Voor vandaag staat de eerste reisdag op het programma. En het is meteen een behoorlijke rit van meer dan 400 kilometer naar Austin. Aangezien we niet in de VS zijn om alleen maar te rijden, maar ook nog iets of wat te zien, betekent dat een beetje op tijd opstaan. Om kwart voor zes gaat de wekker dus gewoon. Niet dat het nodig was, want om vijf uur was ik er al uit. Waarschijnlijk heb ik toch nog niet helemaal het juiste ritme te pakken, want vijf uur is zelfs voor mij aan de vroege kant. We ontbijten en gaan op pad. Eerst even een korte stop maken bij Walmart is de planning. Het zit al gelijk tegen. Vanaf het hotel zou het ongeveer een kwartier rijden zijn. Dat lukte niet helemaal aangezien er een woud van omleidingen en wegafzettingen waren, duurt het meer dan een half uur alvorens we onze auto bij de supermarkt parkeren.

Na de boodschappen is het tijd voor de volgende stop. En dat is gelijk de langste stop van vandaag. We hebben in Brazos Bend State Park een wandeling uitgestippeld. De reis hierheen verloopt wel vlot en drie kwartier later hebben we de auto geparkeerd bij het bezoekerscentrum. We kunnen nog niet naar binnen, want het gaat pas om 9 uur open.

We gaan eerst wandelen. Alhoewel het vroeg is, is het al warm. Wordt er in Nederland geklaagd over de hitte. Deze ochtend was het 27 graden. Om 7 uur welteverstaan. Als we iets voor negenen aan de wandeling beginnen, is het kwik al ruimschoots de 30 graden gepasseerd. Om 10 uur is het een aangename 38 graden. Ach, het is warm. En aangezien klagen niets helpt, wandelen we lekker door. Dit park is vooral bekend om de grote hoeveelheid vogelsoorten die hier leven. Leuk, maar eerlijk gezegd, komen we hier meer voor het feit dat in dit park ook het grootste Amerikaanse roofdier leeft. De alligator. De wandeling die we hebben uitgestippeld zal ons langs vier verschillende meren leiden. Althans, dat is de bedoeling. Want ook in dit deel van de wereld staat het water laag. Twee van de eerste drie meren die we passeren zijn volledig opgedroogd. De natuur is mooi, maar gebrek aan water zorgt er ook voor dat er niet zo heel veel vogels te zien zijn. Laat staan dat we een alligator ontdekken.

Onze hoop is gevestigd op het deel van de wandeling waar aan beide zijden van het pad water zou moeten zijn. Hier staat wel wat water, al is het niet heel veel. Maar genoeg om veel verschillende vogels te ontdekken.

Plotseling denken we geluk te hebben. Maar het is net te ver weg om het met zekerheid te zeggen. We classificeren hetgeen we gespot hebben, maar als een stuk hout. Korte tijd later hebben we meer geluk en zien we een alligator zwemmen.

We wandelen verder en zien nog een paar van deze bijzondere dieren. We genieten volop. Het laatste deel van de wandeling is niet zo interessant. Een lang recht pad door de bossen. Na meer dan 2 kilometer is het een keer linksaf slaan, en dan weer ruim een kilometer door naar de parkeerplaats.

We gaan verder. De volgende stop is een zogenaamde Lost Place. Een kerk. We maken een korte stop, en kijken even binnen. Leuk, maar niet heel bijzonder. Gelukkig was het niet noodzakelijk om er ver voor om te rijden.

We rijden verder. Een behoorlijk stuk rijden nu. De volgende stop is in het plaatsje Bastrop. Bekend uit de film Texas Chainsaw Massacre. Niet dat we die ooit gezien hebben, maar dat terzijde. We bekijken het monument dat hier is neergezet ter nagedachtenis aan de overleden mensen die aan de film hebben meegewerkt en maken een paar foto’s.

Dan is het tijd om te gaan winkelen bij de outlet. Het laatste stuk is het druk op de weg. In de outlet is het allesbehalve druk. We vinden niet wat we zoeken (al heb ik geen idee wat we zochten) en verlaten de outlet in dezelfde staat als we gearriveerd zijn.

Het is inmiddels tijd om te gaan eten. We hebben wel zin in Mexicaans. De navigatie wordt ingesteld op het Mexicaans restaurant dat we lang geleden hebben uitgezocht. Voldaan gaan we verder. We stoppen even bij de supermarkt om wat drinken te halen. We zien dat de benzine hier behoorlijk goedkoop is. We tanken dus gelijk even de auto vol voordat we naar het hotel gaan.

We hebben toch wel even getwijfeld van te voren of we een behoorlijke som geld uit wilden geven, voor iets dat ons eigenlijk helemaal niets zegt. En ja, ik weet het. We hebben ook veel geld uitgegeven voor Elvis en Prince, terwijl we niet tot de grootste fans behoren. Maar ruimtevaart, dat is voor ons beiden wel erg abstract. En een voorkeur voor techniek hebben we ook al niet. Want maakt het dat we dan toch een paar paar dollars hebben gespendeerd om een aantal uren rond te mogen lopen in het NASA Space centrum? Dat is heel simpel, we zijn beiden wel gevoelig om iets te zien dat een grote impact heeft gehad op de wereldgeschiedenis. En daar mag je de maanlanding van de Apollo 11 op 16 juli 1969 wel toe rekenen. Wij zijn te jong om het ons te herinneren, maar ik weet bijna zeker dat de oudere generatie de TV beelden nog voor de geest kan halen van de eerste menselijke voetstap op de maan.

Dus hebben we een aantal maanden geleden tickets geboekt en worden we om 10:00 uur verwacht en mogen we om 11:20 uur door naar de controlekamer daar waar de legendarische woorden: “Houston, we’ve had a problem” (over het algemeen denkt men dat de zin was: “Houston we have a problem”, maar dat is niet juist) gehoord werden en het probleem vakkundig opgelost werd. Om de controlekamer te mogen bezoeken, dien je een apart kaartje bij te boeken.

Zoals gezegd worden we ‘pas’ om 10:00 uur verwacht, dus hebben we nog wel even tijd om van te voren een korte wandeling te gaan doen.

Gisteren heeft Paul een rondje met labcaches uitgezocht in een klein natuurgebied. Het leek ons de moeite om hier de zonsopgang te kunnen aanschouwen. Op tijd uit de veren en richting het rondje. Jammer voor ons, het natuurgebied is momenteel afgesloten. Dan maar een plan B bedenken. Gelukkig voor ons liggen er overal genoeg (lab) caches om ons te kunnen vermaken. De keuze valt op een rondje door historisch League City. Nou valt dat historisch hier doorgaans wel mee, maar we vermaken ons toch prima. We merken bovendien op dat het op de vroege ochtend voor 9 uur al flink warm is. Dat belooft weer wat voor de temperatuur die de dag ons nog brengt.

Na een bakje koffie in een lucht geconditioneerde ruimte, kunnen we er weer tegenaan en melden we ons keurig op tijd bij de ingang. We lopen op het gemakje door de centrale hal en merken op dat ons hart er toch echt niet sneller van gaat kloppen van al wat er met ruimtevaart van doen heeft. Geef ons liever de ruimte buiten. Maar nu we er toch zijn maken we wat foto’s en vliegt de tijd om.

We melden ons weer op tijd voor de tour richting de controleruimte. Een tram brengt ons keurig naar de plek van bestemming. Maar niet zonder allerlei restricties. Op je stoel blijven zitten, kinderen plaatsen tussen de ouders in en niet uit de tram hangen. Niets naar buiten laten vallen, want er kan absoluut niet gestopt worden op plaatsen waar de tram normaal niet stopt. We houden elkaar stevig vast, zodat geen van ons uit de tram kan vallen. Stel je voor dat we één van ons achter zou moeten blijven in afwachting tot de beveiliging komt. Want er kan immers absoluut niet gestopt worden, onthoud dat goed.

Aangekomen bij de meest beroemde controlekamer ter wereld, worden we verzocht muisstil te zijn. Anders moet je terug naar de tram en mag je niet mee naar binnen. We lopen op onze tenen de trappen omhoog en nemen plaats op authentiek meubilair. In 20 minuten worden we mee teruggenomen in de tijd. Eerlijk is eerlijk, je voelt aan alles dat dit uniek is. We hebben echt het gevoel een stukje geschiedenis te hebben herbeleefd. (En let vooral op de volle asbakken op de werkplekken).

We bezoeken daarna nog het rocketpark, waar een replica van de Saturn V ligt. Je kunt je vooraf geen voorstelling maken hoe groot zo’n ding is. Ik kan iedereen vertellen, heel groot!

Als laatste bezoeken we nog de spaceshuttle welke op een Boeiing gemonteerd is en zo van de ene kant van de VS naar de andere kant van de VS werd gebracht. Al met al is de dag omgevlogen en hebben we er zeker geen spijt van. En hebben allebei het gevoel iets unieks te hebben mogen aanschouwen.

We hebben voor het eten nog even tijd voor een korte wandeling langs een paar grappige beelden van pelikanen alvorens we met een volle buik terugkeren naar het hotel.

Houston, de stad van! Ja, waarvan eigenlijk. is het de stad die iemand opbelt als hij onderweg is naar de maan om te zeggen dat er een probleempje is? Wellicht, maar heel veel zegt het ons eigenlijk niet. Wat dan wel? We hebben totaal geen idee. En om heel eerlijk te zijn, vinden we dat ook helemaal niet erg. Een stad die niet heel bijzonder is, is ideaal om een dagje te vertoeven om op die manier een beetje te acclimatiseren. En dat is wel nodig. Ondergetekende stond vanochtend om kwart voor vijf op. Niet omdat het nodig was, maar puur omdat de biologische wekker het de hoogste tijd vond. Een kleine drie kwartier later was ook Marieke van de partij. Dus maar douchen en daarna ontbijten. We besluiten om alvast wat boodschappen te gaan halen, die we over een paar dagen nodig hebben. Het is dan 7 uur. Gelukkig zijn hier de winkels dan al gewoon open. Bovendien kunnen we dan meteen genieten van een fraaie zonsopkomst.


Als we de boodschappen in het hotel hebben achtergelaten, gaan we op weg naar downtown Houston. In januari hebben we al een wandeling door deze stad uitgestippeld. En ook de parkeerplaats hebben we daarbij natuurlijk uitgezocht. Jammer, maar helaas. Vandaag is de parkeergarage gesloten in verband met een evenement. Wat nu? We rijden verder en parkeren de auto aan de kant van de weg. We zoeken met spothero een betaalbare parkeerplaats op, en boeken die. Een paar minuten later stoppen we met de auto voor de slagboom van de parkeergarage en hopen dat de boeking is doorgekomen. We houden de QR-code die we in de mail hebben ontvangen voor de camera en de slagboom en de roldeur gaan open.

We besluiten om onze wandeling door Houston te laten beginnen op het punt dat we oorspronkelijk al startpunt hadden uitgezocht. Klein nadeel is wel dat het in totaal een paar kilometer verder wandelen zal zijn dan we hadden bedacht. En hoewel het nog maar net 9 uur is geweest, is het toch al behoorlijk warm. We zoeken de eerste geocache voor vandaag. Het duurt eventjes, maar uiteindelijk hebben we de goed verstopte cache gevonden.

Dan wandelen we verder naar de volgende locatie. Tijdens het uitstippelen van de wandelroute in januari heb ik een plek gevonden die bekend staat als Skyline View. Dit is een brug over een snelweg, waarvan het hek volhangt met hangsloten. Tussen de hangsloten door heeft men een goed uitzicht op de skyline van Houston. Met behulp van streetview ontdekte ik een gat in het hek. De locatie gepind en de coördinaten opgeslagen. Als dan blijkt dat het bepalen van de juiste locatie gelukt is tot op 2 meter vanachter een computertje 8160 kilometer verderop, dan geeft dat wel een voldaan gevoel. Dat het uitzicht op de skyline dan een beetje tegenvalt, dan is dan maar zo.

We wandelen verder en krijgen te horen dat het in Zoutelande vandaag veel te warm is om te fietsen. Wel, we zouden natuurlijk kunnen antwoorden dat het hier ook warm is en ook wij niet onderweg zijn op de fiets. We besluiten wijselijk om niet te antwoorden, maar maken gewoon de stappen wat kleiner en wandelen verder naar Tranquillity Park. Dit park is opgedragen aan de geschiedenis van de ruimtevaart. En juist in dit park is een klein monument dat ik graag wil zien. Namelijk een kopie van de voetafdruk die Neil Amstrong in 1969 op de maan zette.

We wandelen verder. Het wordt warmer en warmer, en onze stappen worden vanzelf kleiner. Onderweg valt ons het grote aantal muurschilderingen op. We genieten van deze kunst en wandelen verder en verder. Onderweg drinken we een paar keer een kop koffie. Warm is het toch al.

De laatste grote stop van de wandeling is een beeld van Fab 4, oftewel The Beatles. Een eindje weg van de binnenstad op een plekje waar eigenlijk niemand komt staan vier enorme beelden van John, Paul, Ringo & George. We maken foto’s en gaan terug naar de parkeergarage. Dit is nog wel een behoorlijk eind lopen, en door de hoge temperatuur, hebben we warm stromend water op onze ruggen.

Wat ons opvalt is dat Houston verrijkt is met behoorlijk wat kunst. We genieten ervan. Als we bij de auto zijn, hebben we nog enkele korte stops in de planning zitten. De eerste zijn de Presidential Heads. De naam zegt genoeg. In de tuin van een kunstenaar staan enorme hoofden van voormalige presidenten van de VS. Het was oorspronkelijk de bedoeling dat deze in een themapark in South Dakota zouden komen te staan, maar dat project is nooit van de grond gekomen. Gelukkig voor ons, want deze plek is leuk genoeg om er een stukje voor om te rijden en enkele foto’s te maken.

De laatste stop van vandaag is een kunstmatige waterval in het Gerald D. Hines Waterwall Park. Parkeren is er nagenoeg onmogelijk. Dus alarmlichten aan en een paar foto’s maken. Een leuke stop voor een paar minuten, maar meer ook niet. We besluiten om wat te gaan eten, want langzaam aan beginnen we toch wel honger te krijgen. We zijn nog niet helemaal geacclimatiseerd, maar dat is niet erg. Ook daar zijn kleine stapjes voor nodig.

In 2011 zijn we al eens in Texas geweest, maar daar was ook alles mee gezegd. Veel verder dan een meter of 25 zijn we destijds niet verder in de staat geweest. Dus om nu te zeggen dat we ‘echt’ in deze staat zijn geweest. Nou, nee.

Zoals de meesten wel weten, ontstaat bij ons het idee voor een roadtrip vaak tijdens het maken van een roadtrip. Veel trips stonden in het teken van het vinden van oude geocaches, om op die manier de Jasmer tabel vier maal te kunnen vullen. In 2019 maakten we een roadtrip van Portland naar Denver. Het zou de laatste roadtrip zijn die in het teken van Jasmer stond, omdat aan het eind van die reis onze persoonlijke queeste voltooid zou zijn. Op die manier ontsproot het idee om een roadtrip te maken door Texas. Eenmaal thuis werd er een route in elkaar gezet en enkele maanden later werden de tickets geboekt.

COVID-19 gooide roet in de plannen, en de reis kon niet doorgaan. Een jaar later werd het ook niets. Toen het weer wel kon in 2022, besloten we om weer een rondreis te maken door het westen van de VS, om het door ons zo geliefde ‘rood’ te bezoeken. Uiteraard afgewisseld met behoorlijk wat groen. Het werd een reis om nooit te vergeten.

Texas lag dus nog steeds op de plank. Voor 2023… De route die we bedacht hadden zou het niet gaan worden. Er was teveel veranderd in de wereld. Een belangrijk ding dat was veranderd waren de vliegreizen. Graag vliegen wij de heenreis rechtstreeks om zo de kans op het kwijtraken van bagage te verkleinen. Ook zijn we niet verzot op het feit dat we in de VS zelf de bagage naar het ander vliegtuig dienen te brengen en eerst door de douane dienen te gaan alvorens te kunnen overstappen. Te veel stress die niet noodzakelijk is in onze optiek.

We besloten om de route opnieuw in elkaar te zetten. Eenmaal dat gedaan, was het een kwestie van het boeken van tickets en een huurauto. Dat de prijzen inmiddels fors hoger zijn, dat weten we, maar toch blijft het schrikken als je meer dan het dubbele dient te betalen voor een huurauto dan voor COVID-19. De uitgestippelde route werd totaal anders dan we in 2019 hebben bedacht. Ook omdat het gevoel bij Texas inmiddels totaal anders is dan dat het was in 2019. We zijn ouder geworden denk ik.

De vliegreis brengt ons naar Houston. Hoe vaak ik in gedachten al de titel: “Houston, we have a problem.”, heb getypt, dat weet ik niet meer. Maar stiekem hoopte ik dat we 0,0 reden zouden krijgen om überhaupt deze titel te kunnen gebruiken. Want als er iets is, waar we niet op zitten te wachten, dan is het wel op een probleem.

Om de reis in alle rust te kunnen laten beginnen starten we deze reis ook weer met een dagje Amsterdam, om vervolgens in een hotel bij Schiphol te overnachten. Minder reistijd op de dag van de vliegreis, dus minder stress in onze optiek. Uiteraard is het wel gewoon vroeg opstaan. Om 6:50 dienen we op het vliegveld te zijn. Drie uur voor vertrek. Zoals wordt geadviseerd bij intercontinentale vluchten. Als we opstaan, gaan we eerst op het gemak ontbijten. Daarna kijken we hoe laat de shuttlebus naar Schiphol komt. We zien dat we nog 13 minuten hebben om onze spullen te pakken. Dat is een beetje aan de krappe kant denken we, maar 20 minuten later komt er weer een bus. Dan nemen we die maar, besluiten we. Iets na de klok van 7 op het vliegveld zijn, zal ook geen probleem zijn.

We pakken de koffers in en lopen naar beneden. Daar staat de bus nog klaar. We stappen in, en de bus vertrekt nagenoeg onmiddellijk. Even later staan we te kijken bij welke balie we ons dienen te melden. We wandelen erheen, en bij de eerste controle vertelt de stewardess ons, dat ze op de middelbare school een vriendje had, met dezelfde achternaam als Marieke. Bijzonder, want zo heel vaak komt die naam nu ook weer niet voor. Ook wel weer fijn, dat de stewardess wat jeugdherinneringen op kan halen, want eerlijk gezegd is het niet heel erg druk op het vliegveld.

We laten onze koffers achter en gaan richting security control. Waar we bij de balie al niet dienden te wachten (we hadden geeneens tijd om de paspoorten uit de tas te halen voordat we aan de beurt waren), was het hier eigenlijk van het laken eenzelfde pak. Verbaasd lopen we richting de bakken om onze spullen in te leggen. We maken een kort praatje met de beveiligingsmedewerken, lopen door de scanstraat en halen onze spullen op. Nog even door de paspoortcontrole en we kunnen koffie gaan halen.

Daar is de wachtrij eigenlijk nog het langste. 49 minuten nadat we in het hotel in de bus stapten, zitten we op Schiphol aan de koffie. Dat moet haast een nieuw record zijn denken we.

Dan kom ik tot de ontdekking dat ik vergeten ben om de geocaches op de laptop te zetten. Zou ik dan toch die gedroomde titel kunnen gebruiken? Jammer, maar ik heb al snel enkele oplossingen bedacht. De eerste is om gewoon even in te loggen op het netwerk thuis, om zo de backup aan te spreken. Het inloggen is geen enkel probleem. Het aanspreken van een backup van 9,8GB blijkt wat lang te duren met de internetverbinding die we hebben. Tijd voor Plan B. Iets wat ik nog nooit geprobeerd heb, maar in mijn ogen zou het moeten werken. Ik koppel de GPS aan de laptop en open het bestand waarin de caches staan op de GPS. Dit blijkt te werken en korte tijd later is de laptop gevuld met de caches die we in de VS kunnen gaan zoeken. No problem dus.

Als de koffie op is, besluiten we om naar de gate te wandelen. We doen een spelletje en het valt ons op dat het rustig is in de gate. Wonder boven wonder begint het boarden vervolgens ook nog eens op tijd. Het moet allemaal niet gekker worden. De volgende verbazing is dat het boarden ontzettend soepel gaat. Geen mensen die staan te dringen om als eerste in het vliegtuig te zijn waar we toch allemaal in dienen te stappen, dus waarom zo’n haast. We lopen door de gangen van het vliegtuig. In alle rust. Geen dringende mensen. Geen mensen die staan te mopperen omdat ze hun handbagage niet kwijt kunnen. Niets.

We maken een praatje met de stewardess en als we al een tijdje aan boord zijn, maken we de opmerking dat het vliegtuig wel aan de lege kant is. Er blijkt een vlucht vertraagd te zijn, en daardoor kunnen de mensen de overstap niet halen. Als het vliegtuig is opgestegen, mogen we kiezen waar we willen gaan zitten. Van de 118 stoelen in het gedeelte van het vliegtuig waar we zitten, zijn er slechts 21 bezet. De eerste twee rijen staan volledig tot onze beschikking.

Onderweg kletsen we gezellig met de stewardessen. Als we ruim 10 uur vliegen later in Houston, Texas zijn geland, wensen ze ons een prettige reis. Aangezien we toch nog even dienen te wachten alvorens we het vliegtuig uit kunnen, kletsen we vrolijk verder. We zeggen dat we blij zijn als we binnen drie uur na de landing onze huurauto hebben. We bedanken de dames en gaan richting de douane. Maar eerst nog even een plaspauze, want uit ervaring weten we dat de rij bij de douane in de VS lang kan zijn.

Ook dat verhaal blijkt hier weer niet op te gaan. Slechts twee mensen staan er voor ons in de rij bij de douane. Er zijn drie balies beschikbaar. Helaas mogen we de balie niet zelf uitkiezen. Zo luxe is het ook weer niet. Maar ik weet zeker dat men het ook hier ten stelligste ontkent dat er aan etnisch profileren wordt gedaan. Uiteraard geloven we meteen dat het puur toeval is, dat de rij waarin wij staan te wachten langer duurt, dan de andere twee rijen. Maar goed, ons hoor je niet klagen, want binnen een vloek en een zucht zijn we ook hier de door de douane.

Nu nog hopen dat we niet al te lang hoeven te wachten voordat de koffers op de band komen, en dat onze koffers er überhaupt bij zitten. Hier hebben we zelfs geen tijd om te zuchten en te vloeken, want voordat we er erg in hebben, staan we met de koffers in de hand gereed om op weg te gaan om de huurauto op te halen.

Zou het hier dan weer redelijk normaal gaan. Nee hoor, als we bij het verhuurbedrijf arriveren, zijn we meteen aan de beurt. Rijbewijs laten zien. Wat papieren invullen en de creditcard even gebruiken. Een goede vijf minuten later staan we een auto uit te zoeken. Zoals gewoonlijk kiezen we een compacte middenklasser uit. Net zoals vorig jaar een SUV. Geen vehikel van Amerikaanse makelij dit keer, maar een Toyota. Ook deze hebben we voor het uitkiezen. Zo veel staan er. We besluiten om degene met de minste mijlen op de teller te nemen. Het wordt een bordeauxrode Toyota RAV-4 van een maandje oud met iets meer dan 1300 kilometer op teller.

Het is tijd om boodschappen te gaan doen. Nog geen 75 minuten nadat we geland zijn, rijden we naar het zuiden van Houston. Wonder boven wonder is het niet druk op de weg,. Het is een behoorlijk stuk rijden, maar toch leggen we de 90 kilometer af in een kleine drie kwartier. Het blijft ieder jaar weer een vreemde gewaarwording om zulke afstanden binnen een en dezelfde stad te kunnen rijden. We parkeren de auto bij een winkelcentrum. Eerst kopen we een sim-kaart en daarna gaan we naar de Walmart voor wat drinken. Ook dit gaat allemaal voorspoedig. De sim-kaart duurt nog geen 10 minuten en het drinken is ook geen probleem. Na snel een hapje te hebben gegeten, gaan we naar het hotel.

Vooraf was ik bang dat vandaag alles fout zou lopen, maar het tegengestelde bleek waar. Enkel en alleen luxe-problemen kwamen we tegen op onze weg vandaag. Tja, en dan kan ik toch nog die droomtitel gebruiken. Zij het in aangepaste vorm.

Het is weer de eerste vrijdag na 5 september. Hoog tijd dus om een dagje te gaan wandelen in het Amsterdamse. Zoals gewoonlijk hebben we een hele wandeling uitgestippeld. We parkeren de auto op Lang Parkeren, gaan met de shuttle naar Schiphol, om van daaruit de shuttle naar het hotel te nemen. Na de spullen op onze kamer te hebben achtergelaten, gaan we met de shuttlebus terug naar Schiphol om verder te gaan met de trein naar Amsterdam CS. Al met al staan we na iets meer dan drie uur nadat we thuis zijn vertrokken in het centrum van Amsterdam om aan onze wandeling te beginnen.

Al snel krijgen we de eerste tegenvaller te verduren. De geheugenkaart van het fototoestel is namelijk kapot. Hoe het kan? Geen idee. Afgelopen zondag was er nog niets mee aan de hand. We gaan verder naar de eerste cache van vandaag. Meteen krijgen we de volgende tegenvaller te verwerken. De cache is er namelijk niet meer. Ach. Het zij zo. Vrolijk gaan we verder. Ondanks dat het al behoorlijk warm is.

We wandelen verder en we krijgen toch wel goesting in koffie. Uiteraard hebben we een paar koffie-adressen in de route opgenomen. Deze adressen hebben we gehaald uit het boek met de spannende titel ‘Koffie!’ dat we in 2020 hebben gekocht. Hierin staan volgens de auteurs de beste locaties om koffie te drinken. Maar eerst passeren we een oude boekwinkel. En wat we daar in de etalage zien. Bertjes!!!

Nu hebben we beiden niet het idee dat er ook maar iemand op deze planeet is die weet wat Bertjes zijn. Bert was een glasblazer die op 14 september 2016 op 85-jarige leeftijd is overleden. Hij huurde tot zijn dood een stuk van een hal op het werk, waar hij dagelijks werkte. Elk jaar kregen we iets wat hij zelf gemaakt had. Het allereerste dat we kregen, was een kunstige glazen bol, waarin een paar metalen plaatjes ronddraaien door het zonlicht. Heel kunstig. Hoe het echt heet? De radiometer van Crookes. Wij hebben het altijd Bertje genoemd. Soms is de herinnering aan iets, een pak mooier dan de werkelijkheid. Geen idee wie Crookes is. Maar Bert… die vergeet ik nooit.

Mijmerend over de geweldig man, wandelen we verder. Op weg naar de koffie. Op weg naar koffiehuis Toki. Al snel blijkt dat Toki hip is. Slechte stoelen, krukjes die dienen als tafels. Een interieur waarbij je je na het aanschouwen ervan afvraagt, wanneer komen ze alles schilderen en inrichten. Een toilet waar een lamp met blote stroomdraden de boel verlicht. Kortom de place-to-be. Maar de koffie is lekker. Al is het iets of wat aan de zware kant.

Na de koffie wandelen we verder. Na de teleurstellingen eerder op de dag, gaat alles voorspoedig en vlot. We lopen dik voor op ons ‘schema’. We gaan nog een keer koffie drinken. We pauzeren bij Screaming Beans. Iets minder hip, en dat is duidelijk te zien. Er zijn tafels en fatsoenlijke stoelen. Het houtwerk is overal geschilderd. De koffie is hier heerlijk. Na een lange stop, wandelen we weer verder. Nog steeds zijn we aan de vroege kant. We breidden de route uit met een kleine twee kilometer. Onderweg lopen we nog maar een keer een supermarkt binnen om wat drinken te kopen. Want veel drinken is een must bij deze temperaturen. We hebben het nog niet eerder meegemaakt de eerste dag van onze reis. Wel regen en kou. Maar temperaturen van boven de 30 graden. Nee, dat nog niet. Ach we moeten niet zeuren. Het zal nog wel warmer worden de komende tijd.

Het is vandaag al weer tijd om richting het noorden te reizen. Oftewel richting huis. Indereen die ons een klein beetje kent, weet dat we niet in één ruk naar huis rijden. Dat is immers zonde van de laatste vrije dag. Ook van zo'n dag dien je ten volle te genieten.

Dat doen we dus ook. Als eerste hebben we een wandeling van iets meer dan 5 kilometer uitgestippeld. Hoofddoel van die wandeling is het station van Dorinne-Durnal. Op internet zijn we daar foto's tegengekomen van treinen die er al een tijdje staan. Het is mogelijk om bij het station te parkeren, maar dan zouden we niets van het landschap zien. En dat is toch ook weer jammer. Als we bij het station zijn, maken we volop foto's en gaan daarna verder met de wandeling.

We maken een korte stop in het dorpje Spontin. We maken daar een hele korte wandeling en doen een koffiestop.

De derde stop van de dag is bij Borgloon. Al jaren zien we met grote regelmaat een skelet van een kerk op Facebook voorbijkomen. Kort geleden weer, en we dachten dat vandaag ideaal zou zijn om hier een stop in te lassen en een mooie wandeling van iets meer dan drie kilometer te maken. We genieten van de omgeving en van het bijzondere kunstwerk dat het kerkje toch wel is. Offic

rondje dat we hebben uitgezocht. Deze is maar liefst 7 minuten rijden van het appartement vandaan. Het rondje bestaat uit 17 korte multi-caches. Bij de eerste wil het al niet echt vlotten en we vinden de cache dan ook niet. Gelukkig gaat het daarna wel goed, maar nummer 4 kunnen we ook niet vinden. Soms moeten we behoorlijk lang zoeken voordat we weer victorie kunnen kraaien, en soms besluiten we om niet langer te zoeken, maar gewoon verder te wandelen. Het gebied is niet bijzonder, maar ook niet onaardig te noemen. We genieten dan ook volop. Het is droog, en de temperatuur is aangenaam. Wat wil een mens nog meer?

We lunchen op een pleintje in het dorp. Daar begint het tweede rondje van de dag. Ook weer een kort rondje langs diverse multi-caches. Na iets meer dan een uurtje wandelen staan we weer bij de auto. We gaan terug naar het appartement om te genieten van een kop koffie en wat rust.

Rust? Inderdaad. Niet echt gebruikelijk voor ons, maar na het eten hebben we nog een andere korte wandeling gepland door Le Fondry des chiens. Marieke heeft een paar avonden geleden enkele foto's hiervan voorbij zien komen, en we hebben besloten dat het wel leuk is om door deze 'Grand Canyon' van België te gaan wandelen.

Gisterenavond hebben we al een poging gedaan, maar toen ging het onverwacht regenen. Vandaag een nieuwe poging. Het weer is nog steeds heerlijk. Ook dit is weer een pittig wandeling. Na bijna twee uur lopen zijn we weer terug bij de auto en kunnen we terugkijken op een geslaagde dag.

Voor vandaag staan twee korte wandeling in en nabij Profondeville op de agenda. We besluiten om als eerste een stadswandeling door deze plaats te maken. Leuke plaats, en we genieten van de wandeling. Een deel leidt ons langs de Maas, de rest door het dorpje. Onderweg vallen er een paar druppels. We besluiten op een overdekt terras te gaan zitten om een kopje koffie te drinken. Als het weer droog is, wandelen we verder.

Als we terug zijn op de parkeerplaats, rijden we naar de parkeerplaats van de tweede wandeling. Deze is iets langer. Als snel zijn we er achter dat de natuur ons niet kan bekoren. Enkel donker bos. We besluiten om de wandeling af te breken en iets anders te gaan doen.

Gelukkig hebben we altijd iets achter de hand. Voor het geval dat we tijd over houden of... Als er iets is wat ons niet kan bekoren. We rijden naar de parkeerplaats van een kasteel en maken daar een korte wandeling. Na een paar foto's te hebben gemaakt, gaan we weer terug richting het appartement om vroeg te eten. Want in de avond willen we naar Nismes gaan om daar door een kleine canyon te gaan wandelen.

Onderweg gaat het regenen. En behoorlijk ook. Natuurlijk buienradar niet gecheckt voordat we vertrokken. We besluiten dat het niet verstandig is om over stenen te lopen als het regent.

Gelukkig is er ook hier een alternatief plan en we maken een stadswandeling door Nismes. Ook een alleraardigst dorpje. Onderweg komen we een overdekt terras tegen en gaan we even genieten van wat drinken. Daarna op het gemak terug richting het appartement.

Als je Dinant zegt, dan zeg je automatisch....

Eigenlijk helemaal niets. Geen belletje dat gaat rinkelen bij het horen van de naam. Goed ik ken het van de verhalen van Oma Smetsers vroeger. Maar dat is dan ook alles. Waar de verhalen over gingen? Geen idee. Waarschijnlijk hoe geweldig het hotel daar was. Of hoe gigantisch veel slagroom er op dat ene ijsje zat. Zelfs toen vond ik het schijnbaar niet interessant genoeg om op te slaan in de grijze massa.

Tot het moment dat we gaan uitzoeken waar we willen gaan wandelen. Ik herken de naam Dinant, en we gaan verder kijken. We zien wat foto's, en het is allemaal toch wel de moeite waard lijkt ons. Zoals het een goed toerist betaamt, doen we ons huiswerk en zoeken we alles uit wat er over Dinant te vinden is.

Niet dus. Wel zijn er veel Adventure Labcaches in Dinant te bezoeken. Klein nadeel is dat ze op volgorde gedaan dienen te worden. Met behulp van cachetur.no stippelen we een zo gunstig mogelijke wandelroute uit.

Dinant is op een klein half uurtje rijden van ons appartement in Givet vandaan. Na het ontbijt rijden we richting Dinant en iets na half tien parkeren we de auto op de door ons uitgezochte parkeerplaats. Niet helemaal, maar twee vakken verder naar links. Het door ons aangestipte vak, was helaas al bezet.

We lopen richting het centrum en gaan eerst iets drinken. Daarna wandelen we verder en genieten we volop van deze stad. We hebben al geleerd dat de beroemdste inwoner Adolphe Sax heet. De uitvinder van de saxofoon en het hedendaagse notenschrift.

Laat in de middag arriveren we weer bij de auto. We rijden naar de provincie Luxembourg om daar een cache te loggen. Als dat lukt, dan hebben we in alle provincies van België een geocache gevonden.

Na het avondeten maken we nog een korte wandeling vanuit het appartement door Givet. Het is een gezellige boel. Maar wellicht dat dat komt op het vandaag Quatorze Julliet is.

Al een paar jaar hebben we het idee om een paar dagen te gaan wandelen in de Ardennen. Twee jaar geleden al eens een appartement geboekt in Profondeville. Toen ging het om redenen helaas niet door. Dit jaar hebben we een appartement geboekt in Frankrijk. In Givet om precies te zijn. Net over de grens met België. Een leuk appartement, gelegen aan de Maas, met ook nog eens een fraai uitzicht.

Vandaag gaan we onderweg wandelen in Mazy. Een niet al te lange wandeling langs maar liefst 30 multi-caches. Leuke caches, maar.... tijdrovend. We besluiten om een tijdslimiet te geven om een cache te kunnen loggen. Als we bij nummer 21 zijn, besluiten we om de wandeling af te breken, en terug te lopen naar de auto.

Hierna gaan we richting het bedevaartsoord Beauraing. Het belangrijkste doel is natuurlijk het bedevaartsoort, op de voet gevolgd door een bezoekje aan een terras om te kunnen genieten van een kopje koffie.

Dat blijkt nog lastiger te zijn dan verwacht. Als we eindelijk en terras hebben gevonden dat geopend is gaan we zitten. Even later bestellen we in ons beste Frans 2 Latte Machiato. De ober antwoord ons in zijn beste Frans. We kunnen er geen touw aan vastknopen. Gelukkig voor ons, spreekt hij ook Engels. Wat blijkt. Hij heeft geen melk. We besluiten om verder te lopen. Het volgende terras waar we gaan zitten is er nog erger aan toe. Dat heeft namelijk geen bediening.

We gaan richting het appartement. Na het eten maken we nog een korte wandeling door Givet.

Na regen komt regent, kijk maar in de Dikke van Dale. Iets wat ik al vaker heb getikt. Een mens dient niet perse de Dikke van Dale op zak te hebben om dit te weten. Gisteren hadden we regen, en toen ik vanmorgen naar buiten keek, zei ik meteen 'het regent'.
Voor het ontbijt de koffers al ingepakt. Alhoewel ontbijt..... Brunch is een beter woord, want we kunnen pas om half negen de ontbijtruimte in. Zo zonde van de tijd. Na het ontbijt gaan we op pad. Het regent nog steeds. Voor deze ochtend staat er een wandeling bij een 'Lost Place' in Luik op het programma. Het lijkt ons minder verstandig om op zo'n locatie te gaan wandelen als het regent en dus hier en daar verraderlijk (nee, dit is geen tikfout. Alhoewel we de Dikke van Dale niet op zak hadden vandaag, weten we dat dit heden ten dage de enige juiste schrijfwijze is. Het woord is immers afgeleid van het woord verrader waar het achtervoegsel lijk is aangeplakt. Veradelijk (dus zonder r) is op zich niet fout, maar inmiddels wel hopeloos verouderd) glad kan zijn.
De wandeling slaan we dus over voor vandaag. Gelukkig hebben we nog een tweede wandeling in Luik op het programma staan. Met zorg hebben we enige maanden geleden een parkeerplaats uitgezocht. Helaas voor ons, bleek deze vandaag afgesloten te zijn in verband met werkzaamheden. We zoeken een andere parkeerplaats en gaan aan de wandel.
Luik schotelt ons precies voor wat we ervan hadden verwacht. Een grauwe, grijze stad. Hier en daar zien we wel een fraai, oud gebouw. Maar zelfs deze zijn grauw en grijs. Als we koffie zitten te drinken, merken we dat we aan de vroege kant zijn. We openen de kaart op de telefoon en zoeken naar een plaats met caches. We kiezen Hasselt uit.
Normaal gesproken, stippelen we een route zorgvuldig uit, om op die manier zo efficiënt mogelijk, zo veel als mogelijk te zien. Dat was vandaag dus anders. We parkeren de auto en gaan lopen. Plotseling bedenken we dat het inmiddels droog is geworden. Na enkele caches te hebben gedaan, gaan we koffie drinken. We besluiten om vanmiddag een omweg te maken om wat te gaan eten. We maken een reservering bij een gekend restaurant en wandelen verder. Na een leuke wandeling door deze leuke stad, gaan we verder. Op weg naar het restaurant waar we een reservering hebben gemaakt.
We denken de auto zo ongeveer voor de deur te kunnen parkeren. Maar stiekem weet ik het wel. We moeten niet denken, want dan kun je bedrogen uit komen. Dat is nu dus ook het geval. Geen parkeerplaats te vinden in de omgeving. Als we verder rijden, zien we plotseling waarom het zo druk is.
Het is kermis in de stad. Of zoals ze het hier noemen, Palmenmarkt. We bellen de Pita om te zeggen dat we verlaat zijn en besluiten om niet al te lang te zoeken naar een parkeerplaats. We parkeren de auto bij de zaal waar we sinds afgelopen januari iedere maand komen en lopen naar het centrum.
Als we weer terug bij de auto zijn, zien we dat we vandaag bijna 16 kilometer hebben gewandeld.

Voor vandaag hebben we een wandeling gepland vanuit de Bed & Breakfast in Monschau waar we het weekend verblijven. De weersvoorspelling van de afgelopen week, zorgde ervoor dat we een tas met spellen mee hebben genomen, voor het geval dat.
Heel moeilijk was het niet om de weersvoorspelling te begrijpen. Regen, regen en nog eens regen. En daar tussendoor zo nu en dan een bui. Misschien hebben we geluk, en veranderen de vooruitzichten nog zeiden we een paar dagen geleden tegen elkaar.
Als we deze ochtend naar buiten kijken, zien we het eigenlijk al meteen. We hebben geen geluk. Het regent. Wat gaan we doen?
Gewoon wandelen natuurlijk. De kans dat we veel natter dan nat worden is niet zo heel erg groot denken we. Zo gezegd, zo gedaan. We wandelen weg bij de B&B richting de eerste geocache die op de planning staat. Die is in België. Nu klinkt dat spannender dan het is, want de Belgische grens ligt maar een paar honderd meter van de B&B vandaag. Er is hier een hele smalle strook land, welke Belgisch grondgebied is. Op grote stukken is deze strook 16 meter breed. Al snel zijn we nat. Daar hoeven we ons dus ook geen zorgen meer over te maken. We wandelen, en genieten van het mooie landschap. Ondanks de regen. Veel geocaches vinden we niet in het begin. Zal toch aan de regen liggen denken we. Dan zoek je toch wat gehaaster. Op het moment als we natter dan nat zijn, gaat het een stuk beter, en vinden we eigenlijk alles wat we zoeken.
Tot het moment dat we bij een kappelletje zijn. Geen geluk. Aangezien het rond het middaguur is, besluiten we om binnen wat te eten. We hebben het idee dat ze er daarboven geen probleem mee hebben. "Geef ons heden ons dagelijks broodje en laat het iets minder regenen vandaag". Naar het eerste deel wordt al niet geluisterd, dus pakken we zelf maar een broodje uit de rugzak. Als we verder wandelen zien we dat er ook met het tweede deel niet veel gedaan is. Ach, we hebben even lekker droog gezeten.
We besluiten om de route in te korten en wandelen Monschau Altstad binnen. We drinken een Latte en gaan weer verder voor een korte wandeling door dit super-toeristische plaatsje. Zelfs met dit weer is het nog druk te noemen hier. We wandelen het dorp uit en een kwartiertje later zijn we weer bij de B&B. Bijna 18 kilometer staat er op de stappenteller. Dat valt niet tegen.
We nemen een warme douche en drogen de kleren. In de avond nog wat eten bij een Italiaans restaurant een kwartiertje rijden verderop. De eigenaar heeft vorig jaar een bedevaart gemaakt naar Santiago de Compastella en weet daar enthousiast over te vertellen.
Regen of niet. We hebben genoten van een leuke wandeling en een heerlijke dag.

Een weekendje weg naar Monschau. De voorspellingen voor het weer zijn slecht. De geplande wandeling voor vandaag hebben we maar omgezet naar een stadswandeling door Aken. We bezoeken een paar spellenwinkels en kopen zowaar basisspel #999 en #1000 met uitbreidingen erbij komen we op een totaal van 1300.

In de middag arriveren we in de B&B. Buienradar geeft noodweer aan, dus besluiten we om maar een paar spelletjes te spelen.

Daarna curryworst eten en een filmpje kijken op de kamer.

Deze ochtend slapen we uit. Tot kwart over zes maar liefst. We gaan op het gemak eten. Dat wil in dit hotel zeggen dat we naar de receptie lopen om een zakje op te halen om vervolgens verrast te zijn dat er een bagel, een stuk fruit en een mueslireep in zit. Volgens het hotel is dat in het kader van beperken van COVID-19. Volgens ons is het gewoon het vergroten van de winstmarge van het hotel. Men heeft zo immers minder personeel nodig. De ontbijtruimte kan voor iets anders gebruikt worden. En geheid dat er op deze manier minder eten nodig is. Iets te drinken is er al helemaal niet bij. Gelukkig hebben we zelf meer dan voldoende op voorraad om uitgebreid te ontbijten.

Na het ontbijt gaan we naar Wheeler Historic Farm. Dit is een klein openluchtmuseum dat draait om een boerderij. We hebben geluk, want de toegang is gratis (inderdaad hetzelfde stond gisteren ook in het tiksel, maar dit is een andere boerderij). Als we een rondje hebben gemaakt, dien ik te bekennen dat het museum van gisteren leuker was. Na het bezoek aan het museum gaan we naar een park om daar een rondje te wandelen. Als we daar mee klaar zijn kiezen we een ander park uit om daar een rondje te wandelen. Als laatste gaan we richting het centrum van Salt Lake City. We willen daar een webcamcache loggen. Onze 50e webcamcache om precies te zijn.

Het wordt tijd om richting het vliegveld te gaan en de auto in te leveren. We lopen richting de terminal en checken in en geven de bagage af. Vervolgens gaan we richting security en daarna door richting de gates. Van het moment dat we bij de auto weglopen tot het moment dat we richting de gate lopen zijn bijna 20 minuten voorbij gegaan. Ongelofelijk snel vinden we zelf. Zo kan het dus ook.

Na een vlucht van 9 uur landen we op Schiphol. We wachten tot iedereen het vliegtuig uit is, en gaan dan ook. We lopen op het gemak richting de bagageband. Redelijk snel komen de eerste koffers op de band, maar al snel stop de aanvoer van nieuwe koffers. Het probleem is niet dat er geen koffers meer zijn. Het probleem is dat er op de band koffers moeten van 5 verschillende vliegtuigen. Van twee andere vluchten liggen alle koffers al op de band, maar er zijn geen mensen die ze ophalen. Waarschijnlijk zijn de koffers met een ander vliegtuig gekomen. Logistiek gezien snappen we het ook niet helemaal. Wij dienen onze koffers op bagageband 15 op te halen. Band 14 is ook in gebruik, maar verder zijn alle banden niet in gebruik. Als iemand de koffers van de band begint te halen en in de hal begint te zetten, komen al snel nieuwe koffers op de band. We gaan de auto ophalen, en een goede anderhalf uur later zijn we weer thuis.

Dat was het dan weer. Onze 12e reis door de Verenigde Staten is ten einde. Een reis van 7691 kilometer door zes staten (al weet ik niet of de paar uur die we in Californië zijn geweest echt meegeteld kan worden). Dat is 48 kilometer meer dan we zelf gepland hadden. De verbindingsroute was 6532 kilometer. Daar komen dan nog wat spontane kilometers bij. In de afgelopen jaren weten we ongeveer wel hoeveel kilometers dat zijn. Die ervaring blijkt dus goed te kloppen. Onderweg vonden we 601 geocaches, Hoewel dat veel is, kunnen we niet zeggen dat we echt zeggen dat we veel gecached hebben deze reis.

Het was warm deze reis. Maar liefst 16 dagen was het 25 graden of warmer. Slechts 2 dagen bleef het kwik onder de 20 graden. Het heeft bovendien maar 1 keer geregend. Iets wat we wel eens anders hebben gezien tijdens een reis door de VS. We kunnen niet anders zeggen dat we weer hebben genoten van de trip en dat we uitkijken naar een volgende reis door dit enorme en gevarieerde land.

Dan rest ons niets anders dan iedereen die ons gevolgd heeft de afgelopen tijd te bedanken voor hun tijd. Ervan uitgaande dat ieder tiksel van ons gemiddeld drie minuten en 20 seconden tijd in beslag neemt om te lezen, hebben we toch maar mooi anderhalf uur van jullie tijd in beslag genomen.

Kleinpielekesweer… Dat was het eerste wat door mijn hoofd ging nadat we uit de auto stapten op de parkeerplaats van Donut Falls. En niet zo’n klein beetje ook. Een blik opzij en we zien dat er op de planten bij de grond rijp zit. Het vriest dus gewoon nog. We doen de jas aan en gaan op pad. Eerlijk gezegd doen de jassen niet heel erg veel af. Het is gewoon k-k-k-koud.

Gelukkig is de wandeling pittig genoeg dat we het na een tijdje toch wel iets warmer krijgen, maar wat een verschil met anderhalve week geleden toen het nog 40 graden was. Het doel van de wandeling is een waterval. We hebben er al veel gezien in ons leven, maar toch blijft het een aantrekkingskracht op ons houden. De laatste 200 meter van de wandeling is behoorlijk klauteren. We maken wat foto’s van de waterval waar, we eerlijk gezegd, meer van hadden verwacht. Wat alles goed maakt zijn de herfstkleuren die ook hier vol zijn losgebarsten. Als het zonnetje erdoor komt, wordt het snel warmer en worden de kleuren nog intenser. Als we terug bij de auto zijn, is het inmiddels al 8 graden.

De volgende stop is een wandeling naar en rondom Willow Lake. Deze wandeling is niet heel lang, maar wel heel pittig. Op iets meer dan een anderhalve kilometer dienen we bijna 200 meter omhoog te wandelen. Dan maken we een ronde om het meer. Althans, wat er nog van over is van het meer, wat ook hier staat het water laag. We gaan aan de waterrand zitten en genieten van de herfstkleuren die schitterend in het water spiegelen. We lunchen in de auto. Daarna nemen we de toeristische route naar Park City. Onderweg stoppen we enkele keren om van het uitzicht te genieten. In Park City zit een outlet-centrum waar we nog willen kijken voor wat koopjes. Ook hier zijn de prijzen behoorlijk gestegen ten opzichte van vroegere jaren. Toch verlaten we het centrum met een jas. We maken nog een paar korte wandelingen in Park City.

De wandeling door het Olympische Park van 2002 is wat simpeler dan we hadden gehoopt. Hierna maken we nog een korte wandeling bij McPolin Farm. Een klein openluchtmuseum dat bovendien ook nog eens gratis toegankelijk is. Het museum is opgezet rondom de boerderij van McPolin met de daarbij behorende gebouwen. Hier vermaken we ons prima. Voor we er erg in hebben, is het alweer tijd om te gaan eten.

Voor vandaag staat de langste rit van deze rondreis op de planning. Bijna 500 kilometers hebben we te gaan vandaag. Bovendien bevindt het doel van vandaag zich in een andere tijdzone, zodat we onderweg ook nog eens een uur verliezen. Heel veel keuze wat we onderweg zullen doen hebben we dus niet, omdat we een behoorlijk deel van de dag aan het rijden zullen zijn.

We zijn laat weg vandaag. Het ontbijt duurde behoorlijk lang voordat het geserveerd werd. We besluiten om in een keer 194 kilometer te rijden naar West Wendover om daar koffie te drinken en een foto te maken van Wendover Will. Will is het minder bekende broertje van Vegas Vic die we vorige week in Las Vegas voor het eerst hebben gezien. Jammer dat we ’s ochtends bij dit 19 meter neon-beeld zijn. In het donker zal het nog fraaier zijn denken we. Na de benen gestrekt te hebben bij deze korte stop trekken we weer verder. Het lijkt een hele afstand die we al afgelegd hebben, maar de tijd die we er over gedaan hebben is niet heel veel. Nog geen twee uur. Het schiet hier allemaal wat beter op dan thuis op de weg. Dat komt misschien ook wel omdat we zeven auto’s tegen gekomen zijn in de 194 afgelegde kilometers.

De volgende twee stops laten ons twee virtuele caches zien. Vaak vinden we deze erg leuk en leerzaam om te doen. Deze virtuals zouden ons langs filmsets moeten brengen. Helaas valt dit allemaal wat tegen. Er is niets te herkennen van een mogelijke filmset. Maak maar een foto op de aangegeven locatie en klaar. Zo hebben we in de loop van de dag een aantal van deze zogeheten filmlocaties bezocht, geen enkele de moeite waard. Maar de benen zijn wel weer even gestrekt, en dat is ook wat waard.

Bij de volgende stop denken we wat zout te zullen vinden. Zou’t? Jazeker. Want we we stoppen namelijk bij Bonneville Salt Flats. En inderdaad er ligt wat zout. De weg erheen bracht ons ook langs wat zout. Daar was duidelijk te zien dat velen geprobeerd hebben er met de auto een show van te maken om eroverheen te rijden. Dit is overigens niet verboden, maar wel volledig op eigen risico. Ook de eventuele schade aan het voertuig komt voor eigen risico. Doordat er zoveel bandensporen stonden, was het zout zwart geworden. Gelukkig niet bij de feitelijke stop. Daar lag een witte vlakte voor ons, met hier en daar een laagje water. We maken een paar foto’s, lopen een stukje over het zout en gaan weer verder.

Na een paar leukere vituals te hebben gedan, die ons langs leerzame plekjes brengt, wordt het al weer tijd om te gaan picknicken. We zoeken een parkje op en doen daar ook direct een paar labcaches. Het is gezellig druk in het park. Een aantal jongeren spelen een partijtje wat volgens ons tussen rugby en trefbal in zit. Na de lunch leggen we telkens stukken van zo’n 15-20 kilometer af. Zo vorderen de kilometers gestaag. We vermaken ons op de dag met korte stops en vervelen ons geen moment. Het was wel jammer dat de webcamcache niet beschikbaar was. We maken er immers een sport van om zoveel mogelijk van dit cachetype te doen die nog actief zijn.

En zo komt Salt Lake City in zicht. We zien al een aantal vliegtuigen overvliegen. Jammer genoeg betekent dit dat het einde van onze reis nu ook in zicht komt. We nemen nog een prima maaltijd tot ons en checken in, in hetzelfde hotel als waar de reis bijna vier weken geleden begon.

Vandaag gaan we terug naar Great Basin National Park om een wandeling door een grot te maken. We hebben 30 dagen geleden tickets gekocht voor de uitgebreide tour die om 9 uur begint. Hoewel we op slechts 110 kilometer rijden van het park af zitten, zetten we de wekker voor de zekerheid toch maar een kwartiertje eerder. Het ontbijt in het hotel schuine streep casino is namelijk niet in buffetvorm, maar wordt geserveerd bij Denny’s dat in het hotel gevestigd is. Wat het ontbijt is, daar hebben we ook geen keuze in. Pannenkoeken, ei en koffie. Nadat we een tafel toegewezen hebben gekregen, dienen we te zeggen dat we pannenkoeken, ei en koffie willen hebben om vervolgens de voucher voor het ontbijt te overhandigen. Regels zijn regels. Zwart is zwart. Wit is wit.

Hierdoor neemt het ontbijt wel meer tijd in beslag dan we gewoon zijn. Om bij het bezoekerscentrum te komen hebben we toch een klein uurtje nodig. En we willen niet te laat komen. De kans op file is niet zo heel groot onderweg. De weg naar het bezoekerscentrum gaat grotendeels over Highway 50. Deze weg staat bekend als de rustigste weg van de Verenigde Staten. Rond de klok van half negen sluiten we aan in de rij in het bezoekerscentrum. We zien dat mensen die op de bonnefooi een rondleiding door de grotten willen hebben pech hebben. Alle rondleidingen zijn vol. Nu zijn de groepen met 20 personen niet zo heel erg groot, en het is ook niet zo dat ieder kwartier een rondleiding vertrekt. In totaal zijn er 12 rondleidingen op een dag. Vier keer de uitgebreide en de rest is verdeeld over kortere tours.

Bij de uitleg over de gevaren en de regels in de grot wordt duidelijk verteld dat er niets aangeraakt mag worden behalve de leuningen en de vloer. Daarna wordt er, iets wat standaard is in de VS, gevraagd waar iedereen vandaan komt. Wij zijn in deze tour de enigen die niet van hier zijn. Er wordt bevestigd wat ons de afgelopen weken al is opgevallen. Er zijn nagenoeg geen buitenlanders op vakantie in de VS op dit moment. We hebben een paar keer Nederlands en Duits gehoord. Een keer Vlaams, en een keer Engels met een Frans accent. En dat was het.

De rondleiding begint en al snel zien we meer stalactieten, stalagmieten, helictieten en andere typische grotformaties dan we hadden verwacht te zullen zien. Maar waar de grotten van Lehman vooral om bekend staan, is de aanwezigheid van de zeldzame formaties die bekend staan als grotschilden. Echt zeldzaam zijn ze in deze grot niet, want er zijn meer dan 500 grotschilden te bewonderen. Ik ben vooral onder de indruk van Westroom. In deze ruimte is het een en al -ieten wat de klok slaat. Ook de Grand Palace zaal is zeer indrukwekkend. Hier is het meest bekende grotschild te zien, die men de Parachute noemt.

Als de rondleiding ten einde is, gaan we op weg voor een wandeling. Eentje die pittiger is dan die van gisteren. Qua lengte valt deze wel mee. Een goede 10 kilometer. Maar we dienen wel ruim 500 meter omhoog te wandelen. Helaas loop ik vandaag niet echt lekker. Mijn voet wil niet mee, en ook het omhooglopen lukt me niet. Na een kleine kilometer wandelen besluiten we om de wandeling af te breken en terug te gaan naar de auto. Zoals ik gisteren al tikte worden we steeds verstandiger. We hebben nog andere wandelingen op het lijstje staan die minder inspannend zijn. We kiezen een wandeling van iets meer dan twee kilometer uit. Deze ligt 7 kilometer bij het begin van deze wandeling vandaan. Hemelsbreed welteverstaan. Met de auto is het 42 kilometer rijden, waarvan 28 kilometer over onverharde weg gaat. Op de parkeerplaats genieten we in alle rust van onze lunch. Bij het begin van de wandeling passeren we een struik die vol zit met vlinders. We maken wat foto’s en wandelen verder. Als we terug bij de auto zijn, weten we dat de struik het mooiste van de wandeling was. Ook de weg naar de parkeerplaats was de moeite.

We hebben nog een wandeling van ruim vier kilometer op het lijstje staan. We besluiten om deze te gaan doen als afsluiting van de dag. Zoals zo veel wandelingen in National Parks, is ook dit een zogenaamd op en neertje. Het venijn van deze wandeling zit in de eerste, en dus ook de laatste 500 meter. Hier is het pad niet heel erg pad en voert het over rotsen en zit er een behoorlijke afdaling dan wel stijging in. Deze wandeling is gelukkig wel de moeite waard.

Deze ochtend verlaten we op tijd het casino waar we de hele nacht zijn geweest. Niet om te gokken, maar om te slapen. Want zoals wel vaker het geval is bij een casino, is er ook een hotel bij. Als we al zouden gokken, dan gokken we erop dat we gaan wandelen. Waarschijnlijk is dat een weddenschap waar geen enkel casino mee in zee zou gaan, laat staan dat ze je een verdubbelaar in zouden laten zetten.

Voor vandaag staat Great Basin National Park op het programma. Het laatste National Park dat we deze reis gaan bezoeken, en de reden dat we in deze uithoek in Nevada zijn belandt. In dit park staan namelijk oude Bristlecone Trees. Afgelopen week hebben we er enkele gezien, maar dat waren nog ‘jonkies’. We rijden naar de ingang van het park en gaan dan op weg naar de parkeerplaats. De ingang van het park ligt op 1775 meter hoogte, terwijl de parkeerplaats op ongeveer 3000 meter hoogte ligt. Een behoorlijke klim dus. Gelukkig doen we dat met de auto. We hebben voor vandaag een gecombineerde wandeling uitgezocht. Waarvan we eerlijk gezegd, geen idee hebben hoever we zullen komen. Het einde van het eerste deel van de wandeling is aan de voet van een gletsjer. Eerlijk gezegd hebben we geen van beiden het idee dat we zover zullen komen, maar we zullen wel zien. We trekken de jas aan, want het is fris hier. Beneden in het dal was het 24 graden. Hier boven op de parkeerplaats is het nog maar 9 graden als we aan de wandeling beginnen.

We wandelen op het gemak naar boven. Zuurstof is toch een stuk minder op deze hoogte. Eigenlijk is dat het enige dat deze wandeling zwaar maakt. De steilte valt wel mee, en ook de ondergrond hebben we wel eens slechter gehad. We genieten van de herfstkleuren van de Aspen-bomen. Langzaamaan komen we hoger, en wordt de begroeiing steeds minder. We maken een wandeling door een Bristlecone bos en zien een exemplaar van 3200 jaar oud. Wat ook bijzonder is aan deze bomen is het feit dat het heel goed mogelijk is dat een deel van een boom al een paar duizend jaar dood is, terwijl een ander deel van de boom vrolijk verder leeft. Ook de naalden van de boom worden gemiddeld maar liefst 40 jaar oud. Bij andere naaldbomen is dat over het algemeen een jaar of 2.

Als we verder omhoog komen, wordt het pad slechter en slechter begaanbaar. Althans voor ons. Begroeiing is er niet meer. Op een goede 600 meter afstand zien we het begin van de gletsjer liggen. We doen verstandig en keren om op een hoogte van 3298 meter. Zelfs die twee meter verder omhoog doen we niet meer. Goh, we worden nog eens ooit echt verstandig.

We wandelen op het gemak terug en halverwege de afdaling nemen we de afslag naar het tweede deel van de wandeling. Aan het pad liggen een tweetal meren. Het eerste meer dat we zien is behoorlijk leeg. Het tweede meer dat we tegenkomen is wat voller. Bovendien zijn we hier weer op het hoogteniveau dat er ook weer Aspen-bomen groeien, wat het toch allemaal nog net wat mooier maakt. Zeker met de herfstkleuren van nu. Als we bijna terug bij de auto zijn, plakken we er nog een derde, korte, wandeling aan vast.

Voldaan en vermoeid arriveren we bij de auto. We rijden terug richting het casino. Eerst stoppen we onderweg nog bij Osceola. Een spookstadje dat ik tijden geleden tegen ben gekomen op internet. Uiteraard gaat de route erheen niet over een geasfalteerde weg. Na bijna 8 kilometer hobbelen arriveren we bij hetgeen er nog over is van dit oude mijnstadje. We maken enkele foto’s en gaan dan terug naar Ely.

Vandaag dienen er weer behoorlijk wat kilometers afgelegd te worden. Op de route van vandaag hebben we enkele kleine staatsparken uitgezocht om daar wat te gaan wandelen. De eerste stop is deze morgen in het plaatsje Caliente. Hier maken we een klein wandeling. Als we bij het oude station aankomen, zien we dat er wel het een en ander aan gedaan mag worden. We zoeken het antwoord op de bijbehorende Lab cache. Terwijl we dat aan het doen zijn, komt er een groepje oudere mensen aangelopen. We zijn aangenaam verrast als blijkt dat we er niet echt uit zien als toeristen, want een de ouderen vraagt aan ons wanneer ze onderhand eens met de renovatie van het station beginnen. We hebben een korte conversatie over het feit dat het wel wenselijk zou zijn dat er op korte termijn met de renovatie begonnen zou moeten worden. We maken onze rondwandeling door dit stadje af en gaan door naar de volgende stop.

Dat is het Cathedral Gorge State Park. Eerlijkheidshalve dien ik te bekennen dat ik niet veel heb opgezocht van het park. De wandeling door het park werd aanbevolen, en dat was voldoende reden om het in de planning van vandaag op te nemen. Vroeger diende je bij kleine parken het entreegeld in een envelop te doen, daar je kenteken op te noteren en daarna de envelop in een paal te deponeren. Vandaag de dag, duw je je creditkaart in een paal die op zonne-energie werkt en nadien krijg je keurig een geprint ticketje dat je voor je raam dient te plaatsen. Na de entree betaald te hebben, parkeren we de auto. Al snel zien we de eerste rotformaties. Als we dichterbij komen, zien we dat het geen rotsen zijn, maar dat het zand is. Weliswaar heel erg hard zand, maar dusdanig zacht dat als je er met je handen aankomt, dat er toch een stukje afbrokkelt. Als het regent, worden de formaties dus kleiner. Het is haast onmogelijk om met hetgeen je hier ziet geen vergelijking te maken met Bryce Canyon. Het is gewoon een zeer fraai gezicht, en we zijn aangenaam verrast door dit kleine park.

Na het bezoek aan dit park dienen er nog behoorlijk wat kilometers afgelegd te worden. We besluiten om de lunch onder het rijden te doen. Zo nu en dan stoppen we even om een cache te zoeken. De meeste caches zijn niets bijzonders. Maar bij een van de caches komen we bij een oude hut uit die vroeger gebruikt werd bij het plaatsen van het hek. Ook hier zijn we weer aangenaam verrast.

We rijden verder en stoppen bij Ward Carcoal Ovens State Park. Het ticket dat we vanmorgen hebben gekocht bij Cathedral Gorge SP is hier vandaag ook geldig. Dat is weer een meevaller. Hier zien we oude ovens staan die aan het einde van de 19 e eeuw werden gebruikt om houtskool te maken. We maken een korte wandeling en genieten volop. We zijn weer eens aangenaam verrast.

We rijden naar de grootste stad in de regio. Alhoewel stad wel een heel groot woord is, want Ely heeft nog geen 4000 inwoners. We maken een korte rondwandeling. Bij het station horen we een stoomtrein. We gaan snel kijken en zien hoe de rook uit de schoorsteen komt. Dit is niet iets wat we hadden verwacht om hier te zien. We zijn verrast. Aangenaam welteverstaan.

Bij veel geocachers worden de oren gespitst als ze de woorden E.T. Highway horen. Dit is een zogenaamde powertrail waarbij het mogelijk is om in een korte tijd veel caches te loggen. De oudste powertrail waar ik van weet dateert uit 2009 en telde maar liefst 50 caches die tijdens een wandeling van een kleine 12 kilometer te loggen waren. Daarna werden er steeds meer van deze trails gepubliceerd. En toen was daar E.T.

Een serie van maar liefst 2000 geocaches die allemaal geplaatst zijn aan de Extraterrestial Highway in Nevada. Er zijn geocachers die claimen ze allemaal te hebben gelogd in 24 uur. Wij roepen hard dat dat onmogelijk is. Je dient dan namelijk iedere 43,2 seconden 161 meter te rijden met de auto. Uit te stappen. De geocache te pakken. Je naam in het logboekje te krabbelen. De geocache weer terug te plaatsen. En weer terug in de auto te stappen. Dat zal best lukken voor een paar uurtjes. Maar 24 uur aan een stuk? No way. Bovendien is het een concept waar wij niet van houden.

Maar goed. Toch gaan wij vandaag op pad naar de E.T. Highway. Een stuk rijden ten noorden Las Vegas. Waarom dan, zal je misschien denken. Wij hanteren een gouden regel als we op reis zijn. We rijden maximaal 500 kilometer op een dag. Is het een meter meer? Dan dient het opgesplitst te worden in twee dagen. De afstand was de reden om iets te zoeken op de route van vandaag om te doen. En heel eerlijk gezegd. Er is in deze hoek geen zak te beleven. Een groot gedeelte is niet toegankelijk omdat het militair terrein is. Area 51 is wellicht wel het bekendste gebied dat hier ligt. Qua natuur is het ook niet heel spannend. Blijft er dus over de powertrail. We gaan niet cache na cache doen vandaag. We hebben er enkele uitgezocht. Bovendien is er een challenge-cache verstopt. Om deze te mogen loggen, dien je 6 verschillende cache-types op 1 dag binnen een radius van 100 mijl te hebben gevonden. Dat vinden we wel een leuke uitdaging. Wat nog leuker is, is dat we deze cache willen loggen als cache #12345.

Als we enkele van de door ons uitgezochte caches hebben bezocht belanden we in het plaatsje Rachel. Niets bijzonders. Er zit een restaurantje dat helemaal getooid is in het het thema van buitenaardse wezens. Zoals alles hier. Niet dat er heel veel zit, maar dat terzijde. Als we hier een paar foto’s hebben gemaakt, gaan we verder. Even later besluiten we om terug te gaan om er te gaan eten. Nabij het hotel waar we vandaag verblijven zit namelijk geen enkel restaurant. En heel veel zin in een magnetronmaaltijd hebben we ook niet. Dus ’s middags warm eten, en ’s avonds de broodmaaltijd. Zo gezegd zo gedaan. Uiteindelijk volbrengen we de uitdaging. Onderweg richting het hotel loggen we nog enkele caches. Even overwegen we om bij Area 51 te gaan kijken, maar dat plan laten we snel varen. Een paar jaar geleden zijn er nog een paar Nederlanders opgepakt omdat ze te dicht bij kwamen. En in de huidige politieke situatie op de wereld, zal men nog wel veel strenger zijn. We verlaten de zandweg die we zijn ingeslagen weer. Een stofwolk achterlatend.

In de buurt van het hotel hebben we een meer gezien. We besluiten om daar nog een korte wandeling te maken alvorens we inchecken.

Vijf jaar geleden tikten we dat we het de moeite waard zouden vinden om een keer terug te gaan naar Valley of Fire State Park. De belangrijkste reden daarvoor is de Firewave. Een bijzondere formatie die we graag willen zien. Helaas voor ons, lezen we een tijd terug dat deze wandeling tot 1 oktober is afgesloten in verband met de hitte. Vandaag is het 30 september. We hebben stille hoop dat heel misschien de wandeling vandaag al weer toegankelijk is. Maar stiekem weten we eigenlijk wel dat dat ijdele hoop is. Hier doet men namelijk graag waar wij zo van houden. Zwart-wit denken. Geen grijs gebied van misschien.

De geplande wandeling gaat dus niet door. Gelukkig hebben we voldoende op de planning staan wat we wel kunnen doen vandaag. En misschien hebben we nu nog wel tijd over, want de planning die we gemaakt hebben is wel behoorlijk vol. We beginnen met een korte wandeling van een kilometer of twee. Aan het begin van het pad staat dat het niet verstandig is om te gaan wandelen bij temperaturen van 30 graden of meer. Hebben wij toch maar weer mooi geluk. Het is net 9 uur en het is nog maar 29 graden. We kunnen dus met een gerust hart aan de wandeling beginnen. We genieten van de rotsformaties en de kleine slotcanyon in dit gebied. Plotseling zie ik een hagedis wegkruipen. Behoorlijk groot. Zeker een centimeter of 30 schat ik in. Marieke is een stukje achter mij. Als ze weer bij is en ik haar dit vertel gelooft ze me niet helemaal. Ze vindt dat namelijk wel erg groot. Een man die we zien, gelooft het allemaal wel, en vertelt ons dat het waarschijnlijk een Gila Monster is geweest. We dienen daar wel voor uit te kijken, want de beesten zijn giftig weet hij ons te vertellen.

We maken de wandeling af en gaan door naar de volgende. Onderweg zien we Bighorn Sheep. We genieten in alle rust van de dieren en wandelen verder. Plotseling schieten er weer een paar grote hagedissen weg. Marieke ziet ze nu ook, en we maken weer foto’s. We zijn wel voorzichtig, want op een beet van een giftig dier zitten we niet te wachten.

Als we zo verschillende wandelingen hebben gemaakt, is het tijd om te lunchen. We vinden dezelfde tafel als waar we vijf jaar geleden ook aan zaten om te picknicken. Als we net zitten komt er een hele colonne van Lamborghini’s, Ferrari’s, Porsche’s en andere exotische sportwagens aangereden op de parkeerplaats. Deze trekken veel aandacht, maar eerlijk gezegd zie ik liever de twee Jeep Rubicon’s die voor onze neus staan.

We rijden naar de andere uitgang van het park en besluiten om naar Leak Mead NRA te gaan. Kunnen we kijken of het water echt zo laag staat als men zegt. De eerste weg naar de kust is afgesloten. We nemen de volgende. Als we bijna aan de oever zijn, kijken we op de kaart van het navigatiesysteem. Volgens deze rijden we al enige tijd in het water. We maken een paar foto’s en gaan verder. Op de GPSr heb ik namelijk een virtual cache zien staan met de veelzeggende naam Lake Mead Ghosttown. We rijden erheen. Als we aan het einde van de weg zijn, dienen we in totaal nog 4 kilometer over een open vlakte te wandelen om het spookstadje te kunnen zien. Aangezien het kwik 39 graden aangeeft, lijkt ons dat niet verstandig. Jammer maar helaas.

We rijden terug naar Valley of Fire en maken nog een paar korte wandelingen. We genieten volop. De firewave blijft gewoon op ons verlanglijstje staan. Al hebben we wel het idee dat de afsluiting van de wandeling niets met de temperatuur te maken heeft. De komende tijd is het immers nog net zo warm als het vandaag is. En dan is de wandeling wel gewoon te doen. Vreemd in onze ogen als het iets met de warmte te maken heeft. Maar zwart is zwart. En wit is wit. Als we terug zijn in het hotel zoeken we op wat voor soort hagedis we vandaag hebben gezien. We ontdekken dat het Gila Monster inderdaad in deze regio leeft, maar dat de kans zeer klein is dat we deze gezien hebben. Vaak wordt het Gila Monster verwisseld met de onschuldige Chuckwalla die er veel op lijkt.

Voor vandaag stond er eigenlijk een bezoek gepland aan Valley of Fire SP. Echter een tijdje geleden zijn er wandelroutes afgesloten in verband met de extreme warmte. En paar weken geleden zijn er stukken weg weggespoeld in verband met de extreme regenval. Alles zou weer open moeten gaan op 1 oktober. Die datum gaan wij niet redden, omdat we hier dan al weer weg zijn. Maar we kunnen wel hetgeen we bedacht hebben om hier te doen simpel omdraaien. Misschien dat we dat geluk hebben, dat sommige wandelroutes al weer open zijn. Hoe dichter we op 1 oktober zitten, hoe groter de kans daarop is, is onze gedachtengang.

Voor vandaag gaan we dus de wandelroute doen die we in het roadbook op vrijdag hebben zitten. Hiervoor hebben we iets heel anders uitgezocht. Namelijk een wandeling in de Spring Mountains over de Lower & Upper Bristlecone Trail. Deze wandeling begint op 2600 meter hoogte. Las Vegas ligt op ongeveer 600 meter hoogte. Dat is dus een behoorlijk hoogteverschil waar we ongeveer een uur over zullen doen. Onderweg bezoeken we het Silent Heroes Of The Cold War National Memorial. Een monument waar de slachtoffers van de koude oorlog worden herdacht. Stiekem toch best indrukwekkend en zorgelijk om toch tot de ontdekking te komen dat er eigenlijk weinig is veranderd en dat de mensheid helemaal niets heeft geleerd.

Na het bezoek aan dit monument begint de echte weg naar boven. Als we bijna boven zijn, maken we nog een korte stop bij een uitzichtpunt waar je over de woestijn heen kunt kijken. We rijden verder. Hoe dichter we bij de door ons uitgezochte parkeerplaats komen, des te zorgelijker vinden we alles worden. Alle parkeerplaatsen die we tegenkomen zijn afgesloten. Waarom? We hebben geen idee. Aangezien geluk met de dommen is, is het maar goed dat we niet zo heel erg slim zijn. De parkeerplaats waar onze wandeling begint is gewoon open.


De wandeling gaat vanaf de eerste meter die we lopen bergopwaarts. Gelukkig is het allemaal heel regelmatig. Ook hebben we geluk met de temperatuur. Als we aan de wandeling beginnen is het nog redelijk frisjes, maar warm genoeg om gewoon een korte broek aan te hebben. We zien informatieborden waarop staat hoe we Bristlecones kunnen herkennen. Dit is vrij eenvoudig en is zelfs voor minder slimme mensen zoals wij te doen. Wat een geluk hebben we toch weer. Bristlecones kunnen meer dan 5000 jaar oud worden. Hoewel sommigen zeggen dat deze bomen de oudst levende organismes zijn, is dat niet correct. In de staat Utah bevindt zich de Pando. Dit is een bos van 47 hectare groot, dat uit één wortelstelsel bestaat en naar schatting 80.000 jaar oud is. Ook zijn er op de aardbol bacteriën gevonden die al meer dan een half miljoen jaar oud zijn.

We genieten van de wandeling. De Aspen trees zijn al volop in herfstkleuren getooid. Nu de zon erop schijnt, zijn de kleuren nog intenser en vormen een schitterend contrast met de naaldbomen die er volop staan. We komen langzaam hoger, en er komen steeds minder bomen te staan. Dit is het gebied waar de Bristlecone het beste gedijt. Als we op ruim 2800 meter hoogte aanbelandt zijn, is het tijd om te gaan lunchen. We vinden een boomstam en hebben weer een ‘lunch met een view’ zoals we het zelf noemen.

Onderweg vinden we zo nu en dan een geocache. Ook laten we er een behoorlijk aantal links (en rechts) liggen, omdat we vinden dat de klim (of afdaling) naar de cache te gevaarlijk is voor ons kneuzen. Kort na de lunch belanden we op het hoogste punt van de wandeling. Hier slaan we het pad op naar de Lower Bristlecone Trail. Het pad is hier heel anders. Vrij gelijkmatig en ook behoorlijk breed. Een auto zou er zonder problemen overheen kunnen rijden.

Aangezien we over het algemeen bijna net zo lang stil staan om foto’s te maken of geocaches te zoeken als dat we wandelen, mag het geen verrassing zijn dat we over de wandeling van iets meer dan 11 kilometer bijna 4½ uur doen. Deze ochtend heb ik op de Adventure Labs-app nog een korte wandeling gezien bij het Desert National Wildlife Refuge. We besluiten om daar een korte wandeling te doen. Maar eerst maken we onderweg een stop om de door ons geliefde Joshua Tree nog maar eens een keer te fotograferen. Terwijl we naar beneden rijden, wordt het ook steeds warmer. Was het bij de Bristlecone trail nog een aangename 20 graden, bij het Refuge aangekomen, slechts 36 kilometer verderop, is het 36 graden. In eerste instantie valt de wandeling wat tegen. We zien enkel woestijn. We hadden de hoop om wat dieren te zien. Dan zien we een aquarium. Of iets wat er voor moet doorgaan. We kijken, en zien een paar visjes zwemmen. We lezen het informatiebord en komen tot de ontdekking dat deze visjes de laatst overgebleven exemplaren zijn van de Pahrump Poolfish. Dan wordt het toch wel weer een bijzonder parkje.

De laatste stop van vandaag is een niet zo heel bijzondere, namelijk Tule Springs Fossil Beds National Monument. Op deze plek zijn in de vorige eeuw veel fossielen gevonden, en het vermoeden bestaat dat er nog vele fossielen in de grond zitten. Om te voorkomen dat het gebied wordt volgebouwd, is het sinds 2014 beschermd gebied. We parkeren de auto. Maken een foto van het bord van het NM. Wandelen een klein stukje en kunnen weer een parkje van de lijst met 423 NPS sites afstrepen.

Vandaag beginnen we al weer aan onze 20tigste dag van de roadtrip. We hebben een afstand van ruim 340 kilometer af te leggen. Als we bij het ontbijt arriveren is het al snel duidelijk dat we voor ons zelf een ontbijt moeten verzorgen. Een groep Vlaamse motorrijders, welke ook een kijkje bij het ontbijt kwamen nemen, hadden dat ook al snel door. “Ah”, zei één van de vrouwen, “er is koffie”. Waarop de man zei: “Awel, daar zal het dan ook bij blijven”. (Met een mooi Vlaams accent). Kortom, zelf een boterham smeren en een yoghurt pakken.

Nadat gedaan te hebben, brachten de eerste paar stops ons bij diverse labcaches aan route 66. We merken dat we gisteren wel het leukste gedeelte van deze beroemde weg gereden hebben, de labs van vandaag zijn een stuk minder interessant. Wat ook minder interessant is, is dat het kwik al voor 9 uur de 30 graden gepasseerd is. Dat belooft wat voor de warmte op de dag, denken we. En dat beloofde zeker wat. Op de middag gaf de thermometer in de auto 40 graden aan.

De eerste echt stop brengt ons bij Oatman. Ik heb hier wel naar uitgekeken. In 2017 zijn we hier al eens geweest. Het is een super leuk gezicht om de ezels door de straten van dit toeristische dorpje te zien rondwandelen. Voordat we het dorp bereikt hebben zagen en hoorden we al enkele ezels in de bergen rondstruinen. De teleurstelling was dan ook groot, toen ik in het dorpje zelf geen enkele ezel zag. Een typische man in een oude auto vertelde ons, dat het wilde beesten zijn en ze uit de bergen naar beneden komen als ze genoeg auto’s zien, zodat er mogelijk wat te halen valt voor ze. Hij vertelde er ook bij dat we uit moesten kijken wat ze konden ook bijten. Ze kwamen op de ochtend en bleven tot de avond. maar vandaag dus niet zo vroeg. Die hebben vast gedacht: “dikke vinger, het is in het dorp veel te warm, die gekke toeristen moeten zelf maar weten of ze er rond willen wandelen, wij blijven wel in de bergen rondhangen”. Na een paar labs te hebben gedaan, een multicache gevonden te hebben en wat watervallen op onze lijfjes gecreëerd te hebben, zijn we maar weer verder gegaan. Op de weg naar de volgende stop, zagen we de ezels toch afdalen naar het dorp. Ik denk dat ze honger hadden. Want toen ik het raam opende om ze op de foto te zetten, zouden ze het liefst in de auto kruipen, op zoek naar iets eetbaars.

Next stop was het plaatsje Needles. De bedoeling was om hier een rondje van 5 kilometer te wandelen, maar we vonden het beiden niet verstandig om met deze temperaturen in de volle zon een ronde te maken. We hebben er enkele stops met de auto gedaan en een klein stukje gelopen.

Dan maar verder naar de Factory Outlet. Ik vind het altijd wel leuk om even snel te kijken of er nog wat koopjes te vinden zijn. Ik had dit jaar al geen hoop iets te vinden. Alles is namelijk erg duur geworden en dat zal daar niet anders zijn. En inderdaad, ook daar is het duur. Of het nu schoenen zijn, spijkerbroeken of petten, het maakt allemaal niet uit. Niet interessant genoeg om het mee te sjouwen. Twee goedkope shirts van Colombia mochten wel mee. Maar dat was het dan ook wel. We zijn er achter gekomen dat Paul’s pettencollectie tegenwoordig een klein kapitaal waard is.

Hoewel de temperatuur onderweg naar Las Vegas behoorlijk is gedaald, geeft het kwik is nog altijd ruim boven de 30 graden aan. We hebben even getwijfeld of we direct door zouden gaan naar het hotel. Maar daar om vier uur arriveren, vinden we toch wat vroeg. Per toeval komen we langs Freemont Street. Een toeristische attractie in Las Vegas, die we in de drie keer dat we in de stad geweest zijn, nog niet bezocht hebben. We parkeren de auto en willen dit fenomeen ook wel eens meemaken. Je loopt de overdekte straat op en neer en ziet van alles bijzonders. Van bijzondere mensen, tot het grootste TV scherm ter wereld, tot een bar welke zo’n grote hamburgers serveert dat je er mogelijk een hartaanval van zou krijgen. De serveersters zijn dan ook gekleed in verpleegstersuniform. En iemand die goed op gewicht is, mag zelfs gratis eten. De Chippendales komen nog voorbij en schaars geklede dames aan de bar. Kortom we hebben ons prima vermaakt.

Dan is het tijd geworden om een hapje bij de Cracker Barrel te gaan eten en daarna in te checken. Hopelijk is het morgen wat minder warm.

De planning voor vandaag is niet zoals we van onszelf gewend zijn. Geen wandelingen door een of ander natuurgebied. Geen bezoek aan een of andere grot met een onuitspreekbare en niet te onthouden naam. Niets van dat alles. Vandaag gaan we gewoon rijden en stoppen we onderweg een paar keer om te kijken of er iets te zien valt.

Maar natuurlijk is het niet zomaar iets willekeurigs. Hiervoor hebben we een deel van een weg op de planning staan, die bij velen hoog op het verlanglijstje staat om eens helemaal te rijden. De weg van Chicago naar Santa Monica. Een weg die officieel sinds 1985 niet meer bestaat. Een weg die toch nog steeds veel afgelegd wordt. Een weg die in menige film een hoofdrol heeft gespeeld. Een weg waarvan alleen het uitspreken van de naam tot de verbeelding spreekt. Route 66.

In vorige rondreizen door de VS hebben we soms al een stukje van deze iconische weg afgelegd. Zelfs een week geleden reden we nog verschillende dagen een behoorlijk stuk over deze weg. Maar voor vandaag staat er toch een behoorlijk route gepland. Van Flagstaff naar Kingman. Zo veel mogelijk gaan we de oude route volgens. In een paar stadjes hebben we een wandeling uitgestippeld. Want enkel in de auto zitten is toch maar vervelend.

Zelfs op een weg als deze. Want laten we eerlijk zijn. Vaak is de weg zoals alle andere wegen die steden met elkaar verbinden. Saai. Maar soms ook behoorlijk spannend. Als we de dam bij Johnson Creek gaan bezoeken zijn we maar wat blij met onze 4×4 Jeep. Kuilen, stenen en richels dwars over de weg zijn hier standaard. Althans wat er nog van de weg over is. Als we bij de dam zijn, worden we begroet door een mislukte teckel. De eigenaar waarschuwt ons, want het beestje staat erom bekend dat hij in staat is om iemand dood te likken. We maken een kort praatje. Bekijken het meer en de dam en hobbelen weer verder.

We maken een uitgebreide stop in de plaatsjes Williams en Selligman. Hier wandelen we doorheen, en hier zien we de beelden die iedereen voor zich ziet als men het over route 66 heeft. Benzinepompen met daarvoor geparkeerd oude Amerikaanse auto’s die nog in zeer goede staat zijn. Heuse diamantjes zijn het vaak. Buiten de stadjes staan ook overal oude Amerikaanse auto’s geparkeerd. Deze verkeren meestal in alles behalve een goede staat, en kan men gerust omschrijven als barrels. Als we door Williams wandelen horen we plotseling een zeer bekend geluid van een 2-takt motor. Een eend rijdt de bocht om. Deze valt misschien nog wel meer op als al die andere juweeltjes die hier rond rijden.

Onderweg stoppen we in Hackberry. Een stop die bij mij persoonlijk hoog op het lijstje staat. Mede door een foto die op internet rondgaat. Een oude, haast vervallen winkel met bijbehorende benzinepompen en daarvoor geparkeerd een Chevrolet Corvette cabriolet in perfecte staat uit 1956. We parkeren de auto. De winkel is inderdaad behoorlijk vervallen. De benzinepompen doen al jaren geen dienst meer. Maar de Corvette is in geen velden of wegen te bekennen. Toch maken we de foto, want het is zeker de moeite waard om vast te leggen. We lopen de winkel in, en kijken wat rond. In een hoekje zien we kentekenplaten liggen. We snuffelen wat rond, en even later verlaten we de winkel met twee exemplaren van Staten die we nog niet hadden. Eerder op de dag hebben we ook al een exemplaar gekocht dat nog niet in de collectie zit. Nog 5 platen te gaan, en we hebben van alle staten en DC een kentekenplaat op onze schuur hangen.

Als we in Kingman arriveren besluiten we om eerst te gaan eten. Na het eten gaan we nog een stuk lopen door Kingman. Het schemert al behoorlijk als we aan de wandeling beginnen. Al snel is het donker en hebben we moeite om alle informatieborden te kunnen lezen. Want als er iets is dat in de VS niet geweldig te noemen is, dan is het wel straatverlichting. In een showroom zien we een Chevrolet Corvette Cabrio uit 1956 staan. De dag is dan toch wel weer compleet.

Na de enorme drukte van gisteren zijn we benieuwd hoe druk het vandaag op de parkeerplaats zou zijn bij de wandeling die we voor vandaag gepland hadden. We hebben goede hoop, want het weekend is voorbij. En de meesten die we hier gezien hebben gisteren, zijn Amerikanen. De kans dat die vandaag weer moeten werken is redelijk groot denken we. Toch vertrekken we weer op tijd bij het hotel. Als we de parkeerplaats op hobbelen (rijden is niet het juiste woord, want de laatste kilometer is gewoon een zeer slechte weg, waar je met een normale auto niet overheen zou kunnen rijden), is deze nagenoeg leeg.

Jammer dat het route-technisch niet uitkwam om twee dagen na het weekend in te plannen, maar het zei zo. De wandeling voor vandaag is een pittige. 11 kilometer lang, en ruim 400 meter omhoog. En dus ook weer ruim 400 meter omlaag. Veel foto’s hebben we eerlijk gezegd niet gezien van deze wandeling, maar hij staat op veel lijsten van wandelingen van 10 tot 15 kilometer bovenaan. Het is een gecombineerde wandeling zoals het zo mooi heet. Deze gaat over verschillende wandelpaden van andere wandelingen die elk een stuk korter zijn.

Als we aan de wandeling beginnen is het nog geen acht uur. Toch is het al 19 graden. Dat belooft weer wat voor vandaag. De route leidt ons door een opgedroogde rivierbedding en gaat langzaam omhoog. Een nadeel van een wandeling door een rivierbedding is dat de bodem bezaaid is met kleine stenen. Als ze heel klein zijn, is het niet zo erg. Het grootste probleem zijn de stenen tussen de 5 en 15 cm in doorsnee. Als ik mijn rechtervoet op zo’n steen zet, dan wil mijn voet zich vormen naar de steen. Dit resulteert in behoorlijk wat pijn door de artrose in mijn voet. En laat de rivierbedding hier nu net met dit formaat stenen bezaaid zijn.

De eerste stop is een zogenaamde sinkhole. In 1989 is hier een grot geïmplodeerd waardoor er nu een enorm gat in de berg is. De volgende stop is Seven Sacred Pools. Eerlijk gezegd, valt dit ons wat tegen. We hebben hier enkele fraaie foto’s van gezien, maar waarvandaan we deze 7 poelen ook bekijken. Het lijkt niet op hetgeen we op foto’s gezien hebben.

Het kwik stijgt gestaag en al snel hebben we warm stromend water over elk denkbaar deel van ons lijf. We genieten van de vele schitterende uitzichten die we telkens voorgeschoteld krijgen. Langzaam vorderen we de wandeling. Na een kilometer of vijf verlaten we de rivierbedding en wordt het echt een serieuze tocht. We klauteren en ploeteren omhoog op iets wat eigenlijk geen pad mag heten. Het doel is een kleine inham in de rotswand. Niet zo spectaculair als die van gisteren. Als we er zijn. Rusten we even uit en gaan we verder met onze wandeling. Het gaat nu stevig omhoog en we moeten regelmatig even van het uitzicht genieten (lees: op adem komen).

Vrij plotseling verandert het landschap. We wandelen tussen de bomen, en het pad is vrij vlak. Langzaamaan komt de parkeerplaats dichterbij. En dat is iets waar ik me toch wel enigszins zorgen over begin te maken. We zijn tot dit moment eigenlijk alleen nog maar gestegen. Dat betekent dat we alle meters nog moeten dalen. De daling begint op 1,6 kilometer voor de parkeerplaats. Als dit over een zigzag pad zou gaan, zou het niet zo’n probleem zijn. Maar ook dit pad gaat over een droge rivierbedding. Ik bedenk me dat als hier water zou stromen, het een wild stromende rivier zou zijn. In iets meer dan een kilometer dalen we bijna 300 meter. Dat betekent een gemiddeld dalingspercentage van ruim 25%. Ook dat is niet bevorderlijk voor ons beider lijven. We beginnen oud te worden bedenken we.

Na 10,9 kilometer wandelen staan we weer bij de auto. Moe, maar voldaan. We besluiten om eerst de cache op het politiebureau te doen. Deze staat in de top 1000 van wereldwijd best gewaardeerde caches. We zijn benieuwd. Het is een aardige cache, maar om nu te zeggen dat deze zo geweldig is? Nou, nee. Niet echt. We gaan door naar het centrum van Sedona. We parkeren de auto en begeven ons in het toeristengedruis. Als snel weten we weer dat dit echt ons ding niet is en we verlaten de stad.

We besluiten om naar Jerome te gaan. Dit zou een spookstadje zijn iets ten zuiden van Sedona. We rijden erheen en worden hier behoorlijk teleurgesteld. Overal zien we spandoeken hangen met daarop vermeld “Ghosttown Jerome”. Waar de mensen waarschijnlijk geen erg in hebben is het feit dat als er een stuk of 6 misschien 7 huizen van de 100 zijn verlaten, dat het nog geen spookstad is. We gaan eten en daarna terug naar het hotel. Om uit te rusten van de toch wel zware wandeling van vandaag.

Vandaag is het dan eindelijk zover. We gaan naar Sedona om te wandelen. Beiden kijken we daar naar uit. Dat Sedona toeristisch is, dat wisten we al. Maar dat het zo toeristisch zou zijn zoals we gisteren zagen toen we door het dorpje heen reden? Nee, dat hadden we niet verwacht. Wat we zagen was de overtreffende trap van een toeristenval.

We zijn hier twee dagen. Voor deze dagen hebben we twee wandelingen uitgezocht die we graag zouden willen doen, en twee wandelingen die als alternatief kunnen dienen, mocht het bij de andere wandelingen te druk zijn. We besluiten om tijdig bij het hotel weg te rijden. Geen probleem voor ons, alhoewel we al de gehele reis iedere dag uitslapen. De wekker gaat immers pas om 6 uur. Na het ontbijt gaan we koffie halen voor onderweg. Als we iets voor 8 uur bij de parkeerplaats arriveren, dan is deze al helemaal vol. We parkeren de auto aan de kant van de weg en gaan op pad. Het belooft vandaag een warme dag te worden, want het is al 23 graden als we beginnen aan de wandeling.

De wandeling is niet heel bijzonder zeggen we tegen elkaar. Oke, het gebied is prachtig, maar het is niet specifiek mooier of minder mooi dan we elders hebben gezien. Wel vinden we het jammer dat er overal huizen in het landschap te zien zijn. En mensen. Continue zien we mensen. Mensen die ons tegemoet komen lopen. Mensen die ons voorbij willen wandelen. Dat is wel even anders dan in bijvoorbeeld Grand Staircase-Escalante National Monument, waar je uren kunt wandelen in een vergelijkbaar landschap, zonder iemand tegen te komen. Wat dan wel weer leuk is, is dat je mensen ziet in alle soorten die je jezelf maar kunt bedenken. Van het doorsnee gezin tot het oudere echtpaar. Van de fanatieke wandelaar tot, de groep die ik heb omgedoopt tot de profielfotoloper. Deze laatste is een groep die er tot in de puntjes verzorgd bijloopt en niets bij zich draagt op een wandeling van 11 kilometer. Bijna rennend onderweg zijn naar het ultieme fotopunt van de wandeling. Geen oog hebbend voor de omgeving of de anderen die ze onderweg tegenkomen. Niet dat ik iets heb tegen een fraaie profielfoto. Integendeel zelfs. Nagenoeg iedere fanatieke wandelaar zal ook blij zijn met die fraaie profielfoto die tijdens een wandeling gemaakt kan worden. Het grote verschil is dat voor de fanatieke wandelaar de wandeling het doel is en de foto bijzaak. Voor de profielfotoloper is de foto het doel, en de wandeling? Hoezo wandeling… Je gaat toch niet vertellen dat je voor die foto hebt gewandeld?

Of we tot de categorie fanatieke wandelaar behoren weet ik niet. Waarschijnlijk wel. Al merken we wel dat we ouder worden, en dat het moeizamer gaat dan pakweg 10 jaar geleden. We genieten van de wandeling en stoppen gewoon een keer vaker onder het mom van een fotostop. Maar zoals gezegd, het is druk onderweg. Doel van de wandeling is de Subway-Cave. Een zeer geheime plek die alleen te bereiken is via een aftakking die nauwelijks zichtbaar is vanaf het hoofdpad van de Boynton Canyon Trail. Wel, als er een ding is wat zeker is, is dat als zoiets op Facebook is geplaatst door een willekeurige profielfotoloper, het niet meer zeer geheim is. Zelfs niet een ietsie-pietsie beetje geheim. Ook die nauwelijks zichtbare aftakking is gewoon een pad geworden door de vele mensen die eroverheen wandelen. Niets mis mee, maar je kunt verwachten dat het druk is.

Het laatste stuk van de wandeling gaat vrij steil omhoog. Op het gemak wandelen en klauteren we omhoog. Als we boven zijn, is het vrij smal. We genieten van het uitzicht over de canyon, maar zien de grot niet. We wandelen voorzichtig verder. We krijgen het idee dat de grot om de hoek is, maar op die hoek is het zo druk, dat we het niet verantwoord vinden om daar te gaan wandelen. We maken een paar foto’s, en als we hebben besloten dat geen enkele profielfoto het waard is om risico’s te nemen.

Juist op dat moment komt er een hele grote groep de hoek om teruggelopen. We besluiten om te kijken, en zien dat het relatief rustig is. We lopen de grot in en genieten van het, toch wel bijzondere uitzicht. Het meest bijzondere is nog wel de plotselinge mentaliteitsverandering van de mensen die er zijn. Iedereen heeft alle tijd voor elkaar en zetten graag een pas opzij om iedereen de gelegenheid te geven om iemand anders die profielfoto te laten maken.

Zo gaan ook wij op de foto. Zoals het hoort een foto van de achterkant. Gemaakt door een Pool die al 45 jaar in Los Angeles woont.

We wandelen, genietend van het natuurschoon dat hier toch te zien is, terug naar de parkeerplaats.

Inmiddels is het kwik de 30 graden al ruimschoots gepasseerd. We starten de auto en laten Sedona achter ons. Het volgende doel is Montezuma Castle National Monument. Als we na een klein uurtje rijden daar arriveren, gaan we eerst picknicken. Daarna wandelen we door dit kleine park, waar we aangenaam verrast worden door de cliff dwellings die hier aanwezig zijn. In verrassend goede staat. En heerlijk rustig.

De volgende stop is Montezuma Well. Een kleine 20 kilometer rijden verderop langs de rivier. Ook hier worden we aangenaam verrast door de cliff dwellings die er zijn. Deze liggen aan een meertje dat van onderuit gevoed wordt door een bron. Maar liefst 6 miljoen liter water komt er in dit meertje iedere dag bij. En als het waterpeil te hoog wordt, dan heeft de natuur ervoor gezorgd, dat er een overloop op zit. En dan letterlijk zoals in een bad. Je ziet dat het water wegloopt, maar niet waarheen. Want het water gaat onder de grond het meer weer uit.

Na deze twee aangename verrassingen, hebben we nog tijd over. We besluiten om het derde National Monument dat hierbij hoort te bezoeken. Dit heeft de gemakkelijk te onthouden naam Tuzigoot. Hier is het nog rustiger. We zien hier een oude nederzetting uit de 14e eeuw. Althans, de fundamenten en delen van muren die er nog van over zijn. We nemen de informatie op de borden tot ons, en genieten volop.

We hebben veel dingen om te doen op voorhand uitgezocht. Nog nooit zo veel als dit jaar, en nog nooit zo uitgebreid als deze reis. Waar we eerdere trips door de VS vaak genoegen namen met de naam van een wandeling te noteren, met de daarbij behorende parkeerplaats, is voor dit jaar ook de wandeling in kaart gebracht. Een paar dagen geleden zeiden we tegen elkaar dat we alles hebben gedaan wat we op voorhand bedacht hadden. Op een enkele wandeling in El Malpais NM na, omdat die niet toegankelijk was door de regenval van afgelopen weken. Daarvoor hebben we een andere wandeling uitgezocht en gedaan.

Voor vandaag hebben we als eerste een bezoek aan Winslow, Arizona op de planning staan. We willen daar op de hoek staan, zoals The Eagles al zongen in hun eerste hit uit 1972. Inderdaad, “Take it easy”. Doe het rustig aan. Dat doen we dan ook. We vragen ons af hoe het mogelijk is, dat een plaatsje kan leven op een regel tekst uit een liedje. Hoe het ook zij. We nemen de songtitel ter harte en doen het rustig aan. Ook omdat het al behoorlijk warm is, ondanks dat het pas iets over 8 uur in de ochtend is. Voordeel van dit tijdstip is ook dat het zo rustig op de hoek in Winslow, Arizona is dat we rustig aan kunnen doen.

We wandelen rustig verder door dit stadje aan Route 66, en gaan daarna verder naar een ander stadje aan Route 66. Two Guns. Dit is inmiddels een spookstad geworden, en veel is er niet meer van over. We wandelen er rustig rond. Maken wat foto’s en gaan weer verder. We zijn bezig met een paar series Adventure Labs aan Route 66. Over het algemeen zijn ze niet zo heel bijzonder, maar soms brengen ze ons op leuke plekjes. De volgende stop is een nieuwe serie Adventure Labs. Als we ontdekken dat de eerste van de serie niet meer mogelijk is om te beantwoorden, besluiten we om deze serie over te slaan, en door te gaan naar de volgende.

We gaan verder naar Picture Canyon. Iets ten noordoosten van Flagstaff. We hebben hier een wandeling uitgestippeld. Heel ver hebben we niet gereden, maar het is wederom een compleet andere omgeving waar we in vertoeven. Aan het begin van de canyon is een waterval. We vinden een rotsblok waar we rustig op gaan zitten om te genieten van onze lunch en het uitzicht op de waterval.

Dan is het door naar Flagstaff. Ook hier zijn de eerste twee vragen van de serie Adventure Labs niet te beantwoorden. We blijven rustig en slaan ook deze serie over. Op het gemakje gaan we koffie halen en toeren verder. We bedenken dat we waarschijnlijk tijd te kort komen vandaag om alles wat we op het lijstje hebben staan te voltooien. Voor het eerst deze reis zitten we ergens mee verlegen in plaats van om verlegen. We korten het resterende deel van de route in en gaan op weg naar het restaurant dat we hebben uitgezocht. Helaas, in verband met vakantie is dit gesloten. We gaan in de auto zitten, en zoeken rustig een ander restaurant in de buurt. Als we een keuze hebben gemaakt, rijden we daar heen. Helaas is het daar behoorlijk druk, want vanavond treedt LeAnn Rimes op. We zoeken wederom een ander restaurant op, en komen zo terecht in een lokaal restaurant. Duur, maar wel lekker. En dat is toch hetgeen wat het belangrijkste is.

Petrified Forest National Park staat al lang op ons verlanglijstje om te bezoeken, maar nog nooit kwam het ervan. Om de eenvoudige reden dat het eigenlijk nooit paste. Of we zaten te ver naar het noorden. Of we zaten te ver naar het zuiden. Of we hadden simpelweg niet lang genoeg vakantie. Ruim voldoende excuses dus. Op het moment dat bekend was waar we dit jaar heen zouden gaan, besloten we dat het er dit jaar gewoon van moest komen. Uitstellen houdt ooit op.

De rit naar het park vanuit het hotel is niet zo heel erg lang. Ongeveer een uur rijden. Tel daarbij op dat we onderweg nog eens een uur tijd winnen, dus eigenlijk kost het helemaal geen tijd om in het park te komen. Gelukkig voor ons, gaat het park al om 8 uur open. Het park is niet zo heel erg groot, slechts 1/6 deel van Noord-Brabant. We bekijken welke wandeling er te doen zijn in het park en komen tot de conclusie dat we geen keuze kunnen maken. De eenvoudigste oplossing is om ze dan maar allemaal te doen. Dat klinkt stoerder dan het is, want zo heel veel wandelingen zijn er niet in het park. Bovendien is de langste wandeling slechts 4,2 kilometer lang.

Het eerste deel van het park is Painted Desert. Eigenlijk gewoon Badlands zoals we die al vaker hebben gezien. Maar daarom niet minder mooi. We stoppen verschillende keren om foto’s en wandelingen te maken. Als we bij een achtergelaten Studebaker arriveren, rijden we het Noordelijke deel van het park al weer uit. Het zuidelijke deel vinden wij dan ook stukken interessanter. Aan dit deel dankt het park zijn naam. Hier is een versteend woud te vinden. Althans, wat ervan over is. Men moet zich voorstellen dat op deze plek 220 miljoen jaar geleden een bos was. Dat is destijds plotseling ondergelopen, en onder een sliblaag terechtgekomen. Hierdoor raakte de boomstammen in de loop van enkele miljoenen jaren versteend. Door het veranderende klimaat verdween de sliblaag weer en kwamen de versteende boomstammen weer bovengronds te liggen.

We hebben al vaker versteend hout gezien, maar nog niet in deze grootte en in deze enorme hoeveelheid. Wat bovendien ook nog eens opviel in dit gebied is, is dat er geen boom te zien is. Geen hout dus in dit bos.

Na de laatste wandeling gaan we naar Holbrook. We maken een korte wandeling door dit stadje aan de oude Route 66. Met name het Wigwam Motel kan ons bekoren. Hier staan enkele oude auto’s die het fotograferen waard zijn. Ook al zijn deze in een staat dat ze nooit meer kunnen rijden. Ook voor deze auto’s is het ooit opgehouden.

Vandaag gaan we terug naar het park El Malpais, waar we gisteren al een korte wandeling hebben gedaan. Voor vandaag staat een lange wandeling op het programma. Waarschijnlijk wel de langste van de hele reis. En het zal geen recht toe recht aan wandelingetje worden. Ruim 13 kilometer hebben we voor de boeg en een hoogteverschil van 167 meter. En de start ligt ook op 2600 meter hoogte. Dus we houden rekening met een wat moeizamere ademhaling.

Het eerste stuk gaat redelijk goed. Door een goed begaanbaar zandpad, wat nog zichtbaar nat is van de vele regen dien de afgelopen dagen in dit gebied gevallen is. Paul heeft gelezen dat er in dit gebied de afgelopen dagen 20% van de hoeveelheid gevallen is, die anders in een jaar valt. Dat is ook te zien aan het vele water langs de kant van de weg.

Het pad begint steeds meer vol te liggen met grote en minder grote stenen. Dit loopt lastig en het is uitkijken geblazen waar we onze voeten neerzetten. (Nu moeten we dat iedere dag wel, al is het maar om niet in een cactus te trappen, of om een slang te omzeilen. Dat laatste is me gisteren nog goed gelukt). We lopen rustig verder, genietend van de vele vergezichten over de lavavelden. Wat verder opvalt is de vele mooie flora die we op onze weg tegenkomen. Tal van gele, paarse en rode bloemetjes passeren we. Met als topper een roze plantje met ontzettend dunne blaadjes.

Soms is het zelfs lastig om het juiste pad te vinden. Het is wel gemarkeerd met een stapeltje stenen, maar toch raken we soms van het padje. Onderweg komen we welgeteld 4 mensen en 1 hond tegen. Een man zonder hond, wees ons op de pootafdrukken die hij onderweg tegengekomen is. Hij denkt de pootafdrukken van een mountain lion te herkennen. Wij hebben tot dat moment de afdrukken nog niet gezien, maar denken dat de man ze verwisselt met de hond van onze andere tegenliggers. Maar even verderop zien wij ze ook en even later nog duidelijker in vers nat zand. Tsja, zou de man dan toch gelijk hebben. We bedenken direct wat we ervan zouden vinden als we dit beest tegen zouden komen. Enerzijds hebben we er nog nooit één gezien en kan het weer afgestreept worden van een lijstje. Aan de andere kant is hij niet ongevaarlijk en weten we eigenlijk niet heel goed hoe we op het beest moeten reageren. Veel geluid en beweging maken zoals bij een beer, of heel stil blijven zoals bijvoorbeeld bij een leeuw. We hoeven er alleen maar over te fantaseren, want het is gebleven bij een eventuele pootafdruk van het dier.

Na 2,5 uur komen we boven aan. Het uitzicht is zeer de moeite waard. We rusten even uit, nemen een versnapering, loggen tussendoor nog even een cache, sturen een appje weg en gaan dan weer snel de gang naar beneden aan. Want op het moment dat we aan de terugweg willen beginnen, begint het te regenen. Heel in de verte horen we onweer, maar dat bereikt ons nog lang niet. De druppels worden groter. Er was geen regen voorspeld, dus hadden we besloten om niet de hele weg met onze jassen te gaan sjouwen. Nu waren ze wel praktisch geweest. Maar ja. We proberen te schuilen onder een boom, maar de spaarzame blaadjes geven weinig beschutting. Dan maar verder lopen. In rap tempo zijn we serieus nat geworden. Achter ons dondert het nog steeds, maar bij ons komt de zon al weer terug. En voordat we het weten zijn we al weer opgedroogd en raken we weer vochtig van het zweten. Wat opvalt is dat het lijkt of de bui nog meer bloemen heeft doen openkomen. We maken nog wat foto’s van de mooie flora, maar ook de fauna ontbreekt niet. We zien diverse hagedissen in soorten en maten, horen vele vogels en zien diverse vlinders. Na 2,5 uur staan we weer beneden.

Na een late lunch, rijden we verder naar nog een paar korte wandelingen. De arch hebben we op de heenweg al van dichtbij bekeken. Hij bleek van dichtbij, mooier dan van bovenaf. Blijven nog de lavavelden over en enkele earthcaches. Ook de lavavelden blijken niet erg makkelijk toegankelijk. Het is stappen en uitkijken geblazen dat we niet spontaan in een spleet zakken. We hebben het idee dat deze zomaar eens drie meter diep kan zijn. Maar zoals altijd kijken we goed uit en volbrengen we ook deze wandeling zonder kleerscheuren tot een goed eind.

Na een korte stop bij het bord, is het tijd om te gaan tanken en te eten. We hebben weliswaar niet de hele dag gelopen, maar we zijn er toch best moe van geworden. Moe maar voldaan!

Als we opstaan deze ochtend, regent het. Weliswaar niet heel hard, maar toch voldoende om er een vervelend gevoel aan over te houden als je buiten aan het wandelen bent. Met andere woorden, je raakt snel door en door nat als je buiten rondloopt. We kijken het weer, en we besluiten het erop te wagen.

We gaan op weg naar El Morro NM. Een klein park, waar we veel goede dingen over hebben gelezen. Het is een goed uur rijden, en onderweg blijft het regenen. Als we bij de poort van het park arriveren is deze nog gesloten. En dat terwijl het toch al 1 minuut over 9 is. Zou het dan toch iets betekenen dat het vandaag de 13e dag van onze reis is? Nog voordat we er verder over kunnen nadenken, gaat de poort automatisch open. Wellicht was het voor de rangers te gezellig aan de koffietafel en verwachten ze met dit weer toch niemand.

We zien dat op een briefje staan dat iedereen die in het park wil gaan wandelen zich binnen moet melden. Als we dat doen, maken we kennis met een zeer enthousiaste ranger. Hij legt ons alles uit over de twee wandelroutes in het park, en wat we onderweg kunnen verwachten. Hij wordt nog enthousiaster als we hem vertellen dat we beide routes willen lopen.

De eerste wandeling is een korte wandeling. Als we eraan beginnen, stopt het met regenen. Het hoofddoel van deze wandeling is Inscription Rock. Deze enorme rotswand van zandsteen staat vol met meer dan 2000 inscripties. Allemaal geplaatst door mensen die op doorreis waren naar het Westen. Deze plek was een geliefde overnachtingsplaats in vroeger dagen, mede door de kristalheldere bron die naast de grot is gelegen. Van de meeste inscripties is helaas niet veel meer te zien. Doordat zandsteen zo zacht is, vervagen de inscripties snel door weersinvloeden.

We gaan verder met de lange wandeling. Deze is iets intensiever dan de korte wandeling. De route leidt ons over El Morro en geeft ons uitzicht op de boxcanyon in het park. Als we boven zijn, horen we, ver weg, twee mensen met elkaar discussiëren. In het Engels uiteraard. Mevrouw heeft moeite met het pad, en meneer helpt haar niet voldoende. Althans, dat is hetgeen we begrijpen. Als onze ogen het geluid volgen zien we, ver weg, mevrouw en meneer. Meneer wil mevrouw helpen door haar steun te geven. Maar mevrouw is dat niet van gediend. Plotseling klinken de woorden die overal in de VS weggepiept worden, “Fuck you!”. Hierop volgt onmiddellijk het antwoord dat niets aan de fantasie te wensen overlaat. “Fuck you too!”. We kunnen hier wel om lachen, want het klinkt haast als een soap. Telkens als we ze weer horen discussiëren, zegt één van ons. “Fuck you two too”.

We genieten van de wandeling. Het pad is goed begaanbaar. Oké, het is niet geasfalteerd, maar gaat boven over een grote rots. Maar de route is duidelijk aangegeven en redelijk vlak. Hier en daar een redelijke stap die gemaakt dient te worden maar niets spannends. Tenminste, niet in onze ogen. Een tijdje later komen we het stel tegen. Mijnheer vergelijkt de wandeling met Angels Landing in Zion. We antwoorden dat we geen vergelijk kunnen maken, omdat we die wandeling (die lang op onze verlanglijst heeft gestaan, maar waar we inmiddels toch te veel mankementjes voor hebben), niet hebben gedaan. Hij bekent dat hij die ook niet heeft gedaan, maar hij heeft videos gezien. We wandelen verder en al snel horen we ze weer kibbelen. Fuck you two too!

Als we weer bij het bezoekerscentrum zijn, kijken we nog een video over de geschiedenis van El Morro NM. Als we vertrekken, is het later dan we op voorhand hadden gedacht. We hadden in de buurt van het hotel nog een wandeling uitgezocht als opvulling. Die was niet zo heel bijzonder, en inmiddels is het eigenlijk al te laat om daaraan te beginnen.

Voor morgen staat er in de buurt van dit National Monument, een bezoek aan een ander National Monument op de planning. Daar hebben we een lange, redelijk pittige wandeling op de planning staan en twee korte wandelingen. We besluiten om de twee korte wandelingen te doen.

Als we de afslag nemen naar de parkeerplaats van de eerste wandeling, dan zien we een bord staan dat de weg verderop slecht is. En als het heeft geregend dat deze onbegaanbaar is. Ook voor High Clearance voertuigen. We besluiten om te gaan kijken en om te draaien als de weg slecht wordt. Nog geen 500 meter verder komen we een Jeep tegen. Niet zomaar een Jeep, maar zo eentje die speciaal is omgebouwd om de meest verschrikkelijke terreinen te doorploegen. Hij stopt. Wij ook. Van beide voertuigen gaan de ramen omlaag. De vriendelijke jongeman in de andere auto raadt ons aan om om te keren. Als we niet bekend zijn met het terrein, dan is het vragen om problemen. En hij komt vanavond laat pas weer terug om ons te kunnen helpen, mocht het fout gaan.

We doen verstandig en keren om. Op weg naar de volgende wandeling. El Calderon. We lopen rond en genieten van de wandeling. De grotten die we passeren zijn afgesloten voor publiek. We kunnen enkel van de rand kijken. In sommigen van deze grotten leven meer dan honderdduizend vliermuizen die bij het invallen van de schemering allemaal uitvliegen. We wachten daar niet op en gaan verder.

Als we terug zijn bij de auto, wordt het lastig. We hebben geen korte wandelingen meer op de planning staan, en hebben geen plan E. We rijden naar het bezoekerscentrum van El Malpais NM te gaan om te kijken of er wellicht nog een andere korte wandeling is. Helaas voor ons, is dit bezoekerscentrum op dinsdag en woensdag gesloten. Wat nu?

We besluiten om, al cachend, over de oude Route 66 terug naar het hotel te rijden. Langs Route 66 liggen veel Adventure Labs. We besluiten om die enkele te gaan doen. We komen erachter dat we geen bereik hebben met onze telefoons. Dan wordt het lastig om Adventure Labs te doen, want daar is internet voor nodig. Gelukkig heb ik de vragen ook in de GPS staan. We rijden naar iedere locatie, en schrijven het antwoord op. Met een omweg zijn de Adventure Labs ook vanaf een laptop te doen. Wel veel meer werk, maar ja.

Zo gaat het snel richting etenstijd. We besluiten om eerst te gaan tanken. In deze hoek kost de benzine is meer dan 91 cent per liter. We merken dat de creditcard niet werkt vanwege storing. Dat is misschien ook de reden dat we geen bereik hebben met onze telefoons. Een paar pompen verder werkt de creditcard wel. Hier is de benzine iets duurder, maar nog steeds ruim onder de Euro per liter. Het avondeten kunnen we ook alleen contant afrekenen.

Als we na het eten weer terug naar het hotel gaan, begint het weer te regenen. Verderop onweert het zelfs flink. Ons hotel zit ook aan de oude Route 66 en bevindt zich tegenover een oude benzinepomp. Als ik de spullen uit de auto haal, lijkt het wel of alle donkere wolken uit het gebouw van de benzinepomp komen. Snel maak ik een foto. Nog geen minuut later is de hele lucht donker, en is heel het effect weg. Op de hotelkamer, blijkt dat ook hier de storing heeft toegeslagen. Geen internet vandaag. “Fuck you two too!”.

Vandaag staat met rood omrand ‘wasdag’ in ons roadbook. We vinden dit allebei altijd een vervelende dag. Thuis moet ik ook wassen, dat klopt. Maar dan kan ik ondertussen nog iets anders gaan doen. Op reis, is het vervelender, omdat je er meer rekening mee moet houden en het tijd kost, die we op reis veel liever aan andere dingen besteden. Maar goed. We hoeven maar één keer een grote was te draaien en dan zijn we er weer vanaf. We hadden geluk, want beide wasmachines en drogers waren vrij, dus snel twee wasmachines in beslag nemen en daarna één droger en het leed is al weer geleden. Dat was onze middaginvulling.

Wat hebben we dan verder deze dag gedaan. In ieder geval niet, twee onmogelijke earthcaches. Wel een aanblik geworpen op Shiprock monument. Een heilige plaats voor de indianen. Hoog boven het landschap toornt dit, met wat fantasie een scheepswrak, hoog boven alles uit.

De tweede stop van vandaag was Burnham Badlands. Op de site ontdek Amerika, hebben we gelezen, dat het een stop meer dan waard is, er ver voor omrijden zou niet de moeite zijn. We verwachten er niet veel van, maar nemen toch een kijkje. Al met al weet het ons toch te verassen. We hebben al wel vaker zo’n landschap gezien, maar het blijft altijd een fraai gezicht. We wisten van te voren dat we de GPS maar weer eens hard nodig hadden, want paden zouden er niet zijn. Zelfs geen trails. Zie maar hoe je bij de hoodoo’s komt. We zien ze al van verre staan. Via wat geklauter over, dan weer hard en dan weer zachte ondergrond, komen we dichterbij. Er is zelfs een mogelijkheid om ze vanuit beneden te aanschouwen, maar om daar te komen zul je een steile gang moeten gaan om af te dalen. Daar heb ik me maar niet aan gewaagd. Het gaat fysiek allemaal best prima, maar dat wil ik graag zo houden. Daarom blijf ik verstandig boven en gaat Paul ze van dichterbij bewonderen. Na een groot aantal foto’s gemaakt te hebben, gaan we weer een stop verder.

Onderweg veranderd het landschap continue. Het ene moment hebben we het idee dat we in Monument Valley rijden, terwijl we nog geen 20 kilometer verderop door de bossen rijden.

We belanden in Navajo County, een deel van Amerika dat wordt bevolkt door Indianen. We zijn daar vaak, zonder te discrimineren, niet zo happig op. De indianen verstaan de kunst om de toerist zo veel mogelijk te laten betalen en het liefst zelf zo weinig mogelijk moeite te hoeven doen. We waren van plan om twee needles te gaan bekijken. Eén met de veelzeggende naam Venus en de andere heeft de naam Cleopatra meegekregen. Gespannen wachten we wat we voorgeschoteld zullen krijgen. Jammer genoeg niet zo veel. Want de indianen vinden het nodig om alle paden er naartoe af te sluiten. ‘Tijdelijk gesloten’, lezen we later. We hebben het idee dat dit nog altijd met Corona vandoen heeft. Dan maar foto’s maken vanaf de kant van de weg.

De op één na laatste stop van vandaag zou eigenlijk Belly Button trailhead zijn, waar we een 2,5 kilometer zouden gaan wandelen. Maar bij de parkeerplaats aangekomen, zien we het al. Deze is afgezet met pionnen. Hier kunnen we dus onze Jeep niet kwijt. Vast ook weer het werk van de indianen. Tot onze verbazing staat er wel een kraampje met souvenirs met daarachter een indiaan. Dat dan weer wel. Je mag er niet parkeren, maar of je maar wel even wat koopwaar af wilt nemen. Teleurgesteld rijden we verder.

Wat nu? Het is nog te vroeg om in te checken in het hotel. Dan maar even een paar lab caches doen. We komen uit bij een park met daarin het Window Rock monument. Tot onze verbazing is dit park alleen toegankelijk met een mondmasker op. We zijn niet voor één gat te vangen, lopen terug naar de auto en pakken onze mondmaskers. We vinden het wat overdreven om na zo’n lange tijd met COVID-19 te dealen, buiten nog maskers te moeten dragen. We hebben stiekem toch het idee dat het komt omdat de vaccinatiegraad onder de indianen bedroevend laag is. Mijn inziens hadden ze beter een andere keuze kunnen maken om zichzelf en anderen te beschermen…

Ondertussen is het tijd geworden voor de was. Als dit karwei plat is, hebben we wel een maaltijd verdiend. En na het eten was er zelfs nog tijd over om nog een paar lab’s te doen. Sommigen wel vanuit de auto met 120 km per uur, omdat de lucht wel heel erg donker werd en er ook wat druppels uitkwamen.

Sinds een klein half jaar volgen we de serie The Ranch op Netflix. Vermakelijke serie. Duurt niet al te lang. Droge humor. Wat wil een mens nog meer? De hoofdpersoon is de norse Beau, gespeeld door Sam Elliott. Een acteur die velen niet kennen, maar als ze hem zien, zeggen: “O, hij.” Het openingsfilmpje van de serie is opgenomen in Ouray, Colorado. Als we vandaag van Montrose, Colorado door de Rocky Mountains naar Farmington, New Mexico rijden, komen we door dit dorpje. We maken er een korte stop, en doen ons best om uit het geheugen het openingsbeeld van de serie te reconstrueren. Het is best mooi gelukt al zeggen we het zelf.

Voor vandaag staat er eigenlijk niet zo heel erg veel op het programma. Behalve een behoorlijke rit naar het zuiden én een wandeling naar Potato Lake. Volgens de site alltrails is deze wandeling de mooiste wandeling in dit gebied. Althans, de mooiste wandeling die korter is dan 10 kilometer. Het grootste probleem van deze wandeling is niet de route zelf al is die op een hoogte van 3600 meter. Het grootste probleem is de weg erheen. De laatste vijf kilometer gaan over een onverharde weg, en voor de laatste 3½ kilometer is een auto met High Clearance nodig. Gelukkig hebben we die. Als we de US-550 afdraaien, rijden we de onverharde weg op. Deze is meteen al slechter dan de meeste onverharde wegen in de VS. Na iets meer dan een kilometer te hebben gereden is de weg dermate slecht dat we met een snelheid van een een kilometer of vijf per uur vooruitgaan. We zetten de aandrijving op de juiste stand en hobbelen vrolijk verder. Op dit moment rijd de auto ongeveer 1 op 1. De auto parkeren is ook geen optie, omdat het simpelweg verboden is om aan de kant van de weg te parkeren. En al zou het mogen. Dit pad is dermate slecht dat lopen ook geen pretje is. Na een half uur hobbelen zijn we op de ‘parkeerplaats’ gearriveerd. Als we uitstappen kijken we al meteen uit over een mooi meertje.

We beginnen aan de wandeling. Het eerste deel is niet heel bijzonder. Bovendien is dat deel ook bezaaid met stenen, zodat het lopen ook niet heel erg gemakkelijk gaat. Na iets meer dan een kilometer gelopen te hebben, is het pad goed begaanbaar. Al snel zien we met grote regelmaat mooie doorkijkjes die zo in een aflevering van Bob Ross terecht zouden kunnen komen. Ondanks dat de wandeling an sich vrij vlak is, gaat het toch behoorlijk lastig. Waarschijnlijk zal dat wel door de hoogte komen. Als ik op de hoogtemeter van de GPS kijk, zie ik dat de hoogte niet 3600 meter is, maar ‘slechts’ 3002 meter. Nog een behoorlijke hoogte voor ons laaglanders. Af en toe rusten we even uit bij een klein meertje. Elk moment verwacht ik Bob Ross te horen zeggen: “why don’t we place a nice little cabin right here?” en twee minuten later staat er een mooi hutje. Helaas voor ons. Het gebeurt niet. We wandelen verder. Na iets meer dan een uurtje zijn we bij Potato Lake. We staan even stil om te genieten van dit mooie meer. We besluiten om een rondje om het meer tegen de klok in te wandelen. Hoewel elk punt op zich op elkaar lijkt maken we vele foto’s.

Als we bijna halverwege onze ronde om het meer zijn, ziet Marieke een waterslang. Het exemplaar is niet zo heel groot. We leggen deze vast op de geheugenkaart en wandelen verder. Onderzoek later in het hotel leert ons dat dit een Gewoonbuikige Waterslang is die ongeveer 1,2 meter lang kan worden en niet giftig is. Even later zie ik een groter exemplaar van een centimeter of 50 weg glibberen. Dit exemplaar laat zich niet zo graag fotograferen.

We wandelen verder en genieten volop. De herfst is hier al begonnen zijn intrede te doen, want de bomen zijn al aan het verkleuren.

Als we bij de auto arriveren vraagt een man mij waar het begin van de trail is. Ik wijs hem deze en hij zegt tegen mij dat hij het idee heeft dat ik Nederlandse roots heb omdat ik een licht Nederlands accent heb. Ik vind dat wel een mooi compliment en vertel hem dat ik 100% Nederlander ben. Hij is zelf van origine ook Nederlander. Geboren in Utrecht, maar verhuisd naar de VS toen hij zeer jong was. We nemen afscheid en gaan ieder onze weg. Wij lunchen eerst bij de auto. Genietend van het mooie uitzicht over het meertje en op de Rockies. We hobbelen weer terug naar de harde weg en gaan verder.

Iets meer dan een half uur later stopen we bij een brug. We kijken uit over een zeer mooi blauw gekleurde rivier. We maken een paar foto’s. Zoeken een geocache, en gaan rijden weer verder. Voor heel eventjes dan, want slechts iets meer dan een kilometer verder stoppen we bij de Pinkerton Hot Springs. Een bijzonder natuurverschijnsel aan de rand van de weg. Deze heetwaterbron bevat veel calcium en mineralen en heeft daarom mooie kleuren.

Als backup hebben we nog een wandeling in het noorden van New Mexico. Die was niet heel bijzonder, maar als het niet zou lukken om bij Potato Lake te geraken, zouden we altijd nog een alternatief hebben. We besluiten om deze wandeling te laten voor wat die is, en gaan kijken of het lukt om vier FTF’s en één STF te scoren bij nieuwe geocaches langs de weg in New Mexico. Anderhalf uur later kunnen we zeggen dat dat mooi gelukt is.

Voor vandaag hebben we een rustdag ingepland. Of wellicht beter om te zeggen een rustige dag. We brengen een bezoek aan Black Canyon of the Gunnison National Park. Voor ons het 33e Nationale Park dat we in de Verenigde Staten bezoeken.

Op voorhand hebben we de wandelingen in dit park uitgezocht die we willen doen. Ook hier zijn dat allemaal korte wandelingen. De kortste wandeling is een paar honderd meter naar een uitzichtpunt en de langste wandeling is ongeveer 2½ kilometer. De eerste stop is bij het bezoekerscentrum. We kopen het speldje voor bij de collectie en maken een sanitaire stop. Tevens kunnen we hier genieten van het eerste uitzichtpunt.

Als we bedenken dat we gisteren nog een roodgekleurde canyon stonden te bewonderen en dat deze canyon haast zwart is, terwijl de afstand tussen deze twee canyons hemelsbreed nog geen 95 kilometer is, dan is die gedachte dat zoiets mogelijk is op zich al bizar te noemen. Twee compleet verschillende werelden op zo’n klein stukje. We kunnen het haast niet bevatten.

We gaan verder naar het volgende uitzichtpunt en genieten. En zo gaat het eigenlijk door tot het laatste uitzichtpunt in het park. Daar gaan we eerst even picknicken. Terwijl we dat zitten te doen, ligt op een afstand een hert ons aan te staren. We hebben geprobeerd om een foto te maken, maar de afstand was te groot om een leuk plaatje te krijgen. Ach, we weten zelf dat we het beestje hebben gezien.

We beginnen aan de langste wandeling van vandaag. Al snel staan we bij een uitzichtpunt, dat anders is dan de andere uitzichtpunten die we tot dusver hebben gezien. In de verte zien we namelijk een groene vlakte liggen. Daar tussenin liggen zowaar zandduinen. Als we het dan toch over bizar hebben, dan zijn deze uitersten toch wel heel bizar te noemen. We wandelen verder. Regelmatig moeten we even op adem komen. We vergeten soms dat we op bijna 2700 meter hoogte lopen, en dat de lucht daar toch wat ijler is dan we gewend zijn. We doen een stapje rustiger aan en wandelen verder.

Als we terug bij de auto zijn, is het tijd om rustig weer het park uit te gaan. We hebben nog niet alle wandelingen gedaan, dus op de terugweg naar de uitgang, doen we deze wandelingen even.

Omdat we aan de vroege kant zijn, besluiten we om even naar het centrum van Montrose te gaan. We maken daar een korte wandeling middels een Adventure Lab en gaan daarna een hapje eten. We zijn op tijd in het hotel. We moeten goed uitrusten, voor morgen staat een wandeling gepland die begint op een hoogte van 3618 meter.

Veel van deze rondreis hebben we grondig uitgewerkt. Veel, maar niet alles. Zo is de dag van vandaag niet zo heel bijster goed voorbereid. Als eerste stop, hebben we weer een paar petrogliefen op de planning staan. Hierna volgen twee spookstadjes. Het eerste verlaten stadjes was Sego. Hier zien we de restanten van twee oude gebouwen en een oude toegangspoort. Daarna rijden we door naar Cisco. Als we zeggen dat dit een grote tegenvaller is, dan gebruiken we een understatement van jewelste. Dit mag geen spookstad heten. Dit zijn gewoon een paar verlaten gebouwen, met daaromheen een grote teringzooi.

Ach, een mens kan niet altijd geluk hebben. We rijden door naar de tweede staat van deze rondreis. Colorado. We stoppen om cappuccino te halen, en daarna maken we een korte stop bij een oorlogsmonument. Hierna rijden we door naar de ingang van Colorado National Monument. En precies daar houdt de kennis voor vandaag op. We weten eigenlijk helemaal niets van dit park. Aan de ingang krijgen we een kaart met daarop een beknopte omschrijving van wat we allemaal kunnen doen in het park. We besluiten om voor de verschillende korte wandelingen te gaan. Zo hopen we de beste indruk van het park te krijgen.

Het eerste wat opvalt in dit park is de entreeprijs van $25,- Die vinden we aan de hoge kant voor een National Monument. Gelukkig hebben we een National Parkpas, waardoor we gratis naar binnen kunnen. Het volgende wat opvalt aan het park is de rust die er in het park heerst. Tijdens de verschillende wandelingen die we maken, zien we maar heel af en toe andere mensen wandelen. Onderweg zien we plotseling een paar Bighorn Sheeps staan. We vragen ons af wie nou wie staat aan te gapen. Na wat foto’s gemaakt te hebben, wandelen we in alle rust verder.

Op het eerste gezicht, lijkt alles op elkaar, maar toch is allemaal voldoende gevarieerd om het leuk te houden. Ondanks dat we enkel kort wandelingen hebben gemaakt vandaag, hebben we 13 kilometer gewandeld en genoten.

Wat er gisteren in het eten zat bij het Spaghetti-Western restaurant weet ik niet. Feit is wel dat we, sinds we het restaurant hebben verlaten om de haverklap een sanitaire stop moeten maken om een kleine boodschap te doen. Voldoende drinken is dan het devies, met het gevolg dat er meer vocht moet worden afgevoerd. Een hoop gezeik dus.

Het is nu ongeveer 8 maanden geleden dat we deze rondreis begonnen te plannen. Eén van de eerste foto’s die ik tegenkwam op internet die mijn interesse wisten te wekken, waren foto’s van enkele arches. Vrij vlot werd de exacte locatie gevonden, en werd het geheel in de reis opgenomen. Voor dezelfde dag werd als opvulling Goblin Valley State Park toegevoegd en een wandeling door Little Wild Horse Canyon. Enkele maanden later kom ik een foto tegen van een bijzonder maanlandschap. Uiteraard werd er voor het gemak niet bij gemeld waar het in Utah was, want anders zou iedereen er heen gaan. Avonden heb ik gezocht naar meer informatie. Maar veel geluk had ik niet. Kortom, geen locatie van de foto en dus geen idee of het in onze rondreis zou passen. Jammer, maar het zij zo. Soms is iets onmogelijk te vinden. In deze context is dan het niet zo bekende spreekwoord ’tegen de maan pissen’ wel weer van toepassing.

Een paar maanden geleden kom ik weer een foto van hetzelfde maanlandschap tegen. Ik begin opnieuw te zoeken en warempel. Na enkele avonden speuren vind ik zowaar de locatie van dit wonderbaarlijke landschap. En wat nog bijzonderder is, het past precies in onze rondreis voor dit jaar. Het onmogelijke bleek toch mogelijk te zijn. Kortom we kunnen wel degelijk tegen de maan pissen. De reis naar dit landschap is wel iets anders. Op het ene forum lezen we dat het zelfs met een grote terreinauto haast onmogelijk is om er te komen, terwijl we op een ander forum lezen dat de rit met een beetje geluk met een reguliere auto te doen is. Gelukkig hebben we een SUV geboekt bedenken we. We schrappen Goblin Valley State Park en Little Wild Horse Canyon uit onze planning en voegen er een andere wandeling aan toe. We zullen wel zien hoe ver we kunnen geraken naar het maanlandschap en of we daadwerkelijk tegen de maan kunnen pissen.

Vandaag is het dan zover. Dat we kunnen pissen dat weten we inmiddels voor 100% zeker. Of het vandaag de maan wordt? We zullen zien. Het is iets meer dan een uur rijden van het hotel naar het begin van de dirt-road. Dan dienen we ruim 6 mijl naar het noorden te rijden. Hoe de staat van de weg is na de regen van de afgelopen dagen weten we niet, maar al snel zijn we erachter dat het reuze meevalt. Hier en daar zijn er kuilen van verschillende washs, waar nog water in staat, maar die leveren geen problemen op. Dan slaan we af naar rechts voor het laatste stuk naar de parkeerplaats. De weg wordt al snel slechter. We zijn blij dat we een 4×4 hebben. De snelheid ligt hier laag, maar het gaat nog altijd sneller dan lopen. Twintig minuten en iets meer dan drie mijl verder parkeren we de auto. We zijn er. Het onvindbare hebben we gevonden. Het onmogelijke is mogelijk gemaakt. We werpen snel een blik op het adembenemende maanlandschap. Eenieder zal inmiddels wel weten wat het eerstvolgende is wat we gaan doen. Juist. Pissen.

Als we even later dichter bij de rand staan en foto’s aan het maken zijn, dan gebeurt het. Telefoons die beginnen te pingelen. We zijn in het midden van nergens en toch hebben we hier bereik. Dan bedenk ik me dat ik tijdens mijn speurtocht heb ontdekt dat hier op korte afstand vandaan het Mars Desert Research Centrum is gevestigd. Daar onderzoekt men of het mogelijk is om op Mars te leven.

We gaan terug naar de auto, en hobbelen verder naar de volgende stop ruim 7 mijl verder Het gebied staat bekend als Eroded Rocks. We wandelen hier rond en genieten van de door water en wind gevormde rotsen. Het is geen Bisti Badlands of Valley of Dreams, maar toch is het zeer de moeite waard. Ook hier maken we weer de nodige foto’s alvorens we de terugweg naar de harde weg aanvaarden.

Of toch niet? Op de GPSr zien we een paar mijl verderop een geocache liggen. We passeren een bord waarop staat dat de weg enkel geschikt is voor High Clearance voertuigen. We denken te weten dat onze Jeep Cherokee aan dit criterium voldoet. En anders hebben we altijd nog ons gezond verstand. Want één keer tegen de maan pissen op een dag is voldoende. Men moet het lot niet tarten door twee keer op een dag het onmogelijke mogelijk te maken. Hier ligt het tempo nog later. Als we vlakbij de cache zijn, bedenken we dat we ver genoeg hebben gereden. We parkeren de auto en wandelen verder. Alhoewel parkeren een groot woord is. We stoppen, zetten de motor af, sluiten de auto af (ook niet echt nodig hier) en wandelen verder. Ook hier genieten we van een fraai uitzicht. We vinden de cache, en gaan weer terug. Terug naar het begin van de harde weg. Maar niet voordat we de Arches hebben bezocht, die we als eerste hebben toegevoegd aan de planning van vandaag.

Eerlijk gezegd vallen deze een beetje tegen. Maar ja. We hadden het kunnen weten. Soms lijken dingen op een foto groter dan ze in werkelijkheid zijn. We besluiten om even te gaan kijken bij het Mars Desert Research Centrum. Ook hier liggen twee caches in de buurt. Deze kunnen we beide niet vinden. We maken een foto van het research centrum en gaan verder richting de volgende wandeling.

Of toch niet? Want we zijn eerder klaar dan we hadden verwacht. We overleggen kort, en besluiten naar Little Wild Horse Canyon te gaan. De hele canyon kunnen we niet lopen. Daar hebben we toch zeker een uur of 6 voor nodig, maar een stukje kunnen we wel doen. Als we de auto parkeren, besluiten we om een alarm te zetten zodat we weten wanneer we ongeveer weer terug naar de auto dienen te gaan. We wandelen de canyon in. Deze canyon staat te boek als eenvoudig en geschikt voor kinderen. Met onze lichamelijke beperkingen zouden we liever zien staan dat de canyon eenvoudig en geschikt voor bejaarden is, maar dat terzijde. Al snel overwinnen we de eerste obstakels. Dan komen we aan een punt waar nog water staat van de regen van de afgelopen dagen. Ook hier kunnen we goed voorbij, maar de stukken met water worden steeds langer en lastiger om te passeren. We besluiten wederom om niet tegen de maan te pissen en keren om. Als we terug zijn bij de auto rijden we verder naar Green River. We stoppen bij een Mexicaan om wat te eten, en enkele uren later bedenken we plotseling dat ons gezeik inmiddels is opgehouden.

Vandaag de derde dag in dit gebied. De weersvooruitzichten voor vandaag waren weer goed. Dat merkten we in de ochtend al. Waar het gisteren pas om kwart voor acht licht was, was het vandaag al om kwart over zeven licht. Dat is fijn. want we willen op tijd vertrekken naar de parkeerplaats van de Lower Calff Creek Falls. Dit is een zeer populaire wandeling waar als je later in de ochtend op de parkeerplaats arriveert men geen plek meer heeft.

De eerste stop van vandaag is de benzinepomp. We vullen de tank weer. Ook hier is de benzine duur. Althans dat vindt men hier. Wij vinden het met €1,17 per liter wel meevallen. Onderweg naar de parkeerplaats stoppen we zo nu en dan. Op het hoogste punt is een cache verstopt. Uiteraard zoeken we deze even, want zo heel vaak komt het niet voor dat je op ruim 2900 meter hoogte een cache kunt vinden.

Rond de klok van negen parkeren we de auto en beginnen we aan de wandeling richting de waterval. Deze wandeling van bijna 11 kilometer lengte begint op een hoogte van bijna 1700 meter. Dat laatste maakt het net iets pittiger dan dat het thuis het geval is. We genieten van de wandeling door deze groene vallei tussen de steile rode rotswanden van Grand Staircase-Escalante NM. Een park dat groter is als de provincies Noord-Brabant & Limburg bij elkaar. Tot voor enkele jaren geleden was het park nog 1 keer zo groot. Onderweg komen we niemand tegen, en als we bij de waterval arriveren zijn er slechts enkele mensen bij de waterval aanwezig.

We zijn onder de indruk van de waterval. We genieten van het uitzicht en op het moment dat we aan de wandeling terug naar de parkeerplaats beginnen, wordt het plotseling drukker. Onderweg komen we behoorlijk wat mensen tegen. Fijn dus dat we op tijd zijn vertrokken. Het weer is heerlijk te noemen. De lucht is strak blauw. Als we bijna bij de parkeerplaats zijn, trekt deze plotseling dicht en nog voordat we bij de auto zijn, regent het. We zien een picknickbankje onder een boom staan, en daaronder is het nagenoeg droog. We lunchen daar voordat we verder gaan naar de volgende stop.

Dat is de Singing Canyon. Een kleine slotcanyon. Niet zo indrukwekkend als de slotcanyon van gisteren, maar dat hadden we ook niet verwacht. Als we weer bijna terug bij de auto zijn, raken we aan de praat met een Amerikaans stel.

Op de planning van vandaag stond verder nog een museum. Voor als we tijd over hadden. Tijd over hebben we wel, maar we hebben beiden bar weinig zin om naar een museum te gaan dat handelt over indianen. We besluiten om de East Burr Trail Road verder af te rijden. Mede op aanraden van het Amerikaanse echtpaar, want zij hadden op hun beurt weer gehoord dat de weg zeer de moeite waard is. Onderweg stoppen we regelmatig om te genieten van het natuurschoon en om een foto te maken. Als we bij de overlook zijn, houdt het asfalt op en wordt het zandweg. We rijden op en rijden vrolijk verder. We verwonderen ons hoe snel het landschap hier continue verandert. Plotseling gaat het alarm op de telefoons af. Een officiële waarschuwing dat er slecht weer op komst is, en dat we in een gebied zijn waar plotseling overstromingen kunnen plaatsvinden. Oei!!! Wat nu? Heel veel keuze hebben we niet. Omdraaien en terugrijden is net zo ver als verder rijden. Het wordt dus de laatste optie. De zandweg gaat nog ruim 60 kilometer verder. Dus het gaspedaal van onze Jeep gaat wat verder naar beneden. Als we halverwege zijn, ontvangen we weer een alarm op de telefoons. De waarschuwing wordt met een uur verlengd. Bijna twee uur later zitten we veilig te wachten op het eten in een Spaghetti-Western restaurant.

Na het eten rijden we terug naar het hotel. We besluiten om nog een korte wandeling door het dorpje Loa te maken. Heel bijzonder is het niet, maar een klein stukje wandelen is wel fijn. Als we moe maar voldaan op de hotelkamer zijn, kunnen we terugkijken op een geslaagde dag.

Voor vandaag was niet veel goeds voorspeld in het gebied waar we verblijven. Lage temperaturen en veel regen. Nu vinden we dat eerste niet zo heel erg, het tweede deel vinden we minder interessant. Verder naar het zuiden zou het minder slecht zijn. Gelukkig voor ons zijn we hier vier nachten en hebben we voldoende op de planning staan. We hebben daar een paar wandelingen op het programma staan, en een ritje over, volgens velen, een van de mooiste, zo niet de mooiste, autoroute van de VS. De ruim 200 kilometer lange Highway 12. Als we aan het einde van Highway 12 zijn, dienen we nog ruim 150 kilometer terug te rijden naar het hotel. Al met al een toch een redelijk druk dagje. Een oplossing om het wat minder druk te maken is om op tijd uit de veren te gaan.

Als we klaar zijn met ontbijten is het nog donker. We bellen even met het thuisfront en gaan dan op pad. Eerst nog even de auto voltanken en een stukje verderop twee bekers cappuccino halen. Al snel is duidelijk dat deze Italiaanse drank hier zeer zeldzaam is, want we dienen meer dan $10 dollar af te rekenen. Als we dat gedaan hebben, draaien we de beroemde Scenic Route op. Het weer is wisselvallig. Het regent regelmatig, en de temperatuur is met 6°C redelijk fris te noemen. We stoppen hier en daar om een foto te maken van het schitterende landschap. Het meest opvallende is wellicht dat het zeer afwisselend is. Dan rijden we door een immens bos en even later rijden we door kale rots landschappen.

De eerste stop is ‘The 100 Hands Pictographs Trail’. Een korte wandeling van iets minder dan 2 kilometer met een hoogteverschil 86 meter. De meeste meters daarvan zitten in de eerste 500 meter van de wandeling. Dit is dan ook het meest zware. Ook hier is het maar goed dat we alle punten op papier en in de GPS hebben geplaatst. Want net zoals met de wandeling van gisteren is hier niets aangegeven. En er is ook geen duidelijk pad te bekennen. Bij de eerste stop bewonderen we enkele rotstekeningen. We wandelen verder en genieten van het landschap. Aan het einde van de wandelingen zien we nog meer rotstekeningen. We wandelen terug naar de auto en gaan verder.

We stoppen regelmatig op Highway 12. Wat we er over hebben gelezen is niets teveel gezegd. Het landschap is divers en de uitzichten zijn zo nu en dan werkelijk adembenemend. The Hogback is volgens velen het spannendste stukje van de route. Aan beide zijden van de weg gaat het stijl naar beneden. We stoppen op een parkeerplaats en we genieten van het uitzicht. We rijden verder naar Grand Staircase-Escalante NM. Als we de Hole-in-the-Rock Road opdraaien zien we dat het hier ook behoorlijk wat geregend heeft. De zandweg is namelijk behoorlijk modderig. Gelukkig hebben we een 4×4 Jeep tot onze beschikking. Al zou ik hier ook met een gewone sedan overrijden.

We parkeren de auto op de parkeerplaats die we op Alltrails hebben gevonden. Een stukje verderop zien we een bordje staan met daarop de woorden ‘Trail’ en een pijl. We beginnen aan de wandeling en al snel staan we aan de rand van de Avey Wash. Een Wash is een rivier die de meeste tijd van het jaar droog staat en waar heel soms water doorheen stroomt. Wel, dat heel soms was gisteren of zo, want er stroomde nu nog water doorheen en de oevers waren spekglad. Voorzichtig dalen we af, want volgens de kaart zou aan de overkant van de Wash de trail verdergaan. Helaas krijgen we die niet gevonden. We besluiten om de bedding van de Wash te volgen. Voorzichtig lopen we verder. Want de ondergrond is óf glad óf zo zacht dat je erin wegzakt. Na een tijdje zien we de trail. Voor degenen die niet weten wat een trail is. Een trail is een stuk grond waaraan nog net te zien is dat er in het verleden ooit mensen over hebben gelopen. Niet iets zoals een wandelpad bij ons in de bossen dus. Meestal is een trail maar net breed genoeg voor één persoon. De trail volgen gaat een stuk vlotter. We kijken goed naar de lucht. Want als het gaat regenen hebben we een probleem. Doel van deze wandeling is namelijk de Bighorn Slotcanyon. En een slotcanyon kan van droog naar een kolkende rivier gaan in zeer korte tijd.

De lucht is nog steeds blauw als we aan het begin van de slotcanyon staan. We wandelen de canyon in en al snel wordt het steeds smaller. We genieten volop. Het grootste voordeel van deze slotcanyon is dat je niet hoeft te klimmen of ergens onderdoor dient te klauteren. Je kunt gewoon wandelen naar het einde. Tot het zo smal is dat je niet verder kunt. We wandelen terug richting de parkeerplaats en kunnen de trail nu goed volgen. Na bijna 10 kilometer te hebben gewandeld zijn we weer bij de auto.

Als we goed en wel onderweg zijn, openen de hemelpoorten zich. Al snel zien we rustige riviertjes veranderen in kolkende modderstromen. Zo snel gaat dat dus hier. Altijd dachten we dat het lichtelijk overdreven was, zoals wel meer dingen hier in de VS. Maar dit dus niet. We hebben nog wat tijd over, dus we besluiten om een kleine fotostop in te lassen in Bryce Canyon NP. We maken er een korte wandeling en gaan daarna verder.

Voor het diner hebben we een foodtruck uitgezocht. Veel keuze is er niet bij Papa Rog’s. Dat is ook niet erg, want we kunnen toch maar één ding eten. Na het eten gaan we richting The Shamrock. Dit is een oude benzinepomp met een paar oude auto’s erbij. Toen we deze rondreis aan het uitstippelen waren, kwam ik een foto van deze pomp met daarvoor een oude Buick tegen. Waar deze foto gemaakt was, stond er niet bij vermeld. Bij de opmerkingen vroegen meer mensen naar de locatie, maar het enige antwoord was: Utah. Na een paar avonden zoeken, kwam ik uiteindelijk de exacte locatie tegen. Het was geluk hebben dat deze ook nog eens precies in onze route paste. We stoppen en maken een paar foto’s. Nadien beginnen we aan de laatste 100 kilometer terug naar het hotel. Nagenietend van wederom een schitterende dag.

Vandaag stond voor ons een Nationaal Park op het programma, waar we nog niet eerder geweest zijn. We hebben er al wel veel lovende dingen over gelezen, maar het was er nog nooit van gekomen op Capitol Reef met een bezoek te vereren. Tot vandaag dus. Op het moment dat we het park binnenrijden, maken we de Big 5 van Utah compleet. Oftewel we hebben dan alle 5 de Nationale Parken van Utah bezocht. Voor degenen die niet weten welke dat zijn, hierbij een korte opsomming: Zion NP, Bryce NP, Canyonlands NP, Arches NP en Capitol Reef NP.

We gaan op tijd op pad, omdat we weten dat de parkeerplaatsen bij populaire wandelingen in de nationale parken snel vol zijn. Het doel was om eerst nog even een paar caches mee te pakken, maar dat plan mislukte. Juist waar de caches verstopt waren, waren ze aan de weg aan het werken. We hebben niet de moeite gedaan om te zoeken, want waarschijnlijk zijn ze met de wegwerkzaamheden verdwenen.

Dan maar verder naar de eerste parkeerplaats. En inderdaad daar was het nog erg rustig. We hebben op ons gemak de petrogliefen kunnen bewonderen. Het waren maar twee rotstekeningen, maar wel leuk om te zien. Op naar een meer serieuzere wandeling, de rotstekeningen was maar een ienieminiestukje. Ditmaal stond ons een pittige wandeling van drie kilometer te wachten. We lopen een stukje langs de rivier af. Deze lijkt nu weer wat voller te zijn, het heeft vermoedelijk de laatste dagen wat geregend, want het pad is ook wat vaster geworden, in plaats van mul zand. Het eindpunt van deze wandeling brengt ons bij Hickman bridge. Een uitgesleten stuk rots die als een brug de ene kant met de andere verbind. Zeer de moeite waard.

Wat ons sowieso van dit park kan bekoren is dat het een groene canyon is, wat veel variatie met zich meebrengt. Onder andere in diverse vegetatie, maar ook in de diverse kleuren van het landschap. Dan weer erg rood en het andere moment weer bijna wit.

Na ook deze wandeling afgevinkt te hebben, is de temperatuur wat aan he oplopen. Niet dat het heel warm is, het is aangenaam. Maar de jas kan ondertussen wel uit. Als we terug komen bij de parkeerplaats zien we nog enkele herten de weg oversteken. Op naar de langste wandeling van de dag. Voor deze wandeling heeft Paul thuis alle tussenpunten al opgezocht. Dat bleek geen overbodige luxe te zijn, aangezien er er welgeteld drie bordjes te vinden waren over een route van ruim 6 kilometer hoe je moest lopen. Bij het beginpunt, daarna een bord dat verteld dat je nu alleen door wildernis loopt en aan het einde om weer terig te keren naar de parkeerplaats. Ondertussen moest je zelf maar zien hoe je bij de uitzichtpunt moest komen en weer terug de weg vinden naar de auto. Van een pad was op veel plaatsen geen sprake, dus dan maar op de GPS vertrouwen. Telkens hebben we wel het idee dat we er al bijna zijn, maar dan blijkt er toch nog een volgend punt te komen en nog één. Maar dat is zeker geen straf, want het is een geweldig mooie route. We komen wel wat mensen tegen, maar druk is het niet te noemen. Ondertussen genieten we van een versnapering om vol energie aan de terugweg te beginnen. Voldaan komen we weer terug bij de auto en is het tijd om de inwendige mens verder te versterken.

We merken wel dat we na zo’n 10 kilometer over dit terrein genoeg gewandeld hebben voor vandaag. Verstandig als we zijn, gaan we verder een autoroute rijden met uitzichtpunten en stoppen nog voor een aantal caches. En zo pakken we tussendoor ook nog even cache nummer 12.000 mee. Dat vinden we zelf best een mooi aantal in 15 jaar geocachen.

Vandaag staat er voor de eerste keer behoorlijk wat kilometers op de planning. De roadtrip gaat dus eindelijk echt van start. We zijn lekker op tijd, dus we besluiten een kleine omweg te maken langs een nieuwe cache. Die wordt vlot gevonden. Vervolgens rijden we door naar Timpanogos Cave NM. De rondleiding hebben we vorige maand al geboekt. Om negen uur dienen we bij het bezoekerscentrum te zijn. We zijn een kwartiertje te vroeg, maar dat is niet erg. We willen immers toch nog een Nationaal Parkpas kopen en een sanitaire stop is ook nooit weg.

Aangezien we ons redelijk voorbereiden, weten we al dat we voordat de rondleiding begint een korte, maar zeer pittige wandeling moeten doen. De lengte is slechts 1,5 mijl (iets meer dan 2,4km), maar het te overbruggen hoogteverschil is 336 meter. Oftewel een gemiddeld stijgingspercentage van iets meer dan 14%. Voor deze wandeling krijgen we anderhalf uur. Voordat we aan de tocht omhoog mogen beginnen, krijgen we eerst instructie van een Park Ranger over de wandeling. Er is behoorlijk wat kans op vallend gesteente. Als we stenen horen vallen, dienen we tegen de muur aan te gaan staan en ons zo klein mogelijk te maken. Als er een rood-gele streep op het pad staat, dan is het ten strengste verboden om stil te staan, omdat daar het lawinegevaar zeer groot is.

We wandelen omhoog en genieten van de schitterende vergezichten. Ruim op tijd staan we bij de ingang van de grot. Als de rondleiding begint, wordt ons vertelt dat we, eenmaal in de grot, enkel de paden en de handrelingen mogen aanpakken. Iets anders aanraken is ten strengste verboden. De groep is klein, en dat is een enorm voordeel aldus de gids, want dan is er meer tijd om iets te vertellen. Als we in de eerste ruimte staan, vertelt ze ons dat het verboden is om iets anders aan te raken dan de vloer. We maken wat foto’s en wandelen door. Onderweg wordt ons nog een tig-tal keer verteld dat het absoluut verboden is om de wanden van de grot aan te raken. Evenzovele keren wandelen we weer door. Na ruim anderhalf uur door drie grotten te hebben gewandeld, staan we weer heelhuids buiten. We wandelen naar beneden, en onderweg zien we nog een paar berggeiten staan.

Als we weer bij de auto zijn, gaan we richting het zuiden. Een rit van bijna drie uur. Onderweg willen we nog wat caches doen, maar de eerste twee zijn geen groot succes. Ook de locaties zijn niet om over naar huis te schrijven. We besluiten om de rest van de serie die we gepland hebben te laten voor wat die is, en maken een stop om onze bekers met cappuccino voor onderweg te laten vullen. Halverwege maken we een korte stop om de benen te strekken.

Hoe verder we naar het zuiden gaan, des te bewolkter wordt de lucht. Ook de temperatuur daalt behoorlijk. We maken nog een korte wandeling alvorens we in Loa arriveren. Voordat we naar het beste hotel van de stad gaan, gaan we eerst nog naar het beste hamburgerrestaurant een hapje eten. Wellicht is het wel interessant om te vermelden dat het hotel het enige hotel in de stad is, en dat er verder ook geen restaurants in dit stadje zijn gevestigd. Niet dat dat verder iets uitmaakt, want we hebben lekker gegeten, en met het hotel is ook helemaal niets mis.

Voor morgen wordt er regen voorspelt. In Nederland hebben de Pelleboeren van het KNMI het behoorlijk vaak mis, laten we hopen dat er hier bij het meteorologisch instituut ook enkele Peeledfarmers werken.

De eerste verrassing van de dag is het ontbijt deze ochtend. Op de vraag aan der receptioniste waar de ontbijtruimte is, worden ons twee zakjes overhandigd met de woorden “Uit de koelkast mag je een flesje water halen.” Dit zijn dus de gevolgen van COVID-19 bedenken we ons. Waarschijnlijk is men tot de ontdekking gekomen dat ontbijten op deze manier goedkoper is, dan een ontbijtruimte hebben. Op zich niet zo’n probleem voor ons, maar het zou dan eerlijker zijn, als men online geen foto’s van een ontbijtruimte toont. We wandelen terug naar de kamer en maken het zakje open. We ontdekken een mueslireep, een stuk fruit en een muffin. Een bosbessenmuffin om specifieker te zijn. Eenieder die ondergetikte een klein beetje kent, weet meteen dat dit ontbijt niet geschaard kan worden onder de noemer “groot succes”. We gaan dus even boodschappen doen en halen wat brood en iets om er op te leggen. Ook halen we wat drinken dat meer smaak heeft dan water. We genieten van het ontbijt op onze ruime kamer (die zelfs een keukenblok heeft) en gaan op weg naar de stad.

Op vier dagen na is het vijf jaar geleden dat we Salt Lake City hebben bezocht. Destijds tikten we dat het de zuiverste stad was die we ooit hebben gezien. Er lag nog geen blaadje op de grond toentertijd. En als het er al lag, dan lag het recht. Vandaag de dag is dat wel anders. Net zoals zo veel andere steden, is ook Salt Lake City een stad die in verval is.

Nagenoeg overal ligt vuil op de straat. Zwervers waren er bij eerdere bezoeken ook wel, maar het aantal is duidelijk toegenomen. Ik hoop voor de inwoners hier dat de stad niet verder achteruitgaat en op San Francisco gaat lijken, want dan is het over 10 tot 15 jaar absoluut geen pretje meer om de stad met een bezoekje te vereren.

Niet dat het allemaal heel erg dramatisch is, het is gewoon vergelijkbaar met een stad als Eindhoven of Den Bosch. Dat gezegd hebbende, kunnen we verder enkel melden dat we vandaag weer genoten hebben. Omdat de gekende toeristische trekpleisters al door ons bezocht zijn in het verleden, hebben we aan de hand van caches een wandeling van een kilometer of 15 uitgestippeld. Op deze manier hebben we toch nog behoorlijk wat leuke en nieuwe plekjes weten te bezoeken.