Amerika

Vorig jaar hebben we Lassen Volcanic NP al bezocht, maar we wisten direct dat we hier graag nog eens terug wilde komen, omdat er nog zoveel moois in dit park te zien was. En bovendien is de service er uitstekend en zijn alle parkeerplaatsen goed aangegeven, zijn er voldoende toiletten aanwezig etc. Kortom ook aan alle randvoorwaarden is gedacht. Nu moet ik zeggen dat dit eigenlijk in alle nationale parken wel het geval is, maar Lassen springt er met kop en schouders bovenuit.

Wat er in Lassen ook springt, zijn de bubbelende modderpoelen met zwavel houdend water. En als je dit zwavelluchtje eenmaal hebt geroken, vergeet je het je hele leven niet meer. In 2006 hebben we dit goedje voor het eerst geroken in Yellowstone en vorig jaar in Lassen. Ook dit jaar hebben we weer even zo’n stinkende poel opgezocht. En niet omdat we verslaafd zijn geraakt en dit typische luchtje, maar wel omdat zo’n rokende en bubbelende poel een fascinerend gezicht blijft.

Maar Lassen heeft meer dan alleen de poelen. Na een verschrikkelijk steil pad, met een stijgingspercentage van zo’n 15% gedurende drie kilometer, kwamen we uit bij een magnifiek meer met een nog mooiere spiegeling erin. En dan overwint het genieten het van de gedachte aan de zware afdaling welke logischerwijs volgt op een zware beklimming. Maar het was meer dan de moeite waard.

Om alles nog meer afwisselender te maken hebben we ook nog een schitterende kreek en een mooie waterval mogen aanschouwen. Deze waterval lag natuurlijk niet pal aan onze voeten, dus hebben we ook hier weer een stevige wandeling voor over moeten hebben, over deels losse stenen om de waterval met eigen ogen te mogen zien.

Moe maar voldaan konden we huiswaarts (lees hotelwaarts) keren en wachtte ons de eerste ontmoeting met Rob, Tracy en Arne. Een spannend moment, maar ik moet zeggen het klikte goed en na twee uur getafeld en geklets te hebben, zijn we dan echt voldaan hotelwaarts gekeerd.