Wie kent er niet het beroemde verhaal van de Spaanse edelman Don Quichot? Ik ben bang velen. De meesten zullen de naam wel kennen, maar hoeveel er het boek ook daadwerkelijk hebben gelezen? Waarschijnlijk zijn die onder onze trouwe lezers op de vingers van één paar handen te tellen. Voor degenen die het verhaal niet kennen, en dat ook toe durven te geven hieronder een korte samenvatting. Voor alle anderen, sla de volgende alinea maar over.

Don Quichot, was een Spaanse edelman die verslaafd was aan ridderverhalen. Omdat hij er te veel van gelezen had, raakte hij een beetje gek. Hij denkt dat hij zelf een ridder is, en gaat op zoek naar avonturen, samen met zijn dienaar Sancho Panza (Die eigenlijk een boer is, die alleen maar in eten en drinken is geïnteresseerd, maar die zijn Don trouw blijft, omdat die hem een grote beloning beloofd heeft.). Het doel van Don Quichot is het rechtzetten van onrechtvaardigheden en hierdoor hoopt hij beroemd te worden. Dat Don Quichot ze niet allemaal op een rijtje heeft, wordt duidelijk als hij herbergen aanziet voor kastelen, een hoertje voor een prinses en een kudde schapen voor een leger. Het bekendste voorval uit het boek, is het feit dat hij met zijn lans, molens aanvalt, omdat hij denkt dat het reuzen zijn. Steevast wordt Don Quichot weer met zijn beide benen op de grond gezet, door zijn trouwe metgezel Sancho Panza, die, behalve de voorzichtigheid, ook de nuchterheid zelve is.

Voor vandaag hadden we ons voorgenomen, dat het weer een rustige dag zou worden. Zeker na de inspanningen van gisteren. De keuze viel om Tarifa met een bezoekje te vereren. Een blik in de reisgids, leerde ons dat het zo goed als onmogelijk is, om jezelf als normale toerist een dag te vermaken. Gelukkig voor ons vallen wij niet in de categorie normale toeristen (eerder in de categorie van Don Quichot en Sancho Panza), dus een dag vertier in Tarifa zou niet zo’n groot probleem hoeven te zijn voor ons. Na een rit van bijna anderhalf uur, parkeren we de auto, en gaan op onderzoek uit. We hebben totaal geen idee, wat we in deze stad kunnen verwachten, behalve een paar geocaches die we willen zoeken. Één daarvan, is de meest zuidelijke geocache op het Europese vasteland. Volgens ons is dat niet helemaal de waarheid, maar goed, het klinkt toch leuk, en het staat aardig in de statistieken. Nadat we de eerste hoek zijn omgedraaid, worden we aangenaam verrast door een zeer fraai beeld, dat hoog op een sokkel over de omgeving uitkijkt.

We besluiten om als eerste wat te gaan rusten, en te gaan genieten van een kopje koffie en een sanitaire stop. Alhier wacht ons de tweede verrassing, en die heeft vandaag geen betrekking op het toilet, maar op het prijsniveau van de koffie. Met EUR1,20 mag deze best aan de lage kant genoemd worden, en wat misschien nog verrassender is, de koffie is nog drinkbaar ook. Na de stop gaan we verder op pad naar het kasteel (een echt kasteel, geen herberg), waar de volgende verrassing voor ons wacht. Marieke mag gratis naar binnen, omdat ze in de categorie ‘Pensionata’ valt. Beiden hebben we het idee, dat dit op gepensioneerd slaat, maar gewillig en zonder tegen te sputteren, accepteren wij de korting, en genieten van een tour door het kasteel.

Na het bezoek aan het kasteel, gaan we verder richting het zuiden, naar de meest zuidelijke geocache van Europa. We wandelen op het gemakje over de pier, richting de cache. Met links van ons de Middellandse Zee, en rechts van ons de Atlantische Oceaan. Hoewel het eigenlijk niets voorstelt, voelt zoiets toch altijd wel als iets bijzonders, en bereidwillig leggen we onszelf op de gevoelige chip vast, met op de achtergrond de eerder genoemde oceaan.

Verder op pad naar de cache, die zich vrij snel laat vinden. We krabbelen onze naam op het stukje papier, en juist op het moment, dat we de gevonden schat op zijn plek terug willen leggen, zien we iemand aan komen lopen. Omdat we niet willen dat een ‘vreemde’ de schat steelt, gaan we lopen drentelen. De man doet precies hetzelfde, en juist op dat moment zien we een GPSr om zijn nek hangen, en verborgen in de palm van zijn hand zien we een schat. Een geocacher is al snel de conclusie die we trekken. Inderdaad, we blijken gelijk te hebben. Ook hij wilde de gevonden schat terugplaatsen, maar wilde wachten tot wij uit het zicht waren verdwenen. Voor ons allen, was dit een vreemde gewaarwording, want het is niet gebruikelijk dat er op één en dezelfde plek twee schatten zijn verstopt. Na een gezellig praatje te hebben gemaakt en de schatten weer te hebben verstopt, gaan we ieder onze eigen weg.

We doen nog wat leuke plekjes aan, en als we stoppen bij een kaartenmolen, zien we al snel dat we alle bezienswaardigheden van Tarifa hebben gezien. Inclusief de meeuw die op één kaartje te zien was. We besluiten om op de terugweg naar de auto nog even een kopje koffie te drinken bij eerder genoemde herberg. Op het terras alhier zit een oude Spaanse, die volgens Don Quichot in haar jonge dagen zeker een prinses zou zijn geweest. We genieten van ons drinken, en vervolgen de weg terug richting appartement. Op de terugweg besluiten we om nog even een geocache te gaan zoeken, die ons uitzicht geeft op de kust van Afrika. Aan het begin van het pad, zien we de huid van een slang liggen. Verrassend, want dat hadden we eerlijk gezegd niet verwacht hier.

Na een korte wandeling vinden we de geocache, en genieten we van het uitzicht. Als er tijdens deze afsluitende wandeling van de dag iets duidelijk is geworden, is het wel het feit wie van ons tweeën vandaag Sancho Panza was.

nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
Gast
jan en riet

En doet Alfred niet meer mee ?

Gast
Marion

Eerlijk is eerlijk ik moet ook bekennen dat ik het verhaal van Don Quichot niet helemaal kende. Dus weer4u3l wat geleerd op deze vrijdag. Maar inderdaad een rustige dan…dat houdt bij mij meestal in..aan het zwembad liggen en een boek lezen.

Gast
afke

is dit voor jullie een “rustige”dag?
niet erg als je dan voor pensionata aan wordt gezien.