Amerika

Ook vandaag was een dag van kilometers vreten. Maar ach, vroeg op en je hebt nog een hele dag voor je. Dat is ons vakantiemotto immers. Zo gezegd, zo gedaan. Door deze strategie te volgen weten we dat we zowel een lange stop kunnen maken in Bodie en een stop bij Mono Lake. Beide attracties zijn we in 2006 voorbij gereden, en achteraf zagen we dat het toch wel de moeite waard zou zijn geweest. Dus 4 jaar na data een nieuwe kans.

Bodie staat bekend als de grootste spookstad van Californi? en wordt op deze manier ook aangeprezen aan toeristen. We hebben spookstad Rhyolite al gezien, maar wilden ook graag deze spoken ontmoeten. Het was zeer de moeite waard, maar het moet gezegd worden dat het hier wel om commerci?le spoken gaat. Zij kennen hun prijs en hebben niet zo als hun bloedverwanten in Rhyolite alles gelaten zoals het eens was, maar veel meer opgeknapt naar de moderne tijd. Jammer. Hierdoor mag het eigenlijk de naam spookstad niet meer dragen, wat ons betreft, maar heeft het meer weg van een openluchtmuseum. En als je door Bodie loopt, met dit in het achterhoofd, is het het bezoeken meer dan waard. Er staat een volledige stad overeind, inclusief hotel, warenhuis, kerk, school en brandweerkazerne. Maar ook oude verroeste auto’s sieren het straatbeeld.

Na hier zo”n drie uur rondgekeken te hebben, moesten we nog opschieten om ook Mono Lake vandaag nog te zien. Dit opschieten had ook te maken met het feit dat we in totaal zo’n 70 kilometer over een zandpad met stenen hebben moeten rijden. Dat alles zou nog niet zo erg zijn geweest, als we 7 kilometer voor Bodie niet om hadden hoeven draaien, omdat we ons vehicle niet door de rivier durfden te laten rijden. (We hebben immers geen kapitein Zeppos auto!). Toch zagen we nog tijd om ook onze tweede attractie van vandaag te kunnen zien.

Mono Lake was fraai, maar na een kwartiertje ben je er wel uitgekeken. Gelukkig kwamen we hier dus de verloren anderhalf uur niet tekort.