Amerika

Iedereen kent de situatie in de films wel. Zit je lekker in het vliegtuig, wil er iemand naar het toilet, maar het toilet is bezet. Na een half uur is het toilet nog steeds bezet en weer een tijdje verder nog steeds het schuifje op rood. Iemand besluit zijn of haar stoute schoenen aan te trekken en de deur enigszins met het nodige geweld open te maken. En dan gebeurt het! Een lijk valt door de plotsklaps openslaande deur naar buiten, het gangpad in op de grond. Mensen beginnen te schreeuwen en iemand roept: “Is er een dokter in de zaal!” Om het allemaal nog spannender te maken kan ik zeggen dat het vandaag geen film was, maar de waarheid. Wel, bijna de waarheid dan.

Het lijk was geen lijk, maar, is op zich al meer dan erg genoeg, gewoon een vrouw die bewusteloos was. Ik zat op het toilet er tegenover en hoorde de commotie en iemand om een dokter roepen. Goed, ik liet een wind (beter gezegd een ienieminie-windje), maar zo heftig konden de gevolgen daarvan toch niet zijn mijns inziens. Rustig mijn handen gewassen en toen ik de deur van het toilet opendeed, zag ik een mevrouw in een ietwat vreemde positie op de grond bivakkeren. Er was om een dokter geroepen, en geloof het of niet, maar er was een dokter aan boord van het vliegtuig. Vier om precies te zijn, en daarnaast ook nog enkele verpleegsters, dus er was meer dan voldoende medische hulp voorhanden. Na een tijdje in de deuropening van het toilet te hebben gestaan, kwam er niet echt schot in de zaak. De vrouw lag nog steeds bewusteloos op de grond. Maar gelukkig ademde ze. Of om het maar even te zeggen zoals we het op de cursus BHV zeggen, ‘ze doet het!’ Naar gelang de situatie duurde kwam er geen verbetering in de toestand van de vrouw, dus besloten de artsen dat ze zo snel mogelijk naar een ziekenhuis diende te gaan. Zo gezegd zo gedaan. Dus niet. Natuurlijk dient er dan een vliegveld gezocht te worden in de buurt, wat ook nog eens een ziekenhuis in de buurt heeft en een landingsbaan die lang genoeg is om een Airbus A330 te laten landen. Gelukkig werd er spoedig een gevonden in Noord-West-Canada in een plaats met een onuitspreekbare naam, maar voor diegene die ge?nteresseerd zijn, zoek het even op met Google-maps, de co?rdinaten zijn:

N63 45.390 W68 32.827

Deze plaats met 7500 inwoners is de hoofdplaats van deze provincie in Canada en heeft een startbaan die net lang genoeg is om het vliegtuig te kunnen laten landen. Het neemt meer dan een uur in beslag om er te komen, maar het is de snelste manier om de vrouw in een ziekenhuis te krijgen. Aangezien onze plaatsen, om het maar even simpel te zeggen, superplaatsen zijn (we hebben meer beenruimte omdat we tegen een keukentje en de toiletgroepen aan zitten met onze benen), en de vrouw uit deze WC is gevallen en zodoende dus eigenlijk aan mijn voeten ligt, heb ik geen plek meer om te zitten. Na ruim een half uur word ik verzocht om 11 rijen verderop te gaan zitten omdat de landing ingezet wordt. Ik verwacht dat we minimaal twee uur aan de grond zullen moeten blijven, omdat de vrouw uit het vliegtuig dient te worden gehaald en datzelfde vliegtuig dient ook nog bijgetankt te worden. Natuurlijk zal er voor de bemanning ook nog het broodnodige papierwerk zijn dat verricht dient te worden dus twee uur is dan eigenlijk niet veel. Ik besluit om als we op de grond staan, even een SMS naar het thuisfront te sturen zodat ze weten dat het een ietsiepietsie langer gaat duren, maar dat alles verder goed is met ons. Jammer maar helaas, blijkt dat als we op de grond staan, dat er geen bereik is met de mobiele telefoon. En het ligt niet aan onze toestellen, want er is niemand in het vliegtuig die verbinding kan maken. Wel, dan maar hopen dat het thuisfront zich niet al te druk gaan maken. We kunnen toch niets anders doen dan afwachten.

Mijn voorspelling bleek toch niet zo slecht te zijn. Ruim twee uur nadat we geland zijn in de Noord-West-Canadese plaats met onuitspreekbare naam komt het vliegtuig tergend langzaam weer in beweging. De startbaan blijkt inderdaad n?t lang genoeg te zijn, en veilig kiezen we weer het luchtruim. We krijgen te horen dat de verwachtte aankomsttijd in Seattle om 15:15 uur is. Vijf uur en een kwartier later dan oorspronkelijk de bedoeling was.De orde van de dag heeft zich weer hervat en op het kleine scherm voor ons, zien we dat er de mogelijkheid is om te e-mailen. De techniek staat soms echt voor niets, en op tien kilometer hoogte besluiten we om het thuisfront via deze techniek toch enigszins gerust proberen te stellen. Het duurde even voordat het bericht gevormd was, en het koste een ribje uit ons lijf om de mail te versturen, maar dan heb je ook ?cht wat. Tenminste als de mail aankomt en gelezen wordt, want anders heeft het nog allemaal geen nut. En een bevestiging krijgen we niet dat de mail is ontvangen, alleen een woordje op het scherm dat de mail verzonden is. Maar goed, een beetje vertrouwen in de techniek hebben we wel. Natuurlijk dient de mail dan ook nog gelezen te worden. Als dat niet het geval is, dan treedt de door ons beoogde telefoonketen niet in werking en zitten er enkele mensen zich ongerust te maken terwijl ik dit op ruim tien kilometer hoogte zit te typen. Hoe dan ook, voor onze eigen gemoedsrust werkte het mailtje prima en dat is ook wat waard. Nu op naar Seattle. Een filmpje kijken, een hapje eten, dit stukje typen en nog wat film kijken verder en we zijn er. Op naar het hotel en op zoek naar een cache, zodat we de ruim 8000 kilometer tussen twee caches toch gehaald hebben.

En de vrouw? Wel, toen ze het vliegtuig verliet, deed ze het nog.