andaag dus de eerste dag van onze driedaagse terugreis. Vandaag willen we net voorbij Oslo komen. Een rit van ongeveer 800km dus dat is genoeg voor ??n dag.



Helaas is de wind nog niet gaan liggen en de snelste weg voert voor een deel langs de kust. We besluiten dat het verstandiger is om die niet te nemen omdat de wegen hier nogal smal zijn en we de weg niet kennen. We stippelen een route uit die ons naar het binnenland van Noorwegen voert. Bij Oppdal dalen we dan af via Lillehammer, Hamar tot net voorbij Oslo. Het doel wordt een camping in Frederikstad. Als we Oppdal voorbij zijn, wordt het langzaam aan beter weer. We stoppen in Lillehammer om wat souvenirs te kopen voor het thuisfront en een kopje koffie te drinken. (voor 20NKR weet je nog wel?) Als we in Hamar zijn is het zo’n mooi weer dat we besluiten om nog een keer bij het Vikingskipet te stoppen om foto’s te maken bij mooi weer. Net voor Oslo is het tijd om te eten. Snel wat gegeten bij een McDonalds en weer verder op pad. Om kwart over acht komen we bij de camping in Frederikstad aan. Helaas voor ons. Het is kwart over acht en de camping sluit om acht uur volgens de eigenaar. Maar als we zin hebben wil hij nog wel een hapje eten voor ons maken. Nou, d?t laat dan ook maar. We besluiten om verder te gaan en een slaapplaats te gaan zoeken. Omdat we al bijna in Zweden zijn en de meeste hutten of hotels die aangegeven staan een kilometer of 10 van de snelweg af liggen, besluiten we om een Motel te zoeken aan de snelweg. We weten dat dit nog wel even zal zijn rijden. Snel even getankt en weer verder. Eindelijk even na elven vinden we een Motel. Ruim 250km meer afgelegd als gepland was. Snel naar bed en morgen vroeg weer op om onze weg te vervolgen.

Het weer wordt er niet beter op. Regen en mist. We pakken snel de auto in en gaan op weg richting Molde. We willen via Kristiansund rijden, want dan kunnen we via de Atlanterhavsveien naar Molde toe rijden. Kristiansund is een schitterende plaats, helaas hebben we weinig tijd om hier rond te wandelen. We moeten de boot nemen die ons bij het begin van de Atlanterhavsveien brengt. Voordat we de weg op draaien, drinken we nog even een kopje koffie. Het is opgehouden met regenen en we hebben een bijna strak blauwe lucht om naar te kijken. Helaas is de wind alleen maar sterker geworden. Het waait nu niet meer hard, maar het is een storm. Zullen we wel over de weg met 8 bruggen rijden? We besluiten om het toch maar te doen.

Onderweg een paar keer gestopt om foto’s van dit spektakel te maken. Marieke besluit na de eerste stop om in de auto te blijven wachten omdat ze door de wind bijna niet op haar benen kan blijven staan.

Als we de Atlanterhavsveien verlaten begint het weer te regenen. We besluiten om nu ook maar een hut te zoeken. Al snel een hut gevonden met daarin zelfs een TV. Nu kunnen we kiezen uit Noorwegen 1 & 2 en een lokale zender. Hier het weerbericht op gekeken. Oei, oei, oei. Het ziet er niet goed uit voor de komende week. Ons Noors is niet zo heel erg best, maar uit de plaatjes begrijpen we wel dat het weer de komende week alleen maar verder verslechtert. Na heel veel met elkaar praten en na lang wikken en wegen besluiten we om de reis af te breken en morgen terug te gaan naar Eindhoven. Hoe spijtig we het ook vinden. We zijn allebei van mening, dat als we hier blijven en verder langs de fjorden gaan reizen (wat de bedoeling is) dat het slechte weer onze vakantie gaat bederven. Morgen pakken we de spullen en rijden we tot net voorbij Oslo. De dag daarop willen we tot aan Bremen rijden en daar nog het een en ander bekijken om de dag daarop terug naar Eindhoven te gaan.

Gisteren dus aangekomen in Trondheim. We hebben ook hier gekozen voor een hut omdat we het weer toch niet helemaal vertrouwden. De eerste hut hadden we pech omdat daar de koelkast niet van werkte. Terug naar de receptie gegaan en we kregen een andere hut (de laatste die vrij is) toegewezen. Hier werkte alles zoals het behoorde te werken. Nadat we alles hadden uitgepakt zijn we eerst de camping wezen verkennen. Er was een wasruimte, dus we kunnen de kleren een keer wassen. Al snel blijkt de keuze voor een hut de juiste keuze te zijn. Amper een uur nadat we op de camping zijn gearriveerd komt de regen met bakken uit de lucht. Dus…. maar weer eens een keertje vroeg naar bed en hopen dat het morgen weer beter weer is. Niet dus. De regen komt niet met bakken uit de lucht, maar de wind is stevig en de lucht is heiig. Op naar Trondheim. Eerst naar het stadion van Rosenborg. En daarna Trondheim in. Een parkeerplaats gevonden aan de rand van de stad. Onze weg gezocht naar de Nidaros Kathedraal. Deze kathedraal wordt gezien als de belangrijkste kerk van Noorwegen. Nog net even de kathedraal van binnen kunnen bezoeken voordat de mis begon. Daarna hebben we het grootste houten huis van Noorwegen bezocht. Daarna een route gereden langs de kust, want het was berekoud in Trondheim. ’s Avonds hebben we ook nog een route gereden. Ook hier hebben we weer genoten van de vele schitterende landschappen die Noorwegen te bieden heeft. En, voor de verandering, maar weer vroeg naar bed, want het regent.

Onderweg naar Trondheim zijn we net voorbij Lillehammer even gestopt bij een Stavkirke. Dit zijn hele bijzondere, oude, houten kerken. Verder gegaan richting Trondheim en besloten dat we niet de snelste, maar de korste route wilden volgen. Op de binnenwegen valt immers meestal meer te zien. Nou, van deze beslissing hebben we zeker geen spijt gehad. Overal watervalletjes, de meest schitterende vergezichten. Alleen we hadden maar ??n probleem: “Koffie.” Waar we ook zochten, nergens een restaurantje of een camping. Ondertussen terechtgekomen in een verlaten mijn. Hier zullen ze ongetwijfeld koffie hebben ?n een toilet. Want ook wat dat betreft komt het water aan onze lippen te staan. Jammer, maar helaas. Het is zondag vandaag en alles is hier gesloten. Weer verder gereden. Komen we een oud houten bordje tegen met daarop de magische woorden : “Restaurant 1km”. De pijl gevolgd. En aangezien de Noren het niet zo nauw nemen met de juiste afstand aangeven, viel het niet tegen dat we na een kilometer of vier bij, inderdaad, een restaurant aankwamen. We werder uitermaten gastvrij ontvangen door Geier en zijn vrouw. Zij ging koffie zetten terwijl we naar de WC gingen en Geier hield ons aan de praat. E-i-n-d-e-l-i-j-k koffie. Weer vette pech voor ons. De koffie was VIES. En dat is dan nog voorzichtig uitgedrukt. Snel weer verder, want het is nog een heel eind naar Trondheim. Gelukkig schijnt het zonnetje weer vandaag, dus alles zal wel goed komen.

Eerst even door het dorp gelopen en een bakje koffie gedronken. Een kopje van ‘slechts’ 20NKR (?2,67). Inderdaad: slechts. De hoge prijzen beginnen al te wennen. Daarna naar het Noors Olympisch Museum gegaan. Heel leuk opgezet. Aangezien er in Lillehammer zelf niet zo heel veel te zien is, besluiten we om de Peer Gynt Route te gaan rijden. Volgens de reisgids is dit een hele mooie route over een bergtolweg. Tom verteld waar we heen wilden rijden en op weg gegaan. We werden over landwegen gestuurd en zelfs over een grindpad cq zandpad. Maar Tom bleef volhouden dat dit de snelste weg was. Eenmaal bij de tolpoort aangekomen 60NKR (?8,-) betaald en de zandweg opgereden.

We hebben genoten van de schitterende uitzichten over de 67km lange zandweg. Het ene moment was het uitzicht nog mooier dan het andere.

Toen tegen Tom verteld dat we in Vinstra naar het Peer Gynt Monument wilden. Na een tijdje rijde zei hij: “Over 50 meter, bestemming bereikt.” We keken elkaar aan terwijl we door een bocht reden en dacht: “Ja, dat zal wel.” Maar Tom had gelijk en zette ons mooi op de parkeerplaats bij de kerk waar het monument stond. Hierna een bakje koffie gedronken en terug naar de hut in Lillehammer.

Jammer maar helaas. Het is niet opgehouden met regenen. Dat wordt dus een natte tent. Vlug alles in de auto gezet, zodat het allemaal nog zo droog mogelijk mee kan en op pad. Naar de Olympische Skischans van 1952.

De toren in geweest en het skimuseum bezocht. Ondanks de regen en de mist was het uitzicht toch ontzettend indrukwekkend. Na de middag verder gegaan richting het noorden. Eerste tussensop wordt Hamar, waar we het bekende Vikingskipet bezoeken.

Daarna bezoeken we de ru?nes van een kathedraal. Dit geheel wordt overkoepeld door een immens grote glazen hal.

Het contrast tussen oud en nieuw is ontzettend groot, maar op de ??n of andere manier past het wel. Verder naar Lillehammer. De tweede en laatste stop voor vandaag. We hebben besloten om een hut te zoeken zodat alles kan drogen. Ongeveer 10km voor Lillehammer hebben we er ??n gevonden. Twee nachten zullen we hier verblijven. En Oslo? Voor ons is Oslo de stad van de regen…

Het beloofd weer een stralende dag te worden. Eerst willen we naar het Vikingschipmuseum en naar het Vigelandpark. Misschien nog even Oslo in. Oslo de stad van…..
Ja, van wat eigenlijk? We gaan het vandaag wel ontdekken. Het Vikingschipmuseum ligt ongeveer 20km van de camping verwijderd, maar Tom brengt ons tot aan de voordeur van het museum.

Het Vikingschip in het museum

Naar binnen toe gegaan en ruim een uur lang drie schepen en wat andere spullen uit de tijd van de Vikingen staan te bewonderen. Omdat het Openluchtmuseum naast het Vikingshipmuseum ligt ?n omdat het zo’n lekker weer is, besluiten we om vandaag in plaats van morgen het Openluchtmuseum te bezoeken. “Hier zie je heel Noorwegen in een dag.”, aldus de folders. Of het waar is? Geen idee. Wel is het een mooi museum en hebben we, mede dankzij het zonnetje, een paar mooie foto’s kunnen maken.

Een demonstratie in het openluchtmuseum van Oslo

Hierna gaan we door naar het Vigelandpark.

Het Vigelandpark

Terwijl we daar door alle beelden van Vigeland overdonderd worden, betrekt de lucht en gaat het steeds harder waaien.

Het weer wordt slechter en slechter

Terug naar de camping en wat eten. Het eten even laten zakken en een stukje gaan lopen. Genieten van het uitzich over Oslo en het Oslofjord. Ondertussen gaat het steeds harder waaien. Terug naar de tent en al om negen uur gaan we slapen omdat de wind te koud is. ’s Nachts regent het een half uurtje. Om zes uur begint het weer te regenen. Hopen dat het nu ook weer snel ophoudt, want over een paar uur moeten we de tent inpakken.

Weer een reisdag. Van Kopenhagen naar Oslo via Zweden. Een totale afstand van 634km. Heerlijk weer, tot op het moment dat we Noorwegen binnenkwamen. Toen we Oslo rond de klok van vier uur binnenreden vielen de eerste druppels. Al snel de camping gevonden. Toen we de tent net hadden opgezet begon het echt te regenen. In de auto gestapt en maar wat gaan rondrijden. Anders kunnen we tenslotte niets doen met dat weer. Gelukkig dat we Tom hebben!!!

Oslo by night

Snelwegen over, onder & door elkaar heen. Tunnels met op- en afritten en een bewegwijzering die zelfs de Belgen waardeloos zouden vinden. Maar het navigatiesysteem bracht ons tenslotte toch maar mooi voor de tent. Slapen en hopen op beter weer voor morgen.

Vandaag staat Kopenhagen op het programma. De dag begint goed, want het is stralend weer. We kunnen lekker in een t-shirtje rondwandelen. Met de trein naar het centrum gegaan. Na een paar minuten gewandeld te hebben komen we uit bij het attractiepark Tivoli (waar hebben we die naam eerder gezien?!).

Nyhavn, een schitterend stukje Kopenhagen.

Hier gaan we maar niet naar binnen want dat kost ons minstens een halve dag. Nog wel even binnengestapt in een berenshop. Hier kon je zelf je beer maken. Alfred heeft zijn ogen uitgekeken. Je kocht een lege beer, welke je zelf met pluche kon vullen en daarna aan kon kleden. Je kunt het zo gek niet bedenken, ze hebben werkelijk alles. Behalve dan een zonnebril welke het goede formaat had om Alfred\’s ogen tegen de stralende zon te beschermen. Ze hadden bijvoorbeeld wel een heuse NBA-basketbal outfit! Verder gegaan met onze wandeling. Even flink doorstappen en we zijn nog op tijd om de aflossing van de wacht mee te krijgen bij het koninklijk paleis. Wat zullen die jongemannen het warm hebben gehad met hun bontmutsen op!\r\nMaar weer verder gewandeld. Kopenhagen is een mooie stad, maar heeft weinig opvallends wat je ?cht niet mag missen. Nog even een korte stop bij het standbeeld van Hans Christiaan Andersson. Alfred heeft nog even op zijn schouder mogen poseren, dat was echter geen succes daar hij tot tweemaal toe naar beneden is gevallen. Dan maar op zijn schoot. De grootste drukte kwamen we tegen bij HET standbeeld van Kopenhagen: De kleine zeemeermin. Het beeldje is inderdaad niet groot, maar het staat er wel mooi. Zo lang ze maar niet door mensenhanden beschadigd wordt. We hebben gelezen dat dit al meerdere malen gebeurd is. Met als klapper een onthoofding! Legio mensen verdringen zich, en willen met alle geweld op het beeldje plaatsnemen. Ze heeft veel te lijden! Na veel gelopen en veel gezien te hebben, zijn we met de trein weer teruggekeerd naar de camping.

Waarom Noorwegen? Tsja, niet omdat we weten dat het er erg duur is, maar omdat we ook weten dat het er erg mooi (schijnt) te zijn. Met als hoogtepunt de fjorden. We hebben nog even overwogen om een ‘georganiseerde’ autorondreis via de ANWB te boeken, maar we hebben uiteindelijk voor onze vrijheid gekozen en de route helemaal zelf uitgestippeld. Met een arme Clio bepakt en bezakt (inclusief tent, want het wordt waarschijnlijk een kampeervakantie) zijn we vol goede moed vertrokken.

Na een lange reis zijn tegen achten op een camping in Kopenhagen aangekomen. Tom-Tom (Tommie voor intimie) heeft ons keurig op de camping neergezet, welke we via de kampeergids uitgezocht hadden. Omdat we geen zin meer hadden om de tent omhoog te hijsen, hebben we maar een hut genomen. Even het thuisfront op de hoogte stellen van het feit dat we heelhuids aangekomen zijn en daarna de omgeving verkennen en onze benen strekken.

Dag 25Aankomst AmsterdamNa een lange reis, komen we vandaag weer thuis.

Een reis van 25 dagen.



Om thuis te komen hebben we ??n uur moeten reizen, voor iedere dag die we weg waren. (dus totaal 25 uur)? 😉

Iedereen bedankt voor alle leuke mails die jullie ons hebben gestuurd. (en die we ook allemaal gelezen hebben in Afrika.) (ECHT WAAR!!!!)

We zijn nu doodop. Het is tijd om vakantie te houden, zodat we kunnen bijkomen van de geweldige ervaring van de afgelopen 25 dagen.

Dag 25Aankomst AmsterdamNa een lange reis, komen we vandaag weer thuis.

Een reis van 25 dagen.



Om thuis te komen hebben we ??n uur moeten reizen, voor iedere dag die we weg waren. (dus totaal 25 uur)? 😉

Iedereen bedankt voor alle leuke mails die jullie ons hebben gestuurd. (en die we ook allemaal gelezen hebben in Afrika.) (ECHT WAAR!!!!)

We zijn nu doodop. Het is tijd om vakantie te houden, zodat we kunnen bijkomen van de geweldige ervaring van de afgelopen 25 dagen.

Dag 23

Victoriawatervallen

De opstijgende fijne nevel van de indrukwekkende Victoriawatervallen kunnen we vanuit onze verblijfplaats aan de Zambezi al van ver waarnemen. We overnachten hier in tenten waar bedden in zijn geplaatst. ’s Middags zijn we al in de gelegenheid om letterlijk in de voetsporen van David Livingstone te treden door een kijkje te nemen bij deze grootste watervallen van het Afrikaanse continent. Het lawaai van het vallende water is oorverdovend. Niet voor niets staat de waterval lokaal bekend als Mosi-oa-Tunya, ‘de rook die dondert’. Wanneer we ons letterlijk onder wilt dompelen in de Zambezi kunnen we hier een rafttrip maken, of als we dat te wild vinden, een tocht per kano. Om een goed beeld van de watervallen te krijgen kunnen we hier ook een rondvlucht maken, de ‘Flight of the Angels’. Als we zelf willen vliegen kan dat ook! Probeer dat eens tijdens ’s werelds op ??n na hoogste bungeejump van de Zambezibrug!

De laatste dag en wij zitten te internetten!!!

Nu vandaag is dus de laatste dag (op de terugreis na dan die twee dagen duurt)

Vandaag wordt het een dagje van niets doen, een beetje bijkomen van alle mooie dingen die we hebben gezien. Kijken wat we nog allemaal weten, want we hebben ondertussen allebei last van Afrika-dementie.

En ons mentaal voorbereiden op de terugreis.

Dag 22Chobe NP – VictoriawatervallenIn een uurtje rijden we vanuit Chobe Nationaal Park naar het grensplaatsje Kazungula. We steken hier per ferry de Zambezi over en rijden het buurland Zambia binnen. In dit grensgebied wemelt het van de olifanten getuige de vele bruine vlekken op de weg.

Naar de laatste slaapplaats

Vandaag zijn we Zambia aangekomen.

Kort na aankomst in Zambia kregen we onze derde lekke band binnen 24 uur. Zo’n grote afstand en geen centje pijn, en de laatste 200 km 3 lekke banden.

’s Middag de magnifieke Victoria Watervallen bezocht.

En ’s Avonds? Voor het eerst in twee weken weer in een bed geslapen!

Dag 21Maun/Gweta – Chobe nationaal parkOver een kaarsrechte asfaltweg rijden we naar het kruispunt bij Nata, van waaruit we afslaan en noordwaarts rijden naar het Chobe Nationaal Park. Dit park is vooral bekend van beroemde natuurfilms, die hier gemaakt werden in opdracht van de National Geograpic Society. Met name de film Eternal Enemies, die verhaalt over de eeuwige strijd tussen leeuwen en hyena?s, geniet internationale faam. Het park kent een enorme verscheidenheid aan wild en is vooral bekend om zijn enorme olifantenpopulatie. Met name in het najaar en in de winter houden veel olifanten zich op in de buurt van de Chobe-rivier. Na onze aankomst in Chobe Nationaal Park maken we een mooie boottocht op de rivier, zodat we in de gelegenheid zijn om het wild dat aan de oevers komt te observeren en te fotograferen.

Baobab

Vannacht geslapen onder een Baobabboom. Die zijn zo groot, dat als wij op een wortel gaan zitten, dat wij niet met onze benen aan de grond kunnen.

’s Middags in Chobe een prachtige rondvaart gemaakt tussen de olifanten en nijlpaarden. (meer dan 500 foto’s gemaakt hier!)

Dag 18 OkavangodeltaDe Okavangodelta is het restant van de Okavango-rivier die haar weg naar zee belemmerd zag en door de hitte van de Kalahari-woestijn werd opgeslokt. Op die plek ontstond een uniek natuurgebied, dat we verkennen met kano’s van uitgeholde boomstammen. Deze zogenaamde mokoro?s verschaffen ons uitstekend toegang tot dit doolhof van waterwegen. We hoeven niet zelf te bomen, dat doen lokaal ingehuurde vissers. Behendig loodsen zij ons door de met lelies en papyrus begroeide stroompjes en wijzen op de vele nijlpaarden. Onderweg leggen we aan bij eilandjes om op zoek te gaan naar wild, zoals olifanten en buffels of de schuwe rode lechwe. De Okavango is bovendien een waar vogelparadijs en we horen zeker de indringende roep van de vele visarenden. ’s Avonds kamperen we op ??n van de vele eilandjes, waar we genieten van de mooie zonsondergang. Na terugkeer naar Maun kunnen we hier ’s middags nog een kijkje nemen of deelnemen aan een optionele rondvlucht boven de delta. We rijden daarna in enkele uren naar een tussen acht imposante baobabbomen gelegen campsite in de buurt van het plaatsje Gweta. Hier kunnen we kennis maken met een ruraal dorp in Botswana waar het moderne leven van alle dag hand in hand gaat met eeuwenoude Afrikaanse tradities.

Drie dagen in een



Okavanga.

Volgens ons is dat Botwanaans voor Back to Basic.

Drie dagen en twee nachten kamperen op een eiland in de Delta.
Geen gas, geen licht en geen water.
Om dat laatste op te lossen, moesten we 5 liter water per persoon kopen.
Na een anderhalf uur durende rit door zwaar terrein, kwamen we aan in de Delta. Hier werden we door Mokoro’s (uitgeholde boomstammen) in anderhalf uur verder gebracht naar de plaats van bestemming.

’s Avonds op weg voor een gamewalk. Onderweg hier nog verschillende dieren gezien. Na terugkeer eten rond het kampvuur en op tijd naar bed, want om zes uur in de morgen begint een nieuwe gamewalk. Ditmaal naar de Hippo-pool (in het Nederlands: Nijlpaarden-plas). Drieeneenhalf uur lopen om een nijlpaard te zien. En niet wandelen!!! Nee, volgens ons moesten we het wereldrecord snelwandelen in terrein verbeteren. Helaas voor ons, we hadden geen telefonisch bereik, dus we konden ook geen jury waarschuwen. Het record is dus niet erkend.? 🙁

Na terugkeer steeg de temperatuur al snel naar de 40 graden. (weer iets aparts, hoge temperaturen voor de tijd van het jaar. Wanneer houden ze al de aparte dingen voor iemand anders ?!?!?) We konden ’s middag niets doen aangezien we op een stuk grond zaten waar we niet vandaan mochten ivm de wilde dieren die overal rondliepen. ’s Avonds weer eten en gezongen rond het kampvuur samen met onze Botswaanse Poolers. En wat zingen echte Nederlanders dan? Juist. Carnavals- en Sinterklaasliedjes.

Naar bed. ’s Ochtends bij het opstaan en inpakken van onze tenten (Ja, die zijn ook meegesleurd. Samen met 23 matrassen, 1250 liter water, een complete proviandkast en een koelkast) kregen we te horen dat we ’s nacht waren lastiggevallen door een paar olifanten en dat deze door de Poolers verjaagd waren. ‘Helaas’ hebben wij hier niets van meegekregen en doorgeslapen.

Dag 17Rundu – MaunMaun vormt de uitvalsbasis voor ons bezoek aan de Okavangodelta. Maun zelf is een snel groeiende stad waaraan een doorgaande weg in rap tempo benzinestations, banken en forexbureau?s gebouwd worden. Wij doen hier in een supermarkt inkopen voor ons verblijf in de delta.

Nog meer reizen

Vandaag viel het wat tegen allemaal. We zouden tussen 3 en 4 uur aankomen op de camping. Helaas bleek al snel dat dit te overmoedig was ingeschat. Om kwart voor zeven ’s avonds kwamen we pas aan.

Aangezien het hier al om half zeven donker begint te worden, moesten we heel snel de tent opzetten, voordat het echt donker werd. En echt donker betekent hier ook echt donker.

Een lichtpuntje vandaag was wel, dat we voor de grens met Botswana nog een lagere school hebben bezocht. Hier kregen ze in de zesde klas les over internet!!!! Die kinderen weten nu wat internet is. Helaas voor hen: stroom is hier een zeldzaam verschijnsel.

Dag 17Rundu – MaunMaun vormt de uitvalsbasis voor ons bezoek aan de Okavangodelta. Maun zelf is een snel groeiende stad waaraan een doorgaande weg in rap tempo benzinestations, banken en forexbureau?s gebouwd worden. Wij doen hier in een supermarkt inkopen voor ons verblijf in de delta.

Nog meer reizen

Vandaag viel het wat tegen allemaal. We zouden tussen 3 en 4 uur aankomen op de camping. Helaas bleek al snel dat dit te overmoedig was ingeschat. Om kwart voor zeven ’s avonds kwamen we pas aan.

Aangezien het hier al om half zeven donker begint te worden, moesten we heel snel de tent opzetten, voordat het echt donker werd. En echt donker betekent hier ook echt donker.

Een lichtpuntje vandaag was wel, dat we voor de grens met Botswana nog een lagere school hebben bezocht. Hier kregen ze in de zesde klas les over internet!!!! Die kinderen weten nu wat internet is. Helaas voor hen: stroom is hier een zeldzaam verschijnsel.

Dag 16Etosha National Park – Rundu

Van Etosha rijden we via Grootfontijn naar Rundu. Verder noordwaarts laten we de droge woestijn achter ons en bereiken de vruchtbare Capriviregio. Onderweg passeren we verschillende Owambodorpjes. In de buurt van Rundu zullen we voor het eerst de Okavango-rivier zien. Het plaatsje zelf is niet groot, de uitgestrekte buitenwijken worden vooral bewoond door Angolezen die gevlucht zijn voor de oorlog in hun land. Aan de rustige oevers van de Okavango slaan we onze tenten op. In de middag kunnen we een facultatieve boottocht maken op de rivier en even voet zetten op Angolese bodem. Rundu is overigens de plek om mooi houtsnijwerk of leuke gebruiksvoorwerpen te kopen van de San, de Bosjesmannen. De volgende ochtend gaan we op weg naar Botswana.

Next time we’ll be the first

Vandaag was het een reisdag.

Onderweg zijn we gestopt in Grootfontein in het noorden Namibie.

Hier kregen we een half uur voor koffie en een saucijzenbroodje.

Echter zoals we ondertussen wel gewend zijn, ook hier gaat het op een Afrikaans tempo. Met als gevolg dat ze het net haalden om de koffie binnen het half uur op tafel te zetten, maar het sauzijcenbroodje??? Vergeet het maar. Toen we opstonden hebben we bedankt voor de snack waar wij zo’n trek in hadden. Verschillende malen excuses aangeboden gekregen, en toen we aanliepen kregen we de zin te horen:

NEXT TIME, YOU’LL BE THE FIRST

Hierna doorgereden naar Rundu, waar we de nacht doorbrachten op een prachtige camping op de grens van Namibie en Angola. Helaas hier ook weer het verhaal: Koud water en geen licht in de douches ’s morgen.

Dag 14Etosha National ParkDe naam Etosha betekent letterlijk ‘grote witte plek? van droog water. Deze naam verwijst naar de uitgestrekte, oogverblindende zoutpan die een groot deel van het park beslaat. Slechts enkele dagen per jaar vind je hier een klein laagje water, waar flamingo’s en andere watervogels op af komen. Het meeste grof wild houdt zich echter op in de aangrenzende graslanden en mopane-bosjes.

De Beekse Bergen

Twee dagen Etosha National Park.

Twee dagen Beekse Bergen, maar dan in het heel erg groot. (ongeveer de grootte van half Nederland).

Toch is het wel heel bijzonder om al die dieren op zo’n korte afstand rond te zien lopen.

We hebben gezien o.a.

Olifanten
Giraffes
Zebra’s
Springbokken
Dik-Dik’s
Leeuwen
Antilopes
Neushoorns
Tientallen soorten exotische vogels.
Jakhalzen
Hyenas
Grondeekhoorns
Konijnen


Al met al was het toch wel de mooite waard.

En de camping was geweldig. (alweer warm water en licht!!!!)

Dag 13Twijfelfontijn – Etosha nationaal parkEinddoel van deze dag is het beroemde Etosha Nationaal Park. Etosha is ongetwijfeld ??n van de beste wildparken in zuidelijk Afrika. Gedurende twee dagen nemen we hier de tijd om gamedrives (wildspeurtochten) te houden vanuit goed geoutilleerde campings.

Over de helft

Vandaag zijn we dus over de helft van onze reis. Vanmorgen eerst Petrified Forrest bezocht. Hier waren allemaal versteende bomen te zien.

Nu gaan we op weg naar Etosha.

Dag 12Brandberg – Twijfelfontijn

In de omgeving van Twijfelfontijn zijn meer dan 2000 rotsgravures van de Bosjesmannen gevonden. Onder leiding van een lokale gids maken we een korte wandeling hiernaar toe. Afbeeldingen van giraffen, olifanten en ander wild zijn de stille getuigen van een periode dat deze streek vruchtbaarder was dan heden ten dage. We stoppen tevens bij enkele geologische curiositeiten, als de ‘verbrande berg’ en de ‘orgelpijpen’. Bij de orgelpijpen treffen we door erosie gevormde zuilen aan in 150 miljoen jaar oud vulkanische gesteente. ’s Avonds kamperen we aan een droge rivierbedding. Met enig geluk vangen we in deze omgeving een glimp op van de bijzondere woestijnolifanten.

Rotstekeningen

Vandaag dus twee wandelingen gehad waarbij we rotstekeningen konden bekijken. Hierna naar de orgelpijpen en naar de verbrande berg. Allemaal heel mooi en apart om te zien.

Dag 11Swakopmund – Cape Cross – BrandbergEen kaarsrechte weg voert ons de volgende dag Swakopmund uit. Even ten noorden van de stad wordt zout gewonnen en tot daar komen we nog wat verkeer tegen. Dan hebben we de civilisatie weer achter ons gelaten en rijden langs ??n van de onbarmhartigste kusten van Afrika; de Skeleton Coast. Deze 40 kilometer brede kuststrook vormt een buffer tussen de zee en het achtergelegen Kaokoland en de Damara. Het landschap is hier volkomen leeg en de enige ori?ntatiepunten zijn de afstandspalen, waarop het aantal ‘miles’ vanaf Swakopmund staat. In deze kuststrook liggen gravel- en zandvlakten waar per jaar niet meer dan 3 centimeter regen valt. We stoppen bij Cape Cross, de plek waar de Portugese zeevaarder Diego C?o als eerste Europeaan voet op de Namibische kust zette. We nemen een kijkje bij het kruis dat hij hier oprichtte ter ere van de Portugese koning Jo?o I. Naast een historisch belangrijke plaats geniet Cape Cross bekendheid vanwege zijn grote kolonie zeerobben. We rijden verder landinwaarts naar de Brandberg. Deze berg is met z?n 2573 meter de hoogste van Namibi? waar we een pittige wandeling naar de wereldberoemde rotsschildering de ?White Lady’ maken.

Zeehonden

Vandaag een bezoek gebracht aan de zeehonden van Cape Cross. Hun aantal was niet te tellen, en hun stank??? Of we waren te goed voorbereid of het viel gewoon ontzettend mee.


Vanmiddag is de geplande wandeling afgelast door de overweldigende hitte.

Vandaag weer verder Swakopmund verkend. Vanmiddag hier het museum en het aquarium bezocht. Heel leuk allemaal.

Vanavond dus zoals we al schreven zijn we wezen eten bij Lucille en Achmet. Het was gewoonweg heerlijk. Wat gekletst over van alles en nog wat. Heel gezellig.

Dag 9 Sossusvlei – SwakopmundDoor de ruige natuur van het Namib-Naukluftpark rijden we naar het aan de kust gelegen Swakopmund. Hoewel deze plaats door de blanke inwoners van Namibi? beschouwd wordt als een badplaats is het zeewater hier meestal ijzig koud. Wandelend over de brede Arnold Shad Promenade hebben we meer kans om zeeleeuwen in zee te zien dan zwemmers. Swakopmund is een bizar overblijfsel uit de Duits koloniale periode. Duitse straatnamen, Duitse bierstuben en vooral veel inwoners van Duitse afkomst geven aan deze plaats een speciale sfeer. We overnachten hier in een eenvoudige backpackerslodge. In het centrum zijn enkele koloniale gebouwen te bewonderen, waarvan het voormalig treinstation zeker een aanrader is. ’s Avonds kunnen we in enkele restaurants niet alleen goed wild eten, ook de ‘bratwurst’ ontbreekt vaak niet op de kaart

Gisteren dus al aangekomen in Swakopmund in plaats van vandaag. Het voordeel is wel dat we jullie nu al kunnen mailen. Ik kan je vertellen het is niet grappirg om een zandstorm mee te maken. Overal maar dn ook overla zit zand. Het is nog erger dan verbouwingsstof. We waren dan ook erg blij met weer eens een WARME douche. Met een gezandstraalt gezicht wacht dus Swakopmund. Een leuk duits aandoend plaatsje. Maar voor ons het belangrijkste hier wacht Lucille op ons. We zijn allebei erg nieuwsgierig. We hebben kennisgemaakt en hebbn bij haar thuis de foto’s op cd gezet. En in het Engels, dat ging voor haar beter dan Afrikaans aangezien ze een Engelse lerares is geweest, gekletst over de reis en over hoe het leven er in Nederland en in Nambibie eruit ziet.

Morgenavond zijn we uitgenodigd om bij haar en haar man Achmet te komen eten. Erg leuk. We hebben al een rondleiding gehad door het dorp. Fijn om weer eens in een auto te zitten in plaats van in de truck. (de chauffeur vindt het een belediging als je het een bus noemt. het is een vrachtwagen waar je achterin met 21 man kunt ‘zitten’)

Dag 8Sossusvlei (Namib-Naukluft nationaal park)De volgende ochtend rijden we bij zonsopgang naar de Sossusvlei. Deze pan wordt omringd door ’s werelds hoogste zandduinen. Het uitzicht op deze zandzee is met name ’s avonds en ’s morgens vroeg overweldigend. Het lijkt wel of de zandzee aan je voeten in het rode licht gloeit. Het kost veel inspanning om de 200 meter hoge duinen te beklimmen, maar het uitzicht op het onwezenlijke maanlandschap loont de moeite. We krijgen de gelegenheid om in deze bizarre omgeving een wandeling te maken en te ontdekken hoe taaie plantjes dapper weerstand bieden aan de zware omstandigheden van de woestijn.

Zand zand en nog eens zand

Vanmorgen zijn we lekker om 4:45 opgestaan om Dune 45 te beklimmen.


Iets voor zessen aangekomen bij de poort en wachten totdat deze om 6 uur openging. Hierna was het nog 45km rijden naar Dune 45.
Hier aangekomen was het nog een lange zware tocht om omhoog te klimmen.

het is een zware, winderige toch naar de top.

Maar eenmaal boven aangekomen bleek dat het alle moeite meer dan waard was. Geen woord in alle reisgidsen is gelogen. Het uitzicht is gewoon adembenemend.

Weer naar beneden, ontbijten in de truck. In de truck omdat het ondertussen steeds harder begint met waaien. En als we buiten zouden eten wordt een sandwich letterlijk een SAND-wich.

Om 8:30 verder naar Death Valley waar we een rondleiding krijgen van Boesman. Maar toen we daar waren, werd de wandeling afgelast. Het was ondertussen namelijk zo hard gaan waaien dat we door al het zand geen hand meer voor ogen konden zien. Nou, ze zeggen dat je alles een keer meegemaakt moet hebben in het leven. Wij hebben nu een zandstorm meegemaakt, en ik kan je zeggen: een keer is meer dan genoeg!!!!

’s Middags wordt besloten om Sossusvlei een dag eerder te verlaten als gepland en op weg te gaan naar Swakopmund. Aan de ene kant wel jammer, want er is hier zoveel te zien. Aan de andere kant wel fijn, omdat we hier toch niets kunnen doen, als in de truck naar het voorbijwaaiende zand kijken.

Dag 7Fish River-canyon – SossusvleiHoe verder we naar het noorden rijden hoe desolater het wordt. Ook de goede asfaltwegen laten we vandaag achter ons. Einddoel van onze inspannende en stoffige tocht vandaag is de indrukwekkende Sossusvlei, een grote duinpan aan de rand van het Namib-Naukluftpark. We bereiken deze vlei via het plaatsje Sesriem. ’s Middags bestaat de mogelijkheid om een wandeling te maken naar de Sesriem Canyon. Deze canyon ligt niet ver, ongeveer 4 kilometer, van onze campsite. Hij is ontstaan, doordat de Tsauchab-rivier in de loop van duizenden jaren een 30 meter diepe en 1 kilometer lange kloof in de rots heeft uitgesleten. In de wintermaanden staat er geen water in de canyon, zodat we veilig in de kloof kunnen afdalen. In andere tijden van het jaar is er hier een klein stroompje of een poel.

Ik weet dat ik niet groot van stuk ben, maar in deze canyon voelt iedereen zich een kabouter. Je daalt af in de Canyon en je ziet alleen nog maar rostblokken om je heen. Rotsblokken met gaatjes en zand. Er zitten ook vogels, maar we hebben niet kunnen traceren welke.

’s nachts heb ik tussen de jakhalzen geslapen. We hadden vergeten om de vuilnisbak in de truck te zetten. We hadden ’s avonds lamsbout gegeten en die aten de jakhalzen ’s nachts. Onze tent stond natuurlijk het dichtste bij de vuilnisbak. Dus ze liepen langs mijn gedeelte van de tent. Ik hoorde ze lopen, snuiven en grommen. En tot overmaat van ramp hoorde ik ze kauwen en met de botjes winkelen.

Ik had ze al horen rammelen met blik, en dacht eerst dat we de kopjes niet opgeruimd hadden, maar het waren de cola-blikjes. Je kunt het maar weer meegemaakt hebben.

Dag 6Oranjerivier – Fish River-canyonIn de vroege ochtenduren passeren we de grens met Namibi?. Ons reisdoel van deze dag is de op ??n na grootste canyon ter wereld, de Fish River Canyon. De Fish-rivier heeft hier gedurende duizenden jaren een indrukwekkende 27 kilometer brede kloof uitgesleten. De canyon zelf is 160 kilometer lang. In het gelijknamige nationale park kamperen we op een schaduwrijke plek ten noorden van de canyon, waarvandaan we de omgeving verkennen. Als we geluk hebben zien we hier al het eerste schaarse wild. Afdalen in de kloof is helaas niet meer toegestaan.

Dag zes is al weer aangebroken. Dit was een lange dag om te reizen. Maar ach dat hoort erbij en gelukkig is het nog niet te warm om te reizen. Bovendien is het landschap onderweg de moeite waard.

Laat in de middag zijn we aangekomen bij de Fish-river Canyon. Snel onze tenten opzetten om weer in de truch te stappen om de Canyon te zien. We moetsen opschieten om de zonsondergang mee te kunnen pikken.
Jammergenoeg hadden we geen tijd om in de canyon te gaan, wat gedeeltelijk wel begaanbaar is. Maar we hebben bovenover een mooie wandeling gemaakt. De zonsondergang waa schitterend. Het zal er op de foto’s wel minder mooi uit komen te zien dan het in werkelijkheid was. We hebben aan de truch even gesnackt. Suwaeley de chauffeur toverde chips en dipsausjes te voorschijn. Nog even genieten van het uitzicht em terug naar de campsite om te dineren en nog even in de bar gezeten met nog en paar Nederlanders van een andere groep..

Dag 5Cederberg – OranjerivierOp weg naar Oranjerivier wordt het landschap leger en leger naarmate we verder in het aangrenzende Namaqualand doordringen. Onderweg passeren we kleine ingeslapen stadjes. Het landschap wordt weer wat groener als we in de buurt komen van de brede Oranjerivier, die de grens vormt tussen Zuid-Afrika en Namibi?. De oevers worden benut voor de verbouw van allerlei gewassen, waaronder katoen. ’s Middags kamperen we aan de oevers van de rivier en hebben we de gelegenheid om de omgeving te verkennen.

Nou, we zijn inderdaad op de campingsite aangekomen. Een prachtige camping gewoon. Met vanonder de douche een prachtig uitzicht over de rivier de Oranje.

Vandaag zijn we aangekomen in de woestijn. Links, rechts, overal waar je kijkt zie je niets. Nou ja niets. Stenen en dode planten meer dan genoeg. Het is prachtig om te zien, hoe vreemd het ook mag klinken.

Maar nu zijn we dan bij een rivier, en dat houdt in dat er aan weerszijden van die rivier een strook van een paar honderd meter is waar planten groeien en landbouw mogelijk is.
Dat is best wel vreemd om te zien.

Skokkie de Bosjesman

Vandaag zijn we na een lange reis aangekomen in Citrusdal. Hier hebben we onze tenten opgezet om hierna een wandeling te maken met Skokkie. Skokkie is een afstammeling van de Bosjesmannen en leidt mensen rond in het Cedergebergte.

De wandeling zou ongeveer 3 uur duren. Onderweg werd nagenoeg bij iedere plant gestopt om uit te leggen waar de plant goed voor was en wat de naam was (in het Engels en in het Afrikaans). Zo heet een struik met doornen eraan Wacht-een-bietje, omdat zelfs als de struik je weg verspert als je haast heb, je wel genoodzaakt bent om even rustig aan te doen.

Na 3 uur vroegen we hoe lang het duurde voordat we terug op de camping waren. Skokkie keek omhoog en zei: Oh, sorry, I completely forgot to look to the sun. I will bring you back rightaway. Dit duurde nog ruim een uur.

Toen we bijna terug waren bij de camping vroeg hij ofdat we de weg zelf terug konden vinden. Ja, natuurlijk, dan kon hij naar huis (scheelde voor hem 3km lopen). We werden wel 10 keer gewaarschuwd om goed uit te kijken voor de grote weg. Stadsmensen als wij zijn is zo’n weg voor ons een peuleschil, maar hij draait zijn hand er niet voor om, om de bosjes in te duiken om voor ons op zoek naar een slang te gaan!!!!

Vanmorgen vroeg vertrokken. (Vakantie en om zes uur opstaan!!!!)
Zijn we eerst naar Boulders Beach gegaan. Pinguins wezen bekijken in onze korte broek. Onderweg daar naar toe hebben we nog even een walvis mogen aanschouwen. Hierna zijn we doorgegaan naar Kaap de Goede Hoop. Het meest Zuid-westelijke puntje van Zuid-Afrika. We hebben kunnen genieten van een werkelijk fenomenaal uitzicht. Hierna even een lokale markt (speciaal voor de toeristen) en een struisvogelfarm bezocht.

Vanavond zijn we gestopt in Simon’s Town om hier te gaan slapen. Helaas niet in een tent, maar in een backpackers lodge. Hier slapen we op een 6-persoonskamer.

Na aankomst in Kaapstad hebben we de middag tot onze beschikking om Kaapstad te verkennen. In de stad vind je tal van historische plaatsen. De Grand Parade, het exercitieveld van de Hollanders in de zeventiende eeuw, is tegenwoordig een gezellig plein met marktkraampjes, waar hapjes uit de Kaaps-Maleise keuken aangeboden worden. Het is ook de plek van de grote anti-apartheidsdemonstraties en de plaats waar Mandela na zijn vrijlating de menigte toesprak. Vlakbij liggen de Compagniestuinen en Kasteel de Goede Hoop, overblijfselen uit de Nederlandse periode. In de haven vinden we een keur aan restaurantjes, jazzcaf?s en andere uitgaansgelegenheden, merendeels gevestigd in de kleurige, gerestaureerde Victoriaanse huizen. Vanuit de oude haven, die de naam Victoria & Alfred Waterfront draagt, vaart de boot naar het Robbeneiland, waar Mandela lang gevangen zat. De beroemde Tafelberg en minder bekende Duivelspiek en Leeuwekop bepalen duidelijk het aanzicht van Kaapstad. Vanaf ieder punt zijn de immens steil oprijzende bergwanden van de Tafelberg te zien. Vaak ligt er een dunne deken van mist of wolken als een tafelkleed over de berg. We kunnen onder het genot van prachtige vergezichten naar boven wandelen. Willen we het rustig aandoen, dan staat een kabelbaan tot onze beschikking.

Van Amsterdam vertrok het vliegtuig naar Frankfurt. Daar aangekomen was het overstappen op het vliegtuig richting Johannesburg. In Johannesburg moesten we een paar uur in het vliegtuig blijven zitten voordat het weer doorvloog naar Kaapstad. Onderweg, boven de evenaar, genoten van een werkelijk schitterende zonsopgang. Al met al een zware en vermoeiende dag/nacht.