Ierland

Nog geen vijf uur nadat we zijn gaan slapen worden we gewekt door de wekker. Vandaag is de dag dat de meeste kilometers van deze rondreis gereden dienen te worden, en we hebben behoorlijk wat in de planning zitten. Het is nog donker als we om half acht wegrijden bij het hotel. Kunnen we meteen kijken hoe laat het licht is ‘s ochtends. Als eerste gaan we op pad om lunch te halen voor vanmiddag. Duliddul blijkt hier ook gewoon filialen in het land te hebben en we halen snel wat broodjes en gaan verder op pad. De volgende stop is een oud klooster. Helaas zullen we dat niet kunnen bezoeken omdat we te vroeg daar zullen zijn. Of beter gezegd, de mensen die het dienen te openen houden van uitslapen. Even voordat we de afslag dienen te nemen, begint de navigatie te praten. We horen dat we linksaf dienen te slaan en richting iets onverstaanbaars dienen te rijden. Gelukkig voor ons wordt hetzelfde even later herhaald. Het beste wat we ervan kunnen maken is dat we richting Klapmus aan dienen te houden. Als we aan het einde van de weg zijn, kijken we op de borden, maar zien Klapmus nergens vermeld staan. Gelukkig zien we ook Clonmacnoise staan, en dat is nu precies hetgeen we heen willen gaan. Of zou het Ierse Clonmacnoise door een Nederlandse computerstem uitgesproken worden als iets dat lijkt op Klapmus?

De wegen worden smal. Het doet ons terugdenken aan Malta. Alhoewel de enige overeenkomst tussen deze twee landen is dat men links over smalle weggetjes rijdt. Na een klein half uur parkeren we de auto en gaan we een klein stukje wandelen. We maken wat foto’s en dan zie ik plotseling op een muur een cache liggen. Open en bloot. De laatste log dateert van 12 oktober 2016. Ik zoek de naam van de logger op, en vindt zo de cache die in december 2016 is gearchiveerd. Ik kijk of deze online nog te loggen is, en als dat inderdaad kan, plaats ik een logje. Voorzien van foto met daarop de logrol voorzien van onze naam en die van de laatste loggers.

We rijden verder. De volgende bestemming is een paar uur rijden verder naar het westen. Onderweg stoppen we enkele keren en genieten we van verschillende schitterende uitzichten. Ook het weer is zeer variërend. Het ene moment miezert het. Dan schijnt de zon om vervolgens weer mistig te zijn. We maken een korte wandeling tussen de schapen. Genieten van de lunch in de auto en rijden verder richting Connemara National Park. Langzaamaan wordt het weer steeds Ierser. Het miezeren gaat regelmatig over in motregen die zo nu en dan iets heviger wordt. De mist is nu ook definitief aanwezig. Tel erbij op dat het behoorlijk begint te waaien en je kan je voorstellen dat we volop genieten. We hebben een wandeling uitgezocht die ons naar de top van Diamond Hill zal leiden.

Als we de auto parkeren zijn we verrast dat het behoorlijk druk is. Wij dachten nog wel dat wij de enige halve zolen waren die er op uitgaan met zulk weer. De wandeling is ongeveer zeven kilometer en behoorlijk pittig zo nu en dan. Bijna bovenaan ligt een geocache. Op een bord naast het pad staat vermeld dat het niet verstandig is om het laatste stuk te lopen als het regent, sneeuwt of ijzelt. Aangezien het verstand met de jaren komt, besluiten we om te keren en dezelfde weg terug te wandelen. Heel erg jammer vinden we het niet, want we verwachten niet dat het uitzicht heel erg veel anders zal zijn dan vanuit de cache.

Als we naar beneden wandelen maak ik een misstap. Ik zou willen zeggen dat ik met een sierlijke zwier een gracieuze val maak, maar helaas is dat niet waar. Als de eerste de beste achterlijke mus stort ik met een klap neer op de grond. Terwijl ik daar lig weet ik meteen waar de naam Klapmus vandaan komt. Grootste nadeel van de valpartij is dat ik op mijn rechter elleboog ben terecht gekomen. De meesten weten waarschijnlijk wel dat dit niet mijn best getrainde lichaamsdeel is. We wandelen verder naar beneden. Al snel zijn we de gladde lei-stenen voorbij en kunnen we verder wandelen over plankieren.

Als we nog maar net hierop lopen, glijd ik weg. Als de tweede, op één na beste, achterlijke mus stort ik met een klap neer op de grond. Alsof het nog niet duidelijk was waar de naam Klapmus vandaan komt. Met een pijnlijke rechterknie en gekrenkte trots wandelen we verder. Ondanks deze twee minder slimme handelingen heb ik genoten van de wandeling. We rijden het dorp in en lopen een pub binnen. Bestellen twee cappuccino en gaan verder richting Kylemore Abbey. We hebben eergisteren een foto van dit klooster gezien en vonden het wel fraai gelegen aan het water. Door de mist is het helaas vandaag wat minder goed te zien, maar fraai is het wel.

We rijden richting het hotel. Lopen naar de pub die tegenover het hotel ligt en gaan wat eten. Als de soep op tafel staat is het meteen duidelijk dat men hier van een stevige soep houdt.

8
Reageer op dit tiksel

7 Aantal reacties
1 Reacties op reacties
0 Volgers
 
Meest recente reactie
Meest gewaardeerde reactie
8 Reactieschrijvers
Paul Recente reactieschrijvers

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Schrijf in  
nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
Gast
Marlein

Wat is dit voor soep Marieke smaakt hij naar worteltjes? Hij is wel erg stijfjes. Verder erg mooie foto’s.

Gast
Riet

Ik had nog zo gezegt kijk uit

Gast
christine muller

Ja die soep zit er erg sterk uit he was het te eten is de andere vraag.Mooie foto`s.Niet teveel vallen

Gast
Frank

Met het weer moet je geluk hebben.
Stevige soep zo te zien . Met een Iers ontbijt kom je ook een groot stuk van de dag door.

Gast
Theo

Herkenbaar en ook ben ik erg jaloers op jullie reis. En nu maar hopen dat er niet te veel geglibberd wordt zodat jullie zonder al te veel scheuren en breuken terug keren

Gast
Karin

Citytrptip 3434; neem veel wc papier mee. Zodat je nooit tekort komt… en Marieke er in kan wikkelen. Pas goed op en heel veel plezier! 😉

Gast
Elly

Mag toch hopen dat alles nog wel beter gaat….. want tot nu toe zit het niet echt mee.