Ierland

Deze ochtend hadden we zowaar een hotel waar we op een normale tijd konden ontbijten. Althans, voor ons een normale tijd dan. Hierdoor konden we op tijd op pad om voor de lunch te gaan zorgen. Wat wel weer fijn is, want de afstand naar hetgeen we vandaag willen gaan bekijken is toch 186 kilometer. Onderweg stoppen we natuurlijk wel een paar keer. We stoppen kort bij een monument voor een veldslag uit 18-zoveel. De volgende stop is in de plaats Hollywood. Hier hebben ze zelfs de letters op een heuvel staan. En om het helemaal echt te maken, hebben ze, net als in LA, nergens aangegeven hoe je bij die letters kunt komen. Helemaal top dus.

We rijden verder en maken een stop bij het uitzichtpunt Wicklow Gap. We staan hoog. Gelukkig is het nagenoeg windstil, want het is koud vandaag. Zoals we de afgelopen week wel vaker hebben gezien is dit uitzichtpunt ook weer schitterend. En passant vinden voor de 5800e keer een geocache. Helemaal top dus.

Geef ons een bos met een paar wandelpaden dat op een berg ligt en waar een riviertje doorheen stroomt en we zijn helemaal de koning te rijk. Laat deze combinatie nu net aanwezig zijn in het Nationaal Park Wicklow Mountains. Iedereen zal begrijpen dat we dan niet heel veel te vertellen hebben, behalve dat we geweldig hebben genoten van de wandeling van ruim 12 kilometer door dit park. Helemaal top dus.

Hebben we dan helemaal niets om over te zeuren vandaag? Jawel hoor, maar dat is vandaag bewaard tot het einde van de dag. Als we in het hotel gearriveerd zijn en onze spullen hebben geïnstalleerd, dan maken we een sanitaire stop. We willen doortrekken, en dan gebeurt het. Of beter gezegd, er gebeurt niets. Geen water wat op een magische wijze tevoorschijn komt en alles wegspoelt. We melden dit bij de receptie. Of althans wat daarvoor door moet gaan. We hebben geluk, want de loodgieter is vandaag aan het werk. Hij komt meteen kijken, en bedenkt dat hij het water heeft afgesloten. Kan gebeuren. We spoelen door en gaan kijken of er een restaurant in de buurt is. Als we een minuut of vijf later willen gaan, is het reservoir van het toilet nog steeds aan het vollopen. Dat duurt wel heel lang denken we. Aangezien we het op de een of andere manier toch niet helemaal vertrouwen (de loodgieter had om eerlijk te zijn niet echt een uitstraling of hij al veel vaker lood gegoten had), zorgen we dat onze spullen niet op de grond staan als we vertrekken richting het centrum van het dorp. We eten Italiaans. Als ik wil betalen, merk ik dat de prijs niet overeenkomt met hetgeen op de menukaart staat vermeld. Ik zeg dit, en de serveerster zegt dat daar echt de juiste prijzen op vermeld staan. Ik vraag de kaart zodat zij mij van haar gelijk kan overtuigen. Ze kijkt en merkt op dat de prijzen op de kaart inderdaad een, behoorlijk stuk, lager zijn als in de kassa zijn vermeld. Ze zegt dat per 1 januari de prijzen omhoog zijn gegaan en dat in de kassa toch echt de juiste prijzen staan vermeld. Ik pak ondertussen mijn pas terug uit de automaat, en zeg vriendelijk doch dringend tegen de serveerster dat dat niet mijn probleem is. Ik ben bereid om te betalen wat op het menu is vermeld, en geen cent meer. Juist op het moment dat ik verwacht dat ze haar baas erbij wil gaan halen besluit ze om overstag te gaan en ons te laten betalen wat op het menu staat vermeld. Heel verstandig van haar. Ik overhandig mijn pas weer aan de serveerster en ze zegt terloops dat er waarschijnlijk geen fooi inzit. Alweer een hele verstandige opmerking van haar. We gaan terug richting het hotel. Terug op de kamer staat is het reservoir van het toilet nog steeds druk bezig om zichzelf te vullen. Of beter gezegd om de vloer van de kamer te vullen. Langzaam sijpelt het water over de rand van het reservoir de badkamer in, om vervolgens via de drempel langzaam de kamer in te lopen. Het eerste deel van de vloerbedekking is al nat. We gaan weer naar de plek die voor receptie door dient te gaan en we melden netjes dat het toilet aan het overstromen is en dat we het op prijs zouden stellen als we een andere kamer krijgen. Zuchtend, puffend en steunend komt de hostess kijken. Gewapend met een handdoek (die ze overigens met haar voeten gebruikt) gaat ze het water te lijf. Al snel blijkt dat ze ook een cursus loodgieten voor beginners heeft gevolgd, want als ze het deksel heeft opgetild, komt ze tot de conclusie dat de vlotter blijft hangen. We krijgen een andere kamer toegewezen. We verhuizen onze spullen en maken een sanitaire stop. We trekken door en dan gebeurt het. Water dat op een magische manier tevoorschijn komt en alles wegspoelt. Als Marieke een minuut of vijf later wil doortrekken gebeurt het weer. Of beter gezegd, er gebeurt niets. Geen water wat op een magische wijze tevoorschijn komt en alles wegspoelt. Weer terug naar de receptie. De hostess zucht, puft en steunt nog harder dan voorheen en komt kijken. Ze tilt het reservoir op. Drukt op de vlotter en het water begint te sijpelen. Ze zegt dat het reservoir wel over een minuut of 45 is gevuld. Ik zeg haar dat dit normaal gesproken 45 seconden duurt. Ze belt haar baas en ik krijg hem aan de telefoon. Hij vertelt mij dat hij probeert om de loodgieter te bereiken zodat hij kan komen kijken. Ik kijk in de badkamer naar het toilet en vervolgens naar de douche. Vertrouwen heb ik er totaal niet in, maar ondertussen hebben we al ontdekt dat het goedkoopste andere hotel in de omgeving bijna drie keer zo duur is als dit. Ik tel één en één bij elkaar op en ga akkoord. De hostess gaat weg. Ik til de deksel van het reservoir op, pak de douchekop, hang die in het reservoir en draai de kraan open. Nog geen 45 seconden later is het reservoir vol. We kunnen weer met een gerust hart zeiken.