Ierland

Vandaag mochten we uitslapen. Of beter gezegd moesten we uitslapen, want we konden pas om acht uur ontbijten. Om de dag toch niet meteen helemaal te verpesten door pas laat op pad te kunnen gaan, besluiten we om voor het ontbijt de lunch te gaan kopen. Wat dat betreft hebben we geluk, want de supermarkt is recht onder onze hotelkamer en is al om half acht open. Nadat we hebben ontbeten gaan we op pad. Onderweg zien we op de TomTom een cache nagenoeg langs de weg liggen. We zoeken de naam op, en ontdekken dat er een kloosterruïne zou moeten zijn. We volgen de weg en even later parkeren we de auto bij de ruïne. We wandelen rond en genieten van dit vervallen bouwwerk.

We vervolgen onze route op weg richting de eerst geplande stop van vandaag. Onderweg zien we een andere geocache op de TomTom. Hier zou een oud fort moeten zijn. We parkeren de auto en wandelen richting het nulpunt. Van het oude fort is niet heel veel meer over dan muren van een centimeter of 50 hoog. Het uitzicht daarentegen is de moeite waard. Ondanks de mist die in de verte zichtbaar is. We hopen dat deze later vandaag wegtrekt en we gaan weer verder.

De eerste geplande stop van vandaag is Poulnabrone Dolmen. Een hunebed dat ruim 5000 jaar oud is. Het staat midden in het gebied dat bekend staat als The Burren. We wandelen wat rond en genieten. De miezerregen die zachtjes op ons neerdaalt doet daar niets aan af.

We gaan verder richting een klein gedeelte van The Burren. Namelijk het gedeelte dat sinds 1991 deel uitmaakt van een Nationaal Park. Omdat we vandaag een behoorlijk volle planning hebben, zoeken we een korte wandeling uit. The Burren is een gebied dat gekenmerkt wordt door rechtopstaande kalksteenplaten die gescheiden worden door diepe kloven. Soms zo diep dat iemand er half in kan verdwijnen. Ondanks dat de wandeling kort is, krijgen we wel een goede indruk van dit gebied.

We gaan door richting een hoogtepunt in dit deel van Ierland. The Cliffs of Moher. Als we het parkeerterrein oprijden vraagt de vrouw aan de kassa of we zeker weten dat we zestien euro willen betalen om niets te zien. Als we vragen hoe het zicht is, zegt ze dat deze door de mist 0,0 is. We besluiten om verder te rijden. Als we toch niets kunnen zien, dan kunnen we het net zo goed The Cliffs of Nowhere noemen.

We stoppen voor een kop koffie en wandelen een pub binnen. Als we betalen vraagt de serveerster waar we heengaan. We vertellen dat we richting Loop Head gaan, en hopen dat het daar minder mistig is. Een jongere serveerster zegt dat er net voor Loop Head een mooi gebied is, maar dat ze niet meer weet hoe het heet. Nummer drie komt aanwandelen en vertelt met een Iers accent dat we bij The Witches of Lost moeten zijn. Ze heeft een foto op haar telefoon staan en laat die aan ons zien. Terwijl Marieke ondertussen een sanitaire stop maakt, tracht ik De Verloren Heksen op te zoeken. Het lukt me niet om iets te vinden wat er maar op lijkt. Ik zoek verder en dan ontdek ik dat ze waarschijnlijk vertelde dat we naar The Bridges of Ross dienden te gaan. Al snel vind ik waar we dienen te zijn, en gaan we op pad.

Als we de auto geparkeerd hebben, is het nagenoeg opgeklaard. We genieten van het uitzicht op de kliffen en wandelen dan richting De Verloren Heksen. We zijn onder de indruk van dit fraaie stuk natuur. We dienen haast te maken, want de zon begint al te dalen en we willen nog een stukje gaan wandelen bij Loop Head.

Even later parkeren we de auto bij de vuurtoren en gaan we een stukje wandelen. Gelukkig is het zicht ook hier goed en genieten we volop. Helaas hebben we weinig tijd, want de zon daalt snel.

We rijden richting Ennis. Daar hebben we met Joyce afgesproken die alweer 2½ jaar in Ierland woont. We hebben afgesproken in een pub / hotel. Als we arriveren is het druk. We eten eerst een hapje. Als Joyce even later komt, weet ze ons te vertellen dat het zo druk is omdat vanavond Nathan Carter hier optreedt. We bekennen eerlijk dat we nog nooit van deze zanger hebben gehoord. Het blijkt een van de meest populaire artiesten te zijn. Zijn repertoire is country voorzien van een vleugje Ierse folk. De tijd vliegt voorbij en we rijden moe en voldaan terug naar het hotel. De mist zijn we alweer vergeten. Al is het jammer dat we The Cliffs of Moher altijd zullen blijven herinneren als The Cliffs of Nowhere. Maar De Verloren Heksen maken dat ruimschoots weer goed.