Amerika

Vanmorgen weer op tijd opgestaan om de bossen van Olympic National Park met een bezoekje te gaan vereren. We wisten niet wat we hier precies konden verwachten. Waarschijnlijk omdat we zo goed zijn ingelezen, dat we dingen door elkaar gaan halen. Maar gisterenavond dus even het boek erbij gepakt en een snelle opfriscursus Olympic NP gedaan. Al snel werd het duidelijk welk deel van het park we wilden gaan bezoeken, namelijk Sol Duc. Tesamen met de overige namen die het park heeft (zoals Hoh, Elwha, Kalalog & Puget), lijkt het allemaal wat Aziatisch aan te doen, maar niets is minder waar. Als eerste stop hadden we een waterval uitgezocht, waar we met een klein beetje geluk zalm een waterval op zouden kunnen zien springen.

Helaas voor ons hadden we dat geluk niet. Wel hebben we enkele zalmen zien zwemmen. Naar het bleek was de zalm een zeldzame verschijnsel vandaag de dag. Dit komt door overbevissing van de rivieren en de oceaan. Hoe dan ook de omgeving was een waar paradijsje waar we heerlijk hebben genoten. Zeker toen we enkele honderden meters verder liepen. Want Amerikanen zijn en blijven Amerikanen. Het liefst zouden ze een asfaltweg willen hebben liggen tot het punt waar ze iets kunnen zien, zodat ze zeker niet te ver hoeven te lopen.

Daarna door naar Sol Duc Falls. Een, voor ons korte wandeling (toen we gisteren naar enkele korte wandelingen vroegen bij het bezoekerscentrum kwamen ze op de proppen met wandelingen die korter waren dan een kilometer.), van iets meer dan vier kilometer. Het bos waardoorheen het pad ons naar de watervallen leidden was werkelijk schitterend. Mede door de zon die zijn uiterste best deed om door de bomen heen te schijnen, waardoor het geheel een sprookjesachtige aanblik kreeg. Toen we eenmaal bij de watervallen aankwamen, vielen deze een beetje tegen. Of dat kwam door het fabuleuze bos of dat het komt doordat we verwend zijn? Ik weet het niet, maar ik denk het eerste, want van een waterval als Tschiessent?mpel in Luxemburg kunnen we nog steeds volop genieten. Dat laatste hebben we hier ook zeer zeker gedaan, want al met al was het toch zeer de moeite waard.

Daarna gingen we voor een volgende korte wandeling door naar Ancient Forrest (oud bos), waar bomen staan die er al stonden op de dag dat Columbus Amerika aanzag voor India (12 oktober 1492). Ook dit stuk bos was weer een schitterende mengeling van bos en regenwoud.

Als laatste vandaag gingen we door naar de Marymere Falls. Alvorens we aan deze korte wandeling (ook een kilometerje of vier) begonnen, besloten om eerst even bij de Parkranger naar binnen te gaan. We raakten aan de praat met hem, en mede door zijn verhalen en tips hebben we besloten om onze trip maar weer eens aan te passen. Niets geen regenwoud morgen. Niets geen strand overmorgen. De bedoeling was om naar het Hoh regenwoud te gaan en naar Rialto strand. Allebei van deze dingen waren mooi, vond hij. Maar als we slim waren en, met een knik van zijn hoofd naar onze drie fototassen wijzend, ?cht mooie foto’s wilden maken, dienden we de massatoerismelocaties van het park te laten zijn voor wat ze zijn en naar Ruby strand en naar het Quinault regenwoud te gaan. We dienden hem echter niet verkeerd te begrijpen want wat we gepland hadden was ook zeer mooi en hij wilde ons echter niets opdringen. Dat is hem natuurlijk ook niet gelukt. Hierdoor zijn we echter genoodzaakt om de dagen om te wisselen in verband met de tijd en afstand die deze twee anders liggen dan hetgeen wat oorspronkelijk de bedoeling was.

En de Marymere Falls? Door al het gepraat met de Ranger was het te laat om nog aan deze wandeling te beginnen.