Amerika

Toen vanochtend vroeg de laptop aanging, klonk daar een ping. Er was een nieuw e-mail bericht binnen met daarin duizend excuses. Dit mailtje bleek van de eigenaar van Dirty Harry. (Trouwe lezers zonder Alzheimer-light, herinneren zich nu het verhaaltje van gisteren met daarin het mislopen van het ‘goud’). De legger van de cache bleek een foutje gemaakt te hebben in de omschrijving. Onze gevonden antwoorden waren prima, alleen met de juiste coo?rdinaten daarbij zou de schat niet op ruim 4 mijl van het beginpunt liggen, maar slechts op iets meer dan een halve mijl. Jullie raden het al, vanochtend vroeg dus maar weer de benenwagen gepakt en nu wel geluk in het zoeken gehad. En er was ons nog niemand voor geweest, dus mogen we zeggen dat we goud gehaald hebben in de States. Vervolgens moesten we afscheid nemen van ons voertuig en hem netjes afzetten bij het vliegveld. Dit ging nogal vlotjes en na een ritje met de trein kwamen we om 11.00 uur aan in Downtown San Francisco. Omdat we de echte hoogtepunten drie jaar geleden al gezien hebben, zijn we in de luxe positie dat we alles op ons gemakje kunnen bekijken. (Dit is niet verkeerd, want de voetjes gaan het wel voelen na bijna drie weken rondgewandeld te hebben). Iets wat we drie jaar geleden niet gedaan hebben en dat nu toch wel op het programma staat, is een ritje met de cable-car. Deze authentieke tram is niet alleen het aanzien meer dan waard, ook een ritje is aan te bevelen. Al hangend aan de buitenkant van de tram omhoog en omlaag gereden te worden door de straten van San Francisco is een leuke ervaring. Ondertussen hebben we getracht om ook nog wat kiekjes te schieten.

Zoals zoveel toeristen hebben we even rondgeslenterd over de Fischerman’s Warf. Dit stukje van San Francisco is ons eigenlijk te veel toeristisch en het was er ook erg druk. Wel hebben we genoten van een breakdance-act van een aantal jongeren. Wat deze jongens lieten zijn, mag met recht kunst genoemd worden. Om maar te zwijgen van de op en top gespierde six-packs.

Om de drukte te ontlopen zijn we bij het mechanisch museum binnengelopen. Hier was een verzameling van authentieke flipperkasten, speelautomaten en mechanische muziekspeeldozen- en instrumenten te zien. Vele uit een grijs verleden, maar ook van een minder ver verleden, van onze jeugd zeg maar. Dan heb ik het bijvoorbeeld over een spelcomputer met Pong erop. (De dertigers onder ons weten nu direct waar we het over hebben). Voor een kwartje kon je deze dingen laten draaien. ( O ja, Paul heeft het spelletje Pong glansrijk met 15-2 gewonnen).

Na de gebruikelijke caches gedaan te hebben, op vele leuke plekjes waar je anders niet zou komen, werd het al weer donker en tijd om iets te gaan eten en ons hotel op te gaan zoeken. Bij de eetgelegenheden was het al een drukte vanjewelste, om maar te zwijgen van de drukte bij de metro. En deze vooral jongeren, waren uiterst vreemd verkleed. Ons Carnaval is er niets bij. Met name de dames moeten morgen in grote getale ziek zijn, want de totale lengte aan stof die zij aanhadden, komt niet verder dan zo’n 20 centimeter. En echt warm was het deze avond ook weer niet. Mogelijk heeft het iets te maken met vervroegd Halloween, we weten het tot nog toe niet. Er liep in ieder geval genoeg vreemd volk vanavond door San Francicso, maar we hebben allerminst een onveilig gevoel gehad.