Amerika

Het is nu bijna zes maanden geleden dat Marieke voor tuimelkabouter studeerde. Zes maanden… oftewel bijna een half jaar. Een half jaar dat wel bijna een halve eeuw lijkt te duren, zo langzaam kruipen de maanden voorbij. Een half jaar dat zo snel voorbij vliegt, dat het wel gisteren lijkt te zijn dat Marieke slaagde voor haar tuimelkabouterexamen slaagde.

De laatste weken, gaat ze met zo’n grote sprongen vooruit, dat je welhaast van de daken zou willen roepen, dat ze langzaam aan zou moeten doen. De andere kant, vindt dat het allemaal zo langzaam vooruit gaat, dat een mens er moedeloos van wordt. Hoe lang gaat het nog duren? Geen idee. We genieten van de kleine dingen, zoals vandaag. Een schitterende wandeling door de bossen van een paar kilometer, die Marieke zelfstandig heeft gewandeld, op zoek naar een verdwenen puntmuts van een kabouter. Daarna door naar Harderwijk, waar we genoten hebben, Marieke vanuit de rolstoel, van een zeer leuke stadswandeling, om de dag af te sluiten van een wandeling door Monumentaal Nunspeet. Marieke wederom geheel zelfstandig gelopen. Al met al, zal ze vandaag een kilometertje of 5 getippeld hebben met? d’r krukken.

Blijft de vraag, moet ik het eerste jubileum van mijn tuimelkabouter vieren, of laat ik het stilletjes aan me voorbij gaan?

4 Reacties

De mogelijkheid om te reageren is gesloten.