Amerika

Terwijl ik mijn eerste stappen zet op het pad van vandaag, borrelen de eerste woorden al in me op. Het is nog geen 10 uur in de morgen en de zon is al genadeloos aan het schijnen. Zeg maar gerust verzengend heet. Gisteren was het warm, volgens de voorspellingen wordt het vandaag nog warmer. Toch staan er vier wandelingen voor vandaag op het programma. De zwaarste doen we het eerste hebben we besloten. Iets meer dan zes kilometer lang en we hebben een hoogteverschil van iets meer dan 100 meter te overwinnen. Niet zo heel zwaar dus.

Terwijl deze simpele woorden, tezamen met de reacties op het verhaal van gisteren, door mijn hoofd dansen, houdt na slechts enkele honderden meters het pad op met pad te zijn. Het enige dat rest is een spoor over en langs de zandstenen rotsen. “Volg het pad”, zeggen de vertaalde reisgidsen die de routes beschrijven. Ja ok?, maar welk pad?

Wat dat betreft is het een slechte vertaling. Het Amerikaanse woord dat gebruikt wordt, “Trail”, is wat mij betreft stukken beter. Trail betekent vertaald namelijk spoor. Volg het spoor zouden de reisgidsen moeten zeggen. Wat dat betreft hebben we vorige week veel geleerd in Cottonwood van Rob & Tracy. “Just follow the trail that is over there!” Het zijn woorden die ik nooit zal vergeten. Pad? Welk pad? Het enigste dat ik zie zijn wat omgebogen grashalmen waar iemand (of iets) doorheen heeft gelopen enige tijd geleden. Dat is geen pad! Een tijdje later wordt het mij allemaal duidelijk als Rob zegt: “Glad, that we are on the road now.” Weg? Dit is geen weg, dit is een pad! Niets meer en niets minder. Voorzichtig vraag ik me af of ze een weg, snelweg noemen of iets dergelijks. Maar hetgeen duidelijk is, is dat de begrippen voor het wandelen in de natuur hier iets ruimer zijn dan in ons koude kikkerlandje.

Maar goed, terug naar de dag van vandaag. Terug naar het door ons zo geliefde Zion NP. Het spoor dat we dienen te volgen is toch iets zwaarder dan we hadden verwacht. Niet alleen leidt het spoor ons (op ??n maal na) net zo vaak omhoog als omlaag. Ook de stappen die we dienen te zetten op de rotsblokken die ons naar boven leiden, zijn telkens eigenlijk net iets te hoog voor onze korte beentjes. Terwijl de reacties van gisteren nog door mijn hoofd dansen, weet ik al wat de reactie van vandaag zou kunnen zijn. Op voorhand kan ik hier al het volgende antwoord op geven: “?n bedankt!”

Na iets meer dan een uur bereiken we dan toch het hoogste punt van de deze korte wandeling en kunnen we genieten van het uitzicht. Het geluk was met ons dat we het grootste gedeelte van de klim aan de schaduwzijde van de monoliet omhoog hebben mogen wandelen, maar hierboven op het plateau is het toch alles behalve aangenaam. De liters water vinden gestaag een weg naar het innerlijke van ons wezen en na een, voor ons relatief, korte tijd beginnen we aan de afdaling naar beneden.

Na een tijdje schrik ik weer van dezelfde reden waarom sommige mensen niet naar Australi? gaan. Deze is een heel stuk kleiner (een centimeter of 50) en is aan het genieten van zijn lunch. Nadere studie leert ons dat het om hetzelfde soort slang gaat als die van gisteren. Nadat we dat bepaald hebben, beseffen we meteen dat we ook hebben gelezen, dat des te kleiner de slang is van deze soort, des te gevaarlijker deze is. Gefascineerd gaan we op een (veilige) afstand zitten kijken hoe de zojuist gevangen hagedis binnen enkele minuten verorberd wordt.

Na in totaal iets meer dan twee uur gewandeld te hebben, zijn we weer terug aan het begin van het pad. Snel gaan we vragen bij het bezoekerscentrum waar het begin van de Archeologische Wandeling is te vinden, omdat we deze nergens kunnen vinden. Gelukkig hebben we ons dusdanig goed ingelezen, dat we dit al wisten. Men wil dit pad namelijk niet promoten om zo niet te veel bezoekers te trekken. De Ranger geeft ons de gevraagde informatie en we gaan op pad om de rotstekeningen te bekijken die er zouden moeten zijn. Inderdaad, er zouden moeten zijn. Met de beste wil van de wereld kunnen wij deze niet ontdekken. We besluiten om onze lunch te gaan halen en pakken de bus naar de picknickplaats. Ondertussen is het zo warm geworden dat we besluiten om ??n wandeling te laten voor wat die is, en die op het lijstje te zetten voor een volgende bezoek aan Zion NP. Na de lunch gaan we op weg naar de laatste wandeling voor vandaag. Een makkelijke wandeling over een vlak, voor rolstoelen geschikt, pad. Wel wordt er als opmerking bijgezet, dat sommige stukken wel behoorlijk steil kunnen zijn voor een rolstoel. We zijn wel wat gewend, dus dat zal allemaal wel meevallen. Dat de wandeling als gemakkelijk gekenmerkt staat is meteen te merken aan de drukte op het pad (ditmaal is het een echt pad.). Vele mensen lopen er overheen, en op het einde is het een dusdanige drukte van belang, dat we eigenlijk meteen besluiten om de massa achter ons te laten en weer terug te keren naar het begin van het pad, om daar de bus weer te pakken die ons naar het bezoekerscentrum terug brengt. Aldaar aangekomen geeft de thermometer 104? in de schaduw aan. Aangezien ze hier in Fahrenheit denken, dienen we het zelf ook nog even om te rekenen naar Celsius, maar voordat we dat hebben gedaan, weten we al ??n ding zeker. Het is verschrikkelijk warm vandaag.

O ja, 104? Fahrenheit = 40? Celsius