Amerika

 

Stap, zucht, puf, hijg….
Stap, zucht, puf, hijg….
Stap, zucht, puf, hijg….

Langzaam, zeer langzaam komen we vooruit. Het zweet is ondertussen al uitgebroken op plekken waarvan ik niet het minste vermoeden had dat het ?berhaupt daar kon uitbreken. “Zullen we maar omdraaien?”, vraag ik me in mezelf af.”Nee”, klinkt het achter me, “we gaan gewoon door.” “Oke.” Mmmm, heb ik het dan toch hardop uitgesproken? Dat ik daar nog de puf voor heb. Maar goed, eigenlijk wil ik ook gewoon doorgaan, want ik heb de eerste 400 meter toch niet voor niets zo ongeveer in een hoek van 45 graden omhoog gelopen. Ik dacht dat we goed getraind waren, maar ja, als het op bergen en hellingen aankomt, dan kun je in Nederland eigenlijk ook niet trainen. Geef me dan maar een wandeling van 25 kilometer over nagenoeg vlak terrein, daar draai ik mijn hand niet voor om.

Stap, zucht, puf, hijg….
Stap, zucht, puf, hijg….
Stap, zucht, puf, hijg….

Ik kijk voorzichtig iets omhoog, en daar zie ik de laatste heuveltop. Althans, dat denk ik, want hoe vaak komt het niet voor dat achter die laatste heuveltop stiekem toch n?g een heuveltop verborgen is. En daarachter w??r een. Zoiets zal hier ook wel het geval zijn. Maar echt heel ver kan het toch niet meer zijn volgens mij. Het was dan wel een vier-sterren-terrein wandeling, maar de afstand was te verwaarlozen volgens mij. Mijn hoofd weet het allemaal niet meer. Gewoon doorgaan is het devies.

Stap, zucht, puf, hijg….
Stap, zucht, puf, hijg….
Stap, zucht, puf, hijg….

Ik ben bijna bij die laatste heuveltop, nog ??n stap en dan….