Amerika

Geen woord gelogen heeft de goede man. Wat zijn wij blij dat hij ons om heeft weten te praten. Niet dat hij daar zo heel veel moeite voor diende te doen, maar toch…
Ik heb het natuurlijk over de National Park Ranger, waar we eergisteren mee hebben zitten te kletsen en waardoor we onze plannen aangepast hebben. Gisteren nog wat tijd over en hebben we toen een kort bezoek kunnen brengen aan het Hoh-regenwoud. Hierdoor waren we aan het twijfelen gegaan of we het bezoek aan het Quinault-regenwoud wel door zouden laten gaan. Het zou waarschijnlijk toch allemaal meer van hetzelfde worden. Het Duc Soh bos was al een combinatie van gewoon bos en regenwoud en in het Hoh-regenwoud kregen we eigenlijk alleen maar meer van hetzelfde te zien. Vandaag zouden we helemaal doorrijden tot aan Vancouver (in de staat Washington), een kleine 400 kilometer verder van het hotel vandaan waar we zouden vertrekken deze ochtend. Na een uurtje of twee rijden zouden we langs het regenwoud komen (ongeveer halverwege) en we hadden bedacht dat het wel fijn zou kunnen zijn om hier een uurtje of anderhalf tot twee te vertoeven om een stukje te gaan wandelen. Zo gezegd, zo gedaan.
Eenmaal aangekomen in het regenwoud, was het een oase van rust op de parkeerplaats. Stond bij Hoh de parkeerplaats nog mutje-vol, hier stond naast onze auto nog ??n andere auto geparkeerd. Vol goede moed begonnen we aan een wandeling over een rolstoelvriendelijk (!!!) pad door het regenwoud. En eerlijksheidshalve moeten we bekennen dat het inderdaad meer van hetzelfde was. Maar dan alles in de overtreffende trap. Dit is wat we ons voorgesteld hadden van het regenwoud.

We hadden gelezen over meterslange slierten mos die uit de bomen naar beneden hingen. Wel hier hingen ze.
We hadden gelezen over manshoge vaarns. Wel hier waren ze echt manshoog (ik weet het Ger, ik ben niet al te groot, dus zijn ze al vlug manshoog.).
We hadden gelezen over de ondoordringbaarheid van het bos, buiten de paden om. Wel hier waren ze ondoordringbaar. Alhoewel we het natuurlijk niet echt geprobeerd hebben, maar het zag er allemaal behoorlijk ondoordringbaar uit.

\
Na met volle teugen genoten te hebben van dit toefje op de taart, reden we door richting het zuiden. Vancouver voorbij, Portland voorbij. Dan rechtsaf de snelweg af. Twintig kilometer over een slingerweg dan nogmaals rechtsaf, een paar bochten en dan…..

Dan zijn we aanbeland op de plek waar onze grote hobby in mei 2000 begon. De plek waar toen de allereerste geocache verstopt werd. Een bezoek aan deze plek was missie 3 voor ons. Rond 17:00 uur vanmiddag konden we zeggen dat deze missie ook geslaagd is. Voor de meesten waarschijnlijk nietszeggend allemaal. Voor ons al met al toch drie bijzondere plekken die we hebben bezocht.