Amerika

De meeste van de Nationale Parken in de Verenigde Staten hebben ons hart veroverd. De parken Kings Canyon & Sequoia NP behoren helaas niet tot dat illustere rijtje. Dit is niet te wijten aan de prachtige natuur die hier te zien is, maar meer met het beleid dat hier gevoerd wordt. Of beter gezegd, het beleid dat hier niet gevoerd wordt. In ieder NP (Nationaal Park) dat we tot op heden in de VS hebben bezocht, zijn de Park Rangers enthousiast over het park waarin ze werken. Als je ze wat summiere informatie geeft, vertellen ze met liefde en plezier welk wandelingen je het beste kunt doen. En dat niet alleen, ze vertellen ook nog waar je op dient te letten, in welke richting je het beste kunt lopen en bovendien tekenen ze, terwijl ze praten, op een blaadje met de routes ook alles nog eens uit.

Dus hetgeen wat we normaliter altijd doen, is nadat we onszelf ingelezen hebben, naar het informatie centrum gaan en daar onze gedachten aan de Rangers te vertellen. Vaak wordt dan bevestigd wat we zelf bedacht hebben, aangevuld met n?t dat beetje extra informatie dat in geen enkel boek terug te vinden is.

Voor Kings Canyon & Sequoia NP deden we gisteren dus het zelfde. Het antwoord op een vraag van degene die voor ons stond: “Als ik jullie was, zou ik maken dat ik ging rijden. De weg is afgesloten en gaat maar 1 keer per uur open. Dan is die weer voor een uur dicht en het is een half uur rijden. Ik zou dus maar snel gaan.” Verbouwereerd waagde onze voorganger nog een poging door aan de Ranger te vragen wat hij kon doen als hij dat niet haalde. Antwoord: “Dat wil je wel halen.” Einde discussie.

Ook wij besloten om maar snel verder te gaan en dit eerste informatie centrum achter ons te laten. Inderdaad, een klein half uur rijden verder was de weg afgesloten en konden we aansluiten in de rij. Op het hele uur ging de weg open en konden we stapvoets verder naar het volgende informatiecentrum. Daar gearriveerd vroegen wij welke wandelingen de moeite waard waren in de omgeving als we X mijl wilden lopen en er Y tijd over wilden doen met een moeilijkheidsgraad Z. Kort kregen we antwoord. Alhoewel antwoord. Op een geplastificeerd kaartje werd in hoog tempo enkele mogelijkheden aangewezen, een uur rijden verder. Willen we de routes hebben? Natuurlijk kan dat ? $3,50 per stuk. $3,50 per stuk? Maar zojuist is er toch al $20,- entree afgetikt? In ieder ander park worden deze gegeven. Hier niet. Ok?, dan geen routes, we hebben tenslotte principes ??n een GPS.

Het volgende probleem is dat ze in dit park niet zo veel moeite hebben gedaan om aan te geven waar de wandelingen beginnen. Ach, we komen er wel uit, maar het is zonde van de tijd.

Vandaag maar weer een poging gewaagd bij een ander bezoekerscentrum in het park in de hoop dat we gewoon pech hadden met een sikkeneurige Ranger. Helaas, niet dus. Het is hier standaard. Zelfde vraag, zelfde korte antwoord. Maar wat schertst onze verbazing. De route die wordt aangewezen, ligt ongeveer 600 meter bij het bezoekerscentrum vandaan. Het bezoekerscentrum waar we gisteren stonden welteverstaan. Het bezoekerscentrum waar geen woord (of wijzende vinger) over deze route werd gerept.

Het is hier dus vooral een kwestie van zelf uitzoeken. Even naar het toilet voordat we vertrekken. O ja, dat is gesloten, het is immers al half september geweest. Graag even naar de volgende toiletten lopen, een kilometer verderop.

Na het een en ander uitgezocht te hebben, besluiten we om de dag te beginnen met de beklimming van de Moro Rock. Nu heb ik niet vaak last van hoogtevrees, maar deze klim van 400 traptredes deden mijn knie?n toch wel even knikken zo nu en dan. Maar eerlijk is eerlijk. Het is een schitterende klim naar boven, die met grote regelmaat bovenin de donkere wolken, die vandaag boven onze hoofd hangen, lijken te eindigen. Eenmaal boven aangekomen, worden we getrakteerd op een fabuleus uitzicht.

Daarna nog even kijken bij de Tunnel Boom. Een tunnel die gemaakt is voor de auto’s door een omgevallen boomstam. Ook willen we nog even naar Redwood Canyon, maar gelukkig verteld een aardige mevrouw in het park dat dit is afgesloten. Deze informatie hadden ze natuurlijk ook in het bezoekerscentrum kunnen verstrekken, maar waarom zouden ze. Dat ziet iedereen toch vanzelf wel.

Verrijkt met deze informatie besluiten we om dan maar naar de Tokopah watervallen te gaan. Een schitterende wandeling met fantastische uitzichten. Een kleine teleurstelling is het wel als we eenmaal bij de watervallen zijn aangekomen, en het blijkt dat men de kraan bijna helemaal heeft dichtgedraaid. Ik heb nog een poging gewaagd om de natuur een handje te helpen, door mijn natuur zijn gang te laten gaan, maar helaas het mocht niet baten.

De dag komt ten einde en we wandelen op het gemakje terug naar de auto. Onderweg worden we getrakteerd op tientallen hagedissen. Een paar herten die op hun dooie akkertje staan te grazen. En als we dan plotseling eekhoorns druk bezig zien om hun wintervoorraad op peil te brengen is het allemaal weer compleet voor vandaag. We hebben genoten van een geweldige en heerlijke dag.