Het zit er weer op. We hebben het zonnige Spanje verruild voor het regenachtige Nederland. Om heel eerlijk te zijn, is het toch ook wel weer lekker om thuis te zijn na 25 dagen reizen. Met name omdat ik weet, dat ik over een paar dagen alweer kriebels zal krijgen om weer op reis te gaan, en als we niet thuis komen, zal een volgende reis er ook niet komen. 25 dagen vertoeven in een relatief klein gebied, met slechts één plek om te verblijven, was ook nieuw voor ons. En het is niet tegengevallen, alhoewel we er wel van overtuigd zijn, dat het niet echt praktisch is. Ik bedoel, we hebben nu ruim 5300 kilometer gereden. Dit komt met name omdat we (bijna) iedere avond weer terug dienden te rijden naar Marbella. We zijn nu twee keer op en neer gereden naar Sevilla, om drie dagen deze stad te bezichtigen. Bij elkaar toch goed voor een 1000-tal kilometers. Hadden we alles wat we nu bezocht hebben, ingepland in een rondreis, dan hadden we het toch zeker met de helft van het aantal kilometers kunnen toekomen.

Maar goed, toen we een paar maanden geleden, deze reis boekten, was de situatie anders dan dat die nu is. De beslissing om het zo te doen, is nog steeds de beslissing die we nu ook zouden nemen, als de situatie zo zou zijn. We mogen ons alleen maar gelukkig prijzen, dat het allemaal ontzettend is meegevallen, en dat Marieke meer heeft kunnen lopen dan we van te voren hadden mogen en durven hopen.

We hebben genoten van een schitterend stuk Spanje, en hebben alles (goed, op de grotten van Nerja na, maar dat leek ons niet zo heel slim om dat te doen) gezien, wat we hebben willen zien. Het hotel is, ondanks dat we vooraf vraagtekens hadden nadat we diverse recensies hadden gelezen, 200% meegevallen. Het voldeed aan onze verwachtingen, al zullen we waarschijnlijk nooit wennen aan de etenstijden die de Spanjaarden hanteren. Daarmee hebben we voor ons toch dagelijks enkele kostbare uren verloren. Maar goed, laten we dat maar scharen onder de noemer ”s lands wijs, ‘s lands eer’. De enige tegenvaller die we eigenlijk hebben mogen meemaken, viel ons vandaag ten deel.

Telkens, als we de afgelopen 25 dagen, het toilet in het appartement doortrokken, hoorden we na een kleine 20-tal seconden, een Aboriginal luid te spelen op zijn didgeridoo. Meestal drie, maar soms ook vier verschillende tonen, kregen we dan te horen. We denken dat hij dat deed, om zijn stamgenoten te waarschuwen dat er regen kwam. Dagelijks hebben we naar hem gezocht, maar waar we ook keken, hij wist zich goed voor ons te verbergen. Jammer, want we hadden hem graag persoonlijk willen bedanken voor de 25 dagen entertainment die hij ons heeft bezorgd.

nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
Gast

Welkom thuis weer
Groetjes, en bedankt voor het meegenieten maar weer!
Tonnie