het ziekenhuis

Een snerpend geluid vult de verder lege ruimte. Ik kan me enigszins voorstellen dat als iemand?ons deze ruimte samen heeft binnen zien gaan en?een paar minuten later dit door merg en been, welhaast misselijk makende geluid hoort, dat er in diens hoofd?beelden beginnen te vormen die?in een willekeurige horrorfilm niet zouden misstaan. Wat dat betreft heb ik gewoon enorm veel geluk dat de werkelijkheid?die zich in ruimte afspeelt, juist het tegenovergestelde is.?Wat zich hier afspeelt is eerder een blijspel te noemen. Het jankende geluid wordt veroorzaakt door de zaag waarmee ze de gips?van mijn arm afhalen. ?Het is al snel voorbij en mijn arm is bevrijd.

Met een, uiteraard, stramme arm begeef ik me snel naar de volgende afspraak in het ziekenhuis. De r?ntgenkamer. Daar moeten een paar foto’s gemaakt worden. Alhoewel we heel erg vroeg zijn, zijn we er van overtuigd dat we toch een beetje moeten opschieten omdat de drie afspraken die voor mij zijn gemaakt toch wel een beetje dicht op elkaar zijn gepland. Er hoeft maar een klein beetje tegen te zitten en we kunnen zo maar de volgende afspraak missen. Dus snel vanuit de gipskamer richting de r?ntgenafdeling. Deze fotografen bevinden zich aan de andere kant van het ziekenhuis, maar na een minuut of vijf melden we ons al bij de receptioniste aldaar. En meteen hebben we de tegenslag te pakken. We moeten aan deze vriendelijke mevrouw namelijk een soort van fototegoedbon overhandigen. Zonder deze bon worden er g??n foto’s gemaakt. Ik had deze bon twe weken geleden in Oosterhout overhandigd moeten krijgen, maar helaas. Zijn ze vergeten denk ik. De vriendelijke mevrouw blijkt met goed gevolg de cursus “Hoe lijk ik op een ambtenaar, terwijl ik niet voor een overheidsinstelling werk.” te hebben afgelegd. Of misschien is het wel gewoon zo, dat eigen initiatief hier niet gewardeerd wordt. Feit is gewoon dat we helemaal naar de andere kant van het ziekenhuis moeten gaan om daar een formulier in te laten vullen door de behandelend arts. Gelukkig werken ze hier wel snel mee en ruim tien minuten later zijn we weer terug bij de fotograaf. Alles is nu goed, en snel?wordt begonnen met foto’s?maken. De fotograaf wilde nog even een artistieke foto van mijn elleboog maken. Hij had het vriendelijke verzoek om mijn arm helemaal gestrekt op tafel te leggen. ‘s Jammer, maar dat gaat nog even niet. Mijn elleboog is nog zo stram dat helemaal strekken nog niet mogelijk is. Hiervoor zal echt wel behoorlijk wat therapie nodig zijn. Als de twee foto’s klaar zijn, dan gaan we weer terug naar de andere kant van het ziekenhuis. Hier moeten we even wachten. De arts is helemaal tevreden. Alles ziet er goed uit en ik mag een afspraak maken voor over 12 weken.

Ondertussen vult de arts de aanvraag voor uitgebreide therapie in. Ze vraagt maar voor liefst een jaar therapie aan. Onderwijl zij alle papieren invult, neem ik mijn kans om mijn litteken in zijn volle glorie te bewonderen. Ik kom al snel tot de conclusie dat het er vrij netjes uitziet en dat het gewoon een deel van mijn persoonlijke streepjescode zal worden de komende jaren. Het is wel vrij groot (14cm), maar aan de andere kant valt het me?wel mee.

Later zou er tegen me gezegd worden:” Dat is een flinke Jaap, Japie.”

nieuwste oudste meest gestemd
Abonneren op
Gast
Tonnie

Gelukkig weer een stapje verder! Ik hoop dat het intussen met de pijn ook wat minder is?
Succes met de therapie! Hieronder een gedichtje over dit onderwerp.

Therapie

Een streekje hier, een streekje daar,
wat massage olie op mijn benen
en tot slot oefenen maar
-van m?n vingers tot m?n tenen-.

Nou, ik zeg je: ?Dit geeft meestal geen leut
en soms vind ik het behoorlijk stom.
Dit gebeurt me bij de therapeut,
waar ik twee maal in de week kom.

Ik kan er dan heerlijk van balen
en laat m?n kopje hangen,
maar als ik weer winst weet te behalen,
kan ik zelfs naar therapie verlangen!

Eindhoven, 5 oktober 1988
Tonnie

Gast
Tonnie

Gelukkig weer een stapje verder! Ik hoop dat het intussen met de pijn ook wat minder is?
Succes met de therapie! Hieronder een gedichtje over dit onderwerp.

Therapie

Een streekje hier, een streekje daar,
wat massage olie op mijn benen
en tot slot oefenen maar
-van m?n vingers tot m?n tenen-.

Nou, ik zeg je: ?Dit geeft meestal geen leut
en soms vind ik het behoorlijk stom.
Dit gebeurt me bij de therapeut,
waar ik twee maal in de week kom.

Ik kan er dan heerlijk van balen
en laat m?n kopje hangen,
maar als ik weer winst weet te behalen,
kan ik zelfs naar therapie verlangen!

Eindhoven, 5 oktober 1988
Tonnie