OostenrijkWenenWenen

Rare titel zullen jullie wel denken. Die twee vergissen zich, want de sound of music hoort toch echt in Salzburg thuis. Maar niets is minder waar. Vanavond hebben wij een weel heel speciale versie van “Do-re-mi” gehoord. Een groep van zo’n 30 Schotse voetbalsupporters, in volornaat, zongen als een perfect gemengd koor (ja wel, ook de vrouwelijke supporters hebben de oversteek gemaakt) dit nummer uit de overbekende musical. De mensen in het centrum van Wenen konden het wel waarderen, ze kenden hun klassiekers. En net nu ik dit stukje aan het typen ben met op de achtergrond de wedstrijd Oostenrijk-Schotland op de TV, zingen de Schotten het nummer weer uit volle borst, ze staan dan ook met 1-0 voor. Maar goed dit was dus vanavond toen we in het centrum op zoek gingen om iets te kunnen eten en te genieten van onze eerste Starbuck’s koffie in Wenen.

Maar de dag is begonnen met een bezoek aan het Hundertwasserhaus. Dit huis is in 1985 gebouwd en heeft iets weg van Casa Mila in Barcelona. Alleen dus niet van de hand van Gaudi, maar van die van Hundertwasser.

11 Jaar geleden toen ik al eens in Wenen ben geweest, hebben we hier koffie gedronken voor een bedrag van 9 gulden per kopje. (het kopje mocht je weliswaar houden). We hielden dan ook ons hart vast, voor de koffieprijs in het Eurotijdperk. Maar het viel reuze mee, Eur 2,70 voor een kopje cappuccino. (het kopje mocht je helaas niet meer meenemen voor dit geld.).

Op naar het Prater. Nu zijn wij geen van twee?n liefhebbers van de kermis, maar deze mochten we toch niet overslaan. We gingen uiteraard voor het Wiener-Riesenrad. En we hebben ook maar een rondje meegedraaid. Hij stopte deze reis maar twee keer. En het waaide nogal hard, waardoor de gondel wel wat op en neer ging. Maar ach dat mocht de pret niet drukken. Nog een paar foto’s gemaakt van het uitzicht, met onder andere het Ernst-Happelstadion.

Ik heb maar besloten om er niet helemaal heen te wandelen en genoegen te nemen met een uitzicht van bovenaf. We hebben immers nog zo veel te doen (Daar heb je Polle weer!). Na een dure en erg sterke kop chocolademelk en een sprong over het toegangspoortje van de wc (na Eur 7.00 te hebben betaald voor twee drankjes, wenste ik geen 50 Eurocent meer te betalen voor de wc) weer verder op pad.

We wilden vandaag ook het Central Friedhof met een bezoekje vereren. En niet om alle 2,5 miljoen graven te bekijken, maar wel om een indruk te krijgen en een paar dode componisten te zien. Daar aangekomen bleken ze ook nog een schitterende kerk en een mooie galerij te hebben. We hebben alleen het graf van Schonberg gevonden en dat van de vader van Strauss. Maar het was de moeite waard.