Amerika

Gisteren was het al hier op het nieuws. Het zou gaan sneeuwen. Op grote hoogte wel te verstaan, dus echt last zouden we er niet van kunnen hebben. Aangezien we gisteren gewoon in korte broek en T-shirt rondliepen en we voor vandaag eigenlijk hetzelfde verwachtten toen we deze ochtend de gordijnen van ons luxe 4-sterren resort openschoven (ja, ook 4-sterren is low-budget bereikbaar), waren we ook behoorlijk verrast toen we deze ochtend de auto parkeerden, een kleine 70 kilometer bij onze slaapplaats vandaan, en uitstapten. Het was behoorlijk fris, om niet te zeggen, gewoon koud. De temperatuurmeter gaf een temperatuur aan van rond het vriespunt en daar stond ik dan in mijn korte broek en T-Shirt. Snel even het Fleece-vest gepakt uit de auto en aangetrokken. Even een blik rondwerpen en mijn mond viel wellicht open van verbazing. Sneeuw. Nu wisten we al dat de Nationale Parken hier maar een drietal maanden per jaar open zijn vanwege dit witte spul, maar verwacht hadden we het nog niet. Even een korst stukje gewandeld en toen naar Lassen NP, waar de Bumpass Hell Trail op ons wachtte.

Besloten om van de korte broek toch maar een lange broek te maken door eenvoudigweg het onderste gedeelte ervan uit de auto te pakken en deze door middel van een rits aan het gedeelte dat ik aan heb vast te maken, om vervolgens vol goede moed op pad te gaan.

Zoals in het filmpje te zien (klik hier als je het hierboven niet kunt zien.) is, ligt er sneeuw. Niet schrikbarend veel, maar toch hier en daar een centimeter of zes, zeven. Maar goed, dus op naar Bumpass Hell. Bumpass Hell wordt zo genoemd omdat degene die deze plek heeft ontdekt (Bumpass), door de bovenste laag aarde zakte met zijn been en hiermee in een warme poel van ongeveer 115?C terechtkwam, waardoor hij zijn been verloor en tegelijkertijd kwam er een dampende zwavelgeur vrij. Onderweg kwamen we ook nog vele eekhoorns tegen. Eigenlijk is dit, samen met wat bergmarmotten, het enige wild dat we deze vakantie hebben gespot.

We wisten niet wat we konden verwachten, behalve de zwavelgeur dan, die we nog kennen van ons bezoek aan Yellowstone NP drie jaar geleden. Ook hier werd alles weer overtroffen (behalve de geur, die na een bezoek van ruim twee uur toch wel enigszins went). Werkelijk schitterend.

Na deze plek nog een korte wandeling gemaakt door het gedeelte dat 96 jaar geleden door een vulkaanuitbarsting weg werd gevaagd. Hier lagen stenen zo ontzettend groot die door deze uitbarsting omhoog zijn geslingerd en ruim 5 kilometer verderop zijn neergekomen. Op het moment als je naast zo’n steen staat, kun je alleen maar ontzettend veel respect krijgen voor de krachten die er toen moeten zijn vrijgekomen.

Al met al weer een drukke, mooie en indrukwekkende dag gehad. Morgen hebben we een dagje over en gaan we Sacramento in vogelvlucht bezoeken als een kleine bonus, om daarna door te reizen naar de eindbestemming van onze reis.