Wederom een dagje rustig aan. Eerst even naar Ronda, om de stierenvechterarena te gaan bekijken. Vandaag de dag is dat een museum. Moet eerlijk bekennen, dat het wel een bijzonder gebouw is. Jammer alleen van de ‘sport’ die er nog steeds één keer per jaar in bedreven wordt. Zouden ze eigenlijk per direct moeten verbieden, maar ja, dat zal wel een utopia zijn, als je ziet hoe idolaat de Spanjaarden nog steeds zijn van het stierenvechten.

Daarna een autoroute uitgezocht, die in Ronda begint. De start is in Ronda, en de route zal daar ook weer eindigen. Het eerste gedeelte stuurt ons over een smalle weg, langs allemaal kurkeiken. Nog nooit hebben we zulke bomen gezien. Toen we stopten, en met onze eigen ogen (en handen) de kurk konden aanschouwen, moest ik op de één of andere manier aan de Joshua Tree denken. Vreemd, want de boom lijkt er in de verste verte niet op.

Daarna verder rijden. Plotseling komen we onderweg een paar rallyauto’s tegen, die met een behoorlijke snelheid over de wegen rijden. We besteden er verder geen aandacht aan, en als we even verder weer stoppen om een paar foto’s te maken, passeren er weer enkele.

De route leidt ons door een dorpje, waar het zo’n drukte van jewelste is, dat alle parkeerplaatsen vol zijn. We vervolgen onze route over de smalle wegen. Na een paar kilometer, staat er een agent met gekruiste armen op het midden van de weg. Ik neem aan dat, dat betekent dat ik niet verder mag. Ik stop langs de kant van de weg en doe het raam open. In het vloeiend Spaans vertelt hij mij iets. Ik vraag in het Engels hoe ik het beste in het volgende dorpje, Zahara, kan komen. Bevreemdt kijkt hij mij aan, en heel vriendelijk zegt hij iets als: ‘Usted no habla español? Bueno, entonces no hay un montõn de lugares para ir. No hay perro que habla Inglés. ‘Y por qué deber amos hacerlo? Todav’a vivimos en España y no en el Reino Unido? Usted sabe lo que debe hacer? Simplemente limpiar su coche y conducir de vuelta. Y descubrir por sú mismo la manera como entrá en el pueblo de al lado. Amigo!’

Het leek wel een spraakwaterval, en het enige wat ik ervan kon maken, was het laatste woordje dat hij uitsprak. Amigo. We keerden de auto, en zochten onze weg. Het dorpje waar we heen wilden overslaand. Het landschap waar we doorheen rijden is wel heel bijzonder. Dan lijkt het weer een lappendeken. Dan is het een tapijt van zand. Dan zien we plotseling een berg met planten die wij alleen maar kennen als ‘stickers’. ‘Stickers’ zijn planten die helemaal verdroogd zijn, en waar een soort van zaadbolletjes aanzitten, die, op het moment dat je er doorheen loopt, zich met alle liefde van de wereld aan je kleren willen gaan zitten. Sokken genieten hun voorkeur. Op het moment dat je thuis bent, ben je ongeveer een uur bezig om al die ‘stickers’ (Engels voor: klevers) van je sokken af te halen. Nee, eerlijk gezegd ben ik blij dat er bovenop deze berg geen geocache ligt.

Één van de laatste dorpjes op de route is Setenil de las Bodega. In dit dorpje, zouden er huizen zijn, die in de rotsen zijn gebouwd, en waarvan het dak de rotswand is. We komen aan bij het dorpje, en volgen de bordjes. Als de bergwegen al smal waren te noemen, dan kunnen we alleen maar tot de conclusie komen, dat de staten hier krap zijn. Op verschillende plekken, past de auto maar net tussen de huizen door, en meer dan eens, is het noodzakelijk om een paar centimeter te winnen, en de spiegels in te klappen. Maar ook hier komen we zonder krassen door, en als we uiteindelijk een parkeerplaats hebben gevonden, wandelen we terug naar de beroemde rotswoningen. Erg indrukwekkend allemaal. We genieten van een korte pauze op een terras, en vervolgend de, ingekorte, route terug richting Ronda, en daarna weer naar het appartement. Als we daar we terug zijn, staat de tripteller voor vandaag op 376 kilometer. Toch een redelijke, zeer fraaie, route geweest.

nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
Gast
cindy

Mooie cd hoes met foto van Marieke!