Ease on down

https://open.spotify.com/track/0l0gwH1VFGSUn7QDfou0L8

Het is bijna een
half jaar geleden dat we twee tickets naar Dublin boekten. Op dat moment had
Ryanair nog geen van de perikelen die ze op dit moment heeft. Bijna iedereen
kent wel iemand die de dupe is geworden van de stakingen. Vluchten die eerder
terugkeerden of geannuleerd werden.

Toen wij heerlijk in
de VS aan het rondtoeren waren afgelopen zomer, kregen ook wij bericht dat onze
vluchttijd aangepast was. In plaats van tien uur in de ochtend zouden we nu pas
om negen uur 's avonds vliegen. Heel erg content waren we daar niet mee om
eerlijk te zijn. We hadden grofweg al onze rondreis door Ierland gepland, en de
eerste dag was ideaal om in de middag een kilometer of 150 te rijden, wat te
gaan bezichtigen en daarna lekker op het gemak wat te gaan eten.

Gelukkig is de Ierse
prijsvechter niet de beroerdste en kregen we een keuze. Als we het zouden
accepteren dan dienden we alleen maar op akkoord te klikken in de mail. Indien
we het er niet mee eens waren, dan dienden we vele formulieren in te vullen
waarom we het er niet mee eens waren, en dan kregen we ons geld terug. Veel
meer opties dan op akkoord te klikken waren er niet, dus uiteindelijk dat toch
maar gedaan.

Vandaag rustig aan
de koffers gepakt. Wat spelletjes uitgedrukt en ingezakt om na het diner op weg
te gaan naar het vliegveld. Eenmaal daar gearriveerd bleek al snel dat om negen
uur vliegen wel heel enthousiast was geweest, want we hadden 50 minuten vertraging.

Oei, dan wordt het
plotseling wel heel krap. In plaats van tien voor tien, landen we nu om tien
over half elf. Om elf uur sluit het bureau waar we de huurauto op te dienen
halen. Druk maken heeft geen nut, aangezien dat toch niets veranderd. Aangezien
we nu nog meer dan genoeg tijd hebben, besluiten we om eerst maar een kop
koffie te gaan drinken bij die bekende Amerikaanse firma. Als we die op hebben,
gaan we naar de beveiliging. Altijd als we van Eindhoven vliegen, verbazen we
onszelf over hoe het beveiligingspersoneel zo hun uiterste best doet om niet
vriendelijk over te komen, wat ze ook aardig lukt.

In de wachtruimte
halen we Ganz schön clever tevoorschijn en spelen we een spelletje. Een
spelletje en een sanitaire stop later mogen we naar de volgende stop. De
paspoortcontrole. Gelukkig zijn ze hier wel vriendelijk en na nog even gewacht
te hebben, mogen we in de kou buiten gaan staan te wachten.

De tijd tikt
langzaam verder en de 50 minuten die het vliegtuig later zou vertrekken, zijn
al snel voorbij. We hopen dat we op tijd bij de autoverhuurder zijn. Het zal
spannend worden. Terwijl we in de lucht zijn, begin ik dit verhaal te tikken.
Om de tijd te doden. Als we een tijdje
in de lucht hangen, staan de stewardessen een minuut of tien langs mij. De dame
die een rij voor ons zit bestelt een warme maaltijd. Salade met kip om precies
te zijn. De stewardess vertelt de dame dat het tien minuten duurt voor dat het
eten warm is. Ze draait zich om en maakt met haar handen een cirkel richting de
stewardess die helemaal achter in het vliegtuig staat. "Salade":
fluistert ze. Vervolgens maakt ze met gebogen armen een beweging langs haar
lichaam. "Kip": fluistert ze nu. Tegen de dame vertelt ze dat het
tien minuten duurt. Dit tafereel herhaalt zich drie keer. Het zal
waarschijnlijk dus een minuut of veertig duren voordat de dame haar salade met
kip heeft.

Ondertussen zitten we beiden te smachten naar een kopje koffie. Helaas voor ons heeft de mime-spelende stewardess haast gekregen en gaat ze er als een speer vandoor. Tien minuten later stormt ze weer door het gangpad. Tegen de dame voor me zegt ze: "Tien minuten". Waarschijnlijk doet de dame er verstandig aan om een kruisteken te maken en een gebed op te zeggen, zodat ze haar warme maaltijd krijgt voordat we in Dublin zijn geland.

De vlucht is niet echt plezierig. Niet dat we turbulentie hebben of dat er vlammen uit de motor komen. Niets van dat alles. Gewoon geen fijne vlucht. Dat kan ook een keertje nietwaar? De piloot heeft er goed de vaart in. Na iets meer dan anderhalf uur landen we in Dublin. Dan nog even naar de gate taxiën. En dan wachten tot we het vliegtuig uit mogen. Of we op tijd bij de autoverhuurder zijn zal er echt om gaan spannen. De verhuur sluit om elf uur, en het is 9 minuten voor 11 als de deur van het vliegtuig opengaat. Snel naar de paspoortcontrole en dan door de douane naar de balie van de autoverhuur. Ruim één minuut te laat arriveer ik bij de balie. Gelukkig voor mij is er nog iemand aanwezig en omdat we extra betaald hebben om extra snel de auto op te kunnen halen is alles binnen vijf minuten geregeld. Marieke komt al aanwandelen met de koffers. Dat is ook lekker vlot gegaan. We gaan op zoek naar onze auto en als we die na een tijdje zoeken hebben gevonden, stappen we in een zilvergrijze Toyota Auris. Het hotel is maar iets meer dan zes kilometer van het vliegveld vandaan. Iets voor de klok van twaalf checken we in. We lopen de kamer in, en komen meteen tot de ontdekking dat men hier apetrots is dat men verwarming heeft. Het is minimaal 25 graden als we de kamer inlopen. We zetten het raam open en de verwarming uit. Het verhaal van vandaag wordt verder getikt, en ondertussen hopen we dat het wat afkoelt in de kamer. Morgen gaat de wekker om kwart voor zes. Eerst de koffers op orde brengen. Daarna ontbijten en dan door naar de westkust van Ierland. Een iets grotere etappe als dat we oorspronkelijk hadden bedacht. Maar ach, daar kunnen we niets aan veranderen, dus doen we gewoon rustig aan.