een geheugenkaartje van de camera, maar op de harde schijf in je hoofd. Het grote voordeel van de foto’s op die harde schijf is dat ze naarmate ze ouder worden steeds mooier en mooier worden zonder dat je ze hoeft te bewerken of iets dergelijks. Maar goed, dus geen Liberty Bell maar door naar Washington DC. Op een zeker moment verdwenen de files als sneeuw voor de zon en bijgevolg waren we dus vrij vroeg in het hotel in Washington. Nu hadden we plotsklaps een paar uur over en besloten we om Washington te gaan bekijken als het donker was. Het zou eigenlijk pas op de planning staan voor de volgende ochtend. Nadat we Washington DC gezien hadden in het donker, kwamen we tot de conclusie dat Washington overdag voor ons geen meerwaarde zou hebben. Zeker niet omdat we meer dan tevreden waren over de foto’s die we hadden gemaakt. De volgende dag dus opgestaan en verder rijden. Maar niet de geplande 210 kilometer, maar de gehele afstand van 600 kilometer naar Niagara Falls. Hier hadden we dus plotseling al een halve dag ‘winst’. Gisterenochtend dus de Niagara Watervallen bezocht zoals iedereen al heeft kunnen lezen en daarna op pad gegaan richting Rapid City. Een rit van ruim 2200 kilometer.

Gisteravond tot een uur of half acht doorgereden en toen op zoek gegaan naar een hotel. Wat dat betreft lang leve WiFi!!! Voor de leken onder ons WiFi is een aanduiding voor draadloos internet. Meer en meer mensen hebben dit thuis. De meeste mensen zijn zo verstanding om hun netwerk te beveiligen zodat vreemden geen toegang tot hun netwerk hebben. Maar sommige mensen vergeten dit te doen en dus kunnen vreemden gebruik maken van hun internetverbinding. Gisterenavond wilden wij dus koffie gaan drinken bij Starbucks en daar gebruik maken (tegen betaling) van draadloos internet om een hotel te gaan zoeken. Maar in het plaatsje Toledo blijkt dus alles al om zes uur ‘s avonds te sluiten. We hebben de auto geparkeerd op een parkeerplaats in een woonwijk. De laptop aangezet en gehoopt dat er daar iemand in de buurt woonde met een onbeveiligd netwerk. En dat geluk hadden we. Een hotel in de buurt gezocht. Meteen via internet geboekt. (dit omdat via internet boeken ongeveer $15,- dollar goedkoper is dan aan de balie dezelfde kamer boeken) Een kwartier later kwamen we in het hotel aan.

Een hele dag van doorrijden
Nu hoeven we vandaag en morgen dus nog ‘maar’ 1600 kilometer te rijden tot aan de plaats van bestemming. Volgens ons navigatiesysteem is dat nog een goede 16 uur rijden, maar daar vertrouwen we niet zo heel erg op, aangezien het systeem soms nog wel eens een uur van tijd verspringt. Ook doet het systeem heel erg lang over een route te plannen. Nee, geef ons dan maar onze eigen vertrouwde Tom-Tom. Die is een stuk sneller en betrouwbaar met het aangeven van de tijd. Wat wel een groot voordeel is van het navigatiesysteem dat in de auto zit is dat het Nederlandstalig is.

De auto die we in maart van dit jaar hebben geboekt, bleek trouwens niet beschikbaar te zijn. We hadden een Mazda 6 of een Ford Mondeo besteld. Nu rijden we in een blauwe Ford Taurus. Vergelijkbaar met bij ons een Ford Scorpio. Een maatje groter dus. Nu hoeven we onze tassen zo maar achterin de kofferbak te zetten in plaats van te kijken waar we het neer zullen zetten. Nadeel is het benzineverbruik van 1 op 7. Maar de benzine is hier iets goedkoper dan in Nederland. Hoewel de Amerikanen de benzineprijs op het moment belachelijk hoog vinden, vinden wij die benzineprijs hier nog wel meevallen. De prijs van ??n liter is ongeveer ?0,75. Dus dat valt best wel mee.

Welke is de mooiste? Dat is een gemakkelijke vraag. Maar om daar nou direct een antwoord op te kunnen geven? Nee, niet echt. Wat betreft hoogte winnen duidelijk de Victoria watervallen. Maar wat betreft hoeveelheid water zijn de Niagara watervallen duidelijk nummer 1.? Wat betreft de omgeving moeten de Niagarawatervallen het afleggen tegen de Victoria watervallen. Maar Niagara wint het weer van de Victoria Watervallen als je het hebt over de entreeprijs. De Victoriawatervallen waren $10,- entree en de Niagara watervallen maar liefts $0,-. Inderdaad, de entree was gratis. Je kon wel kiezen om allerlei betaalde nevenactiviteiten te gaan doen, zodat je toch nog je zuurverdiende centjes uit kon geven.

De keuze is en zal denk ik altijd wel moeilijk blijven. En wij hebben het geluk dat we niet hoeven te kiezen, want we hebben ze allebei gezien.

Vanmorgen in alle vroegte opgestaan om New York te verlaten. Vervolgens met de metro richting JFK Airport gegaan om de auto op te halen. Na anderhalf uur waren we daar. De auto die we gehuurd hadden was niet beschikbaar. Tenminste, niet met een navigatiesysteem aan boord. Vandaar dat we zonder meerprijs een hogere klasse auto kregen. Dus geen Mazda 6 of een Toyota Corolla maar een Ford Taurus. Of die nu zoveel grote en luxer is dan een Mazda of een Toyota betwijfel ik, maar goed het is een grote auto. We kunnen van een afstand alle tassen in de kofferbak doen zonder een andere tas te hoeven raken. Dus dat is wel heel erg fijn. Wat minder fijn was, is het feit dat het vandaag nogal druk was op de weg. Hoewel nogal is misschien nogal zachtjes uitgedrukt. We hadden op files gerekend. En we hadden gedacht dat we over 350 km een uurtje of vijf zouden rijden. Niets was minder waar. Ruim zeven uur hebben we gereden. Maar liefst 80 mijl (ruim 120km) file. Weliswaar niet allemaal stilstaand, maar we zijn toch niet boven de 30 mijl per uur uitgekomen. Gelukkig ging het nadat de files waren opgelost allemaal een stukje sneller.

Jammer genoeg hebben we de geplande tussenstop in Philadelphia moeten laten schieten, maar anders zou het veels te laat worden. Voordeel hiervan is dat we nu wel een avondwandeling door Washington DC hebben kunnen maken.

Het Washington Monument in Washington DC
Het bericht van gisteren volgt nog later. Het is nu nog niet helemaal klaar.

Vanmorgen in alle vroegte opgestaan om New York te verlaten. Vervolgens met de metro richting JFK Airport gegaan om de auto op te halen. Na anderhalf uur waren we daar. De auto die we gehuurd hadden was niet beschikbaar. Tenminste, niet met een navigatiesysteem aan boord. Vandaar dat we zonder meerprijs een hogere klasse auto kregen. Dus geen Mazda 6 of een Toyota Corolla maar een Ford Taurus. Of die nu zoveel grote en luxer is dan een Mazda of een Toyota betwijfel ik, maar goed het is een grote auto. We kunnen van een afstand alle tassen in de kofferbak doen zonder een andere tas te hoeven raken. Dus dat is wel heel erg fijn. Wat minder fijn was, is het feit dat het vandaag nogal druk was op de weg. Hoewel nogal is misschien nogal zachtjes uitgedrukt. We hadden op files gerekend. En we hadden gedacht dat we over 350 km een uurtje of vijf zouden rijden. Niets was minder waar. Ruim zeven uur hebben we gereden. Maar liefst 80 mijl (ruim 120km) file. Weliswaar niet allemaal stilstaand, maar we zijn toch niet boven de 30 mijl per uur uitgekomen. Gelukkig ging het nadat de files waren opgelost allemaal een stukje sneller.

Jammer genoeg hebben we de geplande tussenstop in Philadelphia moeten laten schieten, maar anders zou het veels te laat worden. Voordeel hiervan is dat we nu wel een avondwandeling door Washington DC hebben kunnen maken.

Het bericht van gisteren volgt nog later. Het is nu nog niet helemaal klaar.

Het Empire State Building?

Als je het niet bezoekt als je in New York bent, dan ben je niet in New York geweest zeggen ze wel eens. En inderdaad, het hoort er bij. Voor $16,- dollar mocht je helemaal naar de 86e verdieping. Als je bijbetaalde mocht je nog iets hoger, maar de 86e verdieping is hoog genoeg. Het uitzicht was geweldig, ondanks dat het niet echt helder was. Maar de grootse vraag die na het bezoek aan het Empire State Building ontbeantwoord is gebleven, is de vraag hoe Tom Hanks in de film Sleepless in Seattle zo snel bij Meg Ryan kon komen. Wij hebben er zeker 20 minuten over gedaan. Eerst door de beveiliging. Daarna door een wirwar van poortjes waar ze in de Efteling een puntje aan kunnen zuigen. Uiteraard word je dan langs allemaal souvenirshops geleid. Ook bieden ze je iedere 10 meter weer een andere aanbieding aan. Daarna in de rij bij de lift naar de 80e verdieping. Dan weer een stukje lopen om de lift naar de 86e verdieping te nemen. Genieten van het uitzicht, foto’s maken en weer naar beneden. Dat ging een stuk sneller dan naar boven.

Nadat we dit indrukwekkende gebouw hebben bezocht zijn we teruggegaan naar de Bronx om een kaart te kopen van het Yankees stadion. En natuurlijk om er zelf ook foto’s van te maken. Op de heenweg zaten we in een metrowagon die compleet leeg was. Hoezo New York, the city that never sleeps? In ieder geval wel op dat moment voor ons gevoel. Het leverde sowieso weer een mooie foto op. Want hoeveel mensen kunnen nu zeggen dat ze een foto in New York hebben gemaakt van een lege metrowagon? Niet zo heel erg veel denk ik.


Nadat we naar het Yankees stadion waren geweest was het tijd voor een wandeling door het Central Park. Hier waren een paar dingen die we wilden zien. Zoals het beeld van Alice in Wonderland en Hans Christiaan Andersen. En natuurlijk niet te vergeten het gebouw waarvoor John Lennon is vermoord. Dat ligt aan de rand van Central Park. Het adres ben ik nu even kwijt, maar dat is natuurlijk gemakkelijk op te zoeken. Tegenover het werkelijk schitterende pand waar John met Yoko Ono heeft gewoond, is, achter de ingang van het Central Park aldaar, een monument ter nagedachtenis aan John Lennon ingericht. Het gedeelte heeft de naam Strawberry Fields gekregen. H?t hoogtepunt in dit stukje Central Park is de mozaiek cirkel met daarin het woord Imagine. Om het woord heen ligt een cirkel van aardbeien met daarin drie takjes. Samen vormen deze het overbekende peaceteken.

‘s Avonds was het weer tijd om wat gebouwen te gaan fotograferen in het donker zoals de Rockefeller Tower, Sint Patricks Cathedral en de Radio City Music Hall.

Voor de verandering moesten we vanmorgen vroeg opstaan. Hoewel vroeg, vergeleken met de tijden die we in Afrika gewend waren, was dit uitslapen. Om 7 uur opstaan om ons te douchen en wat te gaan ontbijten. Want we wilden zo vroeg mogelijk naar het Vrijheidsbeeld gaan kijken. We hadden in de reisgids van Lanoo gelezen dat dit verstandig was omdat het anders ontzettend druk zou zijn. Zo gezegd zo gedaan. Ontbijten aan de overkant van de straat en daarna de metro gepakt. Wel gemakkelijk zo’n metrohalte op amper 50 meter van het hotel vandaan. Aangekomen bij de laatste halte was het nog een klein stukje lopen naar de kaartverkoop voor de veerboot naar Ellis Island en naar Liberty Island. $23,- armer op naar de securitycontrol. En eerlijk is eerlijk, de controle hier was strenger dan de controle op het vliegveld. Zelfs de ringen moesten afgedaan worden.

Na een paar minuten wachten, lag de veerboor klaar voor vertrek. Al vrij snel kwamen we bij het vrijheidsbeeld aan. Vanaf het vaste land van New York kun je het beeld amper zien staan, maar als je aan de voet van het beeld staat is het toch wel heel erg groot. Hier wat rondgelopen en een paar foto’s gemaakt.


Na een uurtje zijn we weer terug gegaan naar de veerboot. Op weg naar Ellis Island. Op Ellis Island kwamen vroeger alle immigranten die naar Amerika kwamen aan. Op het hoogtepunt kwamen er meer dan 10000 immigranten per dag aan. Ook hier even een paar foto’s gemaakt en na een uurtje te hebben rondgewandeld weer terug naar het vaste land met de veerboot.

Hup de metro in en een paar stations verder weer uitgestapt om even een hapje te gaan eten. Vervolgens naar het stadshuis gelopen een paar straten verderop om daar een andere metrolijn te pakken. Een halte verder zijn we weer uitgestapt. Het blijft verwonderlijk. Iedere keer als je hier uit de metro stapt en weer bovengronds komt, ben je in een andere wereld beland. Ook al is het maar een halte verder. In dit geval waren in China terecht gekomen. Beter bekend als Chinatown.


Na een tijdje rond te hebben gelopen, zijn we rechtsaf een zijstraat ingelopen en na 10 meter te hebben gelopen, Huppakee, weer een compleet andere wereld. In dit geval waren we in Itali?, oftewel Little Italy beland. Hier zit het ene na het andere Italiaanse restaurant. Het wemelt hier net zo van de Italianen als in Chinatown van de Chinezen. Onvoorstelbaar. Alles straalt Itali? uit. Zelfs de brandkraan is geschilderd in de kleuren van de Italiaanse vlag.


Een paar straten verderop, of blokken zoals ze dat hier noemen begint SoHo. SoHo is een afkorting van South of Houston en heeft niets te maken met de Londense wijk Soho. Dit is een echte artiestenbuurt. Tenminste volgens de reisgids. In eerste instantie valt dat niet zo op. Maar na een tijdje te hebben rondgelopen, valt meer en meer ons oog op de bijzondere types die hier rondlopen.


Die zie je overal wel lopen in New York, maar op de een of andere manier zijn die anders dan hier. Een uur of anderhalf ?n een kop koffie verder besluiten we om op ons gemak terug te gaan richting het hotel.

In de metro zitten we te bedenken wat we nog willen zien. Het Flatiron Building. De reisgids gepakt om te kijken waar het zicht bevindt. Na een snelle blik te hebben geworpen in de reisgids zien we dat we bij 23rd street moeten zijn. De rode lijn komt daar. De metro stopt op dat moment. Aangezien we in de rode lijn zitten, even kijken welk station we zijn. 23rd street! Uitstappen en naar boven.

Hier bevindt zich op de hoek met Broadway het bekende gebouw in de vorm van een strijkijzer. Daarna nog even rondgewandeld in het Madison Square Park, en uiteindelijk terug naar het hotel gegaan.

In april hebben we kaartjes gekocht voor de honkbalwedstrijd van de New York Yankees tegen de Baltimore Orioles. De kaartjes waren $5,- per stuk. Toen alle kosten erbij waren geteld kwamen ze op bijna $12,- per stuk. Zo gaat het hier met alles, er staat een bepaald bedrag genoemd, van wat iets moet kosten, maar daar komt nog belasting bij. Ach, het went allemaal vrij snel. Maar goed, honkballen dus. We waren benieuwd of dat alles gelukt zou zijn. De kaartjes zouden we op vertoon van een bevestigingsnummer, dat we via mail gekregen hebben, en op vertoon van een geldig legitimatiebewijs met foto kunnen ophalen. Niet dus.

We moesten volgens de e-mail anderhalf uur voor de wedstrijd de kaartjes ophalen. We zouden moeten zijn bij gate 4 loket 73. De wedstrijd zou om 19:05 uur beginnen dus we moesten er om 17:30 zijn. (die 5 minuten hebben we voor het gemak maar niet geteld) Eerst met de metro naar de Bronx. Het doel was halte 161 street, Yankee Stadium. We zouden er een half uur over doen, dus rond 5 uur op pad gegaan. Al snel zagen we de eerste in Yankee tenue uitgedoste mensen. Wij dachten:”Die zullen ook wel naar de wedstrijd gaan.”, dus we zijn die mensen, als echte kuddedieren gewoon gevolgd. En inderdaad, die mensen gingen ook naar de wedstrijd. De trein stopt bij het stadium en na een paar minuten de meute achterna te hebben gelopen zijn we bij het stadion. Gate 2 is de eerste poort die we tegenkomen. We kijken of dt er ergens richtingaanwijzers staan waar we heen moeten, maar die zien we niet. Voordat we ?berhaupt na kunnen denken of dat we iets vragen of dat we verder lopen, vraagt een oudere man waar we moeten zijn. Na een blik op ons uitgedraaide e-mailbericht te hebben geworden wijst hij ons de weg. Met de melding dat we bij loket 73, 74, 80 of 81 moeten zijn. Een minuut of vijf later zijn we bij het loket. Bij 74 staat geen rij, dus de keuze om daar te gaan staan is snel gemaakt. O, o. Hier moeten we dus niet zijn. We moeten zijn bij loket 66 t/m 72. En inderdaad bij loket 72 kunnen ze ons verder helpen met de kaartjes. Maar niet zoals we eerder gezegd hadden. Die man die was helemaal niet ge?ntereseerd in een of ander bevestigingsnummer of in een legitimatiebewijs. Hij wilde een creditcard. De creditcard afgegeven en jammer maar helaas. Nadat de man achter het loket de kaart door de bekende gleuf had gehaald verscheen er niets op het scherm. Of dat we de kaartjes met die creditcard hadden besteld. Oef, geen idee. Dat is ruim 4 maanden geleden gebeurd. Voordat Marieke haar creditcard had kunnen pakken om af te geven had de man besloten om het toch maar eens met het bevestigingsnummer te proberen. En ja hoor, Bingo. Ik dacht nu gaat het komen. N? is het moment gekomen dat ik mijn legitimatiebewijs moet pakken. Maar nee, na een blik op de achterkant van de creditcard te hebben geworpen had de man genoeg redenen ontdenkt om te besluiten de kaartjes aan ons te geven. Gelukkig, het was toch wel een beetje spannend of dat alles via zo’n internetboeking goed zou komen. Gate 2, Tier 22, Row R, Seat 23 stond er op het ene kaartje vermeld. Gelukkig stond er op het andere kaartje hetzelfde vermeld met uitzondering van het stoelnummer. Dat was 24. Weer terug naar Gate 2. Aansluiten in de rij. Volgens internet mochten we helemaal niets meenemen, maar bijna iedereen die we zagen hadden tassen vol met eten en drinken bij. Die werden een keer nagekeken en ze mochten verder lopen. Toen wij aan de beurt waren moesten we onze mobiele telefoon laten zien. Marieke moest haar telefoon aanzetten. Waarom? Werkelijk geen flauw idee. Maar we mochten verder. Nadat we bij Tier 22 naar binnen waren gelopen op zoek naar rij R. En wederom voordat we hadden kunnen bekijken of dat we iets zagen waar we zouden moeten zijn werden we door een man de juiste richting opgestuurd. We moesten helemaal bovenin zijn. Daar zaten we dan een uur voor aanvang van de wedstrijd. We dachten dat er wel volop entertainment zou zijn. Nou, niet echt. Er zat iemand op een Hammond-orgel te spelen en dat was het dan. Maar we kunnen ons ook goed vermaken met het alom bekende aapjes kijken, dus dat uur was al vrij snel voorbij. Na de derde inning stonden de Yankees al met 0-3 achter. In de vierde inning ben ik hot-dogs gaan halen, want we hadden ondertussen best wel honger. Toen ik terug kwam was de vijfde inning bezig en hadden de Yankees net gescoord. Dat was het moment dat de vlam in de pan sloeg bij de supporters van de Yankees. Het publiek werd helemaal gek. En dan niet zoals we bij PSV gewend zijn, nee, de mensen worden hier net zo uitzinnig als de fanatieke aanhang van PSV. Je kijkt je ogen uit. Gelukkig, want dat was voor ons d? reden om naar een honkbalwedstrijd te gaan. De sport zegt ons allebei niets, maar we wilden een keer de sfeer meegemaakt hebben. In de zesde inning scoorde de Yankees weer. 2-3 nu werd het nog een spannende wedstrijd ook. In de volgende inningen waren de Yankees dicht bij de gelijkmaker, maar het punt kwam er maar niet. Na afloop van de zevende inning gaan alle loketten waar ze eten en drinken verkopen dicht. Dus op het einde van de zevende inning snel naar een loket gelopen om wat te drinken te halen. “I’m sorry honey, we’re closed.”, was hetgene wat ik te horen kreeg. “I came all the way from the Netherlands to drink a nice cold Sprite out of a Yankees Fan Cup and now I am too late.?” was mijn vraag aan het meisje achter de kassa. Na een glimlach draaide ze zich om, pakte de beker, deed hem vol met Sprite en nadat ik $4,50 dollar had betaald mocht ik hem meenemen. Tot in de negende inning. 2-3. Orioles drie man uit. Yankees aan slag. Drie honken bezet. Twee man uit. 3 bal, 2 strike. Oftewel de laatste bal van de wedstrijd en volop scoringsmogelijkheden. De pitcher werpt. De slagman slaat en?. Werpfout. De bal moet opnieuw gegooid worden. De spanning stijgt. De pitcher werp, de slagman slaat?. Mis. Drie man uit. Wedstrijd afgelopen. Yankees verliezen met 2-3. Terug naar hotel. Ondertussen is het al half elf geweest. Om half twaalf komen we terug bij het hotel en gaan naar bed. Weer een ervaring rijker.

Vanmorgen toen we wakker werden kregen we de schrik van ons leven. Het regende. Volgens ons stond d?t nu net niet op ons verlanglijstje voor ons bezoek aan Amerika. Gelukkig werd het al snel droog. Omdat het weer toch vrij somber was, besloten we om naar Ground Zero te gaan. Op zich zijn we allebei geen ramptoeristen, maar we zijn wel van mening dat dit geen ramptoerisme meer is, maar gewoon een stuk geschiedenis. En een stuk geschiedenis dat je niet links kunt laten liggen als je er bent. Ik moet zeggen het is heel indrukwekkend. Hoewel er niets meer te zien is als een bouwput, blijkt uit alles in de omgeving wat er hier is gebeurd.

Daarna zijn we naar Wall Street gegaan. Alles en iedereen (op de toeristen na) straalt geld uit. Toen over de Brooklyn Bridge via de Manhattan Bridge en China Town terug naar ons hotel gegaan om ons wat op te frissen. Gelukkig is het weer helemaal omgeslagen en is het weer gewoon 27 graden Celcius. Morgen word het 32 graden, dus de korte broeken kunnen uit de tas.

En we kijken inderdaad uit op het Empire State Building. Alleen moeten we niet links maar rechts kijken.

Nadat we ons wat opgefrist hadden, zijn me weer aan het wandelen geslagen. Aangezien de hongerklop toesloeg, eerst maar op zoek gegaan om onze lege magen te vullen. Het was zaak om iets te vinden waar het vet niet vanaf droop en waar het redelijk zuiver oogde. Hierdoor vielen een aantal zaakjes, welke op ons pad kwamen af. Uiteindelijk uitgekomen bij de Pizza-hut.

Na het eten zijn we met de metro naar Times Square gegaan. Vader Abraham zong in ‘het kleine caf?’ al eens over neonreclame, maar zal er toen dit niet bij bedacht hebben. Uit het niets is de stad ineens verlicht.

Als alle ‘lempkes’ van Philips-makelij waren, dan zou PSV een miljardenbegroting kunnen hebben en zou Eindhoven een villastad zijn geweest. Je weet werkelijk niet waar je moet kijken. Ik had nooit gedacht dat een shot aan reclame zo indrukwekkend zou kunnen zijn!!

Wij zijn dan nu eindelijk in het hotel aangekomen. Het is nu bijna 9 uur in New York (bij jullie is het bijna 3 uur ‘s nachts) Inderdaad uitzicht op het Empire State Building (of een ander heel hoog gebouw, maar dat gaan we morgen uitzoeken.) We zitten op de 8e verdieping. Alles is goed, wel moe na zo’n lange dag van reizen. Het vliegen was zo voorbij, maar verder is het wachten in de ene na de andere rij. Maar daar zijn we voorlopig vanaf. Nu is het tijd om te gaan genieten. Of nee, toch eerst maar wat rusten en morgen fris weer op, kijken of dat we een jet-lag hebben.

Ja, je leest het goed Eindhoven. We hebben zitten kijken waar we ons bevinden, en als we vandaag naar Bremen rijden zijn we rond vijf uur in Bremen als het goed is. Dat is te laat om iets te gaan bekijken en te vroeg om in een hotel te gaan zitten. En vanaf Bremen is het nog ‘maar’ een uur of vier rijden naar huis. En ik heb geen zin om de hele avond in een hotel te gaan zitten, terwijl ik ook dezelfde avond nog in mijn eigen bed kan liggen. De oorspronkelijke planning was om vandaag naar Bremen te rijden en daar rond negen of tien uur in de avond aan te komen. Dan de dag erop Bremen te bezichtigen en dan laat in de middag richting huis te gaan. Maar ja, omdat we gisterenavond de minst gastvrije Noor van Noorwegen hebben ontmoet zijn we een heel stuk dichter bij huis dan gepland was. Dus in ??n ruk door naar Eindhoven. Zweden, Denemarken, Duitsland, Nederland en dan eindelijk…. Brabant.

5299km in 11 dagen gereden. In die tijd hebben we veel mooie dingen gezien. Ook dit zal een reis zijn om niet te vergeten. En de dingen die we hadden willen zien maar niet hebben gezien omdat we eerder terug gingen?
Die komen nog. Noorwegen loopt niet weg.

andaag dus de eerste dag van onze driedaagse terugreis. Vandaag willen we net voorbij Oslo komen. Een rit van ongeveer 800km dus dat is genoeg voor ??n dag.



Helaas is de wind nog niet gaan liggen en de snelste weg voert voor een deel langs de kust. We besluiten dat het verstandiger is om die niet te nemen omdat de wegen hier nogal smal zijn en we de weg niet kennen. We stippelen een route uit die ons naar het binnenland van Noorwegen voert. Bij Oppdal dalen we dan af via Lillehammer, Hamar tot net voorbij Oslo. Het doel wordt een camping in Frederikstad. Als we Oppdal voorbij zijn, wordt het langzaam aan beter weer. We stoppen in Lillehammer om wat souvenirs te kopen voor het thuisfront en een kopje koffie te drinken. (voor 20NKR weet je nog wel?) Als we in Hamar zijn is het zo’n mooi weer dat we besluiten om nog een keer bij het Vikingskipet te stoppen om foto’s te maken bij mooi weer. Net voor Oslo is het tijd om te eten. Snel wat gegeten bij een McDonalds en weer verder op pad. Om kwart over acht komen we bij de camping in Frederikstad aan. Helaas voor ons. Het is kwart over acht en de camping sluit om acht uur volgens de eigenaar. Maar als we zin hebben wil hij nog wel een hapje eten voor ons maken. Nou, d?t laat dan ook maar. We besluiten om verder te gaan en een slaapplaats te gaan zoeken. Omdat we al bijna in Zweden zijn en de meeste hutten of hotels die aangegeven staan een kilometer of 10 van de snelweg af liggen, besluiten we om een Motel te zoeken aan de snelweg. We weten dat dit nog wel even zal zijn rijden. Snel even getankt en weer verder. Eindelijk even na elven vinden we een Motel. Ruim 250km meer afgelegd als gepland was. Snel naar bed en morgen vroeg weer op om onze weg te vervolgen.

Het weer wordt er niet beter op. Regen en mist. We pakken snel de auto in en gaan op weg richting Molde. We willen via Kristiansund rijden, want dan kunnen we via de Atlanterhavsveien naar Molde toe rijden. Kristiansund is een schitterende plaats, helaas hebben we weinig tijd om hier rond te wandelen. We moeten de boot nemen die ons bij het begin van de Atlanterhavsveien brengt. Voordat we de weg op draaien, drinken we nog even een kopje koffie. Het is opgehouden met regenen en we hebben een bijna strak blauwe lucht om naar te kijken. Helaas is de wind alleen maar sterker geworden. Het waait nu niet meer hard, maar het is een storm. Zullen we wel over de weg met 8 bruggen rijden? We besluiten om het toch maar te doen.

Onderweg een paar keer gestopt om foto’s van dit spektakel te maken. Marieke besluit na de eerste stop om in de auto te blijven wachten omdat ze door de wind bijna niet op haar benen kan blijven staan.

Als we de Atlanterhavsveien verlaten begint het weer te regenen. We besluiten om nu ook maar een hut te zoeken. Al snel een hut gevonden met daarin zelfs een TV. Nu kunnen we kiezen uit Noorwegen 1 & 2 en een lokale zender. Hier het weerbericht op gekeken. Oei, oei, oei. Het ziet er niet goed uit voor de komende week. Ons Noors is niet zo heel erg best, maar uit de plaatjes begrijpen we wel dat het weer de komende week alleen maar verder verslechtert. Na heel veel met elkaar praten en na lang wikken en wegen besluiten we om de reis af te breken en morgen terug te gaan naar Eindhoven. Hoe spijtig we het ook vinden. We zijn allebei van mening, dat als we hier blijven en verder langs de fjorden gaan reizen (wat de bedoeling is) dat het slechte weer onze vakantie gaat bederven. Morgen pakken we de spullen en rijden we tot net voorbij Oslo. De dag daarop willen we tot aan Bremen rijden en daar nog het een en ander bekijken om de dag daarop terug naar Eindhoven te gaan.

Gisteren dus aangekomen in Trondheim. We hebben ook hier gekozen voor een hut omdat we het weer toch niet helemaal vertrouwden. De eerste hut hadden we pech omdat daar de koelkast niet van werkte. Terug naar de receptie gegaan en we kregen een andere hut (de laatste die vrij is) toegewezen. Hier werkte alles zoals het behoorde te werken. Nadat we alles hadden uitgepakt zijn we eerst de camping wezen verkennen. Er was een wasruimte, dus we kunnen de kleren een keer wassen. Al snel blijkt de keuze voor een hut de juiste keuze te zijn. Amper een uur nadat we op de camping zijn gearriveerd komt de regen met bakken uit de lucht. Dus…. maar weer eens een keertje vroeg naar bed en hopen dat het morgen weer beter weer is. Niet dus. De regen komt niet met bakken uit de lucht, maar de wind is stevig en de lucht is heiig. Op naar Trondheim. Eerst naar het stadion van Rosenborg. En daarna Trondheim in. Een parkeerplaats gevonden aan de rand van de stad. Onze weg gezocht naar de Nidaros Kathedraal. Deze kathedraal wordt gezien als de belangrijkste kerk van Noorwegen. Nog net even de kathedraal van binnen kunnen bezoeken voordat de mis begon. Daarna hebben we het grootste houten huis van Noorwegen bezocht. Daarna een route gereden langs de kust, want het was berekoud in Trondheim. ’s Avonds hebben we ook nog een route gereden. Ook hier hebben we weer genoten van de vele schitterende landschappen die Noorwegen te bieden heeft. En, voor de verandering, maar weer vroeg naar bed, want het regent.

Onderweg naar Trondheim zijn we net voorbij Lillehammer even gestopt bij een Stavkirke. Dit zijn hele bijzondere, oude, houten kerken. Verder gegaan richting Trondheim en besloten dat we niet de snelste, maar de korste route wilden volgen. Op de binnenwegen valt immers meestal meer te zien. Nou, van deze beslissing hebben we zeker geen spijt gehad. Overal watervalletjes, de meest schitterende vergezichten. Alleen we hadden maar ??n probleem: “Koffie.” Waar we ook zochten, nergens een restaurantje of een camping. Ondertussen terechtgekomen in een verlaten mijn. Hier zullen ze ongetwijfeld koffie hebben ?n een toilet. Want ook wat dat betreft komt het water aan onze lippen te staan. Jammer, maar helaas. Het is zondag vandaag en alles is hier gesloten. Weer verder gereden. Komen we een oud houten bordje tegen met daarop de magische woorden : “Restaurant 1km”. De pijl gevolgd. En aangezien de Noren het niet zo nauw nemen met de juiste afstand aangeven, viel het niet tegen dat we na een kilometer of vier bij, inderdaad, een restaurant aankwamen. We werder uitermaten gastvrij ontvangen door Geier en zijn vrouw. Zij ging koffie zetten terwijl we naar de WC gingen en Geier hield ons aan de praat. E-i-n-d-e-l-i-j-k koffie. Weer vette pech voor ons. De koffie was VIES. En dat is dan nog voorzichtig uitgedrukt. Snel weer verder, want het is nog een heel eind naar Trondheim. Gelukkig schijnt het zonnetje weer vandaag, dus alles zal wel goed komen.

Eerst even door het dorp gelopen en een bakje koffie gedronken. Een kopje van ‘slechts’ 20NKR (?2,67). Inderdaad: slechts. De hoge prijzen beginnen al te wennen. Daarna naar het Noors Olympisch Museum gegaan. Heel leuk opgezet. Aangezien er in Lillehammer zelf niet zo heel veel te zien is, besluiten we om de Peer Gynt Route te gaan rijden. Volgens de reisgids is dit een hele mooie route over een bergtolweg. Tom verteld waar we heen wilden rijden en op weg gegaan. We werden over landwegen gestuurd en zelfs over een grindpad cq zandpad. Maar Tom bleef volhouden dat dit de snelste weg was. Eenmaal bij de tolpoort aangekomen 60NKR (?8,-) betaald en de zandweg opgereden.

We hebben genoten van de schitterende uitzichten over de 67km lange zandweg. Het ene moment was het uitzicht nog mooier dan het andere.

Toen tegen Tom verteld dat we in Vinstra naar het Peer Gynt Monument wilden. Na een tijdje rijde zei hij: “Over 50 meter, bestemming bereikt.” We keken elkaar aan terwijl we door een bocht reden en dacht: “Ja, dat zal wel.” Maar Tom had gelijk en zette ons mooi op de parkeerplaats bij de kerk waar het monument stond. Hierna een bakje koffie gedronken en terug naar de hut in Lillehammer.

Jammer maar helaas. Het is niet opgehouden met regenen. Dat wordt dus een natte tent. Vlug alles in de auto gezet, zodat het allemaal nog zo droog mogelijk mee kan en op pad. Naar de Olympische Skischans van 1952.

De toren in geweest en het skimuseum bezocht. Ondanks de regen en de mist was het uitzicht toch ontzettend indrukwekkend. Na de middag verder gegaan richting het noorden. Eerste tussensop wordt Hamar, waar we het bekende Vikingskipet bezoeken.

Daarna bezoeken we de ru?nes van een kathedraal. Dit geheel wordt overkoepeld door een immens grote glazen hal.

Het contrast tussen oud en nieuw is ontzettend groot, maar op de ??n of andere manier past het wel. Verder naar Lillehammer. De tweede en laatste stop voor vandaag. We hebben besloten om een hut te zoeken zodat alles kan drogen. Ongeveer 10km voor Lillehammer hebben we er ??n gevonden. Twee nachten zullen we hier verblijven. En Oslo? Voor ons is Oslo de stad van de regen…

Het beloofd weer een stralende dag te worden. Eerst willen we naar het Vikingschipmuseum en naar het Vigelandpark. Misschien nog even Oslo in. Oslo de stad van…..
Ja, van wat eigenlijk? We gaan het vandaag wel ontdekken. Het Vikingschipmuseum ligt ongeveer 20km van de camping verwijderd, maar Tom brengt ons tot aan de voordeur van het museum.

Het Vikingschip in het museum

Naar binnen toe gegaan en ruim een uur lang drie schepen en wat andere spullen uit de tijd van de Vikingen staan te bewonderen. Omdat het Openluchtmuseum naast het Vikingshipmuseum ligt ?n omdat het zo’n lekker weer is, besluiten we om vandaag in plaats van morgen het Openluchtmuseum te bezoeken. “Hier zie je heel Noorwegen in een dag.”, aldus de folders. Of het waar is? Geen idee. Wel is het een mooi museum en hebben we, mede dankzij het zonnetje, een paar mooie foto’s kunnen maken.

Een demonstratie in het openluchtmuseum van Oslo

Hierna gaan we door naar het Vigelandpark.

Het Vigelandpark

Terwijl we daar door alle beelden van Vigeland overdonderd worden, betrekt de lucht en gaat het steeds harder waaien.

Het weer wordt slechter en slechter

Terug naar de camping en wat eten. Het eten even laten zakken en een stukje gaan lopen. Genieten van het uitzich over Oslo en het Oslofjord. Ondertussen gaat het steeds harder waaien. Terug naar de tent en al om negen uur gaan we slapen omdat de wind te koud is. ’s Nachts regent het een half uurtje. Om zes uur begint het weer te regenen. Hopen dat het nu ook weer snel ophoudt, want over een paar uur moeten we de tent inpakken.

Weer een reisdag. Van Kopenhagen naar Oslo via Zweden. Een totale afstand van 634km. Heerlijk weer, tot op het moment dat we Noorwegen binnenkwamen. Toen we Oslo rond de klok van vier uur binnenreden vielen de eerste druppels. Al snel de camping gevonden. Toen we de tent net hadden opgezet begon het echt te regenen. In de auto gestapt en maar wat gaan rondrijden. Anders kunnen we tenslotte niets doen met dat weer. Gelukkig dat we Tom hebben!!!

Oslo by night

Snelwegen over, onder & door elkaar heen. Tunnels met op- en afritten en een bewegwijzering die zelfs de Belgen waardeloos zouden vinden. Maar het navigatiesysteem bracht ons tenslotte toch maar mooi voor de tent. Slapen en hopen op beter weer voor morgen.