Op herhaaldelijk verzoek, hebben we gisteren een vind-ik-leuk button op onze site geactiveerd. Moet bekennen, dat we dit met gemengde gevoelens hebben gedaan, omdat we bang zijn, dat door het plaatsen van zo’n knop, men minder snel geneigd is om ergens op te reageren. Immers het is wel heel gemakkelijk, om met één simpele klik van de muis te laten zien dat je iets leuk vindt, maar vervolgens niet te zeggen waarom. Begrijp ons niet verkeerd, op FB maken ook wij er regelmatig gebruik van, maar als we op een blog iets lezen, dan reageren we toch liever op het verhaal of de foto’s, dan op zo’n simpele knop te klikken. Hoe saai zou het zijn, als we overal zo’n knop zouden hebben? Bijvoorbeeld, wij zijn op een schitterende plek, hebben een topdag gehad, en al wat we hoeven te doen, is bij dat schitterende uitzicht op de knop ‘vind-ik-leuk’ te drukken. Niets geen verhaal en geen bijbehorende foto. Gewoon alleen maar een simpele druk op de knop, en op onze site komt te staan: ‘Paul en Marieke vinden Plaza de Marbella in Ronda leuk.’ Het zou het voor ons natuurlijk wel een stuk eenvoudiger maken, want het korte verhaaltje, dat dagelijks op onze site te lezen is, neemt al gauw anderhalf tot twee uur in beslag, voordat het gereed is. En dat zouden we in theorie op kunnen vangen met een paar simpele drukken op een knop.

In theorie wel ja. In de praktijk blijkt het allemaal toch wat anders te werken, omdat wij zo niet in elkaar steken. Dus niets geen simpele druk op een knop voor ons, waardoor er dan ergens een ‘vind-ik-leuk’ melding verschijnt. De enige druk op een knop die wij meerdere malen per dag doen, wordt nergens vermeld. Alhoewel dat soms toch ook wel voor een ‘vind-ik-leuk’gevoel kan zorgen. Neem nu bijvoorbeeld deze ochtend. Na iets meer dan een uur in de auto te hebben gezeten in de richting van het al eerder genoemde Ronda, hebben we de behoefte om iets te drinken. Nadat we dat gedaan hebben maken we natuurlijk ook de gebruikelijke sanitaire stop. Marieke kwam hiervandaan al glimlachend retour. Als het mijn beurt is, wordt al snel duidelijk waarom. Hier heeft men het voor elkaar weten te krijgen, om twee toiletten te plaatsen op de ruimte die normaal gesproken bedoeld is voor slechts één toilet. En dat alles inclusief scheidingsmuur, wastafel, handdroger en de gebruikelijke deur. Hoe iemand van pak-em-beet 124 kilogram hier in hemelsnaam zijn behoefte kan doen, is ons een vraag. Om een voorbeeld te schetsen. Om te kunnen gaan zitten, diende je jezelf meteen na het sluiten van de deur om te draaien. Daarna de broek los te maken en naar beneden te doen, om vervolgens met hier en daar een beweging van de bilpartij naar links en rechts om de nodige kraantjes en waterleiding te ontwijken, beheerst te gaan zitten op het toilet. Wellicht dat het verstandiger van mijn zijde zou zijn geweest om mijn handen te wassen terwijl ik nog op mijn tijdelijke koningszetel zat, maar ja, je kunt niet alles hebben. Na het ritueel in omgekeerde volgorde te hebben gedaan, kwam ik glimlachend terug bij Marieke aan de tafel.

Ik zou nu kunnen vervolgen met het verhaal dat verder gaat vandaag, maar eigenlijk dien ik gewoon nog bij het begin te beginnen. De weg naar Ronda. In één woord is die schitterend te noemen. Vooral als je die 38 kilometer weg rijdt, achter een vrachtwagen. Je hebt dan meer dan voldoende tijd om alles op je gemak te bekijken. Als je na enige tijd een stad in de verte ziet liggen op pak-em-beet 5 kilometer afstand, heb je zelfs de tijd om op je navigatiesysteem te kijken, hoe ver je nog dient te rijden. Na een tijdje ga je dan toch twijfelen aan jezelf. De foto’s die je van Ronda hebt gezien in de reisgidsen, zien er toch nét iets anders uit, dan de enorme massa witte huizen die hier op je netvlies geprojecteerd worden. Zouden er meerdere Ronda’s zijn in Spanje, en zou ik de verkeerde ingevoerd hebben in de navigatie. Geloof me, als je deze twijfel uitspreekt, zit je op alles te wachten, behalve op een ‘vind-ik-leuk’knop.

Maar de onzekerheid werd weggenomen door onze hand-GPS, waar een cache op verscheen die elke twijfel deed wegnemen. Een fotospeurtocht van formaat, langs allemaal ‘vind-ik-leuk’ plekjes in Ronda. Het ene na het andere punt zorgde ervoor dat onze onderkaak het van de zwaartekracht verloor. De ene na de andere foto werd gemaakt, en op de gevoelige chip vastgelegd. Pas bij een volgende koffiestop, kwam de gedachte aan een ‘vind-ik-leuk’ knop weer terug. Maar hoe we ook zochten, niets te vinden. Daarom maar besloten om dit achterwege te laten, en wederom een foto te maken van het fraaie uitzicht op de bekende witte huisjes dat we van dit terras hadden.

Zouden we bijna nog vergeten, dat we onze lunch genuttigd hebben, onder aan een fontein bij een Romaans-Moors kerkje. Meer dan genoeg knoppen aldaar, maar het enige dat gebeurde als je er op één drukte, was dat er water ging stromen. En toch. Ondanks dat de knop niet de werking had die we er van hadden verwacht, het was leuk.

Ronda is natuurlijk vooral bekend van de meer dan 100 meter hoge brug, die twee stadsdelen met elkaar verbindt. En die hadden we tot nu toe nog niet gezien. Op weg naar die beroemde brug dan maar. Bijna waren we er, maar helaas, we werden afgeleid door een beeld op een balkon. Onze blik volgde dit beeld naar beneden, en daar zagen we een museum. En niet zomaar een museum, maar meer een soort van ’11-in-1′-museum. Je kon het zo gek niet bedenken, of ze hadden er wel een verzameling van. Van horloges en klokken tot frees- en typemachines. Van fotocamera’s tot folterwerktuigen uit de middeleeuwen. Kortweg, een zeer bonte verzameling van verzamelingen. Iemand die bekend is, denkt nu natuurlijk meteen aan dat ene museum in Barneveld. Maar diegenen hebben het allemaal niet juist. Barneveld is een verzameling van een op een hoop gegooide rommel (die de eigenaar van het museum liefkozend verzamelingen noemt), maar hier is het allemaal zorgvuldig uitgezocht en uitgestald. Niets geen dubbele of incomplete exemplaren, maar ieder exemplaar is uniek, en voorzien van een bordje met uitleg. Als hier een ‘vind-ik-leuk’ knop zou zitten, dan zouden we die zeker heel hard hebben ingedrukt. Maar helaas voor ons, we konden de knop niet vinden, dus was het noodzakelijk om ook hier over te verhalen. Wel kunnen we eenieder die toevallig hier in de buurt is, een bezoekje aan dit museum van harte aanraden.

Op naar de brug dan maar, maar niet nadat we eerst een korte omleiding hebben gemaakt langs andere bezienswaardigheden in Ronda. Ik denk dat we elk straatje in het bovengedeelte van deze stad hebben bewandeld, alvorens we de beroemde brug gingen bekijken. De brug die dé trekpleister van Ronda is. Als er ergens een ‘vind-ik-leuk’ knop te vinden zou moeten zijn, wel, dan zou het toch hier moeten zijn.

Was dat even een tegenvaller van formaat zeg. Zowel qua knop, als qua brug. Geen knop, maar eigenlijk hadden we dat ook niet verwacht. Maar de brug? Daar hadden we toch nét iets meer van verwacht. Zeer de moeite waard, dat wel hoor, maar om het tot hét hoogtepunt van Ronda te bombarderen. Nou, nee, dat gaat me net iets té ver.

Bijna zeven uur en iets meer dan 10 kilometer hebben we gelopen. Natuurlijk hebben we met grote regelmaat ergens zitten rusten. Maar het werd toch langzaamaan tijd om terug richting het appartement te gaan. Maar niet voordat we het tupperware bakje hadden gezocht dat bij de eerder genoemde fotospeurtocht hoorde. Navigatiesysteem dat van slag raakte in de smalle straatjes van Ronda (met smal bedoel ik circa 5cm ruimte aan de beide zijden van de auto). Smalle straatjes waarbij aan het begin van de straat geen bord staat ‘doodlopende weg’. Gevolg is dat je doodleuk weer achteruit mag rijden met weinig ruimte tussen spiegels en muur. Alsof 37°C nog niet warm genoeg is. Uiteindelijk lukte het ons dan toch om de auto te parkeren bij een smal voetpad nabij de geocache. Ook hier kreeg ik het nog warmer dan ik het al had, al kwam dat niet doordat het pad zo smal was, maar meer omdat het stijgingspercentage behoorlijk hoog was. Gelukkig was Marieke zo verstandig geweest om bij de auto te wachten, en mij de laatste 257 meter die de auto van de cache scheidde te laten overbruggen. Nadat de cache gelogd was, en ik weer terug bij de auto was gearriveerd, waren we het beiden over één ding wel eens. De brug is terecht hét hoogtepunt van Ronda te noemen. Wat een schitterend uitzicht hadden we hier. Daar hebben we geen ‘vind-ik-leuk’  knop voor nodig.

Tja, die knop. Zoals misschien wel duidelijk is geworden, ben ik (en ik niet alleen) er geen groot fan van voor gebruik op onze site. Voor ons is het grote nadeel dat we er geen controle op hebben. Het enige dat we kunnen zien is ‘Drie mensen vinden dit leuk’. Maar wie? Dat is ook voor ons een groot vraagteken? Toch blijft de knop voorlopig staan. Ik zie er namelijk ook wel voordelen in van sommige bezoekers op onze site. Ik hoop dat ik een manier vind, om aan te geven wie er precies op de knop gedrukt heeft. Als dat zo is, dan komt er ook een mogelijkheid om via je FB-account te reageren. Tot die tijd, hopen we beiden, dat iedereen die op de ‘vind-ik-knop’ klikt, ook even de moeite neemt om een reactie te plaatsen. Dat vinden wij namelijk heel leuk.

nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
Gast
cindy

Marieke wordt verstandig?? Dat vind ik leuk…….Nu Paul nog -)

Gast
Marion

Wat heerlijk toch om jullie verhaal te lezen. ik kan ook zonder vind ik leuk knop wel zeggen: VIND IK HEEEL LEUK!

Gast
Elly

Moeten we toch weer terug naar Ronda. Zijn toen i.v.m. de enorme regenbuien (die alle trapjes omtoverde tot echte watervallen) ook niet naar beneden gelopen en hebben juist dat museum gemist!
En de verhalen lezen: IK VIND HET LEUK

Gast
Kirsten

Jullie moeten ook niet die button gebruiken, maar vooral blijven schrijven. Heerlijk om hiermee de ochtend te beginnen!! Vind ik erg leuk!