Amerika

Vandaag is ??n van de twee meest saaie dagen van het reizen. Namelijk de heenreis. Weinig dat meer vervelend is dan een hele dag wachten & zitten en wachten & zitten. Het begint ”s morgens al in het hotel. Je wilt toch niet al te laat wakker worden, maar aan de andere kant wil je zeker niet te vroeg paraat zijn. Maar ja, te vroeg is meestal wel hetgeen dat er precies gebeurd als je niet te laat wilt zijn. Het begint dus al met het wachten in het hotel. Wachten tot het moment daar is, dat je op zoek kunt gaan naar een gelegenheid waar ze een ontbijtje verkopen. Als dat eenmaal is verorbert, dan begint het zitten en wachten pas echt. Eerst even wachten om in te checken (al begrijp ik niet helemaal waarom we zouden moeten inchecken, want dat hebben we immers gisterenochtend al gedaan). Maar goed, gewoon doen wat de meute doet, tijd hebben we toch meer dan genoeg, Na het inchecken, mogen we naar een andere balie gaan, om de tassen te gaan inchecken.

Daarna even door de douane op weg naar het zogenaamde belastingparadijs achter de grens, op zoek naar een gelegenheid waar ze koffie verkopen. De groene konden we niet vinden, dus maar naar het bedrijf met de gele M gegaan om een kopje koffie te halen. Zo gezegd zo gedaan.

Het grote voordeel van koffie is dat het de wachtprocedure toch behoorlijk veraangenaamd. Daarna naar de gate, om in de rij te gaan wachten om te kunnen gaan boarden (ik zou niet weten hoe men het anders zou willen noemen). Na het boarden, nog eventjes wachten om al je spulletjes in een bak te deponeren zodat de Men in Black ze kunnen controleren. Vervolgens weer een ietsiepietsie wachten om de Full Body Scan te laten doen. Alles goed, riem aan, spullen verzamelen om in de meute op weg te gaan richting de slurf. Juist voor de slurf dient men weer te wachten. Een klein half uurtje verder, mogen we dan toch eindelijk die olifant in om in het vliegtuig te gaan zitten, zodat we weer een drie kwartier kunnen gaan wachten. Daarna nog een korte periode wachten tijdens het taxi?n en dan barst het geweld los. Een korte tijd zit je jezelf te verbazen hoe het mogelijk is dat zo”n brok metaal de lucht ingaat, maar al snel maakt diezelfde verwondering plaats voor berusting en zit je gewoon te wachten tot het moment daar is dat de landing wordt ingezet een kleine 11? uur later. Al die momenten van berusting worden onvermijdelijk afgewisseld door momenten van bezinning, Dat zijn van die momenten waarop je gaat nadenken over de indrukken die je eerder tijdens je leven hebt opgedaan. Zo heb ik een tijdje zitten nadenken over de Open Bak van gisterenavond en de dingen die daar, zij het verteld, zij het gezongen, zij het voorgedragen werden. En dan bedenk je je opeens de diepere gedachte aan zo”n uitspraak. Of diezelfde diepere gedachte ook bedoeld werd door degene die de uitspraak de wereld in heeft geholpen, weet ik niet. Maar zo bedacht ik dat de uitspraak van de afsluitende cabaretier gisterenavond, gewoon een nette manier is om te zeggen dat druk bezig is met dementeren. Wat de wereldwijze uitspraak dan wel niet was? “Hij citeert zichzelf graag.”

Of de zanger die zong over een Italiaans groentepakket, waar wortel in zit. Ooit gehoord van Wortel Bolognese? Of van Pasta di Worteloni? Om een kort verhaal lang te maken. In Itali? heeft men nog nooit van wortels gehoord. Net zoals van macaroni.

iezelfde zanger bracht een ode aan de koe. Hoe goed die het wel niet had. Dat die koe niets hoeft te plannen en nergens over na hoeft te denken. Dat een koe zich niet drukt maakt over het feit dat het gras in een buurwei groener is dan in zijn wei. Dat die koe niets hoeft te doen, behalve staan.

Op die momenten van bezinning zal ik nog wel vaker moeten terugdenken aan de woorden waar het gisteren allemaal mee begon.

Een klap van de giek. Een klap van de giek. Een klap, klap van de giek.