Amerika

Een klap van de giek. Een klap van de giek. Een klap, klap van de giek.

Deze woorden klonken deze middag, onder begeleiding van oergezellige muziek over de Nieuwmarkt in Amsterdam. Nieuwsgierig geworden naar welk ensemble we stonden te kijken en te luisteren gingen we op onderzoek uit. Op een tafeltje stond een houder met enkele flyers daarin geplaatst. En warempel, het ging ook nog over hetgeen we zochten. We bleken ons te begeven het het Wallenfestival 2010. Het ensemble luisterde naar de naam: De 4tuoze matrozen, maar dat hadden ze ons al zelf verteld voordat we het hadden gevonden in het foldertje.

We besloten om de gezellige drukte te verlaten om ons te gaan begeven in de echte drukte, zodat we op zoek konden gaan naar een gelegenheid om het inwendige van de mens wat te gaan versterken. Zo gezegd, zo gedaan en al snel bevonden we ons in een Argentijns restaurantje op de Zeedijk. We hadden nog een wandeling meegenomen die ons over de wallen zou leiden en daarna? Wel terug naar het hotel om toch een beetje tijdig te gaan slapen.

Nadat we elke een Argentijnse Steak hadden besteld, nog eventjes de flyer doorgebladerd en plotseling viel mijn op op een theatertje, waar een verrassingsvoorstelling zou deze avond. Misschien wel leuk, maar eerst even eten en daarna struinen over de Wallen. We zien wel, zeiden we tegen elkaar. Na tot ontdekking te zijn gekomen dat Caf? Louietje helemaal niet op de Warmoesstraat zit, gingen we op pad naar De Engelenbak, zoals het theater heette. Rond de klok van acht zetten we onze voet over de drempel en bestelden we twee kaartjes aan de balie. Hetgeen we al verwacht hadden, bleek ook de waarheid te zijn. Uitverkocht.

Maar…. als we interesse hadden, konden we wel op de wachtlijst geplaatst worden, want er waren altijd wel mensen die hun kaartjes niet op kwamen halen. Onder het mom, van wie niet waagt, die niet wint, hebben we ons toe laten voegen als nummer 17 & 18 op de wachtlijst. Hadden we in elk geval een goede reden om te blijven zitten en te gaan genieten van een kop koffie. Een kwartiertje voordat de voorstelling om half negen zou beginnen, begon de kassamevrouw de namen van de wachtlijst op te noemen. Er waren 10 kaarten beschikbaar. De ene na de andere naam volgde, en het ene na het andere kaartje ging over de toonbank. Uiteraard was niet iedereen die op de wachtlijst stond aanwezig, maar ja, aangezien we nummertje 17 & verder waren op de lijst, hadden we niet het idee dat we kaartjes zouden kunnen kopen.

Totdat er plotsklaps door de ruimte schalde: “Paul & Marieke!” We gingen naar de balie, alwaar we de twee allerlaatste kaartjes voor de voorstelling van vanavond bemachtigde.

Wat stond ons te wachten? Een avond gepresenteerd en samengesteld door de carbareti?re Nathalie Baartman. Nog nooit van gehoord? Schaam jullie! Wij ook niet, maar het blijkt een aanstormend talent van de nieuwe generatie te zijn. Ze had allemaal acts uitgezocht die maximaal een kwartier mochten duren.

We werden getrakteerd op een avond vol afwisseling, aan elkaar gepraat door Baartman. De avond werd geopend door een 4-jarig aanstormend zangtalent, gevolgd door enkele clowns die op hun beurt werden afgewisseld door een langharige singer/songwriter die in het Nederlands zong. Voordat we het wisten zaten we te luisteren naar een koor uit de Balkan of was het nu een mime speler of die cabaretier? Wacht nee, er was ook nog die dichteres die enkele gedichten voordroeg en natuurlijk moeten we het ontbijtkoekrocken niet vergeten. Kortom, vlot, afwisselend, verrassend en leuk. Iedere week is er zo’n avond, die men open bak noemt. Elke Open Bak wordt afgesloten met een lied over de gebeurtenissen van de week ervoor. Iedere week is het refrein van dit lied hetzelfde.

Elke week eindigt dit lied, en dus ook de avond met de woorden: Dansen op een vulkaan.

[youtube id=”ZhYljPH-Z2c”]