Amerika

Gisteren vertelden we al dat we helemaal lyrisch kunnen zijn over die canyon waar we eergisteren al zo”n schitterend uitzicht over hadden. Ook melden we dat we die canyon vandaag met een bezoek gingen vereren. Wat we gisteren nog niet wisten, was dat het kwik zou stijgen tot 37 graden celsius in de schaduw. Niet het meest ideale weer om een paar stevige wandelingen in te gaan doen. De plannen dienen daarop aangepast te worden, en het aantal liters water dat wordt meegenomen dient natuurlijk behoorlijk verhoogd te worden. Het gevolg van de stijging van het aantal liters water, is dat ik besluit om een lens van mijn fototoestel achter te laten in de auto om zodoende toch wat minder gewicht mee te hoeven zeulen tijdens de korte wandeling van 5 kilometer. Een klein hoogteverschil van in totaal 95 meter dienen we te overwinnen over paden die amper die naam mogen dragen. Met recht weer een heerlijke wandeltocht dus, die de naam canyoning eer aandoet.

Maar we hebben het dus over die andere canyon in deze regio. Beter bekend onder de naam Zion. Wat aan deze canyon zo anders is als al die andere canyons, is dat deze canyon groen is. Groen van alle planten, bomen en struiken die hier groeien.

Dit is een canyon die nog (relatief) jong is. Eentje die nog volop in ontwikkeling is. Ook is deze canyon vrij nat, wat inhoudt dat er overal kleine riviertjes de bergtoppen af komen donderen. Hierdoor ontstaan er weer kleine meertjes, wat weer als gevolg heeft dat er allemaal leven rondom heen groeit.

Na enkele uren van lopen, klimmen en klauteren, staan we moe, bezweet en voldaan bij de bushalte te wachten op de bus die ons weer richting de auto moet gaan brengen. We verlaten het park al vrij vroeg in de middag, om op het heetste moment van de dag te kunnen genieten van de airconditioning in de auto. Het doel is dan het noordwestelijke deel van Zion NP, Kolob Canyon. Hier staat een korte, maar vrij stevige wandeling op het programma. Het eindpunt van deze wandeling moet ons uitzicht geven over Zion NP helemaal tot aan het noordelijke deel van de Grand Canyon. Eenmaal daar aangekomen, worden ook hier weer alle verwachtingen waargemaakt en kunnen we niets anders doen dan genieten van deze rood-groene natuurpracht.

Als we, rond etenstijd, weer afdalen richting de auto, sta ik plotseling stil. Geschrokken kijk ik naar een reden waarom sommige mensen niet naar Australi? op vakantie gaan (diezelfde mensen zijn wel op vakantie geweest naar de VS, dus wat dat betreft: “Ra, ra, politiepet.”). Wat nu te doen? Voordat ik het goed en wel besef kruipt het slangetje van een metertje of anderhalf snel de struiken in. Snel wat foto”s maken zodat we kunnen kijken wat voor slang het nu precies is. Onderzoek in het hotel leert ons dat het een Pitiophis Catenifer Affinis betreft. Oftewel de Slang van de Stier. Dit giftige beestje, waarvan de beet net zo pijnlijk is als de beet van een ratelslang, kan 216 centimeter lang worden. Die van ons was dus nog niet helemaal volgroeid.

Morgen gaan we weer terug naar Zion NP. Het wordt dan nog een graadje warmer dan vandaag en daarom hebben we dan ook besloten om bijtijds te vertrekken, zodat we toch nog enkele wandelingen kunnen doen, voordat het weer te warm wordt.