Amerika

Gisteren al genoten va Pinnacles National Monument. Zoals gezegd zouden we vandaag terug gaan om Condors te gaan kijken. Condors?, zullen sommigen van jullie misschien wel zeggen? Inderdaad Condors. De Californische Condor om precies te zijn. In heel de VS (Californi?) leven 188 van deze gigantische vogels, 96 daarvan leven in de omgeving van Pinnacles National Monument. Toen we deze morgen op weg gingen, hebben we enkele van deze gigantische vogels mogen spotten. Althans, dat denken we bijna zeker te weten. Degene die we, hoog in de lucht, hebben zien vliegen, voldoen aan alle kenmerken waaraan een Condor dient te doen.

Vol goede moed begonnen we aan de Condor Gulch Trail met als doel het dicht(er)bij zien van deze zeldzame dieren. Een wandeling van een kleine 6 kilometer, met een gemiddeld stijgingspercentage van bijna 6%, stond op ons te wachten. Snel de jas aangedaan en we waren klaar om op pad te gaan. Jas aan? Ja, vandaag was het koud (we zijn nu jaloers op het mooie weer in Nederland.), slechts 15 graden Celsius. Een verschil van 20 graden met gisteren. Warm weer? Nu even niet…..

Ach, misschien is dat ook wel prettig met de wandeling die we voor onze kiezen gaan krijgen. Genietend lopen we in een gestaag tempo omhoog. Hier en daar wordt een foto moment ingelast (lees: rustpauze), want de klim is toch behoorlijk inspannend. Al snel besluiten we om de jassen weer uit te doen en in onze rugzakken op te bergen. Na ruim anderhalve kilometer, komen we bij een uitkijkpunt aan. Schitterend uitzicht, met een fraaie donkere wolkendeken erboven, maar helaas…. Geen Condor te zien. We hebben nog ruim dan een kilometer te gaan tot het einde van het pad alvorens we weer om dienen te keren om aan de afdaling te beginnen en onderweg nog wat Condors te zien. Het begint langzaam wat harder te waaien. Genietend van het steeds wisselende fraaie uitzicht en de schitterende planten komen we op de top aan. We maken een paar foto”s en doen onze jassen aan omdat de harde wind toch behoorlijk fris is. Nog steeds geen Condor te zien.

De afdaling gaat voorspoedig en na twee-en-een-half uur, staan we weer bij het begin van het pad. En de Condors? Nu even niet…..

We beginnen aan de volgende wandeling van vandaag. Een relatief korte tocht van vier kilometer zal ons door de Bear Gulch leidden. Het stijgingspercentage is hier maar een paar procent, maar zal toch vrij intensief worden. Een gedeelte van de tocht gaat namelijk, net zoals gisteren, door een grot. Ook hier weer een grot, waar je zelf je weg dient te zoeken, met behulp van een zaklamp en wat pijlen. Wat ons te wachten staat, weten we niet, maar vol goede moed beginnen we aan de tocht. Bij de grot aangekomen lijkt het allemaal mee te vallen en de route is goed te doen. Fraaie trappen en relingen om je aan vast te houden. We zijn er van overtuigd dat we spoedig het licht aan het einde van de tunnel zullen zien. Helaas.? Nu even niet…..

Na een korte tocht is het gedaan met de trappen en de relingen. Net zoals gisteren is het klimmen, klauteren en kruipen, over, onder en langs de rotswanden. Op een bepaald moment wordt de doorgang dusdanig nauw, dat we blij zijn dat we niet groter van postuur zijn. We zijn er van overtuigd dat het mogelijk moet zijn, dat sommige mensen hier vast kunnen komen te zitten als een kurk in een fles. We besluiten om ons niet te laten kennen, en al tijgerend gaan we verder. Normaal gesproken zijn deze grotten gesloten voor publiek, omdat ze dan volzitten met zeldzame vleermuizen. Wij hebben het geluk dat deze beestjes hebben besloten om in een andere grot te gaan bivakkeren, zodat we niet bang hoeven te zijn dat deze beestjes ons lastig zullen vallen. Het lukt ons om heelhuids door de nauwe tunnel te komen en het ergste hebben we gehad. Voordat we er erg in hebben staan we buiten de grot, onderaan een gigantische, in de rotsen uitgehouwen trap. We hebben twee keuzes, of omdraaien en opnieuw de grot doorworstelen, of de trap te gaan beklimmen. We besluiten voor de tweede optie te gaan. Eenmaal boven aangekomen wacht ons een aangename verrassing. We krijgen een schitterend uitzicht over een meer voorgeschoteld. De verrassing is bijna net zo groot, als toen we vorig jaar de heuvel van Crater Lake hadden beklommen. We vervolgens onze weg terug naar het begin van de route. Onderweg genietend van de schitterende dingen die de natuur hier ons voorschotelt. En Condors? Nu even niet…..

Alles is voorspoediger gegaan, dan we gisteren hadden ingecalculeerd, en hierdoor staan we een uur eerder dan verwacht terug bij de auto. Wandelingen van deze tijdsduur zijn er helaas niet, en dus besluiten we om op ons gemak richting de laatste stop van de reis te gaan. Ook de reis naar San Francisco vergaat voorspoedig, en met behulp van de Car Pool strook weten we de drukte van de spits te omzeilen. Snel wat eten en naar het hotel, een verhaaltje typen en dit op internet zetten. Snel? Nu even niet….

De internetverbinding hier is dusdanig traag, dat de telefoonverbindingen die we een jaartje of tien geleden nog kenden, vallen in de categorie High Speed Internet. Dus opzoeken welke spin van 10cm we vanmiddag hebben gezien? Nu even niet…..