Gibraltar

Ruim 38 jaar heeft het geduurd, maar vandaag werd plotseling alles duidelijk. Vanaf heden weet ik waar het begrip steunkousen vandaan komt. Hierover later meer.

Vandaag stond een bezoekje aan het Verenigd Koninkrijk op de planning. Een goed uur rijden scheidde een klein deel van het koninkrijk van Queen Elizabeth II van ons appartement. We praten dan natuurlijk over Gibraltar, wat hoofdzakelijk bekend is van de Straat van Gibraltar en van het feit dat van de Straat van Gibraltar. Volgens een reisgids, zou het verstandig zijn om met de benenwagen de grens tussen Spanje & Gibraltar over te gaan, omdat het met de auto ongeveer een uur zou kunnen duren. Normaal gesproken zouden we zeker voor deze optie kiezen, maar aangezien we de laatste zeven maanden nu niet bepaald op een wipstoel zitten, hebben we toch voor de langdurige grensoverschrijding gekozen. Onder het motto van ‘des te langer het duurt, des te langer kunnen we ervan genieten’, sloten we aan in de rij naar de grens. Al met al viel het reuze mee, want een 20-tal minuten later reden we in de straten van Gibraltar. Uiteraard, zoals het hoort, aan de goede kant van de weg. Juist, rechts. Alles in Gibraltar is Brits. De telefooncellen, de brievenbussen, het accent, de Bobbies, dubbeldekkers, het geld. Je kunt het zo gek niet bedenken, of het is typisch Brits. Behalve, inderdaad, het links rijden. Dat is iets dat ze hier niet doen. Waarom dat zo is, weet ik ook niet precies. Waarschijnlijk omdat Gibraltar zich op het Europese Vasteland bevindt of iets dergelijks.

Eerste doel van de dag was om even een geocache te loggen, zodat we ook dit land van het lijstje konden afvinken. Daarna belandden we in de botanische tuinen van Gibraltar. Deze blijken een grote verrassing te zijn voor ons. We hebben ons bijna een uur vermaakt, tussen diverse exotische planten en schitterende doorkijkjes. Daarna op naar de kabelbaan, om de rots van Gibraltar omhoog te gaan. Bovenop de rots leven apen. Dit is waar Gibraltar bekend om staat. Althans volgens de reisgidsen dan, want mij was het compleet onbekend. De legende verhaalt, dat zolang de apen op deze rots leven, de rots in Britse handen zal blijven. Overal waar men keek, zag men waarschuwingsbordjes hangen, dat men vooral geen plastic tasjes zichtbaar moest houden. De apen stellen plastic tasjes namelijk synoniem aan voedsel. Toen de dame die voor ons liep deze wijze raad in de wind sloeg, was er al snel een aap, om toch vooral duidelijk te maken, dat men die bordjes serieus diende te nemen. De vrouw, en Marieke, schrokken toen de aap op haar tas sprong en een plastic tasje er met een ruk uit haalde. Marieke wilde onder geen beding meer langs een aap lopen, en haar behoefte om de Apenheul met een bezoekje te vereren, was in één klap gedaald tot het niveau nul. Met een korte omweg, kwamen we op het uitkijkpunt van de rots uit, en nagenoeg aap-vrij konden we daar van genieten.

Maar dan komt het moment dat men weer naar beneden dient te gaan. De rit met de kabelbaan, bracht ons in 6 minuten naar boven. Als we een stuk zouden wandelen, zouden we onderweg ook nog een paar geocaches tegenkomen. We konden deze gelegenheid aangrijpen om voor de 1700e keer onze naam op een stukje papier te krabbelen, of we konden langs de apen teruggaan, en dan met de kabelbaan weer naar beneden gaan. Uiteindelijk kozen we voor de 1e optie. Terug naar beneden wandelen.

Onderweg enkele malen onze naam op een stukje papier gekrabbeld, en bij wellicht de fraaiste van vandaag, hadden we een geweldig uitzicht over de eerder genoemde Straat van Gibraltar. De laatste 100 meter hierheen, was een behoorlijk stevig stukje wandelen, maar het been van Marieke, houdt zich wonderbaarlijk goed. Beter, veel beter dan we beiden van te voren hadden verwacht. Resultaat is dat we toch behoorlijke stukken kunnen wandelen. De weg naar beneden neemt 3 uur in beslag, maar met de vele fraaie uitzichten, was dit zeker geen straf.

We arriveren weer beneden in de straten van Gibraltar, en maken van de gelegenheid gebruik, om even een rustpauze te nemen, om de inwendige mens ook weer tevreden te stellen. Een paar liter water gaat toch ook vervelen. Bij het betalen van de parkeerautomaat, worden we nog getrakteerd op een paar Britse Ponden. We konden wel Eurobiljetten in de automaat doen, maar er werd uitsluitend in Britse Ponden terugbetaald. Meteen deze weer uitgegeven in de tegenover de parkeerautomaat gelegen souvenirwinkel.

Waar ter wereld je ook bent, als je op reis bent, kom je ze altijd wel een keer tegen. Nederlanders. En dan niet zomaar Nederlanders, maar een groepje uit de bus geworpen bejaarde Nederlanders. Op zich allemaal niets mis mee, je ziet die immers zo vaak. Maar ik heb het dan over zo’n specifiek groepje bejaarde Nederlanders. Zo’n groepje waarbij alles verkeerd is. Vandaag was het onze beurt. We zaten bij de St. Michael’s Cave te genieten van een verfrissing, toen we tot de ontdekking kwamen, dat zo’n specifiek groepje bejaarde Nederlanders aan de tafel achter ons zat. Overal diende over geklaagd de worden. Zo hadden ze in het hotel twee soorten koffie. ‘Niet lekker’ en ‘helemaal niet lekker’. Van die echte zeurkousen waren het. Maar of dat nog niet genoeg was, wist een ander te vertellen dat ze sinds kort ook een derde smaak koffie in het hotel hadden. Namelijk: ‘niet te drinken’. Met een glimlach bedacht ik me dat het toch wel netjes was, om de lotgenoot een hart onder de riem te steken door het allemaal nét een graadje erger te maken, zonder hem of haar af te vallen. Zo werd er de vraag gesteld hoe het toilet in dit etablissement was, beantwoordt met ‘redelijk’, meteen gesteund door collega-zeurkous met de woorden: ‘niet echt slecht’. En toen werd het me allemaal duidelijk. Al ruim 38 jaar heb ik het fout. Vanaf vandaag weet ik dat het begrip ‘ondersteunende-zeurkous’, in de loop van de eeuwen is verbasterd tot steunkous.

nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
Gast

Ha Paul en Marieke,

Leuk om jullie verhalen weer te mogen volgen. Zo weet je overal een belevenis van de maken, hihi.
Maar ik voel me wel aangesproken.
Ik draag steunkousen, maar voel me echt geen ondersteunenede zeurkous, hahaha!!!
Nog veel inspiratie en vakantieplezier.

Lieve groet,
Tonnie

Gast
Elly

Weet je zeker dat die apen je geen klap op je kop hebben gegeven??