Na bijna drie weken in de natuur te hebben vertoefd, zijn we eerlijk gezegd wel toe aan een dagje stad. Oorspronkelijk stond Santa Fe op de lijst, maar toen bedachten we dat we daar al verschillende keren geweest zijn. Albuquerque was routetechnisch zelfs iets voordeliger in het totaalplaatje en volgens horen zeggen, zou het ook een leuke stad zijn. Albuquerque dus. We maken een planning door het oude deel van de stad en een stukje daarbuiten aan de hand van geocaches.

Uit ervaring weten we inmiddels dat dat een prima manier is om een stad te verkennen. Op voorhand zoeken we een parkeerplaats uit nabij het oude centrum. Misschien wel iets duurder, maar ook een stuk voordeliger voor de wandeling. We hebben een route van ruim 14 kilometer uitgestippeld, zonder de extra meters die wellicht nodig zijn voor de multi-caches die we in de route hebben opgenomen. Rond de klok van half negen parkeren we de auto. We komen erachter dat het parkeertarief per 1 oktober van dit jaar met 20% omhoog is gegaan. Maar het is nog steeds niet interessant om de auto op de rug mee te nemen om $12,- te besparen. Dus betalen we maar netjes.

We wandelen eerst een stukje door Old Town, en zien dat alles nog gesloten is. Het meeste gaat pas om half twaalf open. Dat is in onze ogen wel heel erg laat, maar het is wat het is. Het is er verder niet minder fraai om. Dat alles nog gesloten is, is volgens ons dan ook de reden dat we hier en daar nog een zwerver zien liggen. Als we nabij het oude marktplein komen, wordt het aantal zwervers ook meer. Ze zijn niet vervelend, op de uitzondering die de regel bevestigd na dan, maar echt comfortabel voelen we ons er toch niet bij. We vervolgen onze route, en op weg naar het natuurhistorisch museum zien we dat een weg is afgesloten. Hierdoor moeten we een kilometer omlopen. Uiteindelijk komen we na wat extra caches die niet op de planning stonden, maar nu wel dichtbij waren, bij het museum uit. Wat verder opvalt, is dat het extreem rustig is in de stad. Zoals wel vaker het geval is in Amerikaanse steden. Waar dat aan ligt? Geen idee, maar het zorgt er wel voor dat een stad niet echt gezellig is.

En de mensen die we wel zien? 1 op de 5 is een zwerver. De ene stinkt nog harder dan de andere, maar ze vallen ons niet lastig, dus we wandelen vrolijk verder en loggen de ene na de andere cache. We maken een sanitaire stop en genieten nadien van een kopje cappuccino. En dan met de nadruk op -je. De beker waarin het geserveerd wordt, komt wel keurig overeen met de naam van het koffietentje. Little Bear. Dat de beker klein is, is niet zo heel erg. Wat wel jammer is, is dat het geeneens lekker is. Maar zoals we wel vaker zeggen: "Het is wat het is en het komt zoals het komt."

We wandelen verder en eten onderweg onze boterham op. Voor een uitgebreide lunch hebben we geen tijd, want op de route liggen 72 punten die we dienen te bezoeken in de stad. En zoals Marieke het gisteren al zei: "We zijn niet op vakantie, maar op reis." Als we weer een stuk hebben gelopen, bewonderd en geschreven, zien we plotseling een man lopen. Strak in het pak. Een meter of 10 erachter loopt een zwerver. We bekijken hem, en bedenken meteen dat dit het opperhoofd van de zwervers moet zijn. Een groter contrast is er bijna niet.

We lopen verder en zoeken nog meer caches. Met name de Adventure Labs bevallen ons in een stad uitermate goed. Geen vieze plekjes of iets dergelijks. Gewoon observeren en een vraag in een app beantwoorden en weer verder. Zo leer je toch iets over de omgeving waar je bent en zie je ook nog eens dingen waar je anders overheen zou kijken.

Even later zien we het opperhoofd weer. Hij loopt dezelfde kant op als wij. Alhoewel lopen niet helemaal juist is. Ik zou zeggen: "Hij loopt op zijn Josékes." Oftewel hij loopt behoorlijk langzaam. En dan denken we plotseling aan het bekende spreekwoord: "Hij stinkt een uur tegen de wind in." Dat is een tikkeltje overdreven, maar we weten beiden zeker dat hij de 10 minuten toch wel haalt. En als we het dan toch over spreekwoorden hebben. Zijn broek hing niet op "half elf", maar zeker op een half uur later. Het opperhoofd liep zodanig met zijn broek op zijn enkels, dat hij eigenlijk gewoon in zijn blote kont door de stad slenterde. We merken dat we in het centrum der zwervers zijn. Hun aantal neemt met de minuut toe. Maar zoals gezegd, we hebben er geen last van, en we lopen immers allemaal onder dezelfde zon. Welke overigens vandaag weer uitermate goed zijn best doet om ons in kreeftjes te veranderen.

We vinden de ene na de andere cache, en sommige niet. We zien veel muurschilderingen en vorderen gestaag in onze route. Als deze ten einde is, lopen we nog een kort rondje door Old Town. De winkels zijn nu wel open, en we willen nog een speldje kopen voor bij de verzameling. Op elk speldje dat we zien, staan luchtballonen. Deze hebben we deze ochtend wel een stuk of 8 gezien in de lucht toen we naar de stad reden, maar in onze ogen was het toch een stuk logischer geweest als er boven de naam van de stad een paar zwervers stonden afgebeeld.

Je bent op reis of niet, dus de wekker maakte ons weer op tijd wakker vandaag. Er staan weer een groot aantal te overbruggen kilometers op het programma. En natuurlijk is het niet enkel rijden, maar willen we ook nog wat zien. Want je bent op reis of niet. Het is geen vakantie.

De eerste stop bracht ons vandaag bij de Gilman Tunnels. We hebben bij het plannen getwijfeld of we deze stop wel op zouden nemen in het programma. Maar we konden bij de tunnels een kleine twee kilometer wandelen, dus heeft hij de planning toch gehaald. Het was een bijzonder gezicht een aantal tunnels achter elkaar in immense bergen. Jammer genoeg konden we geen bovenaanzicht krijgen, omdat er geen pad omhoog liep. Dan maar een stuk op en neer door de tunnels en de nodige foto's maken. De grootse reisafstand voor vandaag zat er bij de eerste stop al op. Na een uur rijden hadden we al 120 van de eerste 247 kilometers overbrugd, dus dat schoot goed op.

De tweede stop van vandaag zou ons naar Paliza Goblin Colony brengen. We zouden hier grote geërodeerde vulkanische zuilen met veel gaten kunnen zien, die, als ze goed bekeken worden, op griezelige gezichten kunnen lijken. Voor zo'n stukje natuurschoon zijn we altijd in. Maar toen we aan de wandeling begonnen, hadden we nu niet het idee dat we ze ook zouden gaan zien. We liepen door een mooi bosgebied, waar je eerder een beer tegen zou kunnen komen dan goblins. Maar ons doorzettingsvermogen werd beloond. Na een stevige wandeling bergopwaarts, stonden ze daar uit het niets. Het was in verhouding maar een klein gebied waar ze stonden, maar niet minder mooi en verrassend.

We rijden tevreden weer een stuk verder en lunchen in de auto. Zo hebben we meer tijd over om straks nog even een wasje te draaien in het hotel. De laatste stop van vandaag zou ons petrogliefen laten zijn in Petroglyph National Monument. Het bezoekerscentrum is tot 16:30 uur open dus we waren nog ruim op tijd om even een speldje te scoren om aan de collectie toe te voegen. Het is een bezoekerscentrum dat totaal anders is dan we van de nationale parken en monumenten gewend zijn. Er is een klein hokje waar een ranger keurig uitlegt wat er in het park te zien is. We kunnen kiezen uit drie verschillende rondwandelingen van verschillende lengte. Degene die eigenlijk op de planning stond, is het toch niet geworden. Om daar de pertrogliefen te kunnen zien, was het raadzaam om een verrekijker bij de hand te hebben. En aangezien we toch al niet snel de tekeningen ontdekken, hebben we maar voor de populairste wandeling gekozen waar we ruim 400 pertrogliefen zouden kunnen zien. Met een lengte van een kleine 3,5 kilometer ook prima te doen. We zien er op de route inderdaad best veel. Maar ze kunnen toch zeker niet tippen aan degene welke we eerder in Dinosaur NM hebben gezien. In Dinosaur NM hebben we geleerd dat de mensen in die tijd gelukkig waren als ze alles op orde hadden en tijd over hadden om zichzelf creatief te uitten, onder andere in het maken van muurschilderingen. Nou aan de hoeveelheid in dit park te zien, woonden hier de gelukkigste mensen op aarde. Toen was geluk nog heel gewoon...

Het is niet altijd rozengeur & maneschijn. Dat is eenieder wel bekend. Gisterenavond (afgelopen nacht in NL), kregen we het nieuws dat Semke ziek was. Enkele uren later kregen we te horen dat Semke zo ziek was, dat hem in laten slapen de enige optie was. Allemaal heel snel dus. Afscheid hebben we al van hem genomen voordat we aan deze reis begonnen. Hij was oud, en dat het niet lang meer zou duren, wisten we allemaal. Toch komt zulk nieuws altijd snel en onverwacht. Geen High Five meer voor een koekje……

Zo werd er afgelopen nacht toch iets minder geslapen dan normaal, maar dat is in zo’n geval ook wel weer normaal. Het doel van vandaag, is opnieuw een poging wagen om bij King of Wings te geraken. Vandaag zes jaar en 1 dag geleden lukte het ons niet. Toen bleven we op 900 meter steken. Intussen hebben we een andere route gevonden, die misschien wel meer succes zou brengen. De weg erheen is bekend. Vanuit het hotel is het iets meer dan een uur rijden naar de afslag. We draaien de zandweg op en rijden 16 kilometer rechtuit. Dan rechtsaf slaan en parkeren bij de windmolen. Tot zover niets nieuws. We volgen het pad dat op de GPSr staat aangegeven, en zien dat we heel langzaam steeds verder afwijken van de route die we in 2019 volgden. We dalen de rivierbedding af en wandelen een stukje erdoorheen. Gelukkig is de rivier drooggevallen, anders zou het wel een stuk lastiger zijn. Een 50 tal meters verderop vinden we een plek waar we weer omhoog kunnen zonder problemen. Keurig op het lijntje dat op de GPSr staat.

Zo kunnen we ook de eerste canyon zonder problemen oversteken. De tweede canyon is ook geen probleem. Canyon nummer drie is een stuk lastiger. We dienen een meter of 7 naar beneden te gaan over een behoorlijk steile helling. En we moeten niet vergeten dat we straks ook weer terug moeten. Stapje voor stapje komen we dichter bij het einddoel. We klimmen een zandduin over. Lopen een stuk door de Badlands en gaan weer door een canyon heen. En dan, plotseling zien we de bijzondere rotsformatie waar we naar op zoek zijn. King of Wings.

We maken de nodige foto’s van deze zwaartekracht teisterende rotsformatie en beginnen aan de wandeling terug. Keurig het lijntje op de GPSr volgend. Zonder zou onmogelijk zijn. Alles lijkt op elkaar. We zijn moe, maar voldaan als we weer terug bij de auto zijn. En stiekem ook wel een beetje trots op onszelf. Wat doe je dan? Juist. High Five, maar geen koekje.

We rijden terug naar de zandweg. Maar we slaan niet linksaf naar de zandweg, maar rechtsaf. Verder de zandweg op. Door naar de volgende bestemming. Het is meer dan 50 kilometer rijden, waarvan slechts 6 kilometer of een verharde weg gaat. Na 10 kilometer rijden dienen we rechtsaf te slaan. De weg wordt meteen een stuk slechter en het tempo gaat meteen een stuk omlaag. Grootste nadeel van deze weg is dat er behoorlijk diepe sporen in de weg zijn. En het andere deel van de weg, is eigenlijk alleen maar modder. Dat komt natuurlijk door de regen van de afgelopen dagen, dat is logisch, maar heel comfortabel rijden doet het niet eerlijk gezegd. Na 7 kilometer zijn we bij het volgende kruispunt. Ik kijk, en zie dat de weg rechtdoor nog slechter is. Rechtsaf is de weg wel goed begaanbaar. Een korte blik op de kaart leert ons dat we er dan ook komen. Het is wel iets verder, maar dat maakt niets uit.

We rijden weer vlot door en moeten stoppen omdat er wilde paarden de weg oversteken. Na anderhalf uur zijn we op de parkeerplaats van Lybrook Fairyland. Een gebied dat we per toeval op de kaart hebben ontdekt. Nadien foto’s opgezocht en het aan onze lijst toegevoegd. Ook hiervoor geldt hetzelfde als voor King of Wings. Er zijn geen paden. We zoeken voorzichtig onze weg, en na een tijdje klimmen en klauteren staan we bij de eerste hoodoo’s. We wandelen verder en genieten volop van dit bijzonder stukje natuur. Ook hier is het op sommige stukken modderig door de regenval van de afgelopen dagen. Als we denken alles te hebben gezien, beginnen we aan de weg terug naar de auto. Dat betekent nu klauteren en afdalen. Op het gemakje. Dat wel. Als we terug zijn bij de auto, zijn we weer een beetje trots op onszelf. En wat doe je dan? Juist. High Five, maar geen koekje.

Als we deze morgen de auto inladen, regent het. Dat zat niet helemaal in de planning, maar goed. We kunnen er ook niets aan doen. De eerste stop van vandaag is in Ironton. Een spookstadje dat ligt tussen Ouray, waar we gisteren hebben gewandeld, en Silverton. We gaan van de weg af, en lopen er even rond. Heel veel stelt het niet voor. Een stuk of vijf oude, half ingestorte gebouwen in het bos aan een rivier. Maar wel een authentiek spookstadje, en dat is ook wel iets waard. We rijden de Million Dollar Highway weer op richting de volgende stop. De South Mineral Creek Falls. Hiervan hebben we een foto voorbij zien komen op internet, en vervolgens hebben we een paar avonden gespendeerd om de exacte locatie te achterhalen.

Lang? Misschien wel, maar men moet in het achterhoofd houden dat deze waterval niet aan een pad ligt, maar midden in het bos. De totale wandeling is niet heel erg lang, maar het is wel goed zoeken. Tot op een gegeven moment je op je gehoor af kunt gaan. Maar als je eenmaal aan de waterval bent, wordt je getrakteerd op een fantastisch mooie waterval, met water dat zo blauw is, zoals je nog maar zelden hebt gezien. We genieten volop van dit fantastisch stukje natuur. De weg richting de waterval is onverhard. In combinatie met de regen, betekent dit, dat de weg een behoorlijke modderboel is geworden. Dit heeft zijn weerslag op de auto.

We rijden weer terug naar de Million Dollar Highway en gaan naar het stadje Silverton. Net als Ouray, is dit een toeristische trekpleister van jewelste. Hoogtepunt is de stoomtrein van Silverton naar Durango. Een kaartje enkele reis is beschikbaar vanaf slecht $128,50. Wij laten dat maar aan ons voorbijgaan. We hebben andere dingen op de planning staan voor vandaag. Als we teruglopen naar de auto, zien we net de stoomtrein aan komen rijden. Afgeladen vol met mensen, maar wel een fraai gezicht.

We rijden verder en maken een korte stop bij de Pinkerton Hot Springs. Hier zijn we wel eens vaker geweest, maar het blijft toch een bijzonder gezicht zo langs de rand van de weg. We maken daarna een korte wandeling langs een rivier in Durango en gaan op zoek naar een nieuwe cache. Tot op heden heeft niemand die nog gevonden. En na een minuut of 10 zoeken, kunnen we zeggen. Wij ook niet.

We rijden verder naar de laatste stop van vandaag. Lake Nighthorse. We hebben hier enkele foto’s van gezien, en vonden dit toch wel heel apart. Lake Nighthorse is een stuwmeer dat pas in deze eeuw is aangelegd. In 2011 was het volledig gevuld. Aan de rand van het meer, staan nog bomen die niet zijn omgekapt. De toppen van de bomen komen nog boven het water uit. Wel zijn de bomen inmiddels gestorven, waardoor er enkel nog de stammen met de takken staan. In combinatie met het behoorlijk blauwe water, geeft dit toch wel een enigszins spookachtige uitstraling. Al met al heel bijzonder om te zien. Over 15 jaar zullen de bomen waarschijnlijk wel zijn weggerot en blijft er niets anders over dan een gewoon recreatiemeer.

We rijden naar het hotel in New Mexico. In het hotel zijn we al twee keer eerder geweest, maar eigenlijk weten we niet meer of het is bevallen of niet. Het blijkt een prima hotel te zijn. We lopen naar het restaurant, en na het eten gaan we even snel de auto wassen en daarna downtown in, om een korte wandeling te maken. We zien een paar fraaie beelden en fraaie muurschilderingen. Het wordt al snel donker, dus de hoogste tijd om weer terug naar het hotel te gaan.

Een wandeling die al enkele jaren hoog op ons verlanglijstje staat is de wandeling naar Blue Lakes op Mount Sneffels. De route van dit jaar is voor een deel rondom deze wandeling gepland. Begin juli lazen we dat deze route afgesloten was. Waarschijnlijk tot eind september. Maar misschien nog wel langer. Dit in verband met wegwerkzaamheden aan de toegangsweg, en aan de parkeerplaats van waarvandaan de wandeling begint. Eigenlijk waren we er meteen van overtuigd dat het ‘misschien nog wel langer’ zou worden. Maar ja. Er is altijd die ‘waarschijnlijk’. Wat te doen. De hele route omgooien, of ervan uitgaan dat we gewoon naar de Blue Lakes zouden kunnen lopen en voor de zekerheid maar een alternatieve route uitstippelen? We kozen voor de optie die het minste werk was. Dus een alternatieve route erbij. Het alternatief werd de Ouray Perimeter Trail.

Eergisteren hebben we voor het laatst gekeken wat de status van de Blue Lakes Trail was. Het ‘misschien nog wel langer’ blijkt nu tot minstens december te duren. De keuze was dus gemakkelijk en het wordt ‘Het alternatief’.

Een wandeling van iets meer dan 9 kilometer (zonder de omwegen voor de geocaches onderweg), maar wel met 457 meters bergop. Een gemiddeld stijgingspercentage dus van 19%. Dat is op zijn minst behoorlijk pittig te noemen. Omdat Ouray een behoorlijk toeristisch dorpje te noemen is, besloten we om bijtijds op pad te gaan. We gaan op weg naar de parkeerplaats en dan gebeurt er iets dat niet heel vaak gebeurt als we op reis zijn. Ik heb de parkeerplaats niet goed ‘gepind’ op de kaart.

Als we de routes thuis uitstippelen, wordt alles met behulp van topografische kaarten en google maps uitgestippeld. Meestal lukt het me om de ‘pinnetjes’ op de kaart met een afwijking van maximaal 2 meter te plaatsen. Maar de parkeerplaats voor deze ochtend is geeneens in de buurt van waar de navigatie ons heen brengt. Gelukkig is er niets mis met onze ogen en verstand, en we vinden al snel de parkeerplaats waarvandaan de wandeling begint. Om half negen beginnen we aan de wandeling. Langs de Hot Spings en een trailerpark. Op het trailerpark zien we een oude Studebacker Champ uit 1961 staan. Hierna gaat het eigenlijk al meteen omhoog. Het pad is smal, maar behoorlijk goed begaanbaar. Het is allemaal behoorlijk pittig en we dienen regelmatig op adem te komen. Dat is ook niet heel gek, want we lopen op ongeveer 2500 meter hoogte. En dan een behoorlijk stijgingspercentage. Maar dat is allemaal een goed excuus om een paar foto’s te maken.

We lopen en we genieten volop. De wandeling is meer dan de moeite waard. De snelheid is niet hoog, maar we hebben de hele dag. Iets voor de klok van 13:00 uur komen we een bankje tegen. We genieten er van onze lunch. Het laatste stuk van de wandeling brengt ons langs de Cascade Falls. Op de foto’s niet zo heel bijzonder. In het echt zeker wel. Het laatste stuk van de wandeling is misschien nog wel het zwaarste van de hele ronde. Het pad is soms maar een goede 30 centimeter breed, en bestaat hoofdzakelijk uit losse stenen. Maar na vijfeneenhalf uur wandelen zijn we weer terug bij de auto.

We besluiten om naar het stadje te gaan. Onze auto staat een stukje buiten Ouray geparkeerd, maar we gaan toch maar gewoon lopen. In het stadje vinden we een terrasje en we genieten daar van een Latte. Als we weer terug bij de auto zijn, hebben we toch een goede 17 kilometer gewandeld. Al met al was het alternatief meer dan de moeite waard.

Toen we deze ochtend de deur van de motel-kamer openden ontdekten we een paar dingen. 1 - we waren niet één van de weinige bezoekers in het hotel, maar we waren de enige bezoekers in het hotel & 2 - het water dat buiten op de grond lag, was hard geworden. Oftewel het heeft afgelopen nacht gevroren. Het motel waar we verblijven biedt geen ontbijt, en heeft ook geen koffie in de aanbieding. Logisch, want er is niemand. We laden de auto in, hangen onze kamersleutel in het sleutelkastje en gaan naar het dorp een kilometer of vijf verderop om koffie te halen voor onderweg.

Als we in de winkel bij de benzinepomp zijn, valt ons meteen iets op. Op nagenoeg elk apparaat dat er binnen staat, hangt namelijk een kaartje met de veelzeggende tekst 'Out of Order'. Nagenoeg met nadruk, want één apparaat werkt wel. Het koffiezetapparaat. De koffie pruttelt volop, dus we gaan geduldig staan te wachten tot de koffie is doorgelopen. Ondertussen vermaken we ons met het kijken naar een ventje van hooguit 14 jaar dat de rotzooi bij de andere apparaten staat op de ruimen met servetjes. En dan gebeurt het. Onder het koffiezetapparaat verschijnt een warme, donkerbruine vloeistof. De rook komt ervan af. Het ventje ziet het ook, en kijkt half in paniek om zich heen en weet niet wat hij moet doen. Wij hebben het al meteen door, en gaan niet staan te wachten op het volgende kaartje op het allerlaatste apparaat met daarop de tekst 'Out of Order'. Terwijl we richting de uitgang lopen, krijgt het ventje een geniale ingeving. Hij zet het koffiezetapparaat uit.

Jammer, maar geen koffie dus. We rijden verder. Voor vandaag staat de Bachelor Historic Loop op het programma. Dit is een 35 kilometer lange, off-road autoroute langs oude mijnen en spookstadjes uit de tijd van de zilverkoorts net iets ten noorden van het dorpje Creede. Als we de asfaltweg verlaten, zien we al meteen een bordje '4x4 recomended'. We hebben AWD dus dat is geen enkel probleem. De eerste stop is bij een rivier. Het uitzicht op de bergen is adembenemend. We rijden verder en zien meteen hét hoogtepunt van deze route. Een enorm houten mijngebouw. We parkeren de auto verderop, zodat deze niet voor het gebouw staat. Wel zo leuk voor de foto's denken we. We maken de nodige foto's en genieten volop. Iets als dit hebben we nog nooit eerder gezien.

De volgende stop is bij een oud huis en schuur die wel iets meer dan alleen een likje verf kunnen gebruiken. Een stukje verderop staat een ander oud mijngebouw. Het is nog steeds koud, maar de lucht is fantastisch blauw. We genieten volop. En zo gaat het door. De ene stop na de andere. De weg is goed te rijden. Hier en daar moeten we stapvoets omdat de weg wat ruw is, maar het is allemaal heel goed te doen. Het water dat op de weg ligt is op de meeste plaatsen nog steeds hard. Toch geeft de thermometer in de auto aan dat het al 6 graden boven nul is. Dan arriveren we bij The Last Chance Mine. Daar is het plotseling behoorlijk druk. We dienen op strikte aanwijzingen te parkeren, en als we goed en wel de auto uitgestapt zijn, wordt er een verhaaltje opgedreund over de geschiedenis van de mijn, en vooral waar we ter plaatse ons geld aan kunnen uitgeven. En dat alles zonder enige vorm van intonatie. Het is duidelijk. Hier draait het maar om één ding. Geld. Op zich heb ik daar geen moeite mee, maar het is wel plezierig als men zodanig kan acteren dat ze het zelf leuk vinden. En dat is hier zeker niet het geval. We maken een paar foto's, laten de 15 minuten durende tour van $20,- p.p. aan ons voorbijgaan en rijden verder. Even verderop maken we een korte wandeling en genieten van de schitterende herfstkleuren die we al enige dagen voorgeschoteld krijgen.

Als we de route helemaal hebben afgelegd, zien we dat we dat sneller gedaan hebben, dan dat we dat hadden bedacht. We hebben nog enkele uren over. Even nadenken, en we weten al iets. We kijken hoe ver het omrijden is naar Black Canyon of the Gunnison National Park. Slechts een half uurtje. Prima te doen dus. Dit park hebben we in 2022 al uitgebreid bezocht en is zeker de moeite waard om een paar uitzichtpunten te bezoeken, net zoals we anderhalve week geleden bij Bryce Canyon NP hebben gedaan. De entree is $30,- maar die wordt keurig gedekt door onze Nationale Parkpas die we vorig jaar hebben gekocht en nu nog 4 dagen geldig is. We maken een stop bij het bezoekerscentrum en doen dan meteen maar onze shirts met lange mouwen uit, want inmiddels is het wel weer behoorlijk warm geworden. We maken een paar hele korte wandelingen en genieten volop van het uitzicht. Het blijft ongelooflijk dat het water dat we beneden zien stromen, 685 meter lager ligt. We hebben helemaal niet het idee dat het zo hoog is.

Vandaag dienen er weer bijna 400 kilometers afgelegd worden in ons zwarte vehikel. De kilometers van vandaag zitten voornamelijk in het laatste deel van de route. Dat maakte dat we voor het eerst het gevoel hadden deze reis dat we veel gereden hebben. Terwijl we toch al wat kilometertjes over het zand en over het asfalt afgelegd hebben.

Het had vandaag niet veel nut om heel vroeg de wekker te zetten. Het park dat we vandaag gaan bezoeken, gaat pas om 9:00 uur open en ligt op een uurtje rijden van het hotel. Rustig opstaan, inpakken, ontbijten, koffie halen voor onderweg en op weg. We arriveren keurig een paar minuten voor 9 bij de ingang van Florissant Fossil Beds NM. De toegangsweg is nog afgesloten, maar even na de klok van 9 komt er een Ranger aangelopen en opent de poort. We lopen als eerste het bezoekerscentrum binnen, tonen onze nationale parkpas en bekijken wat fossielen die in de vitrines uitgestald liggen. Fossielen van bladeren, kevers en wespen zijn voor ons iets gemakkelijker te herkennen dan de fossielen van de pootafdrukken van dinosaurussen. Dit spreekt ons ook meer aan. En bovendien hebben we met dit bezoek weer één van de Nationale Parken/Monumenten af kunnen strepen welke de VS rijk is. Opvallend is dat we het echtpaar dat we ontmoet hebben in Dinosaur NM, ook hier weer tegenkomen, 1000 kilometer verderop.

We beginnen aan de wandeling welke we van te voren uitgestippeld hebben. Deze brengt ons als eerste langs versteende Redwoodbomen. Dat de Redwoods groot kunnen worden, dat wisten we al vanaf het moment dat we dit park jaren geleden al eens bezocht hebben. Hier waren enkel nog stammen van de bomen te aanschouwen. Maar deze stammen zijn dermate oud dat ze ondertussen versteend zijn. Dat is een heel bijzonder gezicht. En door het zicht op alleen de stam is pas goed te zien hoe immens de doorsnede van zo’n boom is. We maken de nodige foto’s en vervolgen onze route. De route is verrassend leuk. Met prima begaanbare paden en prachtige uitzichten op de (besneeuwde) bergtoppen. Na ons een paar uurtjes vermaakt te hebben, werd het tijd om onze weg te vervolgen. Via een korte stop voor een earthcache brengt een onverhard pad ons naar het spookstadje St. Elmo. We hebben gelezen dat het hier of heel druk is, of uitgestorven. Dat laatste is natuurlijk niet vreemd voor een spookstadje. Vandaag is het echter redelijk druk. Jammer dat ze er niet voor gezorgd hebben dat alle auto’s buiten het stadje geparkeerd dienen te worden. Nu wordt het zicht op de oude gebouwen soms te niet gedaan door een auto. Het is een wat commercieel gebeuren en je mag maar een enkel gebouw van binnen bekijken, toch vinden we deze stop meer dan de moeite waard. Zeker nu de weg erheen ons door een schitterend herfstkleuren pallet leidt.

En weer door. Want we moeten nog een twee uur rijden voordat we bij het hotel aankomen. 120 kilometer komen we niets tegen. Zelfs geen bezinepomp. Wat beesten langs de weg, zoals een nieuwsgierig prairiehondje en een paar Pronghorns, dat was het dan. Desondanks schiet het goed op en arriveren we iets na vijf uur bij het hotel. De receptie is gesloten, maar opeens zien we een enveloppe aan een paperclip met daarop ‘important’. Op de enveloppe staat onze naam geschreven en in de enveloppe vinden we de sleutel van kamer 22. We lijken één van de weinige bezoekers van het hotel te zijn.

Vandaag mochten we uitslapen. In plaats van dat de wekker, zoals de afgelopen twee dagen om 5:00 uur afliep, ging de wekker vandaag pas om 6:15 uur. We laten de Rocky Mountains achter ons en hopen dat het weer wat beter wordt dan gisteren het geval was. Toen we buiten keken vanochtend zagen we dat er boven op de berg weer meer sneeuw gevallen was. De overige gasten aan het ontbijt, waren er door verrast. Gelukkig hoeven we niet de berg op, dacht ik bij mezelf. Wij gaan ons weer verplaatsen, in totaal iets meer dan 300 kilometer verder.

De eerste twee stops van vandaag zijn twee virtual caches. Een daarvan is bij een kinderopvang, waar we een getal moeten zoeken op de gevel. We lopen om het volledige gebouw heen, maar kunnen geen nummer ontdekken. Ons zoeken had de aandacht getrokken van een medewerkster, welke vroeg of ze ons kon helpen. Aan haar reactie te merken had ze wel ooit van geocachen gehoord, maar wist niet dat er een virtual cache zou moeten zijn. We vertellen haar dat deze al een tijdje bestaat, vanaf 2002. Ik bedenk me dat deze dame toen waarschijnlijk nog niet eens geboren was. We worden oud… We vinden tenslotte een getal en daar doen we het mee.

We gaan verder richting Paint Mines. Onderweg zien we nog enkele Ponghorns op de graslanden grazen en springen. De Paint Mines bestaande uit zand en klei hebben we enkele jaren geleden al eens kort bezocht. Ik ben het destijds in een foldertje tegengekomen en we besloten toen om er direct een kijkje te gaan nemen. Het was destijds alleen wat verder dan gedacht, dus bleef het bij een bliksembezoek. Maar we vonden het toen wel de moeite waard. Dus vandaag terug om het park eens wat uitgebreider te gaan zien. De gekleurde bergen waren nog net zo mooi als in onze herinnering. Iets deed me denken aan de kleur van schuimblokken. (Welke ik overigens niet lekker vond en ik ze richting ons pap schoof. Die at ze wel op). Wat ons wel opviel was dat er veel paden afgesloten waren en niet meer toegankelijk zijn voor het publiek voor het behoud van het natuurschoon. Toen we er de vorige keer waren speelden er kinderen op de bergen, niet echt bevorderlijk voor de toch al fragiele structuur. We hebben een behoorlijke wandeling gemaakt door het niet al te grote park.

We hoeven nu niet meer zo heel ver te rijden naar het volgende hotel en daarom hadden we nog een stop ingepland in Palmers Park. Het leek in eerste instantie een niet onaardig park, meer ook niet. Totdat we op de route kwamen welke we eigenlijk uitgestippeld hadden. We werden getrakteerd om een mooi landschap met onder andere hoodoos. Omdat we nog wat tijd over hadden doen we ook nog maar even een challenge cache alvorens we een hapje gaan eten bij de Cracker Barrel.

Het eerste wat ik doe als deze ochtend de wekker gaat, is mijn ogen openen. Vervolgens wordt de wekker uitgezet, ga uit bed en loop ik naar het raam. Ik open de gordijnen en kijk naar buiten. En wat zie ik? Helemaal niets. Het is namelijk aardedonker buiten. Op de parkeerplaats van het hotel staat geen lantaarnpaal. Althans geen die het doet. Jammer, want ik was wel nieuwsgierig naar hoe het weer eruit zag. De voorspelling voor vandaag was namelijk niet bijster goed voor Rocky Mountains National Park. Ongeveer 3 inch sneeuw zou er vallen in de nacht. In de loop van de dag zou het gaan regenen. Maar ja. Het park is ongeveer net zo groot als de provincie Utrecht. En als het in Rhenen regent, betekent dat niet automatisch dat het ook regent in Woerden. We zullen wel zien als we er zijn.

De trouwe lezer weet dat we ook vandaag om '5 AM-ai da’s vroeg' zijn opgestaan om weer naar het park te gaan. We hebben de geplande wandelingen van gisteren en vandaag omgedraaid, omdat de wandeling gisteren hoger op ons verlanglijstje stond en de moeilijkheidsgraad van die wandeling bovendien een stuk hoger was. We vertrekken en het heeft behoorlijk geregend afgelopen nacht. Sneeuw zien we niet, maar de ingang van Rocky Mountains NP ligt ruim 45 kilometer verderop en 800 meter hoger in de bergen. Er kan dan veel veranderen qua weer. De start van de wandeling ligt nog eens 400 meter hoger dan de ingang en het eindpunt van de wandeling ligt nog eens 325 meter hoger.

We merken bij de ingang wel dat het weer minder is, want de file voor de ingang is nu maar 4 auto's lang. We zien dat er op de bergen in de verte inderdaad sneeuw ligt. Waar wij zijn gelukkig nog niet. Voor vandaag staat er een wederom behoorlijke wandeling op het programma. Onderweg naar de parkeerplaats zien we veel Wapiti's liggen en grazen. Een staat er wel heel dicht langs de weg. We maken de nodige foto's en genieten van het beeld. We rijden verder naar de parkeerplaats van Cub Lake. Het eerste deel van de wandeling leidt ons over de vlakte waar de Wapiti's leven. Dan gaat het plotseling bergop over een behoorlijk smal pad vol met rotsen. Soms is het pad zo smal, dat je mag hopen dat er niemand van de andere kant aankomt. Een mogelijkheid om aan de kant te gaan is er namelijk niet. En dan zijn we plotseling bij Cub Lake. Ook dit is een fraai meer. Dat het minder populair is, snappen we wel. Het is namelijk maar op 1 of 2 plaatsen mogelijk om aan de rand van het meer te komen.

We gaan even naar beneden en maken wat foto's. Dan lopen we verder richting Fern Falls. Als we aan het einde van het meer zijn, begint het te regenen. De capuchons gaan op en we wandelen verder. We genieten van de uitzichten onderweg. Wel dienen we wat beter uit te kijken waar we onze voeten neerzetten, want door de regen worden de rotsen waar we overheen wandelen wel redelijk glad. Heel hard regenen doet het eigenlijk niet, maar langzaam aan worden we toch wel nat. Gelukkig is de kleding waterdicht of sneldrogend. We lopen, of nee beter gezegd, klimmen richting de waterval die voor vandaag op het programma staat. Als we daar arriveren, wordt het droog. Perfect, want dan kunnen de camera's weer uit de tas en kunnen we een paar foto's maken. Als we klaar zijn, draaien we om en gaan we weer naar beneden. Ook op dat moment begint het gewoon weer met regenen. Dan zullen we maar denken dat die papa's ervoor gezorgd hebben dat het even droog was zodat we foto's konden maken. Onderweg komen we een paar rangers tegen die met een stuk of 8 paarden de berg op gaan. We gaan zo goed mogelijk aan de kant staan op het smalle pad en laten hen passeren.

Nog geen 100 stappen verder springt Marieke haar contactlens uit haar oog. Ze denkt dat ze hem opgevangen heeft en dat de lens in de mouw van haar jas zit. Van de rugzak maken we een tafeltje en voorzichtig schudt Marieke met haar mouw. De lens valt inderdaad op het tafeltje. Met een dopje van een fles en wat water maken we de lens zuiver en met wat moeite krijgt Marieke de lens weer in. We kunnen weer verder. Als we weer aan de splitsing zijn beneden, kunnen we aan het laatste deel van de wandeling beginnen. Ook dit deel is weer redelijk vlak. Wel is het nog 4 kilometer naar de parkeerplaats waar de auto staat. Langzaamaan begint het waterdichte deel van de kleding het te begeven. Het mag de pret niet drukken. Regen of geen regen, we genieten toch wel.

We zijn wel blij als we weer bij de auto zijn. We zijn inmiddels doorweekt en hebben het behoorlijk koud. Onder een afdakje staat een man te wachten op de bus. Zijn auto staat een stuk verderop en hij wil met de bus naar de parkeerplaats. We vertellen hem dat het nog 40 minuten duurt voordat de bus er is, en bieden hem een lift aan. Dit aanbod slaat hij af. De natuur is mooi genoeg om van te genieten, en 40 minuten is dan geen enkel probleem. Ook goed.

We besluiten om de tweede geplande wandeling voor vandaag te laten voor wat die is, en gaan een kop warme chocolademelk drinken in Estes Park. Het dichtstbijzijnde stadje. Dan is het nog een uurtje rijden naar het hotel. Na een warme douche zijn we weer helemaal bij zinnen en kunnen we er weer volop tegenaan.

Voor iedereen die problemen heeft met het onthouden van het verschil tussen AM & PM heb ik van onze Belgische vrienden jaren geleden een heel gemakkelijk ezelsbruggetje geleerd. AM is ’s morgens, want het is afkomstig van ‘AMai. Da’s vroeg!’

Nu vind ik het niet heel erg vaak vroeg, maar toen deze ochtend de wekker om 5 uur ging, dacht ik meteen ‘Amai! Tis vroeg!’. En dat de wekker zo vroeg gaat, is geheel onze eigen schuld. Want toen we op 1 augustus om 4PM (dat is dus ’s middags, want je kunt er geen ‘Amai, Da’s vroeg!’ van maken), kaartjes voor Rocky Mountain National Park gingen reserveren, hadden we op voorhand goed uitgezocht wat we aan dienden te klikken. Want we wisten dat de kaartjes snel verkochten. Gisteren hadden we een kaartje nodig voor de algemene weg in het park. Voor vandaag én voor morgen wilden we graag kaartjes voor de nóg populairdere Bear Lake Road. Om snel te kunnen zijn hadden we bedacht: ‘datum selecteren’, ’tweede blok aanklikken’, ‘in het winkelmandje doen’, en door naar de volgende dag. Zo ging dag 1, 2 en als laatste dag 3 in het mandje. We hadden geluk, want we hadden voor alle drie de dagen een kaartje weten te bemachtigen. Waar we echter niet opgemerkt hadden, was het feit dat de tijdsblokken voor de Bear Lake Road anders liepen dan de tijdsblokken voor de algemene weg door het park. Toen de bevestiging binnenkwamen zagen we dat ons tijdsblok voor vandaag en morgen om ‘6 AM-ai, da’s vroeg!’ open ging. Ons hotel was op 2 uur rijden van het park. We hadden zelf bedacht dat het park rond 9 uur inrijden prima was. Toch maar een ander, betaalbaar hotel gezocht en gevonden. Op slechts een uurtje rijden van de ingang. Nu hoeven we niet perse om 6 uur naar binnen, want dan is het toch nog donker, maar rond de klok van 7 dienen we ons toch wel aan de ingang van het park te melden.

Dus dat betekent vroeg opstaan. Heel vroeg. We ontbijten op de kamer en maken de lunch. Dan springen we in de auto en gaan koffie halen voor onderweg. Na een uurtje rijden zijn we bij de ingang van het park. Er is een kleine file voor ons van een 20-tal auto’s. We krijgen een voorgedrukte post-it die we op de binnenzijde van de voorruit dienen te plakken als bewijs dat we zijn toegelaten tot Bear Lake Road. We hebben twee wandelingen uitgezocht die aan deze weg liggen. Een die ons leuk lijkt en een die ons heel leuk lijkt. Die hele leuke hebben we op dinsdag gezet, want dan zijn er minder mensen vrij denken we. Maar de voorspellingen voor dinsdag zijn niet bijster goed. Er wordt zelfs sneeuw voorspeld. We besluiten om de wandelingen om te draaien en die hele leuke vandaag te doen. We rijden naar de parkeerplaats. Iets na ‘7 AM-ai, da’s vroeg!’ arriveren we op de gigantische grote parkeerplaats. En we zijn beiden verbaasd. De parkeerplaats is nagenoeg vol. Nagenoeg is nog steeds niet helemaal, maar er zijn dus nog veel meer malloten die zo idioot vroeg uit bed gaan om een stukje te gaan wandelen.

De wandeling die we hebben uitgezocht draagt de naam Four Lakes Loop Trail. Oftewel een rondwandeling langs vier meren. Een van de meren is turquoise van kleur en draagt de naam Lake Haiyaha. De kleur komt door een lawine die in het meer is terechtgekomen. Daardoor zijn er mineralen in terecht gekomen die het water turquoise kleuren. De mineralen, en dus ook de kleur, verdwijnen langzaam weer uit het water. Hoe lang dit gaat duren, weet niemand. Dit is een van de redenen dat deze wandeling hoog op ons lijstje stond. De wandeling staat gemarkeerd als middelzwaar, maar we hebben heel de dag. En voor het geval dat het toch te zwaar zou zijn, hebben we nog een paar wandelingen op de reservelijst staan.

We beginnen aan de wandeling en we vinden het best druk. Het is niet zo dat we in file moeten lopen, maar het is nu ook weer niet zo dat we in alle rust kunnen lopen. Het wandelpad verandert al vrij snel in een pad vol met stenen en rotsblokken. Heel comfortabel loopt het niet, en bovendien gaat het ook nog eens vrij steil omhoog. Het tempo ligt dus niet al te hoog, maar dat kun je ook niet anders verwachten van twee kneusjes. Veel sneller dan een kilometer of 2,5 per uur halen we niet. Dat komt natuurlijk ook omdat we veel foto’s maken. Het ene uitzichtpunt is nog fraaier dan het andere. En als men dan bedenkt dat er zo nu en dan ook nog een waterval op de route ligt, nou dan kan men ook wel raden dat dit het tempo ook omlaag brengt.

Naarmate we dichter bij Lake Haiyaha komen, wordt het pad slechter en slechter. De laatste 150 meter naar het meer bestaat uitsluitend uit het klauteren over en tussen rotsblokken door. Maar dan is het zover. Een eerste blik op Lake Haiyaha. En zoals wel vaker het geval is bij iets waarvan je wat verwacht. Het valt tegen. Het is mooi, maar om nu te zeggen dat het water turquoise is. Nee, niet echt. We maken wat foto’s en vangen de weg terug weer aan. Klauterend over en tussen de rotsblokken door. Richting een enigszins normaal pad dat ons naar het volgende meer brengt. Het is een behoorlijk stuk wandelen, maar uiteindelijk arriveren we bij Dream Lake. Hier zijn we 8 jaar geleden ook al eens geweest, en toen kon het ons erg charmeren. En dat is ook vandaag weer het geval. Al is het in onze beleving wel een stuk drukker dan het destijds was. We lopen verder richting Lake Emerald. Het pad is behoorlijk steil, maar zeer goed begaanbaar. Ook hier genieten we volop van de prachtige ligging van het meer. We keren om terug richting de auto. Onderweg passeren we nog Nymph Lake. Een klein, maar zeker niet minder mooi meer. Als we bijna bij de auto zijn, besluiten we om nog een korte omweg te maken via Bear Lake en zo een vijfde meer aan de wandeling toe te voegen. Al moeten we eigenlijk zeggen, dat dit het zesde meer is op de rondwandeling, want op weg naar Lake Haiyaha passeerden we nog een klein meer dat niet op de kaart stond.

Als we bij de auto zijn, hebben we bijna 17 kilometer gewandeld en hebben we bijna 500 meter omhoog en omlaag gewandeld en geklauterd. Zes uur hebben we over de wandeling gedaan. We besluiten om langzaam terug te gaan richting het hotel. Onderweg stoppen we nog een paar keer voor een zeer korte wandeling, en we gaan op een terras koffie drinken. Moe, maar voldaan arriveren we in het hotel. Vandaag op tijd naar bed, want morgen is het weer ‘5 AM-ai, da’s vroeg!’

(de foto’s voegen we over enkele dagen toe. Want het internet in het hotel is een drama. En ook het 5G netwerk in deze stad is voor ons van de categorie dat we alles zelf moeten aanzwengelen.)

Het was maar een kort nachtje. Want net zoals gisteren dienen we vandaag op uur en tijd ergens te zijn. Namelijk bij de ingang van Rocky Mountains National Park. Op 1 augustus 2025 kwamen om 16:00 uur Nederlandse tijd de tickets voor de maand september beschikbaar. We hebben toen snel tickets voor drie dagen gereserveerd, zodat we op tijd naar binnen zouden kunnen. En dat was maar goed ook, want om 16:05 uur waren alle tickets voor de maand september uitverkocht.

Maar goed, aangezien het ruim anderhalf uur rijden was naar de ingang van het park, en er in het hotel enkel een brunch wordt aangeboden vanaf 7:00 uur is het allemaal wat aan de krappe kant. We dienen er dus voor te zorgen dat de auto al geladen staat voordat we gaan brunchen. Na de brunch gaan we koffie halen voor onderweg en iets na half acht gaan we op weg naar de ingang van het Nationale Park. Rond kwart over negen rijden we de file in bij de ingang van het park. Al is file misschien wel iets of wat overdreven. Alle toegangsbewijzen voor de dag dienen gescand te worden. Daarbij dien je je algemene entreebewijs te laten zien, of toegang te betalen. En vervolgens willen ze ook nog eens heel graag je identiteitsbewijs bekijken. Zoiets kost nu eenmaal tijd.

We hebben voor vandaag bovendien ook nog eens een druk programma. We hebben drie wandelingen uitgezocht en we willen ook nog eens op tijd in het volgende hotel zijn, want de kleren dienen weer gewassen te worden. We beginnen aan de eerste wandeling en genieten van de natuur. Behalve een kleine eekhoorn, zien we geen wild. Maar dat maakt het niet minder fraai. Wat we wel merken is dat het heel druk is in het park. We besluiten om de tweede wandeling die we gepland hebben in te ruilen voor een andere kortere wandeling.

Alhoewel de nieuwe wandeling een stuk korter is, is deze zeker niet minder pittig. Op een afstand van 550 meter dienen we namelijk 78 meter omhoog te lopen. Een klimpercentage van gemiddeld 7% dus. Klein detail. De wandeling begint op een hoogte van 3581 meter en het eindpunt.... Tja, eigenlijk zouden jullie dat zelf maar uit moeten rekenen, maar vooruit. Het eindpunt ligt dus op 3659 meter hoogte. Op deze hoogte is de lucht een heel stuk ijler. Met name het eerste stuk is behoorlijk zwaar, omdat dit stuk steiler is dan het tweede stuk. Al snel lijkt het of je scheermesjes inademt als je een keer diep lucht wil inhaleren. Ach. Je moet er iets voor over hebben om een Virtual te loggen. Het is overigens niet de hoogste cache die we ooit gevonden hebben. Die lag op 4290 meter hoogte. Als we boven zijn, genieten we bij een temperatuur van 3°C van het uitzicht.

We wandelen weer naar beneden en rijden verder naar het startpunt van de volgende wandeling. Als we daar arriveren, gaan we eerst even een bammetje eten. Deze wandeling draagt de naam Hidden Valley. Zoals wel vaker het geval is met naamstellingen als deze, is bij het arriveren al meteen duidelijk dat er weinig verborgens aan deze vallei is. Er kunnen namelijk een goede 150 auto's parkeren. Ook dit is een niet al te lange wandeling. Slechts 3,5 kilometer. Maar het gemiddelde stijgingspercentage is 10,2%. De start ligt op een hoogte van 2816 meter. Een stuk lager dus dan de vorige. Vol goede moed beginnen we aan de wandeling. Het eerste stuk gaat zonder problemen. Het tweede deel wordt al wat zwaarder en we dienen regelmatig even op adem te komen. Maar het derde, en laatste, stuk kent een stijgingspercentage van iets meer dan 14%. En dat is vandaag iets teveel van het goede. We doen verstandig en we keren op drie kwart van de wandeling om en gaan terug naar de parkeerplaats.

Dan is het nog ruim een uur rijden naar het hotel. Er zijn maar enkele kleerhangers. We rijden dus even naar de Dollar Tree om meer kleerhangers te kopen. Daarna worden er twee machines was gedraaid, en al snel hangt de kamer vol met wasgoed dat dient te drogen.

In 2014 hadden we al eens concertkaartjes gekocht voor Big Head Todd & the Monsters. Destijds werd het concert in Atlantic City geannuleerd omdat de concertzaal failliet ging. Sindsdien kijken we elk jaar of deze band, die we in 2009 per toeval ontdekten door een in een geocache gevonden CD, ergens optreedt in de buurt van waar wij zijn. Vorig jaar waren ze in Amsterdam voor een optreden. Perfect zou je zeggen, ware het niet dat wij die dag in Chicago arriveerden.

Ook dit jaar hadden we weer pech. Tot Marieke een paar maanden geleden een aankondiging van een nieuw concert zag. Het zou plaatsvinden in Dillon, Colorado. De vraag van Marieke aan mij was of we daar in de buurt kwamen.

Tja…. Wat is in de buurt? We hadden een hotel geboekt op slechts 2 uur rijden. Een dag later zouden we door het plaatsje van het concert rijden. We kopen kaartjes, annuleren het oorspronkelijk geboekte hotel en boeken een nieuw, strontduur, hotel op nog geen 200 meter van de plek waar het concert plaatsvindt. In het achterhoofd houden we dat er de avond van het concert waarschijnlijk eventparking geldt. Uit ervaring weten we dat eventparking een dure grap is.

Deze ochtend vertrekken we bijtijds. We moeten vandaag ruim 4,5 uur rijden. Onderweg maken we een stop bij Riffle Falls State Park. Een leuk stopje voor tussendoor hebben we gelezen. Wel, dat bericht was niet helemaal waar. Dit park is meer dan een leuk stopje tussendoor. Wellicht dat het klopt als je enkel de eerste waterval gaat bekijken, maar als je, zoals wij, een wandeling door dit park maakt, dan kom je nog bij twee watervallen meer uit. Samen zorgen ze ervoor dat dit een park is dat meer dan de moeite waard is.

Helaas hadden we geen tijd om meer te ontdekken in dit park. En dat is meteen het nadeel van ergens op uur en tijd moeten zijn. Je bent je vrijheid kwijt. Maar ja kunt niet alles hebben, denken we dan maar.
























Eergisteren kregen we een mail van de concertorganisator. Tijdens het concert zou er eventparking van toepassing zijn. Of we een parkeerplaats wilden reserveren. Kwanta Kosta? Vanaf $52,50. Halen we dat van de prijs van de hotelovernachting af, dan gaat deze van strontduur naar meer dan we normaal gesproken voor een overnachting zouden betalen

We checken in, leggen onze spullen in de kamer en gaan een hapje eten bij een Mexicaan. Om half zes gaat het theater open. Het openluchttheater beter gezegd. We hopen dat het droog blijft. Vandaag hebben we al enkele druppels gehad en ook op de weg hierheen hebben we ook al enkele druppels gevoeld. Om half zeven begint het voorprogramma met de Freddy Jones Band.

Marieke staat meteen stijf van de bas waar het optreden mee begint. We hebben nog nooit van de band gehoord, maar het is alles behalve verkeerd moeten we zeggen. Hun optreden duurt een uur en een kwartier. Dat wij ze niet kennen wil niet zeggen dat ze onbekend zijn. De mensen die in onze omgeving staan zingen ieder woord mee.

Als het podium is omgebouwd is het tijd voor de hoofdact van vanavond. Het is al donker als het optreden begint. Gelukkig is het tot nu toe droog gebleven. Het is wel fris, maar dat mag de pret niet drukken. Als Todd Park Mohr opkomt en begint te spelen, begint voor ons een feest van herkenning. Halverwege het eerste nummer voegen The Monster zich toe, en dan gaat het echt los. Big Head Todd & the Monsters staan erom bekend dat ze nagenoeg ieder optreden andere nummers spelen om zichzelf te behoeden voor routine. Veel bekende nummers komen voorbij. Van het allereerste nummer van het eerste album uit 1989 tot het laatste nummer van het laatste studioalbum uit 2025. En tussendoor worden nog vele hoogtepunten gespeeld zoals Black Beehive en Sister Sweetly.

En gelukkig voor ons werd ook een nummer van John Lee Hooker gespeeld. Opgenomen in 1997 met John Lee Hooker zelf, en volgens ons tot in de puntjes geperfectioneerd. Boom boom.

Voor vandaag staat een bezoek aan Dinosaur National Monument op de planning. De naam van het park heeft er zeker toe bijgedragen dat het nog nooit eerder door ons is ingepland. Want we hebben helemaal niets met dinosaurussen en aanverwante zaken. Bovendien ligt het ook nog eens behoorlijk uit de richting voor de gemiddelde route. En toch. Telkens bleef dit park terugkomen bij dingen die we wilden bezoeken.

Dit jaar moest het er dan toch maar van komen. We hebben ervoor gekozen om gisteren al een stuk richting het park te gaan en daar een hotel te zoeken. Dat viel nog niet mee, want dit deel van Utah is niet heel erg populair te noemen. Maar het is gelukt en zorgde ervoor dat we deze ochtend maar iets meer dan anderhalf uur naar de ingang van het park dienden te rijden in plaats van 4 uur.

Dat was maar goed ook, want we zouden onze tijd hard nodig hebben vandaag. Want naast de fossielen van dinosaurussen zijn er ook nog eens tientallen petroglyphen in het park te zien. De fossielen van de dinosaurussen zijn te bewonderen in de groeve. Alleen daar zouden we al twee tot drie uur nodig hebben, als we de berichten mochten geloven. Ondanks dat het niet onze keuze is, keken we er stiekem toch wel naar uit.

We draaien de weg naar het bezoekerscentrum op en zien dat er door wegwerkzaamheden maar 1 rijbaan beschikbaar is. Dat betekent dat we er gewoon iets langer over doen. Even later zien we een bord waar we minder vrolijk van worden. De groeve is gesloten tot en met 21 oktober. En om eerlijk te zijn, de groeve is eigenlijk wel de reden waarom we naar dit park wilden. Als we bij het bezoekerscentrum zijn, parkeren we de auto op aanwijzen van de wegwerkers. ‘Sorry voor de rommel’, grapt er eentje. We lopen het bezoekerscentrum binnen, en de gemiddelde bezoeker is niet heel vrolijk. Iedereen komt hier eigenlijk voor het bezoeken van de groeve. Tja, we hebben het al vaker gezegd. Het is wat het is. Meer dan het beste ervan maken kunnen we niet.

We wandelen een korte ronde over de Fossil Trail. De enige wandeling in het park waar fossielen te zien zijn. We lopen het rondje en genieten van het landschap. En de fossielen? Eerlijk gezegd. Wij zien het niet. Er staan bordjes met informatie en foto’s. Maar als we voorbij het bordje kijken, zien we enkel stenen.

Nog meer teleurgesteld dan dat we al waren gaan we verder met de rest van ons programma. We stoppen bij de Lizard Petroglyphs en de teleurstelling verdwijnt al snel. We wandelen een stukje en gaan verder naar het volgende punt. De natuur is hier heel afwisselend. Als we in dit deel van het park alles hebben bezocht gaan we verder naar het westelijke deel van het park. Daar zijn de namelijk de McKee Petroglyphs te zien. We rijden het park uit en slaan meteen rechtsaf. Een onverharde weg op. Slechts 24 kilometer lang is deze tot aan de petroglyphen. Het is al snel hotsen en knotsen in de auto. De weg is behoorlijk ruw. Na een paar kilometer staan we aan een gesloten poort. Oei denken we. Private Property, dat wordt omdraaien en een andere (langere) route zoeken. Echter was dat niet het geval. In plaats daarvan hangt er een bordje op het hek met het verzoek om het hek te sluiten als je er doorheen bent gereden. Zo gezegd, zo gedaan.

We stuiteren vrolijk verder in een laag tempo. Korte tijd later staan we weer voor een hek. Hetzelfde verhaal. Hek achter je reet sluiten. Na 9 kilometer dienen we rechts af te slaan. De weg wordt nu een stuk beter en we rijden vlot verder. We stoppen bij de parkeerplaats en wandelen naar de petroglyphen. Ook deze zijn zeer bijzonder te noemen. En bovendien hebben ze de tand des tijds goed doorstaan. We wandelen een stukje verder en genieten van het zeer fraaie landschap. De teleurstelling is inmiddels helemaal verdwenen. Als we niet meer verder kunnen, keren we om en wandelen terug naar de auto. Omdat we aan de vroege kant zijn, kijken we op de kaart of er nog iets te zien is in dit deel van het park. We rijden naar een uitzichtpunt en hebben hier een schitterend uitzicht over Green River. Ook hier wandelen we een stukje en genieten volop.

We besluiten om richting het hotel te gaan. Omdat we ergens anders het park uitgaan dienen we nu 30 kilometer onverhard te rijden. Onderweg stoppen we om een geocache te gaan zoeken, en dan gebeurt plotseling iets waardoor we waarschijnlijk geschiedenis gaan schrijven. Althans dat denken we toch. Want als we de auto geparkeerd hebben zien we plotseling een grote schedel. We beginnen al te fantaseren hoe we deze nieuwe dino-soort moeten gaan noemen. Waarschijnlijk wordt het de ZaNaBoZaurus. En dan eindigt de dag zoals die begon. In een teleurstelling. Het was namelijk gewoon een schedel van een of ander rund.

Ook vandaag dienden we een behoorlijke afstand te overbruggen, zoals gisteren en eergisteren ook het geval was. Dat wisten we van te voren en dat hebben we ook bewust gedaan. We wilden graag snel richting Colorado, voordat de sneeuwval daar zijn intrede doet. Hopelijk zijn we nog op tijd, want eenieder die mij een beetje kent, weet dat ik een bloedhekel heb aan sneeuw. Dan durf ik geen stap meer te zetten.

De eerste stop voor vandaag is bij een Vietnam Memorial. Hoewel we al veel van deze monumenten hebben gezien, staan we telkens versteld hoe groot het allemaal is. Een muur van bijna 200 meter aan namen van slachtoffers is hier niet bijzonder groot. Het blijft altijd weer een indrukwekkend gezicht. Na een cache gelogd te hebben en foto’s te hebben gemaakt gaan we weer verder op pad. De volgende stop brengt ons bij één van de twee webcamcaches die vandaag op de planning staan. Gelukkig heeft Paul gisteren nog een andere site gevonden, zodat we vandaag op de webcamfoto komen te staan en weer een webcamcache af mogen strepen. We rijden er altijd graag een stukje voor om, omdat er nog maar 181 van zijn op de wereld. We rijden we naar een vliegtuigmuseum om een Virtual te loggen. Daar maken we een kort praatje met een vrijwilliger die net aan komt lopen. Na het museum gaan we door naar de tweede webcam van vandaag. Dan nog even snel brood en wat andere dingen halen bij Walmart.

Het wordt hoog tijd om een stukje te gaan wandelen vinden we. Dat doen we vandaag in Iced Box Canyon. We verwachtten hier niet heel veel van, maar iets meer dan vijf kilometer lopen tussen het rijden door is altijd welkom. We hebben geluk, want de herfst heeft hier al zijn intrede gedaan en dat maakt dat de bladeren al een prachtige kleur hebben. Het werd een aangename en mooie wandeling. We hebben tussendoor ook nog even een cache gelogd waarbij we geld verdiend hebben. In de oudste cache van de county had iemand een biljet van vijf dollar achtergelaten. Dat hebben we maar even omgeruild voor een Travelbug.

Na de wandeling is het tijd om het laatste stuk voor vandaag te rijden naar het hotel. Gelukkig vandaag geen file en de twee uur durende rit schiet goed op. Het is ook weer een prachtige weg om te rijden. Volop herfstkleuren, schapen op de weg, een rustig kabbelende rivier naast ons en tal van vlinders die soms zo dom zijn om de ruit van de auto te kussen. We stoppen nog enkele keren om een cache te doen en onze benen te strekken. Onder andere bij de glijbaan van de duivel. Een gespleten rotsformatie, waaraan je zonder geocache voorbij zou rijden. Zonde, want het was een bijzonder gezicht.

Voordat we het weten komen we aan bij het hotel. Het is een piepklein hotel, waarbij we de eigenaar eerst moeten bellen. Als dat niet zou lukken, dienden we maar bij de buren te vragen of die even wilden bellen. Zo gezegd zo gedaan. De deur van onze kamer bleek al open. Een piepkleine maar loepzuivere kamer. Na een hapje te hebben gegeten in één van de twee restaurants in het dorp die vandaag open zijn, sluiten we de dag al weer af.

Deze ochtend zijn we al op tijd wakker. Ten eerste omdat we vandaag redelijk wat kilometers voor de boeg hebben. Ten tweede omdat we vandaag uit onze comfortzone gaan treden. We gaan namelijk naar warmwaterbronnen die, als we de diverse sites mogen geloven, behoorlijk populair zijn. Vroeg arriveren is een must als je een parkeerplekje wil hebben. Is die er niet meer, dan wordt de wandeling naar de bronnen verlengd met 6,5 kilometer.

Op tijd vertrekken dus, want het is toch meer dan twee uur rijden om er te komen. Dat is natuurlijk te lang om in 1 keer te doen. Zodoende kiezen we ervoor om onderweg een stop te maken bij een oude watermolen. Iets wat je aan deze kant van de VS niet zo heel vaak tegenkomt. We maken een korte wandeling en een paar foto's en rijden verder. Als we op de parkeerplaats arriveren, zien we al snel dat we geen minuut later in het hotel hadden moeten vertrekken. We parkeren de auto namelijk op de laatst vrije parkeerplaats. Of zoals men ook wel eens zegt: "Geluk is met de dommen." Wij zelf zeggen liever: "Iedereen is de smid van zijn eigen geluk." Maar dat terzijde. Dat de parkeerplaats zo snel vol is komt waarschijnlijk ook door het feit dat er nog geen 20 auto's kunnen parkeren.

We pakken de spullen en zien bij de betaalautomaat dat de Nationale Parkpas hier ook geldig is. Dat scheelt ons toch weer $10,- entreegeld. We beginnen aan de wandeling die als behoorlijk pittig te boek staat. De afstand is maar 7,2 kilometer. Maar door het stijgingspercentage dient men er minimaal 2,5 uur voor uit te trekken. Omdat het nog maar 11 graden Celsius is, staan we te twijfelen of we een jas aan zullen trekken. We bedenken dat we het waarschijnlijk heel snel warm zullen hebben. De jas blijft dus in de auto en wij gaan op pad. Na ongeveer anderhalf uur genieten van een prachtige wandeling arriveren we bij de Hot Springs.

Het is niet druk. Er zitten twee jongedames in een pool gezellig te keuvelen. Kort na ons arriveert een man. En dat is het. Meer mensen zijn er niet. We voelen aan het water en het is heerlijk warm. We doen de schoenen uit en de broekspijpen omhoog. De zwemkleding zit namelijk gewoon in de koffers. We gaan op een rots zitten en genieten van het schitterende uitzicht terwijl we met onze benen in het water bungelen.

We maken een praatje met de man die net na ons is gearriveerd. Er komen twee vrouwen uit de andere richting aangewandeld dan waar wij vandaan komen. Zij vertellen dat het water boven veel warmer is. We doen onze schoenen weer aan en wandelen verder. We zien een waterval en verschillende bronnen van waaruit het water omhoog komt. We voelen en dit is inderdaad veel warmer. Zo warm, dat je haast je hand er niet in kunt houden. Later lezen we dat het water hier 44 graden Celsius is.

Ook hier gaan de schoenen weer uit en bungelen we met onze voeten in het heerlijk warme water, terwijl we genieten van het uitzicht op de waterval pal voor onze neus. Dit is heerlijk ontspannen. Als we bang zijn dat we over-relaxed raken, gaan we er weer uit. Drogen de voeten af en doen de schoenen weer aan. We gaan aan de rand zitten genieten van het uitzicht en de lunch. Daarna begint de wandeling terug naar de auto. Onderweg komen we twee keer een slang tegen. We schrikken er geeneens van. Zo ontspannen zijn we. Na iets meer dan een uur wandelen zijn we terug op de parkeerplaats.

We bedenken dat we nog wel wat tijd over hebben. Misschien dat we nog een wandeling kunnen doen, want het is maar iets meer dan een uur rijden naar de volgende stop. Een webcamcache die we drie jaar geleden al wilden doen, maar toen was de webcam kapot. Omdat we tot nu toe nog geen snelweg hebben gehad, kijken we of er een route is zonder snelweg. Die is er inderdaad, maar die is ruim 2,5 uur rijden. We kiezen voor de snellere variant en gaan op pad. Onderweg gaan we een kopje koffie drinken om te kijken of we nog iets meer kunnen doen. Maar voordat we bij de koffie zijn, begint de navigatie op tilt te slaan. De snelweg is in verband met een ongeval afgesloten. We dienen dus om te rijden, maar ook op die route zijn verschillende ongevallen gebeurd. De koffiestop maken we gewoon. Na de koffie rijden we verder. En iedere minuut die we rijden zien we de reistijd verder oplopen. Ruim vier uur nadat we de parkeerplaats van Fifth Water Hot Springs hebben verlaten, arriveren we op de parkeerplaats van de webcam. Meer dan drie uur vertraging dus. Van het risico om over-relaxed te raken is niets meer over, dit was gewoon een koude douche.

Na een paar dagen met behoorlijk intensieve wandelingen, is het vandaag tijd om iets rustiger aan te doen. We hebben voor vandaag dan ook maar enkele korte wandelingen gepland, en een rit over een van de mooiste autoroutes in de Verenigde Staten. De US-12 in Utah. In 2022 hebben we deze weg al eens gereden, en genoten van de schitterende uitzichtpunten.

We vertrekken op tijd bij het hotel. De zon is nog maar nauwelijks op, en het kwik komt niet verder dan 1 graad Celsius. De eerste stop is ruim anderhalf uur rijden verderop. Onderweg krijgen we een melding dat de ruitenwisservloeistof bijna op is. Behoorlijk slordig van de autoverhuurder vinden wij. We stoppen bij een benzinepomp en ontdekken dat een fles van 2 liter ruitenwisservloeistof $25 kost. Een beetje veel vinden we. Omdat we toch iedere dag de ramen zuiver maken, en we overdag de sproeier enkel gebruiken om het stof van de ramen te halen, besluiten we om het gewoon bij te vullen met wat water. Zodat we in elk geval de melding kwijt zijn. Als we bij binnenkort bij Dollar Tree zijn, kijken we wel even wat die daar kost. Vast een stuk minder, aangezien dit de VS-versie van onze eigen Action is. We vullen onze bekers met koffie en rekenen af. $3,68 voor twee halve liters koffie.

We rijden verder en nemen de laatste afslag richting de eerste wandeling van vandaag. Al snel dienen we weer off-road te gaan rijden. Hier en daar is het behoorlijk smal en soms zijn er plotseling diepe geulen, maar eigenlijk is het allemaal geen probleem. We parkeren de auto in de berm en beginnen aan de eerste wandeling. Het kwik is inmiddels gestegen naar 20 graden Celsius. Het is een korte wandeling naar Covered Wagon Natural Bridge. Kort maar zeker niet minder pittig. Al snel parelen de eerste zweetdruppels van vandaag op ons voorhoofd. We bewonderen dit natuurschoon en gaan terug naar de auto. Op weg naar de volgende tussenstop. Deze is niet zo heel ver rijden. Hier parkeren we de auto aan de rand van de canyon. We weten niet heel goed wat we van deze wandeling moeten verwachten. De berichten die we hierover hebben gelezen zijn namelijk nogal wisselend. De ene roept over een niet al te lastige wandeling naar Cedar Wash Arch, terwijl een ander roept dat de wandeling zo zwaar is, en dat het eigenlijk de moeite niet waard is. Onder het mom van we zien wel, gaan we op weg.

Al snel blijkt dat de route behoorlijk pittig is. Al snel besluiten we om het maar te doen met het uitzicht op de arch van grote afstand. We zien dat er nog een geocache een stuk verder op ligt die de naam van de arch draagt. We overleggen kort en gaan erheen. Dit is een heerlijke wandeling over de rand aan de bovenzijde van de canyon. Hier en daar genieten we van het uitzicht. Als we de geocache hebben gevonden en ons omdraaien, worden we getrakteerd op een heel fraai uitzicht op de arch. Al met al hebben we genoten van deze wandeling. Als we terug bij de auto zijn, wacht ons nog een rit van 24 kilometer over onverharde weg. Na korte tijd staan we bij een bord met de woorden ‘Private Property’. Eronder staat te lezen dat men over de weg mag rijden, maar de weg niet mag verlaten. We rijden verder en al snel wordt de conditie van de weg slechter en slechter. De kuilen zijn soms zo diep, dat we blij zijn dat onze auto hoog op zijn hoeven staat. Als we stapvoets rijden gaat het allemaal goed. Maar we weten wel meteen weer waarom wij niet met een camper een reis als deze willen doen.

Als we weer op de verharde weg zijn, is het een rit van twee uur naar de parkeerplaats van de volgende wandeling. We stoppen een paar keer en genieten van de fenomenale vergezichten. Op de parkeerplaats aangekomen, genieten we eerst van onze lunch op een muurtje. We lopen richting de Sulfur Creek Waterfall. Ook dit is een niet al te lange wandeling. Wel dienen we 8 keer de rivier te doorwaden. Niet heel spectaculair, want het water is niet zo heel diep aan het einde van de zomer. We zijn al lang blij dat er überhaupt water in de rivier staat. Dat betekent dat de waterval ook niet opgedroogd is. Dat hebben we wel eens anders gezien in deze tijd van het jaar. We bewonderen de waterval en gaan weer terug naar de auto.

Een paar dagen geleden heb ik in deze regio (op slechts 80 kilometer rijden van de parkeerplaats van de waterval) enkele nieuwe caches online zien komen. Acht daarvan waren tot deze ochtend nog niet gevonden. De puzzels om achter de coördinaten te komen, waren niet zo heel moeilijk. Op eentje na, die lukte niet. Als we vandaag tijd over zouden hebben, was het wellicht wel leuk om te gaan kijken of we deze caches konden vinden. En tijd hadden we vandaag wel over. We gaan dus richting de eerste geocache, en als we de auto parkeren, vinden we snel de cache. Het logrolletje is nog steeds leeg. Een FTF dus voor ons. En dat een week nadat de cache is gepubliceerd. We gaan naar de volgende, en deze is wel een stuk lastiger verstopt, maar ook deze vinden we als eerste. De derde blijft verborgen voor ons, en we rijden nadien pardoes de parkeerplaats van nummer vier voorbij. Ach die doen we op de terugweg. Nummer 5 laat zich ook vinden na even goed zoeken. Hetzelfde geldt voor de nummers 6 & 7. We rijden terug naar nummer 4, maar deze blijft ook verborgen voor ons. Ach, we mogen best tevreden zijn. 5 FTF’s is wel heel veel voor ons. De overige 345 geocaches uit deze serie zijn al gevonden, dus die laten we maar voor wat het is.

Via 7 Virtual Caches rijden we richting het hotel. We genieten van deze leuke plekjes en als we aankomen bij het hotel, zie ik dat we maar 10,5 kilometer hebben gewandeld. Een rustig dagje dus. Maar zeker niet minder genoten.

Zion National Park is een park waar we in het verleden drie keer zijn geweest, en waaraan we goede herinneringen hebben. En jaren hebben we gedroomd om de wandeling Angel’s Landing een keert te lopen. Waarschijnlijk een van de meest iconische, gevaarlijkste en engste wandeling in de Verenigde Staten. Deze wandeling is met 8,7 km niet al te lang, maar gaat meer dan 400 meter omhoog. Bovendien eindigt de wandeling op een zeer smal pad met aan beide zeiden een loodrechte afgrond. Aangezien we inmiddels ook iets ouder zijn geworden, durven we wel te zeggen, dat we deze wandeling nooit zullen gaan doen. Te gevaarlijk en te eng voor ons. Gisteren waren we in de buurt van Zion National Park. Samen met Yellowstone National Park in onze ogen een van de mooiste parken van Amerika. Toch hebben we het gisteren rechts laten liggen. Want ook in dit park dien je vandaag de dag te reserveren, en dien je op uur en tijd het park binnen te gaan. Reden daarvoor is om de enorme drukte een beetje in goede banen te leiden.

Ook Bryce Canyon National Park kent het systeem van op voorhand reserveren om naar binnen te kunnen. Vandaar dat we deze ochtend Bryce Canyon ook rechts hebben laten liggen en dat we verder zijn gereden naar een ander park. Kodachrome Basin State Park. In dit park komen per jaar ongeveer 70.000 bezoekers. Ter vergelijking in Bryce Canyon komen jaarlijks 2½ miljoen bezoekers. Heel groot is het park niet, maar hetgeen wij ervan gezien hebben, is meer dan de moeite waard. We hebben twee wandelingen uitgezocht. Een lange van iets meer dan 10 kilometer en een korte van iets minder dan 3 kilometer.

Naar aanleiding van de temperaturen van de afgelopen dagen, hebben we besloten om als eerste de langere wandeling te doen. We rijden twee uur van het hotel naar het park en beginnen dan aan de wandeling. Het is nog niet zo heel warm, maar toch warm genoeg om ervoor te zorgen dat de eerste zweetdruppels al snel verschijnen. We genieten van de vele, fraai gekleurde, monolithische zandstenen pilaren die dit park rijk is en waar het om bekend is. Aan de kleuren heeft het park zijn naam te danken. Het is inderdaad genoemd naar de bekende kleurenfilm van Kodak. We maken een omweg via Secret Passage. Alhoewel die niet heel erg geheim is, want de weg erheen staat gewoon aangegeven met een bordje.

Daarna nemen we de afslag naar Cool Cave. Een wandeling van ruim 3 kilometer extra. De wandeling is niet heel zwaar en rond het middaguur weten we waarom de grot deze naam draagt. Het is heerlijk koel in de niet al te grote grot. Maar het zicht naar buiten is fenomenaal. Onder de juiste hoek gefotografeerd lijkt het of in de grot een gigantische berg a la Matterhorn staat. We wandelen terug naar de auto en gaan picknicken.

Na de lunch gaan we naar de 2e wandeling van vandaag. Niet al te lang en redelijk steil. De wandeling eindigt op een smal pad met aan beide zeiden een loodrechte afgrond. Als men weet dat de wandelroute de naam Angel’s Palace heeft meegekregen, kan men begrijpen waarom we deze hebben uitgezocht. We genieten van de korte wandeling. Hoewel deze niet heel erg spectaculair is, zijn we toch blij dat we onze eigen Angel’s Landing hebben kunnen volbrengen.

We hebben nog tijd over en het park dat we deze ochtend rechts hebben laten liggen, ligt op weg naar het hotel links. Na 15:00 uur is een reservering niet meer nodig en kan men vrij het park in. Het is nog wel ontzettend druk. We rijden naar het uitzichtpunt helemaal achteraan in het park en genieten van het schitterende uitzicht. Een wandeling doen we niet meer. Daar is het te laat voor en bovendien zijn we toch wel iets of wat vermoeid. We bezoeken nog een uitzichtpunt en gaan daarna naar het hotel.

Na gisteren Little Finland te hebben aangedaan, is het vandaag ook weer tijd voor roodgesteente. Daar kunnen we eigenlijk geen genoeg van krijgen. In de loop van de jaren hebben we al veel mooie ‘rode’ natuur gezien, maar toch blijft het ons trekken.

Vanochtend was het buiten aanganaam toen we de deur van de hotelkamer openden. 21 graden. Ik moet er wel even bij vermelden dat de klok net 7 uur geslagen had. Dus dat beloofde wat voor de rest van de dag. En ik kan alvast verklappen, het werd ontzettend warm vandaag. De tweede stop van vandaag bracht ons bij Yant Flats. Toen we daar aankwamen hadden we al direct een uur verloren. En niet omdat we zo getreuzeld hadden, maar omdat de klok verzet moest worden. Nu scheelt het nog maar 8 uur met Nederland.

De temperatuur was nog altijd aangenaam om te wandelen. En we genieten dan ook van de wandeling naar de Yant Flats. Daar aangekomen zien we een schitterend schouwspel van gekleurde golven. Het lijken allemaal lagen, maar het is een groot gesteente geweest dat uitgesleten is. Paul daalt het pad verder af naar beneden en maakt nog een paar foto’s van dichtbij. Hoewel het geen al te lange afdaling was, is het poppetje beneden best wel klein ten opzichte van de golven. Voldaan lopen we weer terug richting auto om verder onverhard koers te zetten naar de volgende attractie van vandaag, de Babylon Arch.

Het zijn geen van alle toeristische trekpleisters te noemen, maar kleine schitterende parken die door het grote publiek overgeslagen worden. En ik snap dat aan de ene kant ook wel, met bijvoorbeeld Zion NP om de hoek liggend. We zien dan ook maar heel weinig mensen. Maar nog altijd meer dan gisteren, want waar hebben we in het Kleine Vinland geen andere wandelaars mogen aanschouwen. De mensen die we vandaag zien, zijn Amerikanen die in eigen land een korte vakantie hebben. We hebben een tijdje in de schaduw staan kletsen met een stel uit Idaho. Die schaduw was zeer wenselijk, want het kwik steeg tot ruim 36 graden. Idaho, dat kennen we wel. Van het blauwe gras in Boise tot aan de beroemde Idaho Potatoes. Maar de Idaho Potatoes waren nog wel ruim 200 kilometer van de woonplaats van deze mensen vandaan. Ze vonden het bijzonder dat wij de Amerikanen zo vriendelijk en behulpzaam vonden. We nemen weer afscheid en ieder vervolgt zijn eigen weg.

Vanwege de warmte hadden we al besloten om de wandeling flink in te korten. Bovendien viel het niet mee op op het juiste pad te blijven. Telkens waren we het pad kwijt. Er stonden wel een paar borden, maar niet teveel. Je moest je eigen weg maar vinden. Dit was ook al zo bij de Yant Flats van vanochtend, ook daar raakten we soms van het padje. Zonder GPSr zijn deze routes eigenlijk niet te doen. We waren blij dat we uitkwamen bij een rivier. We hebben daar even de broodnodige verkoeling gezocht alvorens we weer verder konden gaan. Door in de rivier te gaan staan, zagen we wel nog even een mooie arch, die we vanaf de kant niet gezien hadden. Na de verkoeling en het praatje met het stel uit Idaho volgende een heuse beproeving. Het pad ging steil omhoog door het losse zand. Als we even uitgerust hadden, hadden we na 30 meter verder gelopen te hebben al niet meer het idee dat we zojuist gerust hadden. Ik heb gedacht dat het me niet zou lukken om boven te komen, maar een andere weg terug naar de auto was er niet. Maar uiteindelijk is het prima gelukt, anders kon ik nu het verhaaltje niet zitten te typen. Maar het was een zware kluif. De combinatie hitte en los zand is geen gemakkelijke. Het landschap is wel meer dan de moeite waard. Moe maar voldaan, gaan we via een virtual cache van een standbeeldje richting het hotel. Nog een hapje eten en de dag is weer omgevlogen.

We besluiten om vandaag toch maar een klein beetje uit te slapen. Zodoende gaat pas om half zeven de wekker. Het hotel heeft geen ontbijt, dus maken we dat zelf. Sinds COVID-19 is dit steeds gebruikelijker dat er in hotels in de VS geen ontbijt meer geserveerd wordt. Net zoals het feit dat het niet heel bijzonder is dat het zwembad wegens COVID-maatregelen gesloten is.

Na het ontbijt gaan we op pad. Doel van vandaag is Little Finland. Een gebied dat we al lang geleden hebben ontdekt, maar waar we nooit zijn geweest door de, toch wel, afschrikkende berichten die we erover lazen. Zo lazen we over het gebied: "Onherbergzaam! Nagenoeg ontoegankelijk! Uitsluitend bereikbaar met een 4WD! En dan nog met moeite!" Maar de afgelopen jaren hebben we ontdekt dat deze kreten behoorlijk overdreven zijn. Voor dit jaar planden we dit gebied dus in. En als toetje voegden we Seven Hole Canyon er aan toe.

We halen koffie en gaan op weg. Na 20 kilometer dienen we linksaf te slaan, en wordt de weg onverhard voor de volgende 65 kilometer. Alhoewel.... Echt onverhard kunnen we het niet noemen. In het verleden is de weg ooit geasfalteerd. We denken wel dat dat in de tijd was dat de bejaarden nog jong waren en men koe met een lange oe schreef, want de volledig toplaag is verdwenen en op veel plaatsen is er ook geen asfalt meer. Maar het is goed te rijden.

Als we bijna 30 kilometer op deze weg rijden, zie ik plotseling een melding verschijnen op het dashboard: 'Tire pressure low'. We stoppen de auto, en als ik ga kijken, hoor ik al voordat ik bij het rechterachterwiel ben, hoe laat het is. De band loopt snel leeg. Gelukkig hebben we de reserveband en de krik gecontroleerd toen we de auto ophaalden, dus dat is geen probleem bedenken we. Ik haal het reservewiel uit de kofferbak en nadien de krik. Maar...... geen wielmoersleutel. Waar we ook kijken, we kunnen hem niet vinden. Probleem.....

Aangezien we toch wel ver van de bewoonde wereld af zijn, dient er snel gehandeld te worden. Een heel eind terug heb ik twee campers zien staan, en hoe dichter we daar bij zijn, hoe gemakkelijker het is om hulp te krijgen. Ik gooi de krik en het reservewiel terug in de kofferbak, en we springen in de auto., Snel keren we om en gaan rijden. Zo snel mogelijk. Toen ik naar de achterband ging kijken, was de bandendruk nog twee bar. Toen we weer vertrokken, was die nog 1,5 bar. Dan zie ik in de verte een auto aankomen. De bandendruk is op dat moment nog 0,3 bar. Niet al te veel dus. Ik sein met mijn lichten en wuif als de auto dichtbij is. Uiteraard stopt de andere automobilist. Ik leg hem het verhaal uit, en hij kan ons wel helpen met een wielsleutel. Ondertussen zijn er nog vrienden van de man gestopt. Eén van hem heeft een elektrische momentsleutel bij zich en een doppenset. Nu komt men gezamenlijk in actie. De auto wordt omhoog gekrikt, het wiel eraf gehaald en het reservewiel wordt erop gezet. Dan de krik weer naar beneden en we kunnen verder. En dat allemaal in een tijd waar de pit-crew van Ferrari nog iets van kan leren. Het heeft allemaal maar een paar minuten geduurd.

We bedanken de heren en rijden terug naar het stadje waar we zitten. We zoeken een bandenreparatiebedrijf op en rijden daarheen. Als we daar arriveren gaat het ook allemaal behoorlijk snel. De band wordt gemaakt en weer op de auto gemonteerd. Ook dit duurt al met al een minuut of 20. Ze kunnen geen rekening maken, maar als we een fooi van ongeveer $15,- willen geven is het ook prima zegt men.

Nog geen twee uur later zijn we op de plek van bestemming. Ondertussen is er twee keer een wiel gewisseld, is er een band gerepareerd en hebben we bijna 100 kilometer gereden, waarvan 60 kilometer onverhard. Al met al niet slecht vinden we zelf.

We bezoeken een virtual en gaan dan op naar Little Finland. De weg wordt snel slechter. De afstand van de virtual naar de parkeerplaats van Little Finland is nog geen 15 kilometer. Toch doen we daar bijna een uur over. We parkeren de auto en gaan op pad. We genieten volop van de bijzondere rotsformaties die hier te zien zijn. Op het eerste oog is het heel erg ruig allemaal, maar als je iets beter kijkt, zie je al snel hoe fragiel het allemaal is. We genieten onderweg van de lunch en wandelen weer verder. Helaas lukt het ons niet om bij de bekendste rotsformatie van dit gebied te komen. Te gevaarlijk voor ons vinden we zelf.

We gaan op weg naar Seven Hole Canyon. Slechts 5 kilometer, maar de weg erheen is nog slechter. We zijn blij met onze All Wheel Drive. Na een half uurtje parkeren we de auto en beginnen we aan de wandeling. Al snel zijn we bij de slotcanyon, en worden we zeer aangenaam verrast. Dit is gewoon schitterend. Al zal het ook wel te maken hebben met het feit dat niet de bestemming is die het hem doet, maar de reis erheen hetgeen is dat de bestemming onvergetelijk maakt..

Als we uitgekeken zijn, gaan we toch nog een poging wagen om de bekende rotsformatie bij Little Finland te bezoeken. We vertrekken nu vanaf een andere parkeerplaats. We weten tot op 34 meter te komen, maar we kunnen geen pad vinden die ons 50 meter hoger leidt. Jammer maar helaas. We hebben genoten van de dag en beginnen aan de terugreis van bijna twee uur.

Elk jaar begint onze reis door de Verenigde Staten met een dagje rond hobbelen door Amsterdam. Onze playlist van Spotify begint dan ook al jaren met het nummer ‘Amsterdam’ van de band ‘Wild Rivers’. Een heerlijk nummer dat begint met de woorden ‘It’s always Amsterdam’.

Maar dit jaar is het anders. Geen dagje relaxed rond hobbelen in Amsterdam. In plaats daarvan rijden we naar Schiphol, parkeren we de auto en gaan we meteen met de bus naar het vliegveld. Een klein uur nadat we de auto hebben geparkeerd, gaan we zitten bij Starbucks om een cappuccino op het gemak te drinken. We zijn namelijk vroeg. Het advies voor vliegen naar de VS is al jaren om minimaal 3 uur voor vertrek van de vlucht aanwezig te zijn op het vliegveld. Dat zijn we vandaag dan ook. Ook kregen we de waarschuwing vanuit KLM om rekening te houden met vertraging in verband met de staking van het grondpersoneel van eergisteren.

We zijn dus op het ergste voorbereid. Maar als we uit de shuttle-bus stappen blijkt al snel dat het tegendeel het geval is. Het is helemaal niet druk. Bij de incheck-balie (het blijft toch raar dat je moet inchecken als je al online bent ingecheckt), staat niemand. We deponeren de bagage en gaan richting security. Het is dat de dame van de beveiliging het heel belangrijk vond om te gaan staan te kletsen met de dame voor ons, anders waren we daar ook meteen aan de beurt geweest. Binnen een uur nadat we de auto hebben geparkeerd zitten we te genieten van een cappuccino bij Starbucks. We dienen dus een behoorlijke tijd te overbruggen. We spelen een paar spelletjes en ik begin aan het tikken van dit relaas. Je kunt het begin en de titel toch alvast maar bedacht hebben toch?

We vliegen op Las Vegas. Een rechtstreekse vlucht naar een stad in de woestijn van Nevada, waar we eigenlijk niets mee hebben. Het is geen stad om overdag lekker relaxed rond te hobbelen. En dat is precies hetgeen we normaal gesproken de eerste dag altijd doen, om een beetje te acclimatiseren. Dit jaar is het anders.

Maanden geleden hebben we dan ook besloten om meteen weer weg te gaan in Las Vegas. Aangezien we pas om 18:30 landen, hebben we daar wel goed over nagedacht. Want de ervaring leert ons, dat de controle aan de douane zomaar eens een paar uur kan duren. Dan nog de auto ophalen en een hapje eten. Voordat je het weet is het dan zomaar een uur of negen, voordat je aan de rit van iets meer dan 150 kilometer kunt beginnen. En dat na een lange dag.

De vlucht verloopt vrij rustig. Zo nu en dan wat turbulentie en iets voor de klok voor half zeven landt het vliegtuig. We gaan in de rij bij de douane. Na iets meer dan een uur zijn we daar doorheen. Vrij vlot dus. De bagage cirkelt al rond op de bagageband. Dan gaan we in de rij staan bij de shuttlebus richting de autoverhuurbedrijven. We wachten bijna een haf uur voordat we in kunnen stappen. Het ophalen van de auto gaat dan weer boven verwachting snel. We hebben een zwarte Ford Escape uitgezocht. AWD prijkt er op de kofferbak. Dat gaat zeker van pas komen. We rijden naar Panda Express en eten daar snel een hapje Chinees. Niets bijzonders, maar eigenlijk altijd wel goed. Dan beginnen we aan de rit richting de supermarkt en het hotel. Al snel rijden we de woestijn in. Het is drukker dan ik had verwacht. Dat is maar goed ook, want de vermoeidheid begint toch wel een beetje toe te slaan. Gelukkig heb ik in het vliegtuig bijna een uur kunnen slapen, dus dat scheelt wel iets.

We doen boodschappen bij Walmart en rijden door naar het hotel. Daar worden we verwelkomt aan de balie. Ze zijn blij dat we er zijn, want er heeft iemand gewacht die een beetje Nederlands spreekt voor het geval we geen Engels spreken. Engels spreken is voor ons geen enkel probleem. We checken in en maken dit verhaaltje snel af. Want het is toch echt tijd om een beetje te gaan slapen. Morgen is het weer een gewone reisdag.

Het oorspronkelijke plan voor vandaag was om een Sagenrunde te gaan wandelen van 14,5 kilometer en bijna 500 meter omhoog. Maar de weersverwachting voor vandaag was niet heel erg gunstig voor ons. Tijd om het plan aan te passen. De keuze viel op een andere Sagenrunde. Deze was iets minder dan 10 kilometer en zou ons slechts 32 meter omhoog leiden. Leuke bijkomstigheid was dat deze voor een groot deel tussen de kersenbomen door ging.

In de middag zouden we dan een paar korte wandelingen doen waarvan er eentje ons door Achern zou leiden.

Om kwart over negen parkeren we de auto. De thermometer geeft al 23 graden aan. Ik vind dat behoorlijk warm. Vol goede moed gaan we op pad. Als ik zie waar het eerste punt van de wandeling is, heb ik meteen serieuze twijfels over de juistheid van de 32 meter omhoog tijdens de route. Vorig jaar zijn we daar ook geweest, en het was een stevige klim omhoog. Dat zal vandaag niet anders zijn denk ik.

En al snel blijkt dat ik het bij het rechte eind heb. Het is een stevige klim omhoog. We komen bij de watertoren uit, en dit is en blijft een fraai bouwwerk. We wandelen Renchen uit en gaan via fruitgaarden vol met kersen- en pruimenbomen richting Ulm. De Münster zullen we daar niet zien, die is te bewonderen in het andere Ulm in Baden-Württemberg. Wel een kleinere kerk denken we. Aangezien mijn shirt door de warmte inmiddels doorweekt is, hoop ik dat we ook ergens iets kunnen gaan drinken.

Dat geluk hebben we niet. Helaas. We lopen het dorpje weer uit en wandelen weer richting Renchen. Op zich is het geen hele zware wandeling, al gaat het wel continue omhoog en omlaag. Ik weet 100% zeker dat we straks meer dan 32 meter omhoog hebben gewandeld. Eigenlijk maakt het ook niets uit. We genieten er toch van. Ondanks dat het vandaag serieus warm te noemen is.

Terug bij de auto bekijk ik het profiel van de wandeling en zie ik dat we 110 meter omhoog zijn gewandeld over een afstand van 9,7 kilometer. Prima te doen dus.

We rijden door naar Ober-Achern voor een korte wandeling. We lunchen voor de kerk en beginnen daarna aan de wandeling. Een leuke wandeling, maar niet heel bijzonder. De cache die er bovenop de berg zou moeten liggen, vinden we niet.

Daarna rijden we door naar Achern. We hebben hier een fotospeurtocht, en op 1 foto na, vinden we alles. Het overgebleven punt dient dus wel die ene foto te zijn. Onderweg genieten we nog van een ijsje bij ons favoriete Eiskaffee van deze regio. We rekenen de eindlocatie van de cache uit, maar de warmte is ons naar het hoofd gestegen, want de cache vinden we hier ook al niet.

Bijna twee weken lang hebben we kunnen genieten van het meest schitterende weer dat we ons kunnen wensen. Eén dag met regen uitgezonderd. Maar vanaf vandaag is het toch echt gedaan met het mooie weer. Onbewolkt, volop zon en een temperatuur van 29 graden is er voorspeld. Niet echt lekker wandelweer dus.

Een paar dagen geleden bedachten we dat we nog geen wandeling tussen de wijnvelden hebben gedaan. We gaan op zoek naar een wandeling en komen uit bij ‘Der Weinlehrpfad auf dem Lehberg’. Een niet al te lange route, dus we zoeken er nog een wandeling bij. In de buurt ligt nog een niet al te lange Sagenrundwege. Die kan er dus mooi bij.

Vandaag blijven we dus weer in Ortenau. Op vier dagen na hebben we eigenlijk alles ‘Rund-um-Hause’ gedaan. Al is dat natuurlijk wel relatief met de enorme grootte van deze regio.

Na een klein uurtje rijden parkeren we de auto en gaan op pad. We kijken links en rechts en we zien akkers vol met zojuist geplante mais. Geen druivenrank te bekennen. Al na 20 meter loopt het wandelpad behoorlijk omhoog. Aan het einde slaan we linksaf. Een stuk verder gaan we rechts. En daar zien we de eerste wijnranken staan. Maar ze staan verkeerd! Deze staan parallel aan de weg, terwijl we gewend zijn dat de rijen haaks op de weg staan, zodat je een schitterend lijnenspel krijgt. Het is wat het is zeggen we, en wandelen verder. Een stuk verder is een wijnboer alles aan het besproeien. We snappen het, maar het is niet echt een pretje om er langs af te lopen. Na een kleine twee uur zijn we weer bij de auto. We hebben lekker gewandeld, maar om nu te zeggen dat deze wandeling een aanrader is? Nee, dat zeker niet.

We gaan op weg naar de volgende wandeling. Ondanks dat het nog geen 12 uur is, is het al meer dan 25 graden. We gaan eerst wat drinken en dan beginnen we aan de Sagenrundwege. Sprookjes en spookjes. Niet allemaal even leuke wandelingen, maar het merendeel toch zeker meer dan de moeite waard. Helaas hoort deze niet bij het meerendeel.

Het eerste stuk is zelfs ronduit saai te noemen. Over een geasfalteerd pad tussen moderne huizen door. Pas na een kilometer of 4 wordt de wandeling de moeite waard. We komen in het oude centrum van Mahlberg en wandelen verder. Als we het centrum verlaten, gaat de wandeling behoorlijk steil omhoog om vervolgens weer even steil weer naar beneden te gaan terug naar het dorpje Kippenheim, waar onze auto is geparkeerd.

Het wordt al later en we rijden weer terug richting Unterwasser, nadat we weer wat gedronken hebben. Onderweg doen we nog een paar boodschappen en terug bij het appartement kletsen we nog even op ‘ons’ terras met oma. Ze gaat pas in oktober op vakantie, want de zomer komt eraan en dan moet er gewerkt worden zegt ze. Over een paar maanden wordt ze 85 en ze is nog altijd ‘zufrieden’ vertelt ze met een glimlach.

Als we terugkijken op wat we vandaag hebben gezien en gedaan, kunnen we eigenlijk alleen maar beamen.

Wir sind zufrieden.

Volgens buienradar gisterenavond zouden de weergoden ons vandaag gunstig gezind zijn. Echter hebben we nog helemaal niets voorbereid om te gaan doen. Ik moet zeggen dat het helemaal niet ons ding is. Blijkbaar noemt men zoiets vakantie, voor ons voelt het ‘zoals de wind waait, waait mijn hoedje.’ Maar aangezien we geen van beiden een hoedje dragen, kan het waaien wat het wil maar krijgen wij geen idee wat we gaan doen.

Dus dienen we te gaan kijken wat we gaan doen vandaag. Het dient gezegd te worden, dat voelt niet echt als vakantie. Zelfs op reis hebben we ‘s avonds meer rust. Geef me dan maar 30 voorbereide dagen waarvan we er uiteindelijk maar de helft zullen gebruiken. Even kijken waar het mooi weer wordt de volgende dag. O, dan kunnen we dit, dat of dat gaan doen. En klaar. Maar nu niet. We weten waar het mooi weer wordt, maar we hebben niets op het dressoir liggen wat we kunnen gaan doen.

We besluiten dat we in Karlsruhe gaan eten. Dat worden dus 1 of meerdere wandelingen tussen hier en Karlsruhe. We kiezen een multi in Buhl uit die behoorlijk hoog gewaardeerd wordt. Voor daarna hebben we een puzzelmulti op de planning staan die nog beter wordt gewaardeerd. We lopen de multi in Buhl. Een aardig plaatsje, met enkele fraaie vakwerkhuizen. We rekenen het eindpunt van de multi uit, maar we vinden niets. We weten 99% zeker dat we op de juiste plek zitten. Volgens vorige vinders hebben ze zelden zo’n grote cache gezien. Wel, dat kan zijn, maar wij zien helemaal niets.

We zijn vrij vroeg dus we rijden naar het volgende dorpje om daar een wandeling te maken. Ook daar beantwoorden we alle vragen en vinden we aan het einde helaas helemaal niets.

We gaan door naar de puzzelmulti. We weten niet wat we moeten verwachten, maar dat maakt niet uit. Op het eerste punt vinden we de handleiding voor de cache en 7 pillendoosjes met daarin 4 verschillende kleuren kralen. Van elke kleur 5 stuks. We krijgen opdrachten waarmee de kralen verplaatst worden. Als alle opdrachten zijn uitgevoerd, dan heb je vier vakjes met een X aantal kralen daarin. Op deze manier ontstaat er een getal van 4 cijfers. Zo krijgen we 7 puzzels. Onze kennis van Duits is best redelijk te noemen, maar toch is dit behoorlijk pittig. We gebruiken de vertaalfunctie van Google, maar heel veel eenvoudiger wordt het daar niet van. We sturen de plaatser een berichtje en die bevestigt hetgeen we eigenlijk al wisten. Van de 7 puzzels hebben we er maar 3 goed. Jammer maar helaas. We hebben ons geweldig vermaakt met deze zeer originele cache, maar ook deze kunnen we dus niet vinden vandaag. Qua cachen zijn we uitgekleurd voor vandaag. We zijn nog redelijk vroeg dus we gaan ergens iets drinken. Naast de koffie bestellen we ook een Flammkuchen.

Hebben we in elk geval de ‘vorspeise’ al gehad voordat we naar Stövchen gaan. Na het diner rijden we weer naar Unterwasser en kunnen we terugkijken op een geslaagde dag. Al was die wel kleurloos wat caches betreft.

Vaak veranderen slechte weersvoorspellingen naarmate de dag des onheils dichter bij komt. Maar niet deze keer. Al meer dan een week wordt er voor vandaag de godganselijke dag regen voorspeld. En in plaats van dat de regen minder werd, werd het volgens de voorspelling alleen maar meer. Geen stortbuien, maar heel de dag een millimeter of 3 per uur.

We dachten dat 3mm/uur nog wel te doen zou zijn voor een paar korte wandelingen. We stippelen deze ochtend een route met de auto uit en gaan op pad. De ruitenwissers zwiepen vrolijk op en neer, en nog steeds hebben we het idee dat het wel meevalt. We stoppen op de eerste parkeerplaats en beginnen aan de wandeling van iets meer dan een kilometer. Als we een kleine 100 meter bij de auto vandaan zijn, zijn we er al van overtuigd dat het hard genoeg regent om ons doorweekt te krijgen tijdens de korte wandeling. We keren om en rijden verder. Bij de volgende parkeerplaats besluiten we dat we niet verder gaan. We zoeken een supermarkt op met Google maps en gaan boodschappen doen. Als we daar mee klaar zijn rijden we terug naar Oma. Daar gearriveerd beginnen we aan de spellendag van deze maand.

We zijn gewoon dat we tijdens een spellendag langs allemaal uitgestalde dozen met spellen kunnen lopen om dan te beslissen welk spel we gaan doen. Om het ‘net echt’ te laten lijken doen we dat zelf ook maar. De collectie spellen is natuurlijk wel beperkt en het is maar goed dat we de afgelopen anderhalve week een paar spellen aan de collectie hebben kunnen toevoegen.

We beginnen met een potje Faraway. Een nieuw spel voor ons, waar we veel positieve dingen over hebben gehoord. Na afloop van het spel, kunnen we dat alleen maar beamen. Dit is een zeer leuk spel.

Vervolgens kom ik met Vituculture aanlopen, maar Marieke noch ik hebben geen idee meer hoe dat moet. We besluiten om het spel weer terug te leggen en kiezen ervoor om een spelletje Ark Nova te gaan spelen. Een spel dat we speciaal voor dagen als deze hebben gekocht. Na een korte blik door de regels zijn deze weer bekend. Heel moeilijk zijn die in de basis ook niet, maar de mogelijkheden die Ark Nova heeft zorgen ervoor dat je dit spel niet zomaar even tussen de soep en de aardappels door speelt. Als we anderhalf uur aan het spelen zijn, zien we dat het buiten droog is geworden. We durven het niet aan, en spelen verder. Nog een half verder is het nog steeds droog. We besluiten om een stukje te gaan wandelen. Een paar kilometer verderop liggen een paar caches in het bos verstopt. De wandeling is niet lang genoeg voor een normale dag, maar voor nu is het ideaal.

Als we bijna bij de eerste cache zijn, zien we koeien op het pad staan. Ze begeleiden verschillende kalveren. Wij kijken hen aan, en zij kijken ons aan. En ze kijken niet alsof ze blij zijn om ons te zien. Meteen denken we beiden aan het spelletje Böse Kuh. Een zeer vermakelijk spel en an sich vinden wij het wel een koddig idee om Böse Koh te spelen tussen een kudde boze koeien. Het is dat we het niet hebben meegenomen deze reis, maar anders…..

Op veilige afstand gaan we op zoek naar de cache. We houden de koeien constant in de gaten en langzaamaan komen ze dichterbij. We besluiten om achter een paar picknickbanken te gaan staan, maar dat vinden de koeien ook een strak plan. Ze volgen ons. We klauteren over een omgewaaide boom en kunnen de koeien achter ons laten. De cache hebben we niet gevonden.

We wandelen door naar de volgende cache en deze laat zich zonder problemen vinden. De derde en laatste op deze route duurt iets langer, maar wordt uiteindelijk ook gevonden.

We lopen terug naar de auto en hopen dat de koeien inmiddels ergens anders zijn gaan staan loeien. Als we weer bij de picknicktafels zijn, is er geen rund meer te bekennen. Gelukkig maar denken we en wandelen het laatste stukje terug naar de parkeerplaats. Plotseling ziet Marieke een koe tussen de bomen staan. ‘Een mooi plaatje’ zegt ze. Ik zie alleen maar een blik in de ogen van de koe alsof die daarmee wil zeggen: ‘Was ik zojuist niet duidelijk genoeg!’

Ik ben nog niet klaar met het denken van die woorden of de koe komt al richting ons gelopen. En niet op het dooie akkertje, maar stevig doorstappend. Marieke vindt het nog steeds een mooi plaatje en ik maan haar tot iets meer haast. Een koe kan immers harder lopen dan ik dat kan. Is bovendien groter, sterker en zwaarder dan ik ben. Allemaal dingen waardoor ik ervan overtuigd ben dat ik enkel en alleen van een koe kan winnen als de slager haar al heeft geslacht.

Eenmaal bij de auto aangekomen rijden we weer terug naar het appartement. We spelen Ark Nova verder en een uurtje later zijn we er mee klaar. Ondanks dat het bijna de hele dag heeft geregend, kunnen we niet anders concluderen dan dat we toch een topdag hebben gehad.

We hebben besloten om vandaag weer een wandeling te maken in de gemeente waar we verblijven. Om binnen de grenzen daarvan te blijven is ook niet zo moeilijk. Met ruim 1850km2 is de gemeente bijna 21 keer zo groot als Eindhoven.

We hebben weer een Ortenauer Sagenwege uitgezocht voor vandaag. Ook dit is een pittig rondje. Ruim 14 kilometer en bijna 600 meter omhoog volgens de beschrijving. Klein nadeel is wel dat de parkeerplaats meer dan een kilometer van het startpunt is verwijderd. Die komen dus nog bovenop die ruim 14 kilometer.

Zoals gezegd is de gemeente hier groot. We rijden in iets meer dan een uur naar het plaatsje Seelbach. De weg erheen is zeer fraai te noemen. Het belooft vandaag droog te blijven, dus dat geluk hebben we. Met een verwachte temperatuur van 21 graden is het wel een beetje aan de warme kant, maar daar kunnen we toch niets aan veranderen. Als we de auto hebben geparkeerd zoeken we eerst een gelegenheid op waar we iets kunnen drinken. Veel is er niet in het dorpje, dus komen we uit bij de plaatselijke bakker. We bestellen ieder een Latte Machiato, maar we hebben pech. De luxe bonenmachine is defect. Er is wel echte koffie aldus de verkoopster. Aangezien er niet veel keuze is, bestellen we die maar. Nog geen halve minuut later horen we het overduidelijke geluid van een Senseo. Tja, dat mag je ook geen echte koffie noemen. Maar voor drie Euro per kop hebben we wel iets waar cafeïne in zit. Als Marieke even later wil pinnen, dan snauwt de verkoopster dat enkel geld wordt geaccepteerd. We zijn wel iets anders gewend in ‘Die Heimat’.

Maar goed, we beginnen aan de wandeling en al snel zien we de burcht waar we naartoe gaan. Nog wel in de verte. Volgens een bordje dat we even later passeren is het nog 6,5 kilometer lopen daarheen. Aangezien we niet de snelste wandelaars zijn, zal dat nog wel een paar uurtjes duren denken we. De uitzichten zijn weer schitterend en de Sagen die we onderweg lezen zijn weer leuk. Naarmate we dichter bij de burcht bovenop de berg komen, komen er meer wolken voor de zon en wordt het kouder en kouder.

We werpen een blik op buienradar en zien dat er een buitje aankomt. Het geluk is met ons en rond lunchtijd arriveren we in een speeltuin waarin een knalroze koets staat. Onder het mom van ‘dan blijven we in ieder geval droog’ gaan we als twee prinsessen in de koets zitten. Het houten paard dat ingespannen staat, reageert niet als we aan de teugels trekken.

We doen de jas weer aan en wandelen verder. We bewonderen dat wat over is van de burcht en na een goede drie kwartier verlaten we deze weer. Via een pad met verschillende spelletjes (dus oponthoud) wandelen we naar beneden. Ik bestijg een houten zwijn, maar ook deze weet ik niet aan te sporen. Als we beneden zijn, steken we een drukke weg over en gaan een andere berg weer omhoog. Op weg naar de volgende burcht. Althans wat daar van over is. Wel leuk. En twee ruïnes in één wandeling is iets wat we niet vaak tegenkomen. Na het bezoek aan de tweede burcht begint de tweede afdaling. En deze is pittig. Steil en veel losliggende stenen maken dit niet tot een pretje.

Als we weer in het dorp zijn, komen twee kinderen ons tegemoet gelopen. De oudste van de twee heeft een gebreide muts op. En niet zomaar een gebreide muts, maar zo eentje met van die flapjes aan de zijkant. Uiteraard ook gebreid. Goed, we hebben inmiddels wel weer een jas aan, maar een muts met flapjes aan de zijkant is toch wel lichtelijk overdreven.

Als de kinderen bijna bij ons zijn, draaien ze om en rennen terug naar waar ze vandaan komen. Ze hebben daar een klein ‘winkeltje’ gemaakt. Ze hebben voor ons een ‘Überraschung’, we nemen het dankbaar aan, en bedanken hun in de vorm van klinkende munt daarvoor. We lopen verder met een half WC-rolletje dat kundig is dichtgevouwen en met een touwtje is dichtgeknoopt verder. We maken het al wandelend open. Als we zien wat er inzit, glimlachen we beiden van oor tot oor. We draaien om, om de twee kinderen nogmaals te bedanken voor het mooie kado. Het kan haast niet anders of die kinderen hebben nu al een enorme hoeveelheid mensenkennis, want naast een knoop en een knikker zitten er ook nog eens twee dobbelstenen in. De wereld lijkt meteen een beetje mooier te worden. Al is het maar voor even, het voelt als een sprookje dat in deze Sagenrunde verwerkt zou moeten worden.

En die twee dobbelstenen? Die krijgen een ereplaatsje bij ons in de kast, zodat we nog vaak aan dit getikte avontuur kunnen terugdenken als we ze weer zien liggen.

Als men ons zou laten kiezen tussen 10 kilometer wandelen of 1 kilometer fietsen, dan is het voor ons beiden overbodig om daar langer dan 0,1 seconde over na te denken. Lopen.

Er is een nieuwe multi-cache in de buurt sinds een paar dagen. Een fietstocht van ongeveer 11 kilometer, maar die ook te voet te doen is. We besluiten om die vandaag te gaan doen. Een leuke afstand en de route loopt van Achern naar Sasbachwalden en weer terug. Een mooi gebied met behoorlijk wat hoogtemeters.

Er was regen voorspeld voor vandaag tot 11:00 uur in de ochtend. We besluiten om het dus maar heel rustig aan te doen. Als we iets voor de klok van half 10 de ontbijtafwas hebben gedaan is het al droog. We besluiten om maar te gaan, want binnen zitten is ook zoiets.

We beginnen aan de multi en bij het eerste punt hebben we een antwoord waarvan we zeker weten dat de cachelegger het niet bedoelt. We schrijven dus beide opties op en gaan verder. Bij het vierde punt wederom hetzelfde als bij het eerste punt. We schrijven maar weer beide mogelijkheden op en gaan verder. Bij het volgende punt dienen we het figuur op de deur te noteren. Maar waar we ook kijken, in een straal van 250 meter is er geen deur te bekennen. We kijken of we de coördinaten goed hebben ingevoerd, en als dat het geval blijkt te zijn, werpen we een blik op Google maps. Het blijkt dat hier een houten bouwwerkje heeft gestaan. Waarschijnlijk een WC voor de wijnbouwarbeiders. We sturen een berichtje naar de legger samen met een omgevingsfoto en al snel hebben we antwoord. Het gebouw is inderdaad weg en we krijgen het figuur door dat op de deur stond. We vinden het wel vreemd bij een cache van vier dagen oud, maar soit.

Genietend van de uitzichten wandelen we verder. We maken twee korte stops bij een Schnappsbrunnen en een langere bij de bakker om koffie te drinken. De antwoorden bij 1 & 4 blijken inderdaad fout te zijn. We voeren de alternatieve antwoorden in de multi-checker (de eerste keer dat we een dergelijk gebruik van een multi-checker zien), en krijgen dan wel groen licht. We vinden de cache en gaan terug naar de auto. We hebben bijna 12 kilometer gelopen en zijn 260 meter omhoog (en ook weer 260 omlaag) gewandeld. Niets mis mee. We vinden dat we weer een ijsje hebben verdiend in Achern.

Als we terug bij Oma komen, zien we dat ze boven op de oprit aan het werk zijn om de bestrating in orde te brengen. Er staat een loader geparkeerd op ‘onze’ parkeerplaats en een bobcat op de oprit naar boven. We zetten de auto in zijn achteruit, maar nog voordat de versnellingspook de afstand van 5cm heeft overbrugd vliegen er twee werkers naar de voertuigen en gebaren dat ze plek voor ons maken. Het ging allemaal zo snel dat we geeneens goed hebben kunnen zien of ze een soort van superman-cape om hadden maar dat moet haast wel. In gedachten zien we Oma staan in de moderne variant van de klederdracht uit het Zwarte Woud aangevuld met een zweepje om de werkers te motiveren om nog sneller te werken. Want als er een ding is waar ze niet blij mee is, dan is het wel het feit dat de werkzaamheden nog niet klaar zijn.

Ze maakt zich enorm zorgen dat ‘Die Gäste’ last hebben van de werkzaamheden. Al meerdere malen hebben we haar verteld dat het ons niets uitmaakt en dat er eerst rotzooi moet komen voordat iets netjes kan worden. Daar is ze het mee eens, maar dan wel als er geen ‘Gäste’ zijn.

Enkele weken geleden bedacht Marieke dat het wel leuk zou zijn om nog eens een keer naar het openluchtmuseum Vogtsbauernhof te gaan. Ik vond het op zich een prima idee. Enkel was het nogal ver rijden vanaf Oma in mijn herinnering. Nu is vrij algemeen bekend dat mijn geheugen niet het beste geheugen op deze aardbol is, dus heb ik dat maar even opgezocht. Volgens de navigatie iets minder dan een uur rijden, en als we in plaats daarvan bij Oma linksaf zouden gaan om binnendoor te rijden, dan zou het iets meer dan een uur rijden zijn. Dat valt dus allemaal nogal mee.

Marieke heeft de dag van vandaag uitverkoren om naar Vogtsbauernhof te gaan. Er zouden dan heel veel demonstraties zijn, en dat is toch een leuke aanvulling op zo’n museum. Klein probleempje was echter wel dat voor vandaag de slechtste dag was voorspeld qua weer. Dat was twee weken geleden al zou, en naarmate vandaag naderde, veranderde dat niet.

Gelukkig zijn wij van ons eigen wijs. Gewoon gaan is dan het devies. Ik wilde een beetje op tijd vertrekken, om zo de grootste drukte voor te zijn. Helaas voor ons, was ‘de goedkope bakker’ pas om 8 uur deze ochtend open. De andere niet. In Achern, een kleine twintig kilometer verderop, was de bakker om 7 uur open. Maar eerlijk gezegd vonden wij dat alletwee een ietsiepietsie overdreven. Het volgende idee was om bij ‘de goedkope bakker’ iets voor de klok van 8 uur op de deur te bonzen om zo toch een beetje op tijd te kunnen ontbijten. Prima plan al zeggen we het zelf.

Daar ga ik dan deze ochtend. Fluwelen handschoenen ingepakt voor de zekerheid want de deur van de Bakkerswinkel is van glas. En dan moet je met de zachte hand op de deur bonzen is mij wel eens verteld. Als ik bij de bakker arriveer blijkt het allemaal overbodig te zijn. Ik loop de openstaande deur binnen en sluit netjes achteraan in de rij. Omdat ik verder niemand zie met handschoenen aan, vraag ik mezelf af wie er op de deur heeft staan te bonzen.

Na het ontbijt gaan we op pad. Het regent al de hele ochtend, en als we richting Freudenstadt rijden is het af en toe zo mistig dat je geen fluwelen handschoen voor ogen ziet. Snel doe ik de handschoenen uit. Die heb ik toch niet meer nodig. De omgeving en de route is bekend. Maar dat maakt het allemaal niet minder mooi.

Rond kwart voor 10 parkeren we de auto en gunnen we de ruitenwissers wat rust. Omdat de meeste demonstraties pas rond half elf beginnen, nemen we eerst een kop koffie. Kunnen we goed warm worden alvorens we de regen inlopen. We lopen het eerste huis binnen en bewonderen het.

Geen van ons tweeën kan zich nog veel van ons bezoek aan dit museum 13 jaar geleden herinneren. Dat is wel zo fijn, want zo is nagenoeg alles nieuw voor ons. Als we het derde huis uitwandelen is het zowaar droog. Nog eens drie huizen verder begint zelfs het zonnetje te schijnen. Héél voorzichtig, maar toch….

Voordat we er erg in hebben is het al tijd voor de lunchpauze. We zoeken een droog bankje op, en genieten van de lunch terwijl er constant mensen in klederdracht voorbij wandelen. Dit hadden we niet verwacht. Maar goed dat we van ons eigen zo wijs zijn en gewoon zijn gegaan.

Om twee uur is er een parade van allemaal groepen in klederdracht uit het Zwarte Woud. Het is heerlijk weer, maar als we op buienradar kijken zien we dat er iets na de klok van twee uur een fikse bui naar beneden komt. Aangezien we van ons eigen wijs zijn, gaan we gewoon kijken. We bewonderen de optocht en maken volop foto’s. Ook de bekende hoeden uit het Zwarte Woud met daarop de rode bollen wol komen voorbij. Eerder vandaag hebben we geleerd dat deze hoeden enkel gedragen werden in het dorpje Gutach en dat alleen ongetrouwde vrouwen deze mochten dragen. Waarschijnlijk hebben we dat 13 jaar geleden ook al geleerd.

De regen is boven gebleven. Het is al snel laat en we rijden weer richting Oma. Onderweg maken we een korte stop bij de Mummelsee en gaan we een hapje eten in Kappelrodeck.

Na de stevige wandeling van gisteren zijn we behoorlijk moe. En dan komt vanzelf de vraag, wat doen we vandaag?

Want een dag niks doen vinden we zonde van de tijd. Zelfs in de vakantie. En de eerlijkheid gebied me te zeggen, dat we nog nooit zo slecht voorbereid op vakantie zijn gegaan als dit jaar. Normaal gesproken hebben we op voorhand minimaal 30 routes uitgestippeld. We kijken dan wat voor weer het ergens wordt en hoe ver we willen gaan wandelen. Maar dit jaar hebben we dat niet gedaan. Slechts één schamele route hebben we uitgestippeld. En verder helemaal niets. We hebben een tas met spelletjes meegenomen, dus dat is ook een optie voor vandaag.

Maar als we buiten kijken, dan is het gewoon mooi weer vandaag. Er op uit dus. Wel denken we dat het verstandig is om onze voetjes een beetje rust te geven. Fietsen dan maar. Bij Gods gratie zou ik haast willen zeggen, want hoe je het ook went of keert. Beiden wandelen we liever 15 kilometer dan dat we 6 kilometer op een draadezel zitten.

Er zijn nog 15 Ortenauer Sagenrundwegen die we nog niet hebben gedaan. Verschillende daarvan zijn nagenoeg vlak, en ze zouden allemaal met de fiets te doen moeten zijn. Afgelopen week hebben we al een Sagenrunde gedaan die vlak was, en die was om te lopen niet zo heel erg leuk. We kiezen er twee uit voor vandaag. In totaal 23 kilometer fietsen. Een enorme afstand voor ons, maar we halen de schouders op en denken: 'We zien wel waar het schip strandt. Of misschien toepasselijker voor de plannen van vandaag: 'We zien wel waar de ketting eraf loopt!'

De eerste ronde is 13 kilometer en begint aan de rand van het plaatsje Meißenheim. De omgeving is mooi, maar we zijn blij dat we deze route niet te voet hoeven te doen, want ook hier zijn de wegen recht en saai. Uiteindelijk vinden we de cache en gaan we naar Lahr om daar een kopje koffie te drinken.

Na de koffie gaan we door naar Schutterwald. Een iets kortere ronde om te fietsen. Deze route is een stuk leuker dan de route die we eerder vandaag hebben gedaan. Als we weer bij de auto zijn, voelden we alletwee het zadel nog in ons achterste terwijl de fietsen al lang en breed op de fietsendrager staan.

We rijden naar Offenburg om daar wat boodschappen te gaan doen, en dan is het al lang en breed weer tijd om naar het appartement te gaan. Al met al hebben we toch weer een leuke dag gehad.

De weersvoorspellingen zijn ons vandaag gunstig gezind. Droog en een graadje of 14. Ideaal weer dus voor een iets pittigere wandeling. Op het lijstje met Ortenauer Sagenrundwegen staat al langer de wandeling die van Seebach naar de Mummelsee gaat (en weer terug naar Seebach). 16,3 kilometer en 770 meter omhoog volgens de beschrijving.

Alhoewel ik moeite heb met omhoog wandelen en Marieke moeite heeft met omlaag wandelen, zijn we er beiden van overtuigd dat dit ons vandaag zonder problemen gaat lukken. Sterker nog, we hebben er zoveel vertrouwen in, dat we van plan zijn om de route met iets meer dan 2 kilometer te verlengen.

Knieband om. Voet intapen, en we zijn klaar om te gaan. We rijden met de auto naar Seebach, 4,5 kilometer van het appartement vandaan. Klokslag 9 uur parkeren we. Onze voetjes voelen nog fris aan. Evenals de buitenlucht, dus de jas blijft aan. Vol goede moed gaan we op pad.

Het pad gaat langzaam omhoog en telkens worden we verblijd door een nieuw uitzichtpunt. Het een nog mooier dan het andere. Het is kwart over 10 als we het zo warm hebben dat we de jas uitdoen en onze rugzak een stukje zwaarder maken door de jas daarin te doen. De wandeling gaat behoorlijk omhoog, maar eerlijk gezegd is het allemaal goed te doen. Onderweg vinden we een paar caches, dus dat zijn wel punten waar je een beetje uitrust.

De planning was om rond de klok van 1 bij de Mummelsee te zijn. Het gaat allemaal zo vlot dat we er al om 12 uur zijn. We steken een kaarsje aan in de kerk, beantwoorden de vraag op het hoogste punt van de wandeling. Inmiddels begint het wel af te koelen, dus we besluiten om binnen in het restaurant iets te gaan drinken in plaats van op het terras. Warme chocolademelk met slagroom wordt het voor ons beiden. We rusten even uit, halen onze jassen uit de rugzak en gaan weer verder.

Vanaf nu zal het hoofdzakelijk bergafwaarts gaan. Al zijn we er ons van bewust dat het Zwarte Woud het Zwarte Woud niet zou zijn als we niet verrast worden door een gemeen klimmetje omhoog tussendoor.

Bij punt 8 dienen we een nummer op een vogelhuis te vinden. Maar helaas voor ons, vinden we dat niet. We sturen een berichtje naar de cachelegger en gaan verder. We hopen dat we antwoord hebben voordat we aan het einde van de wandeling zijn.

Als we bij tussenpunt 11 zijn, kijken we elkaar aan. Vanaf hier zou het extra stuk wandelen van iets meer dan twee kilometer zijn. Het gaat allemaal zo goed, dat we niet twijfelen en het bonusstuk gewoon gaan lopen. De eerste stop is een opgeloste mystery. Deze ging over de 50 verschillende Amerikaanse kentekenplaten en de slogans die daarop staan. Een leuke puzzel dus. Deze heb ik afgelopen winter opgelost en ligt redelijk op de route van vandaag.

We wandelen verder omlaag, maar hier gaat het plotseling wel een stuk steiler omlaag dan dat het tot nu toe heeft gedaan, Na wat zoeken wordt de mystery cache gevonden en kunnen we door naar de volgende cache. Die is speciaal voor Marieke verstopt bij een Schnapss-brünnen. We vinden de cache. Marieke drinkt wat Schnapps en ik wat aanmaaklimonade.

Nu dienen we terug te wandelen naar tussenpunt 11. Een forse klim omhoog, maar we komen uiteindelijk boven. We beginnen aan het laatste deel van de wandeling en genieten nog steeds volop van alle mooie vergezichten waarop we telkens getrakteerd worden. Onderweg komen we ook nog enkele Schotse Hooglanders tegen. Deze laten zich gewillig door ons fotograferen en één waant zich er een heus fotomodel.

Rond de klok van half vijf zijn we weer terug op de parkeerplaats. Moe en voldaan.

Al enkele dagen rijd ik iedere ochtend naar de 'nieuwe' bakker terwijl ik de gesloten bakkerij van vroeger links laat liggen. Telkens denk ik terug aan het feit dat ik daar 15 jaar lang iedere ochtend in de Hemelvaart-periode een stukje vakantiegevoel in een papieren zak liet doen.

Toen we gisteren terug naar het appartement van Oma reden, lieten we de gesloten bakker rechts liggen. Maar er was iets anders. Ons hart maakte een sprongetje en we slaakten nog net geen vreugdekreet uit. Er stond een nieuwe naam op het raam, er hing een nieuw uithangbord aan de gevel en in de etalage lagen ballonen. Was dat het teken van een heropening. Zou de 'nieuwe bakker' na vier bezoekjes al weer gepromoveerd kunnen worden naar 'de andere bakker'?

Deze ochtend reed ik, nog net niet met het zweet van de zenuwen in mijn handen, richting Öttenhofen. En inderdaad, er brandde licht in de etalage. Ik parkeer de auto en ga naar binnen. Geen bekende gezichten, maar dat had ik ook niet verwacht. Ik word begroet door twee dames en ik bestel 7 witte, harde broodjes. Het feit dat ik dit al moet zeggen, zorgt er al voor dat er gewoon 7 witte, harde broodjes in de papieren zak verdwijnen in plaats van 7 stukjes vakantiegevoel. Op de kassa zie ik staat dat pinbetaling helaas nog niet mogelijk is. Alweer een tegenvaller. De jongste van de twee dames slaat 7 broodjes aan op de kassa en vertelt me wat ik haar verschuldigd ben. Als ik het bedrag hoor, laat ik helemaal niets merken, maar meteen ben ik ervan overtuigd dat die 7 witte, harde broodjes in die papieren zak niet zomaar witte, harde broodjes zijn.

Ik weet zeker dat het deeg voor de broodjes is gekneed door een deegfluisteraar en vervolgens heeft gerust onder begeleiding van een rijzingscoach terwijl de bakplaat werd ingevet door een microbiotische deeggoeroe om vervolgens in de winkel in een mand te worden gedeponeerd door een broodjespriester.

7 van de meest eenvoudige broodjes en ik moet 20% meer betalen dan bij 'de nieuwe bakker'. Ze moeten dan wel heel bijzonder zijn bedenk ik me. Eenmaal terug bij Oma in het appartement gaan we ontbijten. We willen beiden nostalgie proeven, maar we proeven gewoon brood van een bakker met een te hoge hypotheek.

Na het ontbijt gaan we bedenken wat we gaan doen. Gisteren hebben we bedacht om een korte Sagenrunde te gaan wandelen, want het zou in de ochtend regenen. We bekijken buienradar en zien dat dat niet het geval is. Het regent nu ook in de middag. We zoeken verder en zien dat het iets ten zuid-westen van Straatsburg vandaag droog is. We besluiten om voor de derde dag op rij naar Frankrijk te gaan. We hebben daar een rondje met challenge-caches gezien. Het rondje is niet zo heel erg lang om te wandelen, maar we zijn toch al aan de late kant. We zien dat er in het naburige dorpje nog een paar multi-caches liggen. Die zetten we ook maar op het programma. In de regen rijden we weg. Na een goede drie kwartier rijden is het droog. Twintig minuutjes later parkeren we de auto en beginnen we aan de wandeling.

Ondanks dat de wandeling niet zo lang is, is hij behoorlijk pittig. De caches laten zich niet al te goed vinden, maar toch slagen we er telkens in om onze naam in het logboekje te krabbelen. Eerlijk is eerlijk, ondanks dat de wandeling niet heel lang is, is het wel een afwisselende wandeling. We lopen eerst langs een klooster, vervolgens door de wijnvelden gevolgd door een bos en een dorpje om vervolgens tussen de wijnvelden door richting het klooster en de auto te lopen. Onderweg vinden we zelfs een cache die 12 jaar geleden gearchiveerd is. Normaal gesproken zou die door degene die de cache heeft gelegd verwijderd moeten zijn. Maar ja, het zijn en blijven Fransen.

We gaan naar het dorpje en parkeren de auto. We beginnen aan de twee multi's. We doen ze door elkaar, dus het is wel een kwestie van administratie goed bijhouden. Als we alle vragen hebben beantwoord, rekenen we de eindlocaties uit. De eerste laat zich zonder problemen vinden. Bij de andere hebben we geen geluk., Dankzij de hint weten we dat de cache onder een bankje moet zijn verstopt, maar waar we uitkomen is in de verste verte geen bankje te zien. We gaan terug richting de auto. Marieke weet zich een bankje te herinneren bij een fontein waar we zijn geweest. We gaan kijken en daar ligt inderdaad de cache.

We rijden naar Achern om een ijsje te gaan eten. Dat smaakt nog steeds zo lekker als het al 15 jaar smaakt. Geen ijscoboer die daar aan kan tippen. We gaan boodschappen doen en als we weer naar het appartement rijden, laten we de deegfluisteraar, rijzingscoach, microbiotische deeggoeroe en de broodjespriester rechts liggen.

Morgen ga ik gewoon naar 'de goedkopere bakker'.

Sinds gisteren is het gedaan met het mooie weer. Vandaag zou het heel de dag gaan regenen volgens de voorspellingen. Waar we ook keken op buienradar of welke andere site dan ook, het zou vandaag heel de dag gaan regenen. Iets naar het noorden lijkt het nog een beetje mee te vallen.

Enkele dagen geleden heeft Marieke het plaatsje Wissembourg ontdekt in een reisgids. Ik heb daar een wandelroute uitgestippeld, en laat dit dorpje nu een stuk naar het noorden liggen. Deze ochtend redelijk op tijd vertrokken. Onderweg regende het. Niet overdreven veel, maar de ruitenwissers konden bewijzen waarom ze op de auto zijn gemonteerd.

Als we de auto parkeren gaan we op pad. Een paar minuten nadat we aan de wandeling zijn begonnen, wordt het droog. We gaan een kop koffie drinken en wandelen verder. We zijn beiden aangenaam verrast door dit zeer leuke plaatsje. Onderweg vinden we nog een cache die begint met de letter X. Dat is een letter die we nog nodig hebben voor een challenge-cache in Frankrijk. We missen nu nog een cache die begint met de letter Y. Niet geheel ontoevallig staat die voor later vandaag op de planning in het naburige dorpje.

Als het tijd wordt om een hapje te eten, begint zelfs de zon te schijnen. We wanen ons echte bofferds en gaan op een bankje zitten dat zowaar al droog is. Na de lunch wandelen we verder en genieten volop. We drinken nog een keer koffie en ondertussen rekenen we de locatie van een cache uit. Deze wordt gevonden en we wandelen verder. Plotseling verdwijnt de blauwe lucht en als we bij de auto arriveren is de lucht zelfs donker te noemen.

We rijden naar het naburige dorpje en gaan op zoek naar de cache die met een Y begint. Het regent intussen weer een beetje. Grote druppels dat wel. We hopen dat het niet veel erger wordt.

Al snel blijkt dat valse hoop te zijn en krijgen we een plensbui op ons hoofd. We vinden de cache en nu hebben we een cache gevonden in Frankrijk waarvan de naam begint met elke letter van het alfabet.

We rijden de grens met Duitsland over en maken een korte stop in Schweigen-Rechtenbach. Hier begint de oudste wijnroute van Duitsland. We maken een paar foto's en gaan naar Karsruhe. We bezoeken een spellenwinkel (of drie) en gaan eten bij Stövchen. Stiekem toch wel ons favoriete restaurant in Baden-Würtemberg. Maar ook hier hebben ze besloten om ons te pesten, want ze hebben zonder dat met ons te overleggen, de Flamküchen van de kaart gehaald. Nou ja, zeg!

Straatsburg.... We zijn er al vaak geweest. Zeker meer dan 20 keer. Vaak te voet, maar ook vaak met de fiets. Voor vandaag stond de fiets weer op het programma.

We parkeren de auto op een P+R en gaan, nadat we de fietsen van de fietsendrager hebben gehaald, op pad. Vorige week heb ik nog snel een fietsrondje door Staatsburg uitgezet met behulp van cachetur.no

Al snel kom ik er achter dat ik daar beter wat meer tijd voor had kunnen uittrekken. Heel veel caches die in de route waren opgenomen, hadden we namelijk al eens bezocht. Niet dat dat iets uitmaakt, want Straatsburg is en blijft een schitterende stad. Tussendoor wandelen we even de spellenwinkel Philibert binnen. Ook hier lukt het ons niet om de winkel met lege handen te verlaten. Twee spelletjes komen de collectie gezelschap houden. Maar goed dat men het gezelschapsspellen noemt bedenk ik me.

We fietsen verder en de tijd vliegt voorbij. Het is vandaag niet onze beste cachedag. We vinden meer caches niet dan wel, maar dat mag de pret niet drukken. Iets na de klok van vier zijn we weer bij de auto en gaan we terug naar het appartement.

In 2022 lopen we voor het eerst een wandelroute van de Ortenauer Sagenrunde. Het is een pittige, maar zeer mooie wandeling. We komen erachter dat er in deze regio maar liefst 32 van dit soort wandelingen zijn. We bedenken om deze in de loop van de tijd allemaal te gaan doen. Twee dagen na de eerste lopen we de tweede wandeling. Nog zwaarder, maar nóg mooier. Zo wandelen we elk jaar wel een paar van deze rondes. Sommigen zijn minder mooi, maar over het algemeen zijn ze schitterend.

Net zoals de wandeling van gisteren. Niet heel erg zwaar, en ook niet heel erg lang, maar wel heel mooi. Voor vandaag kiezen we een wandeling uit van 13,5 kilometer, die nagenoeg helemaal vlak is. We beginnen in het dorp en zien dat er op iedere hoek van de kerktoren een werknemer van de Babybezorgdienst nestelt. Het is fraai weer, en we wandelen verder. Na een half uurtje is het tijd om de jas uit te doen. Daar is het inmiddels te warm voor. In de verte horen we kinderen spelen. Langzaamaan wordt het gekrijs harder.

Na een kilometer of vier begint de ellende. Of beter gezegd: 'Dan begint: 'Immer gerade aus!'' Het lijkt haast of deze wandeling is uitgezet door een sadistische Duitse ambtenaar met een hekel aan bochten en een liniaal in de hand. Kilometers rechtdoor lopen, haaks afslaan en weer kilometers rechtdoor.

Met de omgeving is niets mis mee, integendeel, die weet ons wel te bekoren, maar het feit dat je ziet waar de toekomst ligt, maakt de wandeling er niet leuker op. De onderlinge gesprekken worden korter naarmate de rechte paden langer worden. We zijn blij als de wandeling achter de rug is en we bij de auto arriveren. We gaan naar Offenburg om een kopje koffie te drinken. Voor mij wordt dat een ijsco en voor Marieke een kop warme chocolademelk met slagroom, gevolgd door een korte wandeling door dit voor ons bekende stadje.

En als we morgen weer zo'n wandeling zouden mogen doen? Dan zeggen we beiden volmondig: 'Ja!'

Er zijn wonden die niet geheeld worden door de tijd. Sommige wonden zijn zo klein, dat je ze zelfs komisch zou kunnen noemen. Zoals die muggenbult op je kuit, of dat vergeten flesje water op een bankje in het bos. Maar soms, heel soms zijn de wonden zo groot, dat je ze als dramatisch zou kunnen bestempelen. Zoals het moment dat je als een volleerde vakantieveteraan de eerste dag van de vakantie in de ochtend naar 'jouw' bakker gaat en je staat voor een gesloten deur.

Niets geen geur van warme broodjes die naar buiten zweeft. Niets geen Hildegard die je enthousiast begroet met 'Wie geht's dir?', en anderhalve minuut met je kletst alsof je onderdeel bent van het interieur. Niets van dat alles. Zelfs geen briefje op de deur met confronterende woorden als 'Dauerhaft geschlossen'. Gewoon helemaal niets.

En daar sta je dan... 15 jaar lang was dit de plek waar in de Hemelvaartperiode de dag begon. Het halen van broodjes voor het ontbijt. Broodjes die onderdeel waren van een inmiddels heilig ritueel.

En nu? Dan maar naar de bakker die 200 meter verderop is gevestigd. Ook hier hebben ze warme broodjes waarvan de geur naar buiten zweeft. Maar toch. Het ruikt anders. Het ruikt niet naar dat heilige ritueel. Het ruikt naar verandering.

Dan kan men wel zeggen dat verandering goed is, maar daar zijn Marieke en ik het totaal niet mee eens. Wij hebben geen behoefte aan een smoothie met boerenkool en paksoi. Wij wonen graag in hetzelfde huis waar de bank al twintig jaar op dezelfde plek staat. Voor ons heeft men het woord gewoontedier uitgevonden. Voor ons is verandering niets anders dan een vorm van verraad.

Want vakantie is geen reis. Reizen is op avontuur gaan terwijl vakantie niets meer is dan een herhalingsoefening. Vakantie is als een toneelstuk waar iedereen zijn rol en zijn tekst kent. En als dan, zoals vandaag, de bakker niet meer op het toneel staat, ben je niets meer dan een figurant in je eigen toneelspel.

Bij de nieuwe bakker neem ik 7 broodjes mee. Zoals altijd, en ga terug naar het appartement. We eten de broodjes op bij het ontbijt en proeven dat het ontbijt hier nooit meer hetzelfde wordt.

Na het ontbijt gaan we wandelen. Een Sagenrundweg. Hemelsbreed 12 kilometer hiervandaan. Een wandeling van bijna 8 kilometer. We genieten van het uitzicht en het fantastische weer, maar toch moet ik telkens terugdenken aan die gesloten deur.

Van vorig jaar weten we dat het ontbijt in het hotel vanaf 7 uur is. Ook weten we nog dat het een prima ontbijt was. Iets na de klok van 7 uur staan we bij de ontbijtruimte. Die is gesloten. Misschien dat het ontbijt tegenwoordig later is. We lopen naar de roll-in receptie twee meter verderop en drukken op de bel. Korte tijd later komt de receptioniste aangewandeld. We vragen naar het ontbijt en ze vraagt aan ons in welke kamer we verblijven. 297 zeggen we. Vervolgens krijgen we twee ontbijtdozen overhandigd. Verbouwereerd nemen we de dozen aan en lopen naar onze kamer.

Als we daar de doos openmaken, zien we dat er naast twee verse broodjes en beleg, ook nog een voorverpakt chocoladebroodje, yoghurt, sinaasappelsap, chocolademelk, cornflakes en wat fruit in zit. Niets mis mee eigenlijk, maar toch mis je het geroezemoes dat je normaliter in een ontbijtruimte in een hotel hebt. Een andere 'tegenvaller' dit jaar bij het hotel was het feit dat de parkeergarage niet meer afgesloten is. Eenieder kan er nu zo naar binnen wandelen. Allemaal niet onoverkomelijk, maar dit waren toch wel enkele pluspunten van het hotel in onze ogen.

We laden de spullen die we gisteravond hebben meegenomen weer in de auto en gaan op pad. Iets meer dan een uur rijden later parkeren we de auto voor een wandeling,. Hier zijn een paar geocaches die heel veel favorite's hebben. Altijd de moeite waard in onze ogen. De eerste cache die we zoeken heeft maar liefst 1025 favorite's. Daarmee behoort deze geocache tot de 1000 best gewaarde geocaches ter wereld. We vinden de cache, maar eerlijk gezegd hebben we niet echt een 'wow'-gevoel erbij. Hij is alleraardigst, maar ook niet meer dan dat. We wandelen verder en genieten van het bos en de wandeling die hier en daar best pittig omhoog gaat.

Na een kilometertje of zeven wandelen staan we weer bij de auto en gaan we verder naar Heidelberg. Ook dit is iets meer dan een uurtje rijden. We gaan het jaarlijkse bezoekje brengen aan Spielzeugladen Neusser. Een leuke winkel met een uitgebreide collectie bordspellen. Ook dit jaar verlaten we niet met lege handen de winkel.

We rijden verder. Een klein half uurtje later stoppen we weer. Nu om een cache te zoeken met meer dan 2000 favorite's. Maar ook voor deze geldt. Wel aardig, maar niet meer dan dat. Waarschijnlijk zijn we verwend.

We beginnen aan de laatste etappe naar Ottenhöfen im Schwarzwald. Als we de A5 verlaten is het weer alsof we thuiskomen. Rotonde 3/4. Rotonde 1/2. Linkerbaan. 15 kilometer rechtdoor. Over de brug rechts. De bakker voorbij. Het zwembad rechts laten liggen. We zien dat Anton een broertje heeft gekregen met de pauselijke naam Leo. Nog een klein stukje, en dan.....

Wegwerkzaamheden. Recht voor de oprit naar Oma en ons appartement. We rijden de oprit omhoog en parkeren de auto. We zijn nog maar ternauwernood uitgestapt of Iris, de jongste dochter, komt aangelopen. We omhelzen elkaar en ze verontschuldigt zich voor de rotzooi van de werkzaamheden. Ze gaan de stroomkabels ondergronds leggen. Tja, zoiets dient ook te gebeuren zeggen we.

Terwijl we richting ons appartement lopen roept Iris naar boven. 'Mama!!! Gäste!!!!' Oma komt naar beneden. Ze verontschuldigt zich voor de rotzooi en we omhelzen elkaar. We kletsen en we gaan naar binnen. Bijna alles is nog hetzelfde. We pakken de spullen uit, zetten koffie en gaan op het terras zitten. Tevreden kijken we naar elkaar en zeggen:

'Wie immer...."

Het eerste stuk zit erop. Aangekomen in het overnachtingshotel waar we vorig jaar ook zijn geweest. Morgen verder richting het zuiden.

Het is alweer tijd om de koffers in te pakken. We vliegen pas om half zeven vanavond dus we hebben nog meer dan voldoende tijd om iets te gaan doen. Marieke wil graag een keer naar Wembley, dus dat hebben we voor vandaag op het programma gezet.

Met de bus is het vanuit het hotel maar een kleine 20 minuten reizen. We zijn er dus behoorlijk op tijd. We bewonderen het stadion en het beeld van Bobbie Moore. Ik heb geen idee wie dat is, maar dat terzijde.

Ook onze eigen Fanny Blankers-Koen wordt hier geëerd. In 1948 won ze op de Olympische Spelen hier, 4 gouden medailles. Dat is ook omdat men maar aan maximaal vier onderdelen mocht deelnemen. Fanny wilde eigenlijk met 6 onderdelen meedoen. Misschien had ze dan wel 6 gouden medailles gewonnen. Hoe dan ook, ze is nog steeds de eerste vrouw die vier gouden medailles heeft gewonnen op de Olympische Spelen.

Het is weer koud deze morgen, we besluiten om onszelf op te gaan warmen bij Starbucks tegenover het stadion. We hebben een route uitgestippeld van 8 kilometer terug naar het hotel via verschillende geocaches. De meeste van de locaties zijn alles behalve de moeite waard om te bekijken, laat staan om iets te zoeken. We zijn behoorlijk vroeg, dus we kijken op de kaart en besluiten de bus naar de wijk Ealing te nemen om daar een oorlogsmonument te bewonderen. We maken een leuke korte wandeling en drinken nog een kopje koffie. Dan is het tijd om de koffers op te gaan halen in het hotel. Het was een fijn hotel. Ruime, zuivere kamers. Goed ontbijt en heel vriendelijk personeel.

We lopen naar het metrostation en gaan op pad naar Paddington Station. Daarvandaan nemen we de National Express bus naar Stansted. De rit duurt ruim 2.5 uur. Op het vliegveld gaat het allemaal vlot. Met een beetje vertraging (3 minuten) beginnen we aan de terugvlucht naar Eindhoven.

We kunnen niet anders zeggen dan dat we beiden genoten hebben van 7 dagen Londen.

Feestdagen…. Eigenlijk denken we er nooit over na als we op reis gaan. Goed, we weten dat 1 mei overal ter wereld, behalve in Nederland een feestdag is. Maar 5 mei? Dat is toch nergens een feestdag, behalve in Nederland? Maar om nu te bedenken dat er ergens in de wereld de eerste maandag van mei een feestdag is. Mmmm, nee. Daar denken we niet over na. Maar dat is dus wel het geval in het Verenigd Koninkrijk. En of dat nog niet alles is, hebben ze bevrijdingsdag (dat in het VK normaliter op 8 mei valt), gecombineerd met de 1e maandag van mei. Zodat de festiviteiten nóg groter kunnen zijn. Zeker dit jaar, want dan is het 80 jaar geleden dat WOII eindigde. Zo vertelde Alan Myatt (de stadsomroeper waar we gisteren mee hebben staan te praten), dat er een gigantische parade gehouden zou worden in het centrum waar meer dan 500 paarden in mee zouden lopen en vele vliegtuigen die zouden overvliegen. Hebben wij weer, denken we bij onszelf.

Want voor vandaag hebben we een wandeling door het oostelijke deel van centraal Londen gepland staan. Door ons omgedoopt, tot London Icons Walk 2. Ach, we zien wel. We lopen het hotel uit richting de bushalte. Nog geen uur later staan we op de plaats van bestemming en beginnen we aan de wandeling. Het is koud en grijs vandaag. En het is eigenlijk helemaal niet druk. Op het gemak wandelen we langs verschillende toeristische trekpleisters. De fietsen laten we vandaag links staan. Via de Tower Bridge steken we de Theems over om via de Tower verder te wandelen. Om 11:15 dienen we bij Sky Garden te zijn. We hebben daar kaartjes voor. Helaas dien je op de hele wereld vandaag de dag op uur en tijd te reserveren als je ergens naar binnen wilt. Een overschot van COVID19 denken we. We gaan naar binnen en met de lift 35 verdiepingen omhoog. Want het doel is het uitzicht vanaf hier. Dat is de moeite waard en we genieten van deze bijzondere, overdekte tuin op het dak van deze wolkenkrabber.

We wandelen verder, en het is alles behalve druk. Nadeel is wel, dat de meeste gelegenheden om iets te drinken of te eten ook gesloten zijn vandaag. Het enorme contrast tussen oude en moderne gebouwen in dit deel van Londen valt ons op. Het heeft wel iets vinden we.

Rond de klok van 2 uur, komt er plotseling een vliegtuig heel laag overgevlogen. We schrikken behoorlijk. Een goede minuut later komen er weer twee vliegtuigen ontzettend laag overgevlogen. Eerlijk gezegd vind ik het op de een of andere manier beangstigend. Dan denken we aan Alan, en het feit dat hij vertelde dat er aan het einde van de parade vliegtuigen zouden overvliegen. Korte tijd later scheren er 13 straaljagers over, gekleurde rook achterlatend


Nadat we dit spektakel hebben aanschouwd, wandelen we gestaag verder. Voordat we er goed en wel erg in hebben, zijn we aan het einde van onze ronde en hebben we een goede 22 kilometer gewandeld. We kunnen wederom terugkijken op een geslaagde dag.

Hot Chocolate, Soul II Soul, Madness en Amy Winehouse hebben gemeen dat ze allemaal uit de wijk Camden in Londen komen. Laatstgenoemde is waarschijnlijk de bekendste, wellicht door het feit dat ze lid is van de Club van 27. Persoonlijk ben ik van mening dat ze een beetje overgewaardeerd is. Niet dat ze slechte muziek maakte. Integendeel zelfs, maar om haar nu een icoon van de popmuziek te noemen?

Maar goed, dat allemaal terzijde. Deze morgen reisden we met de bus, trein en metro af naar de wijk Camden in Noord Londen. Als we arriveren gaan we op zoek naar een fiets. Inderdaad, alweer fietsen. We lopen beiden liever, maar soms dient men verstandig te zijn en naar het lichaam te luisteren. De eerste stop is bij een kerk. Hier vinden we enkele graven van bekende schrijvers en het graf waarop het ontwerp van de beroemde rode Britse telefooncel is gebaseerd. Bovendien hebben The Beatles een tijd doorgebracht in dit park tijdens hun 'Mad Day Out' in 1968. We fietsen verder en belanden op één van de vele markt die Camden rijk is. Eigenlijk is het een aaneenschakeling van de ene na de andere markt. We parkeren de fiets, en wandelen verder, want het wordt toch wel erg druk. Hier zien we de ene vreemde kostganger van Onze Lieve Heer na de andere. We gaan op zoek naar het levensgrootte standbeeld van Amy Winehouse. Eerlijk gezegd vinden we het maar een lelijk beeld. We komen langs Cyberdog. Zowel van buiten als van binnen een zeer bijzondere winkel. Het lijkt wel of de tijd hier heeft stilgestaan sinds medio jaren 90 van de vorige eeuw. Een stompende technobeat knalt door de hele winkel. We wandelen verder en komen door een steegje waar veel street-art te zien is. We zien ook een graffiti waarop Amy Winehouse is afgebeeld die geheel uit steekwoorden is opgebouwd. Korte tijd later wandelen we naar een levensgroot graffiti stuk op de zijgevel van wat eens haar favoriete kroeg was.

We wandelen terug richting de fiets en maken een praatje met Alan Myatt, de stadsomroeper van Camden. Deze mijnheer kan behoorlijk hard roepen. Zo hard zelfs dat hij met een schreeuw van 112,8 decibel in het Guinness Book of World Records staat. We fietsen verder en zien weer van alles. We wandelen een heuvel op, waarvandaan je in de verte het centrum van Londen kunt zien liggen. Het wordt tijd om verder te gaan naar het volgende doel van vandaag.

Want door de werkzaamheden aan de metro, duurt het reizen dit weekend van de ene naar de andere wijk iets langer dan normaal gesproken het geval is. Niet leuk, maar we zullen het ermee moeten doen. We gaan zover we kunnen met de metro. Als we uitstappen, dienen we verder te gaan met de bus. We hebben 'geluk', want het is een heuse Londense dubbeldekker. We gaan boven zitten en genieten van het uitzicht. Al lijkt het wel of de chauffeur overal heel dicht langs af rijdt. We stappen uit bij Island Gardens, en wandelen via de voetgangerstunnel onder de Theems door naar Greenwich.

Ook dit is weer een deel van Londen dat een compleet andere sfeer heeft. En bij geocachers is Greenwich ook bekend omdat daar de 0-meridiaan doorheen gaat. Dus op het ene moment sta je in het westen en op het andere moment sta je op in het oosten. Er is zelfs een observatorium waar je voor GPB24,- op de 0-meridiaan kunt gaan staan. Saillant detail is wel dat de door hun genoemde meridiaan niet op het nulpunt ligt. Dat ligt een stukje buiten het observatorium. Maar daar is niets te zien. Dan maar een foto maken met behulp van de GPSr.

Het wordt al snel laat, en we dienen helemaal naar het Westen van Londen te gaan. Met het openbaar vervoer duurt het vandaag volgens Dr. Google ongeveer twee uur voordat we weer bij het hotel zijn. We wandelen naar de bushalte en beginnen aan de terugreis. Iets minder dan twee uur nadat we in de bus zijn gestapt, zijn we weer bij het hotel. Eerst een bus, daarna een metro, gevolgd door een trein en wederom een bus. En nergens hebben we meer dan 5 minuten dienen te wachten. En dan zijn die twee uurtjes eigenlijk ook zo voorbij.

Voor het weekend hebben we bedacht om de meest toeristische locaties in deze stad over te slaan. We nemen de metro naar Kings Cross en daar is meteen de eerste stop van vandaag. Namelijk platform 9 3/4. Natuurlijk bekend bij iedereen die ooit Harry Potter heeft gelezen of gekeken. We zien in de verte een rij staan. De wachttijd blijkt meer dan anderhalf uur te zijn. Nu hebben we niet de behoefte om met de koffers van Harry op de foto te gaan. We maken een foto aan de zijkant van de lijn van hetgeen we willen zien. Dit tot ongenoegen van een vrouwelijke beveiligster die pretendeert dat een stationshal verboden terrein is en dat we de deuren niet mogen blokkeren. Er is ruimte genoeg voor eenieder die door die deur wil in onze ogen. Maar de foto die we willen hebben, is gemaakt. We verlaten het station en gaan pop zoek naar een huurfiets. Marieke heeft nog steeds last van haar voet, dus hebben we besloten dat het minder verstandig is om wederom een grote wandeling te maken.

Het is vandaag weer lekker weer. De jassen hebben we in het hotel achtergelaten. We kiezen ieder een fiets en beginnen aan de route van vandaag. Van geocache naar geocache. We genieten volop en de tijd vliegt voorbij. We parkeren met grote regelmaat de fiets even in een stalling, zodat we ergens een foto van kunnen maken of dat we een kopje koffie kunnen drinken. We komen terug bij het station en nemen de metro naar de volgende wijk van Londen. Shoreditch. Deze wijk is vooral bekend om zijn street-art. Eerlijk is eerlijk qua sfeer is het een compleet andere wijk dan Notting Hill. Dit lijkt meer op St-Pauli in Hamburg. In deze wijk is er ook nog een graffiti van Bansky. We vinden deze en maken een foto. Zo komen we langzaam uit in Whitechapel. De wijk die vooral bekend staat om de moorden die daar zijn gepleegd door Jack the Ripper. Inmiddels is het weer omgeslagen, en is het nog maar een graadje of 14 in plaats van de 21 graden die het eerder op de middag was. Gelukkig is het wel droog, en ziet het er ook niet naar uit dat het gaat regenen vandaag. Morgen toch maar de jassen in de rugzak doen.

Het wordt al snel laat en we willen nog een bezoekje brengen aan een event in Londen. We nemen de metro, maar krijgen al snel last van de werkzaamheden die er dit weekend aan de metro gedaan worden. Metro’s rijden dan niet de gehele route. In plaats van een rechtstreekse rit hebben we er nu eentje met drie keer overstappen. De tijd begint te dringen, want het event loopt haast ten einde. Het is vandaag niet mogelijk om bij het Westminster station te komen. Een station eerder stappen we uit en nemen weer een fiets. Als we op de event locatie arriveren is al bijna alles opgeruimd en bijna iedereen is al weg. We maken een kort praatje met iemand van de organisatie en gaan verder. Op zoek naar het restaurant waar we een paar dagen geleden ook hebben gegeten.

Daarna weer terug naar het hotel. Met een korte omweg en een andere lijn dan gewoonlijk arriveren we daar en kunnen we terugkijken op een geslaagde dag.