het ziekenhuis

Gisterenavond was het ondergetikte die het ziekenhuis met een bezoekje mocht vereren. Gelukkig had dat ook een reden. Ik repeteerde handelingen. Ik wist niet meer dat ik hetzelfde enkele momenten eerder al had gedaan. Zo drukte ik twee keer de voucher voor de huurauto in de VS af voor de komende vakantie. Ook wist ik niet meer hoe ik thuis was gekomen. De volgende stap die je dan maakt is paniek. Ik wist niet wat er aan de hand was. Wat ik had gedaan.

Hetgeen ik hierboven tik, heb ik van horen zeggen. Ik weet er zelf helemaal niets meer van. De eerste herinneringen die ik weer heb, zijn dat er gebeld wordt met de dokterspost. Ik krijg iemand van de dokterspost aan de lijn en die stelt me vragen. Wat die vragen waren of wat ik heb geantwoord? Werkelijk geen idee. Het volgende moment zit ik aan tafel. Te eten. Ik zie dat het eten gehaald is bij Taco Mundo. Of gebracht. Dat kan ook. Ik heb geen idee waar het vandaan komt. Ik eet het op en we lopen naar huis. Voor mijn gevoel kijk ik van een afstandje neer op mijn eigen lichaam. Alsof ik er zelf niet in zit. We moeten naar het ziekenhuis, dus pakken we alvast maar een koffertje in. Ik weet dat het niet goed met me gaat, al begrijp ik zelf niet waarom.

Na een tijdje gewacht te hebben, zijn we aan de beurt. De alleraardigste dokter vraagt me wat er aan de hand is, en ik antwoord haar. Flarden van dit gesprek herinner ik me nog. Zo weet ik nog dat ik haar verteld heb dat we terug zijn van vakantie in Ierland. Alleen ik weet niet meer wanneer ik ben teruggekomen. Ik weet nog dingen die mensen me de afgelopen weken verteld hebben over wat ze hebben gedaan. Maar ik weet niet meer wat ik zelf de afgelopen weken heb gedaan. Veel dingen komen terug. Dankzij de telefoon. Want daarin zitten berichten die me laten zien wat er allemaal is gebeurd. Zo zijn er tickets geboekt naar Amerika. Van Portland naar Denver. Alleen ik heb geen idee waarom we voor de route Portland – Denver hebben gekozen. Het plan was om van Seattle naar Denver te gaan of vice versa.

De dokter overlegt met de neuroloog. Al snel maken ze samen de diagnose TGA. Oftewel Transient Global Amnesia. In het goed Nederlands wil dat zeggen dat er sprake is van een plotseling algeheel geheugenverlies. Ook het inprentingsvermogen werkt op dat moment niet. TGA is van korte duur en is na 24 uur meestal ook geheel verdwenen. Er is een kans dat ik het nog ooit opnieuw krijg, maar die kans is slechts 15%.

Ik kan alleen maar zeggen dat het geheel beangstigend is voor mezelf en voor mijn omgeving. Het laatste wat ik van gisteren weet is dat we in een restaurant in Nuenen koffie zaten te drinken en ik naar het toilet ben gegaan. Vrouwen links. Mannen rechts. Precies verkeerd om zoals zo vaak het geval is, want zoals men in het Engels zo fraai zegt: “Women are always right!”. Het volgende moment heb ik iemand van het ziekenhuis aan de telefoon. Er tussenin is een groot gat. Als ik de GPS aansluit op de PC zie ik dat we na het restaurant nog een korte wandeling door Nuenen heb gedaan. Ik zie op mijn telefoon een foto waarop ik met de GPS in de hand bij een beeld zit. Ik lees dat er allerlei vragen beantwoord dienen te worden en er vervolgens aan de hand van de antwoorden een bericht naar een mail gestuurd dient te worden. Ook dat is gedaan, want ik heb antwoord op de mail ontvangen waarin staat dat de antwoorden goed waren.

En nu? Op dit moment gaat alles goed. Zoals het nu voor me voelt, is het allemaal een beetje vreemd. Het is misschien het duidelijkste als volgt uit te leggen. Alle herinneringen die je maakt, worden door je hersenen op een kaartje geschreven. Als er een groep herinneringen is, zeg een vakantie, dan worden al die kaartjes samen in een doos gestopt met daarop de labels ‘Vakantie’, ‘2018/2019’ & ‘Ierland’. Die doos zetten je hersenen dan in de kamer ‘Vakanties’ en op het moment dat je die doos nodig hebt, dan weet je die kamer te vinden. Vervolgens spurt je door naar de kast 2018. Je weet dat je aan het einde van die kast dient te zijn, want er zit ook het label 2019 op. En het laatste label is enkel en alleen om de juiste doos te pakken en niet die doos die ernaast staat. En dat alles binnen een milliseconde.

Ondertussen weet ik weer waar alle kamers zijn in mijn hoofd. Maar helaas zijn de kasten allemaal omgevallen. De dozen liggen verspreid en alle labels zijn eraf gevallen. Aan mij is nu de taak om de kasten weer overeind te zetten om vervolgens op het gemak de dozen open te maken en ze opnieuw te labelen. Als ik dat gedaan heb, dan kan ik ze in de juiste kast zetten en is alles weer op orde. Voor een hersenbloeding, TIA of een hersentumor ben ik niet bang. Wel is het zaak om alles uit te sluiten in de nabije toekomst, zodat ik zeker weet (en dan maar hopen dat ik het kan onthouden) dat het daadwerkelijk een aanval van Transient Global Amnesia was. En dan kunnen we alleen maar hopen dat ik bij de 85% hoor die er nooit meer last van krijgt.

En als ik bij die 15% zit? Ach, dan hebben we altijd de foto’s nog.

3
Reageer op dit tiksel

3 Aantal reacties
0 Reacties op reacties
0 Volgers
 
Meest recente reactie
Meest gewaardeerde reactie
3 Reactieschrijvers
Recente reactieschrijvers

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Schrijf in  
nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
Gast
Marly

Jeetje Paul, wat een heftig bericht. Ik hoop dat je in je hoofd weer alles snel op orde hebt.
Groetjes Marly

Gast
Marlein

Paul wel uitkijken he t zit jullie niet mee zo te horen Marieke aan de sukkel en nu jij ook nog. Heel veel beterschap gewenst van ons en voorzichtig aan .Groetjes Theo Marlein en Boy

Gast
Riet

Riet