Amerika

Eigenlijk zijn we best wel saai samen. Een hele dag op pad met zijn tweetjes en eigenlijk valt er weinig bijzonders te vertellen. Gewoon een dag eigenlijk zoals alle anderen.

Vanmorgen weer naar Nationaal Park Mount Rainier gereden om daar een stukje te gaan lopen. Vandaag was Panaroma Point het doel. Een rondje van iets meer dan 9 kilometer met in totaal een stijging van iets meer dan 500 meter. Zoals gezegd, niets bijzonders dus. Zoals gewoonlijk om iedere hoek weer een schitterend uitzicht (zo saai om steeds maar weer hetzelfde te moeten vermelden, je zou er welhaast van in slaap vallen.). Het enige bijzondere was dat we met eigen handen een gletsjer hebben kunnen aanraken (normaal gesproken zou ik typen kunnen en mogen aanraken, maar dan zou ik jokken en dat mag ik niet van mijn mamma dus doe ik dat ook maar niet.).

Het hoogste punt dat we mochten bereiken zonder een extra vergunning nodig te hebben lag aan de voet van de gletsjer op Mount Rainier. Verder dan dat punt zijn we ook niet geweest, want om eerlijk te zijn, waren we na de klim toch wel behoorlijk moe en we dienden tenslotte ook nog af te dalen. En als de afdaling over net zulke paden ging als de weg omhoog, dan zou die wandeling ook niet al te licht zijn.

En inderdaad, helaas bleek het ook zo te zijn dat de paden waarover we naar beneden dienden te lopen niet echt van het rolstoelvriendelijke soort waren. Na iets meer dan vier uur gelopen en genoten te hebben kwamen we weer aan bij het beginpunt, waarna we de lange rit naar het hotel in Centralia weer aanvaarden.

Moe maar voldaan bekeken we zojuist de wandeling die we hebben gelopen nog eens na op de laptop. Hieronder het rondje dat we vandaag gelopen hebben. Linksboven staat een rood bergje die de hoogte aangeeft. Als je daar met de muis over beweegt, dan zie je op het rondje de positie veranderen waar we op dat moment waren.