Alle heuvels waren wit van de rijp de morgen, toen we de gordijnen opzij schoven. Mooi hoor. Voordat ik op pad zou gaan om wat broodjes te halen, ging ik eerst even onder de douche. Toen ik daarna richting de auto ging, had men daarboven ook besloten om de douche open te draaien, want het regende. Nu ja, regenen was wel een heel groot woord. Er viel water uit de lucht. Goed, op weg dus naar Vianden om broodjes te halen. ‘s Jammer, de bakker is failliet. Waar zou er nu een bakker in de buurt zijn? Na even nagedacht te hebben, besloot ik om in plaats van al die kleine dorpjes met een twintigtal inwoners af te rijden op zoek naar een bakker, maar linea recta naar Diekirch te rijden. Immers, ergens ver wij in mijn grijze massa zit nog de locatie van een bakker in deze stad verborgen. En ja hoor. Soms blijkt er toch nog niet al te veel mis te zijn met die hersencellen van mij. Het is alleen zo’n zonde dat de meest vreemde dingen blijven hangen in dat brein en niet de meest gemakkelijke. Maar ja, het is zoals het is zullen we dan maar denken.

Na het ontbijt besloten om te gaan schatzoeken in Luxemburg-Stad. Inderdaad, ook hier hebben ze gehoord van geocachen. Om eerlijk te zijn, waren ze hier al een paar jaar eerder bezig met het verstoppen van de meest waardeloze spulletjes die je kan vinden dan in Nederland. De eerste schat was verstopt bij een gebouw. Dit was geen echte schat, maar een zogenaamde webcamschat. De bedoeling is dan, dat je naar een bepaalde locatie loopt. Op die locatie aangekomen, iemand opbelt, zodat diegene via internet een foto van jou kan maken met behulp van die webcam. In de omschrijving van de schat, staat omschreven op welke url je die webcam kan vinden. Bij deze webcam was het de bedoeling dat we midden op een plein voor een gebouw zouden gaan staan, terwijl we een rode paraplu omhoog hielden. Nu is dat niet zo vreemd op het moment als het zou regenen, maar op het moment dat wij daar stonden was het kurkdroog. Vele mensen keken maar?raar naar die twee vreemde vogels met een paraplu?op het midden van het plein. De belangstelling voor ons twee werd n?g groter toen er plotseling een luidde?zoemer klonk en er uit alle deuren honderden tieners kwamen stormen. Het bleek dat we in het midden van een schoolplein?stonden!!! Gelukkig voor ons was al die belangstelling weer?net zo?snel voorbij als die was gekomen, en kon de?telefonische hulp in Nederland (dankjewel?Moeder!) de foto van ons op het schoolplein doorsturen. Hierna hebben we nog vier schatten gevonden in de?hoofdstad van Luxemburg. ??n ervan was een fotospeurtocht die ons kris-kras door de hoofdstad leidde. Op het eind van de dag hadden we ruim 15 kilometer gelopen en weer ontzettend veel gezien.

Er zijn geen steekwoorden voor dit getikte avontuur.