Amerika

In 2006 hebben wij het rechts laten liggen. Velen hebben ons toentertijd (en nog jaren later ook) voor gek verklaard en gevraagd hoe we het in ons hoofd hebben gehaald om dat te bedenken om te doen. Altijd was het antwoord: “We waren gewoon canyon-moe.” Na zoveel canyons te hebben gezien, hadden we simpelweg geen zin meer om n?g een canyon te bezoeken. Maar de vele tips en foto”s die we hebben gezien, maakten ons toch wel enigszins nieuwsgierig naar het fenomeen waar iedereen zo laaiend enthousiast over is.

De eerlijkheid gebied ons te zeggen dat we toch ook dit jaar hebben overwogen om deze canyon voorbij te laten gaan. We zijn de impressie die de Grand Canyon ons heeft gegeven nog steeds niet vergeten, en we hebben het idee dat het bij deze canyon niet veel anders zou worden. Een (zeer fraai) uitzicht over een grote canyon en verder niets bijzonders. Geen idee hoe groot en weids alles is, omdat je simpelweg geen referentie punten hebt.

Om toch alles open te houden, hebben we wel een hotel in de buurt van deze canyon geboekt. Deze ochtend op het allerlaatste moment besloten waar we heen zouden gaan vandaag. Het werd geen kop of munt verhaal, maar we wilden geen gezeur meer hebben van de mensen om ons heen dat we alweer de canyon links hebben laten liggen (Inderdaad links ditmaal. Dat ligt natuurlijk vanaf welke kant van de canyon je aan komt reizen.). Af reizen dus maar naar die canyon waar iedereen zo vol lof over is.

Ruim 120 kilometer en bijna twee uur rijden verder was het dan zover en passeerden we de entree van het Nationale Park. Voordat we het wisten stonden we uit te kijken op een plateau over de fameuze canyon. Inderdaad een fraai uitzicht. Maar ook hier weer het gevoel van: “Is dit het nou?” Misschien zijn we wel verwend ondertussen, maar het dient gezegd te worden, gisteren stonden we op een punt uit te kijken over de canyon die we de komende twee dagen gaan bezoeken (en waar wij zelf helemaal lyrisch over kunnen zijn), en dat uitzicht was zeker, zo niet fraaier dan het uitzicht waar we hier van stonden te genieten. Natuurlijk de verplichte foto’s gemaakt die iedereen op zijn geheugenkaartje dumpt en dan weer verder. Niet het park uit, maar gewoon verder. Letterlijk. Dus de rand van het uitzichtpunt over en hup naar beneden de canyon in.

Volgens sommigen is het een sport, volgens ons is het gewoon leuk om te doen en een manier om een canyon iets anders te bekijken, dan vanaf een uitzichtpunt over de canyon heen.

Canyoning zoals het geschreven wordt, is het jezelf voortbewegen door een canyon. Dit kan natuurlijk op verschillende manieren zoals zwemmen, springen en abseilen, maar wij beperken ons tot de eenvoudige manieren van voortbewegen. Beter bekend als klauteren en lopen. De rest laten wij aan de echte pro’s over.

Maar door in een canyon af te dalen, de wandelpaden voor ver-gevorderden zoals ze hier genoemd worden, krijg je een indruk van de canyon van beneden af. Als je dan beneden staat, en je werpt een blik naar boven en je ziet diezelfde canyon vanaf beneden naar het punt waar je enkele uren van te voren stond uit te kijken, dan overkomt de grootsheid van zo’n canyon je plotseling. Dan weet je pas hoe klein je zelf bent. Dan kun je pas echt genieten van een canyon.

Hierna vervolg je de weg terug naar boven. En als je dan weer bij de auto staat, ben je moe en voldaan. Het T-Shirt kun je uitwringen van het zweet dat het heeft opgenomen van een wandeling van een kilometertje of 5 bij een temperatuur van een graadje of 30. Dan is het moment daar dat we tegen elkaar zeggen: “Bryce Canyon is toch echt de moeite van het bezoeken waard.”