TFTC, jullie doen het er maar mee.

Maar niet heus dus. Natuurlijk niet, daarvoor kennen jullie ons te goed, maar zo nu en dan een plaagstootje in de mailbox droppen is toch wel leuk leek ons. Deze wandeling hadden we een tijdje geleden al uitgezocht, maar toen we de cachepagina eens nader lazen viel het idee om deze te gaan wandelen meteen af. Maar gezien de hoeveelheid FP’s die deze cache in relatief korte tijd heeft weten te verzamelen, zorgde ervoor dat deze cache wel in ons geheugen bleef ronddolen. Wat, gezien de gebeurtenissen van afgelopen januari, zeker bij de mannelijke helft van ZaNaBoZa toch wel bijzonder genoemd mag worden.

De grond is wit

De gebeurtenissen die een maand later plaatsvonden, en die bij jullie bekend zijn, hebben ervoor gezorgd, dat we hebben besloten om regelmatig het team uit te breiden met het Moederke van de mannelijke helft van ZaNaBoZa. Inclusief haar trouwe viervoeter. Er liggen immers meer dan genoeg zwarte kokertjes bij verkeersborden waar nog geen geurige stapel excrementen bij is geplaatst. Dit lijkt ons de uitgelezen manier om ook daar iets aan te kunnen doen. Een hoop vliegen in één klap dus. Een tevreden Moederke, een tevreden cache-team dat gewoon weer een dagje kan gaan geocachen, en een paar sch#$%t-caches waarbij we kunnen zorgen dat ze hun naam eer aandoen. (al dienen we er dan wel eerlijk bij te zeggen dat we de fecaliën altijd weer netjes opruimen). Zoiets laten liggen is in onze ogen erger als enkel TFTC loggen.

Enkele weken geleden hadden we het over het feit dat jullie bijna jullie 2000-e multi zouden loggen en wij bijna toe waren aan multi nummer 750. Gisteren bedachten we dat het toch wel leuk was, om deze cache onze 750-e multi te laten zijn. Om dat te kunnen bewerkstelligen dienden we eerst nog wel even nummer 749 te vinden. Die queeste werd gisteren volbracht, en vandaag gaan we vol goede moed op pad. Al moeten we bekennen dat we niet overtuigd waren van het feit dat we deze tocht succesvol zouden afronden, ondanks dat de moeilijkheid slechts twee sterren is.

een hond en een moederke op pad in de lente

Vergezeld van een hond en een moeder gaan we op pad. De grond is wit. Winter? In mei? Dat is toch wel heel bijzonder te noemen. Als eerste vinden we een schitterende traditional, maar daar hebben we al meer dan voldoende over getikt. De eerste hindernissen worden overwonnen, al kunnen we deze niet echt hindernissen noemen. Want het niveau is nog niet van de tweede categorie. Een beetje rekenen en een cirkeltje uitzetten op de GPSr. Al is dat laatste niet nodig, want je kunt immers ook gewoon de afstand tot het laatste tussenpunt aflezen als dat niet aangepast wordt.

De strippenkaart is iets waar Moederke lief nog nooit van heeft gehoord. Alhoewel haar ervaring in speurtochten toch enorm genoemd mag worden. (Nog voordat er iemand ook nog maar überhaupt van GPS had gehoord, liep Moederke samen met onder andere de mannelijke helft van ZaNaBoZa bijna wekelijks een speurtocht.Het is spijtig dat deze techniek vandaag de dag niet meer in veel multi’s gebruikt wordt. Na een paar kleine foutjes die vlot hersteld werden, stonden we dan met onze rug naar het Moederke gekeerd het volgende tussenpunt te peilen.

De tocht wordt vervolgd, en uiteraard maken we weer de nodige foutjes. Iets wat we in onze ogen aan onze reputatie verplicht zijn. Maar dankzij die foutjes zien we wel de eerste Rododendron in bloei staan. Wat zal het hier over een paar weken mooi zijn. We genieten nu al volop.

er is helemaal niets te zien op ooghoogte

Tja, en dan wordt het plotseling toch wel heel erg lastig. We dienen iets op ooghoogte te zoeken. Als je weet dat de mannelijke helft van ZaNaBoZa een reus is vergeleken met de rest van het gezelschap, dan zal al snel duidelijk zijn, dat dit toch een behoorlijke queeste was. Op ooghoogte van ons Moederke was namelijk al helemaal niets te vinden. Toen uiteindelijk ook deze uitdaging werd overwonnen, kwamen we al snel bij het volgende obstakel aan. Er diende op borsthoogte gezocht te worden. Maar Moederke bewees al snel dat ze zich aan de omstandigheden kon aanpassen en zocht gewoon op ooghoogte alwaar ze de benodigde aanwijzing vond.

Voordat we er goed en wel erg in hebben, staan we bij het volgende punt. Als de mannelijke helft hier niet bijna zou uitglijden over de aanwijzing, dan zouden we nu misschien nog staan te zoeken. Voordat we er erg in hebben, staan we de eindlocatie van de cache uit te rekenen, welke, de hooggespannen verwachtingen waarmakende, schitterend is uitgevoerd. Kleine kanttekening hierbij wel, is dat de batterij van de verlichting leeg is. Pelley, bedankt voor deze hele leuke wandeling door een voor ons vieren onbekend gebied. We hebben ervan genoten.

Er zijn geen steekwoorden voor dit getikte avontuur.