Amerika

Bijna iedereen kent het Concert bij de Zee wel dat ieder jaar gehouden wordt in Zeeland. Wij niet, tenminste niet van het er ooit bij geweest zijn, wel hebben we er ooit van gehoord, maar meer ook niet. Waarschijnlijk heeft niemand ooit gehoord van Concert in het Bos. Wij ook niet, maar we zij er wel bij geweest.

Vandaag trokken we verder naar het zuiden. Na twee dagen in Oregon verbleven te hebben, bereikten we vandaag The Sunshine State, oftewel Californ?. In deze staat zullen we tot het einde van onze vakantie vertoeven. Als eerste stond het Nationale Park, Redwood op het programma. Omdat we hier niet al te veel van verwachtten hebben we besloten om hier maar ??n dag door te brengen (lees, een middag omdat we ‘s ochtends ruim vier uur dienden te rijden van het hotel in Oregon naar het Nationale Park). We verwachten er niet te veel van, en toen we een tijdje reden in het park leek het alsof onze verwachtingen werden waargemaakt. We besloten toch door te gaan naar het bezoekerscentrum, wat ook al een sombere indruk maakte op ons, om te kijken welke wandelingen van een kilometer of vijf er voorhanden waren. De keus viel uiteindelijk op Big Tree & Cathedral Trees Trail oftewel Grote Boom & Kathedraal Bomen Pad. De auto geparkeerd bij het startpunt van deze rondwandeling en, nadat we de rugzakken en de fotoapparatuur omgedaan hadden gingen we op pad. We kunnen niet zeggen vol goede moed, want onze verwachtingen waren tot een dermate laag niveau gedaald, dat we alleen maar van een lekkere wandeling van vijf kilometer uitgingen. Na de auto achter te hebben gelaten, liepen we het pad op. Linksaf, rechtsaf, nog een bochtje en… Non-de-patat….. Mijn mond viel open van verbazing, weg waren plotseling de lage verwachtingen, recht voor me stond Big Tree. Inderdaad, Grote Boom. Hoewel dat toch wel enigszins een beetje een understatement is. Mijn blik dwaalde een kleine 130 meter omhoog tot de plek waar de kruin van de boom de lucht leek te raken. De wandeling ging verder langs verschillende andere reuzen van het woud.

Op een bepaald moment meende ik muziek te horen. Onmogelijk leek me na een blik op de digitale kaart die we altijd bij ons dragen. Binnen een kilometer is er geen gebouw of weg te bekennen, maar toch, ik hoorde muziek ver weg. Ach, het zal wel. Schouderophalend vervolgde ik het pad. Enkele minuten later liepen we weer door een bocht, en daar zat ze, een meisje met een gitaar. Met haar rug tegen zo’n woudreus, haar gezicht naar de nog grotere buurman van deze boom. Terwijl ze haar gitaar zat te stemmen, liepen we ongemerkt voorbij. De volgende bocht door, begon ze te spelen, om, na het intro te hebben gespeeld, ook erbij te gaan zingen. Non-de-patat. Noem alle grote zangeressen op de aardkloot maar op en zet dan dit meisje voorop. Inderdaad voorop, want al die grote namen mogen netjes achteraan sluiten om voor haar, werkelijk schitterende stem, een zeer diepe buiging te maken. We keerden om en gingen op een afstandje staan te genieten van het wonderschone lied dat ze ten gehore aan het brengen was in een schitterende ambiance. Daar kan geen Concert bij de Zee aan tippen.